Konsekwencje przedawkowania leku Elestar HCT: Dawki, objawy i postępowanie
Elestar HCT to lek stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, który zawiera trzy substancje czynne: olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd. Przedawkowanie tego leku może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. W tym artykule omówimy, jakie dawki są uznawane za przedawkowanie oraz jakie objawy mogą się pojawić w wyniku przedawkowania.
Spis treści
- Dawki uznawane za przedawkowanie
- Objawy przedawkowania
- Postępowanie przy przedawkowaniu
- Słownik pojęć
- Podsumowanie
Dawki uznawane za przedawkowanie
Maksymalna zalecana dawka leku Elestar HCT to 40 mg olmesartanu medoksomilu, 10 mg amlodypiny i 25 mg hydrochlorotiazydu na dobę[1]. Przekroczenie tej dawki może prowadzić do przedawkowania, które wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
Objawy przedawkowania
Przedawkowanie leku Elestar HCT może prowadzić do różnych objawów, w zależności od substancji czynnej, która została przedawkowana:
- Niedociśnienie – znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, które może prowadzić do zawrotów głowy, omdleń i wstrząsu[1].
- Tachykardia – przyspieszenie akcji serca, które może być wynikiem stymulacji układu przywspółczulnego[1].
- Bradykardia – zwolnienie akcji serca, które może wystąpić w wyniku stymulacji układu przywspółczulnego[1].
- Obrzęk płuc – rzadko notowany niekardiogenny obrzęk płuc, który może wystąpić z opóźnieniem do 24-48 godzin po przyjęciu leku[1].
- Utrata elektrolitów – hipokaliemia, hipochloremia i odwodnienie, będące wynikiem nadmiernej diurezy[1].
- Kurcze mięśni – mogą być wynikiem hipokaliemii[1].
- Azotemia – zwiększenie stężenia azotu we krwi, co może prowadzić do zaburzeń rytmu serca[1].
Postępowanie przy przedawkowaniu
W przypadku przedawkowania leku Elestar HCT, leczenie powinno być objawowe i podtrzymujące. Postępowanie zależy od czasu, jaki upłynął od zażycia leku i nasilenia objawów[1]. Oto kroki, które należy podjąć:
- Płukanie żołądka – jeśli przyjęcie leku nastąpiło niedawno, można rozważać płukanie żołądka[1].
- Podanie węgla aktywowanego – podanie węgla aktywowanego zdrowym ochotnikom bezpośrednio lub nie dłużej niż w ciągu 2 godzin od przyjęcia amlodypiny, istotnie zmniejsza wchłanianie amlodypiny[1].
- Monitorowanie czynności serca i płuc – w przypadku znacznego niedociśnienia, konieczne jest aktywne podtrzymywanie układu sercowo-naczyniowego[1].
- Podanie glukonianu wapnia – aby odwrócić skutki blokady kanałów wapniowych, korzystne może być dożylne podanie glukonianu wapnia[1].
- Kontrola stężenia elektrolitów – należy często kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny w surowicy[1].
Słownik pojęć
- Niedociśnienie – znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi.
- Tachykardia – przyspieszenie akcji serca.
- Bradykardia – zwolnienie akcji serca.
- Obrzęk płuc – nagromadzenie płynu w płucach, co utrudnia oddychanie.
- Hipokaliemia – niskie stężenie potasu we krwi.
- Hipochloremia – niskie stężenie chloru we krwi.
- Azotemia – zwiększenie stężenia azotu we krwi.
Podsumowanie
| Przedawkowanie | Przekroczenie maksymalnej dawki 40 mg olmesartanu medoksomilu, 10 mg amlodypiny i 25 mg hydrochlorotiazydu na dobę |
| Objawy | Niedociśnienie, tachykardia, bradykardia, obrzęk płuc, utrata elektrolitów, kurcze mięśni, azotemia |
| Postępowanie | Płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego, monitorowanie czynności serca i płuc, podanie glukonianu wapnia, kontrola stężenia elektrolitów |



















