Jak prawidłowo dawkować lek Digoxin Teva?

Digoxin Teva to lek stosowany w leczeniu migotania przedsionków oraz zaawansowanej niewydolności serca. Prawidłowe dawkowanie tego leku jest kluczowe dla jego skuteczności i bezpieczeństwa. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować Digoxin Teva, uwzględniając różne grupy pacjentów oraz specyficzne sytuacje kliniczne.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie u dorosłych
• Dawkowanie u dzieci
• Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek
• Sposób podawania
• Przedawkowanie
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wskazania do stosowania

Digoxin Teva jest wskazany do stosowania w przypadku:

• Migotania przedsionków z szybką czynnością komór^[1].
• Zaawansowanej niewydolności serca w stopniu odpowiadającym II, III i IV klasie wg czynnościowego podziału NYHA^[1].

Dawkowanie u dorosłych

Dawkowanie digoksyny należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta, zależnie od wskazania, wieku, masy ciała, wydolności nerek i stężenia elektrolitów w surowicy krwi^[1]. W czasie leczenia dawkowanie należy modyfikować w zależności od reakcji organizmu na lek.

Leczenie digoksyną rozpoczyna się od dawki nasycającej:

• W nasycaniu szybkim dawka początkowa wynosi od 500 µg do 750 µg. Następnie podaje się od 125 µg do 375 µg co 6–8 godzin, do sumarycznej dawki nasycającej od 750 µg do 1500 µg podanej w czasie pierwszej doby^[1].
• W nasycaniu powolnym podaje się od 250 µg do 750 µg na dobę, co u pacjentów z prawidłową czynnością nerek doprowadza w czasie 6–7 dni do stężenia stacjonarnego leku^[1].

Zwykle stosowana dawka podtrzymująca wynosi 250 µg raz lub dwa razy na dobę. U chorych przed 60 rokiem życia, z prawidłową czynnością nerek, dawka podtrzymująca, zapewniająca terapeutyczne stężenie leku w surowicy wynosi zwykle 375 µg; od 60 do 80 roku życia – 250 µg digoksyny na dobę^[1].

Dawkowanie u dzieci

U dzieci dawkę dobową ustala się w zależności od wieku i masy ciała i podaje się w 3–4 dawkach podzielonych^[1]:

• Niemowlęta i dzieci w wieku do 2 lat: dawka nasycająca od 20 do 35 µg/kg mc., dawka podtrzymująca od 5 do 9 µg/kg mc. (25%-35% dawki nasycającej)^[1].
• Dzieci w wieku od 2 do 12 lat: dawka nasycająca od 10 do 15 µg/kg mc., dawka podtrzymująca od 3 do 5 µg/kg mc.^[1].

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny^[1]:

• Klirens kreatyniny 50 – 59 ml/min: 188 – 375 µg na dobę^[1].
• Klirens kreatyniny 20 – 49 ml/min: 125 – 250 µg na dobę^[1].
• Klirens kreatyniny < 20 ml/min: 125 µg na dobę lub co 48 godzin^[1].

Sposób podawania

Digoxin Teva należy podawać doustnie, najlepiej przed posiłkami. Jeżeli jednak podawanie leku na czczo powoduje ból brzucha, można go podać w trakcie posiłku, unikając pokarmów bogatych w błonnik, które mogą zmniejszyć wchłanianie leku^[1].

Przedawkowanie

Przedawkowanie digoksyny może prowadzić do poważnych objawów toksycznych, takich jak osłabienie, brak łaknienia, nudności, wymioty, biegunka, widzenie w żółtych barwach, podwójne widzenie, zawroty i bóle głowy, pobudzenie psychiczne i ruchowe, splątanie, dezorientacja, lęk, omamy wzrokowe, niedociśnienie tętnicze, arytmia komorowa, bradykardia, nadkomorowe tachyarytmie^[1]. W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Słownik pojęć

• Migotanie przedsionków – nieregularne i często szybkie bicie serca, które może prowadzić do powikłań, takich jak udar mózgu.
• Niewydolność serca – stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu.
• Klirens kreatyniny – miara wydolności nerek, określająca zdolność nerek do filtrowania kreatyniny z krwi.
• Glikozydy nasercowe – grupa leków stosowanych w leczeniu niewydolności serca i niektórych zaburzeń rytmu serca.
• Hipokaliemia – niskie stężenie potasu we krwi.
• Hiperkalcemia – wysokie stężenie wapnia we krwi.

Podsumowanie

Digoxin Teva jest lekiem stosowanym w leczeniu migotania przedsionków i zaawansowanej niewydolności serca. Prawidłowe dawkowanie jest kluczowe dla skuteczności i bezpieczeństwa terapii. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając wiek, masę ciała, wydolność nerek i stężenie elektrolitów w surowicy krwi. W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.