Jak prawidłowo dawkować lek Syntarpen?

Syntarpen to antybiotyk stosowany w leczeniu zakażeń wywoływanych przez gronkowce. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić skuteczność terapii i minimalizować ryzyko działań niepożądanych.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Interakcje z innymi lekami
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Syntarpen jest stosowany w leczeniu zakażeń wywoływanych przez gronkowce, takich jak:

• Zakażenia skóry i tkanek miękkich (czyraczność)
• Zapalenie wsierdzia i zakażenia ośrodkowego układu nerwowego
• Zakażenia dolnych dróg oddechowych
• Ropne powikłania pooparzeniowe i pooperacyjne
• Zapalenie kości i stawów, głównie pourazowe; w późniejszym etapie leczenia podaje się postać doustną
• Posocznica

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz może zlecić wykonanie badania (antybiogramu) w celu określenia skuteczności działania leku Syntarpen na bakterie wywołujące zakażenie^[1][2].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie Syntarpen zależy od stopnia ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju wywołującego zakażenie, stanu pacjenta, wieku i masy ciała^[1][2].

Dorośli

W zależności od rodzaju i nasilenia zakażenia stosuje się domięśniowo lub dożylnie 1-2 g co 4-6 godzin. Maksymalna dawka dobowa wynosi 12 g^[1][2].

Dzieci

Zwykle stosuje się dożylnie lub domięśniowo od 100 do 200 mg/kg mc. na dobę w 4 dawkach podzielonych (co 6 godzin). W ciężkich zakażeniach dawkę można zwiększyć od 100 do 300 mg/kg mc. na dobę w 4-6 dawkach podzielonych^[1][2].

Specyficzne przypadki

• Zapalenie płuc wywołane przez Staphylococcus aureus: Dorośli: 1-2 g dożylnie lub domięśniowo co 6 godzin przez 10 do 14 dni. Dzieci powyżej 5 lat: 50 mg/kg mc. (maksymalnie 2 g) dożylnie lub domięśniowo co 6 godzin przez 10-14 dni. Dzieci w wieku od 2 miesięcy do 5 lat: 25-50 mg/kg mc. (maksymalnie 2 g) dożylnie co 6 godzin, w skojarzeniu z gentamycyną w dawce 7,5 mg/kg mc. podawaną dożylnie w 1-3 podzielonych dawkach przez co najmniej 3 tygodnie^[1][2].
• Szpitalne zapalenie płuc: Dorośli: 1-2 g dożylnie co 6 godzin, w skojarzeniu z gentamycyną 5-7 mg/kg mc. w dawkach podzielonych przez 7 dni. Dzieci: 50 mg/kg mc. (maksymalnie 2 g) dożylnie co 6 godzin, w skojarzeniu z gentamycyną w dawce 7,5 mg/kg mc. w 1-3 dawkach podzielonych przez 7 dni^[1][2].
• Ropne zapalenie mięśni: Dorośli: 2 g dożylnie lub domięśniowo co 6 godzin przez 5-10 dni (jeśli wystąpi poprawa kliniczna, można zmienić na podanie doustne 500 mg co 6 godzin). Dzieci: 25-50 mg/kg mc. (maksymalnie 2 g) dożylnie lub domięśniowo co 6 godzin przez 5-10 dni. Jeśli wystąpi poprawa, można zmienić na podanie doustne 12,5-25 mg/kg mc. (maksymalnie 500 mg) co 6 godzin^[1][2].
• Septyczne zapalenie stawów: Dorośli: 2 g dożylnie lub domięśniowo co 6 godzin, w skojarzeniu z ceftriaksonem, 1-2 g dożylnie lub domięśniowo co 24 godziny. Dzieci powyżej 2 miesięcy: 25-50 mg/kg mc. (maksymalnie 2 g) dożylnie lub domięśniowo co 6 godzin, w skojarzeniu z ceftriaksonem, podawanym dożylnie lub domięśniowo w dawce 25-50 mg/kg mc. (maksymalnie 2 g) co 24 godziny. Noworodki: 25-50 mg/kg mc. (maksymalnie 2 g) dożylnie lub domięśniowo co 6 godzin, w skojarzeniu z cefotaksymem, podawanym dożylnie w dawce 50-75 mg/kg mc. (maksymalnie 2 g) co 8 godzin^[1][2].

Przeciwwskazania

Syntarpen nie powinien być stosowany u pacjentów uczulonych na kloksacylinę, penicyliny lub cefalosporyny^[1][2].

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Syntarpen należy omówić to z lekarzem, zwłaszcza jeśli pacjent miał w przeszłości reakcje uczuleniowe na jakikolwiek antybiotyk lub inne substancje^[1][2].

Interakcje z innymi lekami

Syntarpen może wchodzić w interakcje z innymi lekami, co może wpływać na jego skuteczność lub zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach^[1][2].

Działania niepożądane

Jak każdy lek, Syntarpen może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Do najczęstszych należą biegunka, reakcje uczuleniowe oraz zaburzenia czynności nerek^[1][2].

Słownik pojęć

• Antybiogram – badanie laboratoryjne określające wrażliwość bakterii na antybiotyki.
• Zapalenie wsierdzia – infekcja wewnętrznej wyściółki serca.
• Posocznica – ciężka infekcja ogólnoustrojowa, znana również jako sepsa.
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelit – powikłanie związane ze stosowaniem antybiotyków, charakteryzujące się ciężką biegunką.
• Mukowiscydoza – genetyczna choroba, która wpływa na układ oddechowy i trawienny.