Jak prawidłowo dawkować lek Uldiulan?

Uldiulan to lek moczopędny stosowany w leczeniu obrzęków, nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. Prawidłowe dawkowanie leku jest kluczowe dla uzyskania maksymalnych korzyści terapeutycznych i minimalizacji działań niepożądanych. W tym artykule szczegółowo omówimy, jak i kiedy dawkować lek Uldiulan, bazując na informacjach zawartych w dokumentach “Charakterystyka produktu leczniczego” oraz “Ulotka leku”.

Spis treści

• Dawkowanie dla dorosłych
• Dawkowanie dla pacjentów w podeszłym wieku
• Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
• Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
• Dawkowanie dla dzieci
• Sposób podawania
• Czas trwania leczenia
• Przedawkowanie
• Słownik pojęć

Dawkowanie dla dorosłych

Dawkowanie leku Uldiulan dla dorosłych zależy od rodzaju schorzenia:

• Obrzęki pochodzenia sercowego, wątrobowego i nerkowego oraz niewydolność serca: Zalecana dawka początkowa wynosi od 25 do 50 mg na dobę. W ciężkich przypadkach dawka może być zwiększona do 100-200 mg na dobę. Dawka w przypadku obrzęku nerczycowego nie powinna przekraczać 50 mg na dobę. Zazwyczaj stosowana dawka podtrzymująca to najmniejsza skuteczna dawka, np. 25-50 mg na dobę^[1].
• Wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie tętnicze): Dawka początkowa wynosi 12,5-50 mg chlortalidonu na dobę. Dawka podtrzymująca to 12,5-25 mg chlortalidonu na dobę. Dawkę początkową należy zmniejszać indywidualnie^[1].

Dawkowanie dla pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 65 lat lub więcej, skuteczność leku Uldiulan może być zwiększona. Lekarz musi odpowiednio dostosować dawkę^[2].

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Jeśli pacjent ma łagodną lub umiarkowaną niewydolność nerek (klirens kreatyniny 30-60 mL/min i/lub stężenie kreatyniny w surowicy 1,1-1,8 mg/100 mL), dawkę należy dostosować do potrzeb terapeutycznych i tolerancji^[2]. Diuretyki tiazydowe i analogi tiazydów, w tym chlortalidon, tracą swoje działanie moczopędne w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min i/lub stężenie kreatyniny w surowicy > 1,8 mg/100 mL)^[1].

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

Jeśli pacjent ma zaburzenia czynności wątroby, lek Uldiulan powinien być dawkowany przez lekarza zgodnie z obowiązującymi zastrzeżeniami. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby nie należy stosować leku Uldiulan^[2].

Dawkowanie dla dzieci

Ponieważ nie są dostępne odpowiednie dane dotyczące leczenia dzieci, chlortalidonu nie należy podawać dzieciom^[1].

Sposób podawania

Tabletki leku Uldiulan należy połykać w całości, nie rozgryzając, popijając odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody). W przypadku pojedynczej dawki, tabletkę należy przyjąć rano wraz ze śniadaniem. W przypadku podawania dwa razy na dobę, tabletki należy przyjmować dodatkowo podczas wieczornego posiłku. Nie należy rozważać zwiększenia dawki po upływie 2-3 tygodni^[2].

Czas trwania leczenia

O czasie trwania leczenia zdecyduje lekarz. Po długotrwałym stosowaniu leku Uldiulan, terapii nie należy przerywać od razu. Należy stosować coraz mniejsze dawki leku Uldiulan przez kilka dni (dawkowanie stopniowe)^[2].

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania mogą obejmować zawroty głowy, omdlenia, nudności, senność, ból głowy, przyspieszony puls (tachykardia), niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie) i zaburzenia krążenia z obniżonym ciśnieniem krwi przy zmianie pozycji z siedzącej na leżącą (zaburzenia regulacji ortostatycznej), zaburzenia równowagi elektrolitowej (niedobór potasu i/lub sodu we krwi) z nieregularnym biciem serca i skurczami mięśni (np. skurcze nóg). Silne odwodnienie organizmu i zmniejszona objętość krwi krążącej (hipowolemia) mogą powodować zagęszczenie krwi (hemokoncentracja), skurcze, drętwienie, brak napędu (ospałość), splątanie, zapaść krążeniową i ostrą niewydolność nerek^[2].

Słownik pojęć

• Chlortalidon – substancja czynna leku Uldiulan, diuretyk tiazydopodobny o długim czasie działania.
• Diuretyk – lek moczopędny, zwiększający wydalanie moczu.
• Hipokaliemia – niskie stężenie potasu we krwi.
• Hiponatremia – niskie stężenie sodu we krwi.
• Hiperglikemia – wysokie stężenie cukru we krwi.
• Hipowolemia – zmniejszona objętość krwi krążącej.
• Hemokoncentracja – zagęszczenie krwi.
• Hiperkalcemia – wysokie stężenie wapnia we krwi.
• Hipomagnezemia – niskie stężenie magnezu we krwi.
• Hiperkaliemia – wysokie stężenie potasu we krwi.
• Hipokaliemiczna śpiączka – stan śpiączki spowodowany niskim stężeniem potasu we krwi.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku