Jak prawidłowo dawkować lek Ketalar 10?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie leku Ketalar 10
• Przygotowanie do zabiegu
• Podawanie leku
• Dawkowanie w położnictwie
• Podtrzymywanie znieczulenia
• Postępowanie podczas wybudzania
• Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami wątroby
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Lek Ketalar 10 jest szybko działającym lekiem wykorzystywanym do znieczulenia ogólnego, podawanym we wstrzyknięciach dożylnych lub domięśniowych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Dawkowanie leku Ketalar 10

Dawkowanie leku Ketalar 10 zależy od wielu czynników, takich jak wiek pacjenta, droga podania oraz jednocześnie stosowane leki. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania:

• Dawka dożylna: 1 do 2 mg/kg masy ciała (mc.) zazwyczaj powoduje znieczulenie do operacji w czasie od 30 sekund do 1 minuty po wstrzyknięciu, a działanie znieczulające utrzymuje się najczęściej przez 5 do 10 minut^[1].
• Dawka domięśniowa: 10 mg/kg mc. zazwyczaj powoduje znieczulenie do operacji w czasie 3 do 4 minut po wstrzyknięciu, a działanie znieczulające utrzymuje się najczęściej przez 12 do 25 minut^[1].

Przygotowanie do zabiegu

Przed zastosowaniem leku Ketalar 10 należy odpowiednio przygotować pacjenta:

1. Pacjent powinien być na czczo przez co najmniej 6 godzin przed znieczuleniem, aby zminimalizować ryzyko wymiotów^[1].
2. Ketamina zwiększa wydzielanie śliny, dlatego przed zastosowaniem środka znieczulającego należy podać atropinę, hioscynę lub glikopyrrolat^[1].
3. Midazolam, diazepam, lorazepam lub flunitrazepam stosowane jako premedykacja mogą zmniejszyć częstość negatywnych objawów wybudzania z narkozy^[1].

Podawanie leku

Podczas podawania leku Ketalar 10 pacjent powinien znajdować się w pozycji podpartej ze względu na szybki początek działania po podaniu dożylnym^[1]. Lek może być podawany w postaci wstrzyknięć dożylnych lub domięśniowych.

Dawkowanie w położnictwie

W położnictwie, w przypadku porodu naturalnego lub poprzez cesarskie cięcie, zalecane są dawki od 0,2 do 1 mg/kg mc. w podaniu dożylnym^[1]. Brak jest jednak danych na temat podtrzymującej dawki ketaminy stosowanej w infuzji w położnictwie.

Podtrzymywanie znieczulenia

Zmniejszenie głębokości znieczulenia objawia się oczopląsem, ruchami w odpowiedzi na bodziec oraz wydawaniem dźwięków. Znieczulenie podtrzymuje się poprzez podawanie dodatkowych dawek ketaminy dożylnie lub domięśniowo^[1]. Każda dodatkowa dawka podtrzymująca wynosi od ½ do całej dawki zalecanej przy wprowadzeniu do znieczulenia tą drogą.

Postępowanie podczas wybudzania

Po zakończeniu zabiegu pacjent powinien być obserwowany i zapewniony mu spokój. Jeśli podczas wybudzania wystąpią objawy majaczenia, można rozważyć podanie diazepamu (5 do 10 mg dożylnie u dorosłych) lub tiobarbitalu (50 do 100 mg dożylnie)^[1].

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami wątroby

U pacjentów z marskością wątroby lub innymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki leku Ketalar 10^[1].

Słownik pojęć

• Znieczulenie ogólne – stan wywołany przez leki, w którym pacjent jest nieświadomy i nie odczuwa bólu podczas zabiegu chirurgicznego.
• Atropina – lek stosowany w celu zmniejszenia wydzielania śliny i innych wydzielin.
• Hioscyna – lek stosowany w celu zmniejszenia wydzielania śliny i innych wydzielin.
• Glikopyrrolat – lek stosowany w celu zmniejszenia wydzielania śliny i innych wydzielin.
• Midazolam – lek z grupy benzodiazepin, stosowany jako premedykacja przed znieczuleniem.
• Diazepam – lek z grupy benzodiazepin, stosowany jako premedykacja przed znieczuleniem.
• Lorazepam – lek z grupy benzodiazepin, stosowany jako premedykacja przed znieczuleniem.
• Flunitrazepam – lek z grupy benzodiazepin, stosowany jako premedykacja przed znieczuleniem.
• Oczopląs – mimowolne, rytmiczne ruchy gałek ocznych.
• Hipertonia – zwiększone napięcie mięśniowe.
• Ruchy toniczno-kloniczne – napady drgawek, które obejmują fazę toniczną (sztywność mięśni) i kloniczną (drgawki).
• Podwójne widzenie – widzenie dwóch obrazów jednego obiektu.
• Bezdech – chwilowe zatrzymanie oddechu.
• Majaczenie – stan dezorientacji i zamieszania, często z halucynacjami.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku