Tlen medyczny TZF jest lekiem stosowanym w tlenoterapii, który ma na celu przywrócenie prawidłowego ciśnienia tlenu w tkankach. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przedawkowanie
• Środki ostrożności
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wskazania do stosowania

Tlen medyczny TZF jest wskazany do stosowania w większości postaci niedotlenienia. Jest szczególnie korzystny u pacjentów z prawidłowym zużyciem tlenu, u których stwierdza się zmniejszoną prężność tlenu w mieszanej krwi żylnej podczas oddychania powietrzem atmosferycznym^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Tlen medyczny TZF jest zawsze podawany przez personel medyczny, który jest zaznajomiony z tą postacią leku. W czasie podawania leku personel medyczny musi uważnie monitorować zarówno stan pacjenta, jak i podawanie leku, aby zapewnić bezpieczeństwo stosowania^[2].

• Stężenie tlenu: Tlen medyczny TZF stosuje się wziewnie w stężeniu od 21% do 100%. Dawkę i długość stosowania określa personel medyczny^[1].
• Sposób podawania: Tlen medyczny TZF podaje się za pomocą cewnika nosowego lub maski na twarz. Tlen należy podawać w sposób ciągły, ponieważ przerywane podawanie tlenu jest szczególnie niebezpieczne^[2].
• Monitorowanie: Przed rozpoczęciem tlenoterapii należy ocenić tętniczą prężność CO2 badaniem gazometrycznym krwi lub metodą oddechu zwrotnego. Jeżeli prężność CO2 wynosi ponad 6,6 kPa, należy podawać 25% tlenu i stopniowo zwiększać jego stężenie, jeżeli nie występuje zahamowanie oddychania^[1].
• Dzieci i młodzież: W przypadku podawania tlenu noworodkom należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu stężenia wyższego niż 40%^[1].

Przedawkowanie

Przedawkowanie tlenu prowadzi do wystąpienia działań niepożądanych głównie ze strony układu oddechowego, ośrodkowego układu nerwowego i układu krążenia (zmniejszenie wydolności serca, rozpad krwinek czerwonych), a u wcześniaków powoduje zwłóknienie pozasoczewkowe (uszkodzenie siatkówki oka zwane retinopatią) i ślepotę^[2]. W razie zaobserwowania przyjęcia większej dawki przez pacjenta, personel medyczny musi natychmiast zmniejszyć stężenie podawanego tlenu lub jego prędkość przepływu.

Środki ostrożności

Podczas stosowania tlenu w stężeniach ponad 60% (u noworodków ponad 40%) i w terapii hiperbarycznej należy zachować szczególną ostrożność^[1]. Tlenoterapia powoduje silne wzbogacenie powietrza w tlen i zwiększone ryzyko wystąpienia pożaru. Kategorycznie zabronione jest używanie w tym czasie otwartego ognia lub innych źródeł zapłonu^[2].

Słownik pojęć

• Tlenoterapia – Leczenie polegające na podawaniu pacjentowi tlenu w celu zwiększenia jego stężenia we krwi.
• Prężność CO2 – Ciśnienie parcjalne dwutlenku węgla we krwi, które jest wskaźnikiem jego stężenia.
• Gazometria – Badanie polegające na pomiarze gazów we krwi, takich jak tlen i dwutlenek węgla.
• Hiperbaryczna terapia tlenowa – Metoda leczenia polegająca na oddychaniu czystym tlenem w warunkach zwiększonego ciśnienia.
• Retinopatia – Uszkodzenie siatkówki oka, które może prowadzić do ślepoty.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku