Jak prawidłowo dawkować lek Glipizide BP?

Glipizide BP to lek stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Poniżej znajdziesz szczegółowe informacje na temat dawkowania tego leku, w tym jak i kiedy go przyjmować, aby osiągnąć najlepsze rezultaty terapeutyczne.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Dostosowanie dawkowania
• Leczenie podtrzymujące
• Pacjenci w podeszłym wieku i szczególnie zagrożeni hipoglikemią
• Pacjenci leczeni insuliną
• Pacjenci leczeni uprzednio innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi
• Sposób podawania
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Glipizide BP stosuje się w leczeniu cukrzycy typu 2 (insulinoniezależnej) w przypadkach, gdy właściwego stężenia glukozy we krwi nie można uzyskać za pomocą odpowiedniej diety i wysiłku fizycznego^[1][2].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie leku Glipizide BP powinno być dostosowane indywidualnie do potrzeb pacjenta. Poniżej przedstawiono ogólne zasady dawkowania:

• Dawka początkowa: Zaleca się rozpoczynanie leczenia od dawki 5 mg glipizydu (1 tabletka) na dobę, podawanej 30 minut przed śniadaniem lub posiłkiem spożywanym w ciągu dnia. U pacjentów z łagodną cukrzycą, osób w podeszłym wieku lub pacjentów szczególnie zagrożonych hipoglikemią, zaleca się rozpoczynanie leczenia od dawki 2,5 mg (1/2 tabletki)^[1][2].

Dostosowanie dawkowania

Zazwyczaj dawkę zwiększa się o 2,5 mg do 5 mg glipizydu, w zależności od stężenia glukozy we krwi. Pomiędzy kolejnymi zmianami w dawkowaniu powinno upłynąć minimum kilka dni^[1][2].

Leczenie podtrzymujące

U niektórych pacjentów wyrównanie glikemii występuje po podaniu leku raz na dobę. Na ogół prawidłowe stężenie glukozy we krwi występuje po dawkach od 2,5 mg do 20 mg glipizydu na dobę. Maksymalna dawka podawana jednorazowo w ciągu doby wynosi 15 mg. Jeżeli dawka dobowa jest większa niż 15 mg, należy ją przyjmować w dawkach podzielonych przed posiłkami (zwykle 2 razy na dobę). Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 20 mg^[1][2].

Pacjenci w podeszłym wieku i szczególnie zagrożeni hipoglikemią

W celu uniknięcia hipoglikemii u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych, niedożywionych, którzy nieregularnie przyjmują posiłki oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek, dawka początkowa i podtrzymująca powinny być zmniejszone^[1][2].

Pacjenci leczeni insuliną

W niektórych przypadkach glipizyd zmniejsza dobowe zapotrzebowanie na insulinę. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwcukrzycowych, pochodnych sulfonylomocznika, wielu pacjentów z cukrzycą insulinoniezależną (typu 2.) otrzymujących insulinę może bezpiecznie przyjmować glipizyd. Lekarz przechodząc z leczenia insuliną na terapię lekiem Glipizide BP powinien przestrzegać opisanych poniżej ogólnych zasad^[1][2]:

• Przy zapotrzebowaniu na insulinę do 20 j.m. na dobę: Lekarz może odstawić insulinę i rozpocząć leczenie zaleconą dawką glipizydu. Dawkę należy modyfikować co kilka lub kilkanaście dni.
• Przy zapotrzebowaniu na insulinę powyżej 20 j.m. na dobę: Lekarz powinien zmniejszyć dawkę insuliny o połowę i rozpocząć podawanie glipizydu w zaleconej dawce. Dalsze zmniejszanie dawkowania insuliny zależy od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie. Dawkę należy modyfikować co kilka lub kilkanaście dni.

Pacjenci leczeni uprzednio innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi

Dawkowanie jest uzależnione od stanu klinicznego pacjenta i dotychczasowego leczenia. Lekarz zwykle zaleca rozpoczęcie leczenia od małych dawek glipizydu (5 mg na dobę), następnie stopniowe zwiększanie, aż do uzyskania prawidłowego stężenia glukozy we krwi. Pacjenci powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarza. W razie zmiany z innych pochodnych sulfonylomocznika na glipizyd nie jest konieczny okres przejściowy^[1][2].

Sposób podawania

Podanie doustne. Lek powinien być przyjmowany 30 minut przed posiłkiem w celu uzyskania maksymalnej redukcji hiperglikemii występującej po posiłku^[1][2].

Słownik pojęć

• Cukrzyca typu 2 – Choroba metaboliczna charakteryzująca się podwyższonym poziomem glukozy we krwi, wynikająca z insulinooporności i względnego niedoboru insuliny.
• Hipoglikemia – Stan, w którym poziom glukozy we krwi jest zbyt niski, co może prowadzić do objawów takich jak osłabienie, drżenie, pocenie się, a w ciężkich przypadkach do śpiączki.
• Insulina – Hormon produkowany przez trzustkę, który reguluje poziom glukozy we krwi.
• Pochodne sulfonylomocznika – Grupa leków doustnych stosowanych w leczeniu cukrzycy typu 2, które zwiększają wydzielanie insuliny przez trzustkę.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku