Menu

Hipomania

Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Adrian Bryła
Adrian Bryła
Adam Kasiński
Adam Kasiński
  1. Rasagiline Accord, 1 mg – przedawkowanie leku
  2. Asanix – dawkowanie leku
  3. Asanix – przedawkowanie leku
  4. Ralago, 1 mg – dawkowanie leku
  5. Ralago, 1 mg – przedawkowanie leku
  6. Oroes, 10 mg – przeciwwskazania
  7. Miansegen, 60 mg – profil bezpieczenstwa
  8. Miansegen, 60 mg – przeciwwskazania
  9. Miansegen, 60 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  10. Miansegen, 60 mg – wskazania – na co działa?
  11. Lerivon, 60 mg – wskazania – na co działa?
  12. Lerivon, 60 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  13. Lerivon, 60 mg – dawkowanie leku
  14. Alprox, 0,25 mg – wskazania – na co działa?
  15. Alprox, 1 mg – wskazania – na co działa?
  16. Miansegen, 10 mg – przeciwwskazania
  17. Miansegen, 10 mg – interakcje z lekami i alkoholem
  18. Miansegen, 10 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  19. Miansegen, 10 mg – dawkowanie leku
  20. Miansegen, 10 mg – skład leku
  21. Miansegen, 10 mg – wskazania – na co działa?
  22. Miansegen, 10 mg – profil bezpieczenstwa
  23. Afobam, 0,25 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  24. Faxolet ER, 150 mg – przeciwwskazania
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Rasagiline Accord, 1 mg – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie leku Rasagiline Accord może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak hipomania, przełom nadciśnieniowy i zespół serotoninowy. Dawki uznawane za przedawkowanie wynoszą od 3 mg do 100 mg. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą oraz stosować odpowiednie leczenie objawowe i podtrzymujące czynności organizmu.

  • Ilustracja poradnika Asanix – dawkowanie leku

    Asanix to lek stosowany w leczeniu choroby Parkinsona. Zalecana dawka to 1 mg raz na dobę, przyjmowana doustnie, z posiłkiem lub bez. Osoby w podeszłym wieku nie muszą zmieniać dawkowania. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby powinni zachować ostrożność, a w ciężkich przypadkach lek jest przeciwwskazany. W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Pominięcie dawki nie wymaga podwajania kolejnej dawki. Przerwanie stosowania leku powinno być skonsultowane z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Asanix – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie leku Asanix może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak dysforia, hipomania, przełom nadciśnieniowy i zespół serotoninowy. Dawki od 3 mg do 100 mg są uznawane za przedawkowanie. W przypadku podejrzenia przedawkowania, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i monitorować pacjenta, stosując odpowiednie leczenie objawowe.

  • Ilustracja poradnika Ralago, 1 mg – dawkowanie leku

    Ralago to lek na chorobę Parkinsona, zawierający rasagilinę. Zalecana dawka to 1 mg raz na dobę, można go przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłków. W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Stosowanie leku u dzieci i młodzieży nie jest zalecane. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki leku oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby.

  • Ilustracja poradnika Ralago, 1 mg – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie leku Ralago może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak hipomania, przełom nadciśnieniowy i zespół serotoninowy. Standardowa dawka to 1 mg na dobę, a przedawkowanie może wystąpić przy dawkach przekraczających tę wartość. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.

  • Ilustracja poradnika Oroes, 10 mg – przeciwwskazania

    Lek Oroes, zawierający escytalopram, jest stosowany w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na escytalopram, jednoczesne stosowanie MAOI, wrodzone nieprawidłowości rytmu serca oraz stosowanie leków wpływających na rytm serca. Środki ostrożności obejmują padaczkę, zaburzenia czynności wątroby i nerek, cukrzycę, zaburzenia krzepnięcia krwi, chorobę niedokrwienną serca, manię lub hipomanię oraz problemy z oczami. Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem wszelkie istniejące zaburzenia lub choroby.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 60 mg – profil bezpieczenstwa

    Lek Miansegen, zawierający mianseryny chlorowodorek, jest stosowany w leczeniu objawów zaburzeń depresyjnych. Kobiety karmiące mogą stosować lek, ale należy rozważyć korzyści dla matki w stosunku do możliwego wpływu na noworodka. Mianseryna może powodować senność i zaburzenia sprawności psychomotorycznej, dlatego nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. Lek nasila działanie alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy, więc nie należy pić alkoholu podczas leczenia. Dawkowanie u seniorów należy dostosować indywidualnie, zaczynając od 30 mg na dobę. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek powinni być monitorowani, a dawkowanie leków kontrolowane. Mianseryna jest przeciwwskazana w przypadku ciężkiej niewydolności wątroby; w przypadku wystąpienia żółtaczki lek należy odstawić.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 60 mg – przeciwwskazania

    Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Miansegen, należy upewnić się, że nie występują przeciwwskazania takie jak nadwrażliwość na składniki leku, mania, ciężka niewydolność wątroby czy stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy. Pacjenci z chorobami serca, padaczką, chorobami wątroby, cukrzycą, chorobami nerek, problemami z oddawaniem moczu, jaskrą z wąskim kątem przesączania, chorobami psychicznymi oraz zmniejszoną liczbą krwinek białych powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem terapii. Należy unikać spożywania alkoholu podczas leczenia mianseryną.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 60 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Miansegen, stosowany w leczeniu depresji, może powodować różne działania niepożądane, takie jak ospałość, zwiększenie masy ciała i myśli samobójcze. Rzadkie skutki uboczne obejmują niedobór białych krwinek, obniżone ciśnienie krwi, bóle stawów, drżenie, obrzęki, wysypkę, zwolnienie czynności serca, złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół niespokojnych nóg, żółte zabarwienie skóry, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby, hipomanię i zmiany rytmu serca. Ważne jest, aby pacjenci byli świadomi tych skutków ubocznych i konsultowali się z lekarzem w przypadku ich wystąpienia. Miansegen może również wchodzić w interakcje z innymi lekami, dlatego należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 60 mg – wskazania – na co działa?

    Lek Miansegen jest stosowany w leczeniu objawów zaburzeń depresyjnych. Zawiera mianseryny chlorowodorek, który pomaga przywrócić równowagę chemiczną w mózgu. Leczenie rozpoczyna się od dawki 30 mg na dobę, którą można stopniowo zwiększać. Możliwe działania niepożądane obejmują ospałość, zwiększenie masy ciała, myśli samobójcze i zmiany rytmu serca. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat oraz unikać spożywania alkoholu podczas leczenia.

  • Ilustracja poradnika Lerivon, 60 mg – wskazania – na co działa?

    Lerivon to lek przeciwdepresyjny stosowany w leczeniu objawów depresyjnych. Dawkowanie jest indywidualne, zazwyczaj wynosi 30-90 mg na dobę. Lek nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość, manię, ciężką niewydolność wątroby oraz stosowanie inhibitorów MAO. Lerivon może wchodzić w interakcje z innymi lekami, a jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak ospałość, senność, zwiększenie masy ciała oraz myśli samobójcze.

  • Ilustracja poradnika Lerivon, 60 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lerivon to lek przeciwdepresyjny zawierający mianseryny chlorowodorek. Może powodować działania niepożądane, takie jak ospałość, zwiększenie masy ciała i myśli samobójcze. Rzadziej występują niedobór białych krwinek, drgawki, hipomania i złośliwy zespół neuroleptyczny. Ważne jest unikanie interakcji z innymi lekami, takimi jak inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) i leki przeciwpadaczkowe. W przypadku przedawkowania należy monitorować zapis EKG i zastosować odpowiednie leczenie objawowe.

  • Ilustracja poradnika Lerivon, 60 mg – dawkowanie leku

    Lerivon to lek przeciwdepresyjny zawierający mianseryny chlorowodorek. Dawkowanie dla dorosłych wynosi od 30 do 90 mg na dobę, a dla pacjentów w podeszłym wieku zaczyna się od 30 mg na dobę. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Tabletki należy przyjmować doustnie, bez rozgryzania, popijając płynem. Przerwanie leczenia powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć objawów odstawienia. Ważne jest przestrzeganie zaleceń lekarza i monitorowanie ewentualnych działań niepożądanych.

  • Ilustracja poradnika Alprox, 0,25 mg – wskazania – na co działa?

    Alprox to lek zawierający alprazolam, stosowany w krótkotrwałym leczeniu objawowym stanów lękowych u dorosłych. Lek działa na ośrodkowy układ nerwowy, zmniejszając lęk i depresję. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez maksymalnie 2 do 4 tygodni. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na benzodiazepiny, nużliwość mięśni, ciężką niewydolność oddechową, bezdech senny oraz ciężką niewydolność wątroby. Możliwe działania niepożądane to m.in. uspokojenie, senność, depresja, zaburzenia pamięci, zawroty głowy i ból głowy.

  • Ilustracja poradnika Alprox, 1 mg – wskazania – na co działa?

    Lek Alprox, zawierający alprazolam, jest stosowany w krótkotrwałym leczeniu objawowym stanów lękowych u dorosłych. Dawkowanie wynosi 0,25 do 0,5 mg trzy razy na dobę, maksymalnie przez 2 do 4 tygodni. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość, myasthenia gravis, ciężką niewydolność oddechową, bezdech senny i ciężką niewydolność wątroby. Ważne ostrzeżenia dotyczą ryzyka uzależnienia, nieprzewidywanych reakcji oraz wpływu na pamięć i nastrój.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 10 mg – przeciwwskazania

    Lek Miansegen jest stosowany w leczeniu depresji, ale istnieją pewne przeciwwskazania do jego stosowania, takie jak nadwrażliwość na składniki leku, mania, ciężka niewydolność wątroby oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO. Pacjenci z chorobami serca, padaczką, chorobami wątroby, cukrzycą, chorobami nerek, problemami z oddawaniem moczu, jaskrą oraz chorobami psychicznymi powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem terapii. Ważne jest również unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 10 mg – interakcje z lekami i alkoholem

    Lek Miansegen może wchodzić w interakcje z innymi lekami, takimi jak inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwzakrzepowe oraz leki wpływające na rytm serca. Pacjenci powinni unikać spożywania alkoholu podczas leczenia Miansegen. Osoby z chorobami serca, padaczką, chorobami wątroby, cukrzycą, problemami z oddawaniem moczu oraz jaskrą z wąskim kątem przesączania powinny zachować ostrożność i być monitorowane podczas stosowania tego leku.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 10 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Miansegen, stosowany w leczeniu depresji, może powodować różne działania niepożądane. Częste skutki uboczne to ospałość, zwiększenie masy ciała i myśli samobójcze. Rzadziej mogą wystąpić niedobór białych krwinek, obniżone ciśnienie krwi, bóle stawów, drżenie, obrzęki, wysypka, zwolnienie czynności serca, złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół niespokojnych nóg, żółte zabarwienie skóry, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby, hipomania i zmiany rytmu serca. W razie przedawkowania objawy obejmują przedłużającą się ospałość, zaburzenia rytmu serca i omdlenia. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 10 mg – dawkowanie leku

    Dawkowanie leku Miansegen powinno być dostosowane indywidualnie, zaczynając od 30 mg na dobę. Tabletki należy połykać w całości, a leczenie nie powinno być przerywane nagle. Miansegen nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. W przypadku przedawkowania należy monitorować zapis EKG i zastosować odpowiednie leczenie objawowe.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 10 mg – skład leku

    Lek Miansegen zawiera mianseryny chlorowodorek jako substancję czynną oraz szereg substancji pomocniczych, takich jak skrobia żelowana, krzemionka koloidalna bezwodna, celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan bezwodny, magnezu stearynian, Opadry White 03B28796 i talk. Substancje te wspomagają działanie i stabilność leku. Ważne jest, aby pacjenci byli świadomi składu leku oraz potencjalnych działań niepożądanych, takich jak ospałość, zwiększenie masy ciała, myśli samobójcze, niedobór białych krwinek, obniżone ciśnienie krwi, bóle stawów, drżenie, obrzęki, wysypka skórna, zwolnienie czynności serca, złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół niespokojnych nóg, żółtaczka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby, hipomania oraz zmiany rytmu serca.

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 10 mg – wskazania – na co działa?

    Lek Miansegen jest stosowany w leczeniu objawów zaburzeń depresyjnych. Dawkowanie wynosi od 30 mg do 90 mg na dobę, dostosowane indywidualnie. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość, manię, ciężką niewydolność wątroby i stosowanie IMAO. Specjalne ostrzeżenia dotyczą chorób serca, padaczki, chorób wątroby, cukrzycy, chorób nerek, problemów z oddawaniem moczu, jaskry, chorób psychicznych i zmniejszenia liczby krwinek białych. Interakcje mogą wystąpić z alkoholem, IMAO, karbamazepiną, fenytoiną i warfaryną. Możliwe działania niepożądane to ospałość, zwiększenie masy ciała, myśli samobójcze, niedobór białych krwinek, obniżone ciśnienie krwi, bóle stawów, drżenie, obrzęki, wysypka, zwolnienie czynności serca, złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół niespokojnych nóg, żółtaczka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie…

  • Ilustracja poradnika Miansegen, 10 mg – profil bezpieczenstwa

    Lek Miansegen, zawierający mianseryny chlorowodorek, jest stosowany w leczeniu objawów zaburzeń depresyjnych. Kobiety karmiące powinny skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia, ponieważ mianseryna przenika do mleka matki w małych ilościach. Mianseryna może powodować senność i zaburzenia sprawności psychomotorycznej, dlatego pacjenci powinni unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Spożywanie alkoholu podczas leczenia jest niewskazane, ponieważ mianseryna nasila działanie alkoholu. Dawkowanie u seniorów powinno być dostosowane indywidualnie, zazwyczaj mniejsza dawka jest wystarczająca. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek powinni zachować środki ostrożności i kontrolować dawkowanie leków stosowanych jednocześnie. Mianseryna jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, a funkcje wątroby powinny być…

  • Ilustracja poradnika Afobam, 0,25 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Afobam, zawierający alprazolam, jest lekiem stosowanym w leczeniu stanów lękowych u dorosłych. Może powodować różne działania niepożądane, w tym depresję, uspokojenie, senność, ataksję, zaburzenia pamięci, zawroty głowy, ból głowy, zaparcia, suchość w jamie ustnej, zmęczenie i drażliwość. Niezbyt częste działania to m.in. mania, omamy, gniew, pobudzenie, uzależnienie, niepamięć, osłabienie siły mięśniowej, nietrzymanie moczu i nieregularne miesiączki. Rzadkie działania obejmują hiperprolaktynemię, hipomanię, agresywne zachowania, wrogie zachowania, zaburzone myślenie, zwiększoną aktywność psychoruchową, nadużywanie leku, dystonię, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, żółtaczkę, obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości na światło, zatrzymanie moczu, obrzęki obwodowe i podwyższone ciśnienie śródgałkowe. Nagłe przerwanie stosowania leku może prowadzić do objawów…

  • Ilustracja poradnika Faxolet ER, 150 mg – przeciwwskazania

    Faxolet ER to lek przeciwdepresyjny, który nie powinien być stosowany w przypadku uczulenia na jego składniki, jednoczesnego stosowania inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), chorób oczu, wysokiego ciśnienia krwi, chorób serca, napadów drgawek, zmniejszonego stężenia sodu we krwi, skłonności do krwawień, manii lub zaburzeń dwubiegunowych, zachowań agresywnych oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.