Jak prawidłowo dawkować lek Xevoben?

W artykule szczegółowo omówimy dawkowanie leku Xevoben, który jest stosowany w leczeniu choroby Parkinsona oraz zespołu niespokojnych nóg. Przedstawimy, jak i kiedy należy przyjmować lek, aby osiągnąć najlepsze efekty terapeutyczne, a także omówimy specjalne zalecenia dotyczące dawkowania dla różnych grup pacjentów.

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie w chorobie Parkinsona
• Dawkowanie w zespole niespokojnych nóg
• Specjalne zalecenia dotyczące dawkowania
• Sposób podawania i czas trwania leczenia
• Przeciwwskazania i ostrzeżenia
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wprowadzenie

Lek Xevoben zawiera dwie substancje czynne: lewodopę i benserazyd. Lewodopa jest prekursorem dopaminy, której niedobór w mózgu jest przyczyną choroby Parkinsona i zespołu niespokojnych nóg. Benserazyd blokuje rozpad lewodopy poza mózgiem, co pozwala na przyjęcie mniejszej dawki lewodopy^[1].

Dawkowanie w chorobie Parkinsona

Dawkowanie leku Xevoben w chorobie Parkinsona zależy od ciężkości objawów i indywidualnej tolerancji pacjenta. Leczenie rozpoczyna się od małych dawek, które są stopniowo zwiększane, aby ograniczyć wystąpienie działań niepożądanych i nie zmniejszyć prawdopodobieństwa efektu terapeutycznego^[1].

• Dawka początkowa: 100-200 mg lewodopy + 25-50 mg benserazydu na dobę (1-2 tabletki Xevoben).
• Zwiększanie dawki: Co 3-7 dni dawka może być zwiększana o 50 mg lewodopy + 12,5 mg benserazydu lub 100 mg lewodopy + 25 mg benserazydu (½ – 1 tabletka Xevoben).
• Maksymalna dawka dobowa: 800 mg lewodopy + 200 mg benserazydu (8 tabletek Xevoben).

Jeśli wystąpią działania niepożądane, dawka leku może być zmniejszona, a późniejsze jej zwiększanie powinno być wolniejsze^[1].

Dawkowanie w zespole niespokojnych nóg

Dawkowanie leku Xevoben w zespole niespokojnych nóg zależy od stopnia ciężkości objawów. Najbardziej optymalną dawkę ustala się poprzez stopniowe zwiększanie dawki dobowej^[1].

• RLS z trudnościami z zasypianiem: Leczenie rozpoczyna się od 100 mg lewodopy + 25 mg benserazydu na dobę (1 tabletka Xevoben). Jeśli objawy nie ustępują, dawka może być zwiększona do 200 mg lewodopy + 50 mg benserazydu (2 tabletki Xevoben).
• RLS z trudnościami z zasypianiem i zaburzeniami snu w ciągu nocy: Należy stosować połączenie tabletek oraz postaci o przedłużonym uwalnianiu. Pacjent powinien przyjąć 100 mg lewodopy + 25 mg benserazydu w postaci o przedłużonym uwalnianiu razem z 1 tabletką Xevoben, godzinę przed pójściem spać. Jeśli to nie wystarczy, dawka może być zwiększona do 200 mg lewodopy + 50 mg benserazydu w postaci o przedłużonym uwalnianiu.

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 200-300 mg lewodopy + 50-75 mg benserazydu (2-3 tabletki Xevoben)^[1].

Specjalne zalecenia dotyczące dawkowania

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby: U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 ml/min), dostosowanie dawki nie jest konieczne^[1].

Pacjenci w podeszłym wieku: Dawka powinna być zwiększana powoli i stopniowo^[1].

Dzieci i młodzież: Lek Xevoben jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci, młodzieży i pacjentów poniżej 25 lat^[1].

Sposób podawania i czas trwania leczenia

Lek Xevoben należy przyjmować doustnie. Tabletki można podzielić na równe dawki w celu łatwiejszego połknięcia lub dostosowania do indywidualnego dawkowania. W miarę możliwości, tabletki należy przyjmować na 30 minut przed posiłkiem lub 1 godzinę po posiłku, aby uniknąć kompetycyjnego wpływu białek z pokarmu na wychwyt lewodopy^[1].

Lek Xevoben jest zwykle stosowany przez długi czas. Leczenie nie powinno być ograniczone czasowo, jeśli jest dobrze tolerowane przez pacjenta^[1].

Przeciwwskazania i ostrzeżenia

Lek Xevoben nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, u pacjentów w wieku poniżej 25 lat, z ciężkimi zaburzeniami endokrynologicznymi, metabolicznymi, wątroby, nerek lub szpiku kostnego, z ciężką chorobą serca, zaburzeniami umysłowymi, jaskrą z zamkniętym kątem przesączania oraz u kobiet w ciąży^[1].

Możliwe działania niepożądane

Podczas stosowania leku Xevoben mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak infekcje, zmniejszona liczba płytek krwi, zmniejszony apetyt, zaburzenia psychiczne, ruchy mimowolne, zmęczenie, zawroty głowy, ból głowy, suchość w jamie ustnej, nieregularny rytm serca, obniżone ciśnienie krwi, nudności, wymioty, biegunka, zmiana zabarwienia śliny, języka, zębów i błony śluzowej jamy ustnej, zwiększenie aktywności transaminaz, fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotransferazy, reakcje nadwrażliwości skóry oraz zmiana zabarwienia moczu^[1].

Słownik pojęć

• Lewodopa – prekursor dopaminy, stosowany w leczeniu choroby Parkinsona i zespołu niespokojnych nóg.
• Benserazyd – inhibitor dekarboksylazy, który blokuje rozpad lewodopy poza mózgiem.
• Choroba Parkinsona – choroba neurodegeneracyjna charakteryzująca się drżeniem, spowolnieniem ruchów oraz sztywnością mięśni.
• Zespół niespokojnych nóg (RLS) – zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się nieprzyjemnymi odczuciami w nogach i nieodpartą potrzebą ich poruszania.
• Klirens kreatyniny – wskaźnik funkcji nerek, określający zdolność nerek do filtrowania kreatyniny z krwi.
• Jaskra z zamkniętym kątem przesączania – rodzaj jaskry, w której kąt przesączania w oku jest zamknięty, co prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Podsumowanie

Lek Xevoben jest stosowany w leczeniu choroby Parkinsona i zespołu niespokojnych nóg. Dawkowanie leku zależy od stopnia ciężkości objawów i indywidualnej tolerancji pacjenta. Lek należy przyjmować doustnie, najlepiej na 30 minut przed posiłkiem lub 1 godzinę po posiłku. Lek Xevoben jest zwykle stosowany przez długi czas, a leczenie nie powinno być ograniczone czasowo, jeśli jest dobrze tolerowane przez pacjenta. Przeciwwskazania do stosowania leku obejmują nadwrażliwość na substancje czynne, wiek poniżej 25 lat, ciężkie zaburzenia endokrynologiczne, metaboliczne, wątroby, nerek lub szpiku kostnego, ciężką chorobę serca, zaburzenia umysłowe, jaskrę z zamkniętym kątem przesączania oraz ciążę. Możliwe działania niepożądane to m.in. infekcje, zmniejszona liczba płytek krwi, zmniejszony apetyt, zaburzenia psychiczne, ruchy mimowolne, zmęczenie, zawroty głowy, ból głowy, suchość w jamie ustnej, nieregularny rytm serca, obniżone ciśnienie krwi, nudności, wymioty, biegunka, zmiana zabarwienia śliny, języka, zębów i błony śluzowej jamy ustnej, zwiększenie aktywności transaminaz, fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotransferazy, reakcje nadwrażliwości skóry oraz zmiana zabarwienia moczu.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku