Nie daj się jesieni

Nie daj się jesieni

Sprawdź

Menu

1000 mg – dawkowanie leku

Vancomycin AptaPharma to antybiotyk stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

Wprowadzenie

Vancomycin AptaPharma jest antybiotykiem z grupy glikopeptydów, stosowanym w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, takich jak zakażenia skóry, kości, stawów, płuc oraz wsierdzia. Lek ten może być podawany zarówno dożylnie, jak i doustnie, w zależności od rodzaju zakażenia i stanu pacjenta[1].

Dawkowanie dla dorosłych

Dawkowanie Vancomycin AptaPharma dla dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i powyżej zależy od masy ciała pacjenta oraz rodzaju zakażenia. Standardowa dawka wynosi 15-20 mg/kg masy ciała co 8-12 godzin. W przypadku ciężkich zakażeń lekarz może zdecydować o podaniu dawki początkowej wynoszącej 25-30 mg/kg masy ciała[1].

Dawkowanie dla dzieci

Dawkowanie dla dzieci w wieku od pierwszego miesiąca do poniżej 12 lat wynosi 10-15 mg/kg masy ciała co 6 godzin. U wcześniaków i noworodków dawka jest ustalana na podstawie wieku płodowego i pourodzeniowego[1].

Dawkowanie dla pacjentów ze szczególnymi potrzebami

Pacjenci w podeszłym wieku, pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, pacjenci otyli oraz kobiety w ciąży mogą wymagać dostosowania dawki. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka początkowa powinna być ustalana indywidualnie, a następnie modyfikowana na podstawie stężenia leku w surowicy[1].

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju zakażenia i może wynosić od 1 do 6 tygodni. W przypadku powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich leczenie trwa od 7 do 14 dni, a w przypadku zakażeń kości i stawów od 4 do 6 tygodni[1].

Podanie doustne

Wankomycyna może być podawana doustnie w leczeniu zakażeń spowodowanych przez Clostridium difficile. Zalecana dawka dla dorosłych i młodzieży wynosi 125 mg co 6 godzin przez 10 dni. W przypadku ciężkich zakażeń dawka może być zwiększona do 500 mg co 6 godzin[1].

Kontrola stężenia leku

Regularne monitorowanie stężenia wankomycyny w surowicy jest kluczowe dla zapewnienia skuteczności leczenia i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych. Minimalne terapeutyczne stężenie wankomycyny we krwi powinno wynosić 10-20 mg/L, w zależności od miejsca zakażenia i wrażliwości patogenu[1].

Słownik pojęć

  • Wankomycyna – antybiotyk z grupy glikopeptydów, stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych.
  • Clostridium difficile – bakteria powodująca zakażenia jelit, często związane z antybiotykoterapią.
  • Zespół Stevensa-Johnsona – ciężka reakcja skórna, objawiająca się pęcherzami i złuszczaniem się skóry.
  • Ototoksyczność – działanie toksyczne na narząd słuchu.
  • Nefrotoksyczność – działanie toksyczne na nerki.

Materiały źródłowe

Dawkowanie dla dorosłych 15-20 mg/kg co 8-12 godzin
Dawkowanie dla dzieci 10-15 mg/kg co 6 godzin
Podanie doustne 125 mg co 6 godzin przez 10 dni
Monitorowanie stężenia 10-20 mg/L

FAQ

Jakie są najczęstsze działania niepożądane wankomycyny?

Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz przekrwienie górnej części ciała. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona[2].

Czy wankomycyna może być stosowana w ciąży?

Wankomycyna może być stosowana w ciąży tylko w razie konieczności i po dokładnym rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści. Lek przenika przez łożysko i może mieć działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne na płód[2].

Jakie są zalecenia dotyczące przechowywania wankomycyny?

Przed rekonstytucją wankomycynę należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Po rekonstytucji roztwór należy zużyć natychmiast lub przechowywać w lodówce przez maksymalnie 24 godziny[2].

Więcej o tym leku

Kliknij w kafelek, aby przejść do tematycznie dedykowanej podstrony o tym leku.