Jak prawidłowo dawkować lek Axyven?

Lek Axyven, zawierający wenlafaksynę, jest stosowany w leczeniu depresji oraz zaburzeń lękowych. Prawidłowe dawkowanie jest kluczowe dla skuteczności terapii i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować lek Axyven, bazując na informacjach zawartych w dokumentach “Charakterystyka produktu leczniczego” oraz “Ulotka leku”.

Spis treści

• Dawkowanie w leczeniu depresji
• Dawkowanie w leczeniu zaburzeń lękowych
• Dawkowanie w leczeniu fobii społecznej
• Dawkowanie w leczeniu napadów paniki
• Dawkowanie w specjalnych grupach pacjentów
• Objawy odstawienia
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Dawkowanie w leczeniu depresji

Zalecana początkowa dawka wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg jeden raz na dobę. W przypadku pacjentów, którzy nie reagują na początkową dawkę, może być konieczne zwiększenie dawki do maksymalnie 375 mg na dobę. Dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych^[1]. W klinicznie uzasadnionych przypadkach, wynikających z ciężkości objawów, zwiększanie dawki może odbywać się w krótszych odstępach, ale nie krótszych niż 4 dni^[1].

Dawkowanie w leczeniu zaburzeń lękowych

Zalecana początkowa dawka wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg jeden raz na dobę. W przypadku pacjentów, którzy nie reagują na początkową dawkę, może być konieczne zwiększenie dawki do maksymalnie 225 mg na dobę. Dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych^[1]. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, a pacjentów leczyć wystarczająco długo, zwykle kilka miesięcy lub dłużej^[1].

Dawkowanie w leczeniu fobii społecznej

Zalecana dawka wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg jeden raz na dobę. Brak dowodów, że większe dawki przynoszą dodatkowe korzyści. Jednakże w przypadku pacjentów, którzy nie reagują na dawkę początkową, należy rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnie 225 mg na dobę. Dawkowanie należy zwiększać stopniowo w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych^[1].

Dawkowanie w leczeniu napadów paniki

Zalecane dawkowanie wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 37,5 mg na dobę przez 7 dni. Następnie dawkę należy zwiększyć do 75 mg na dobę. W przypadku pacjentów, którzy nie reagują na dawkę 75 mg na dobę, może być konieczne zwiększenie dawki do maksymalnie 225 mg na dobę. Dawkowanie należy zwiększać stopniowo w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych^[1].

Dawkowanie w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: Nie ma konieczności dostosowania dawki tylko ze względu na wiek pacjenta, ale należy zachować ostrożność i stosować najmniejszą skuteczną dawkę^[1].

Dzieci i młodzież: Wenlafaksyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży^[1].

Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki zazwyczaj o 50%^[1].

Zaburzenia czynności nerek: U pacjentów wymagających hemodializy oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek dawkę należy zmniejszyć o 50%^[1].

Objawy odstawienia

Należy unikać nagłego odstawienia wenlafaksyny. W przypadku odstawiania leku, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji odstawienia^[1]. Objawy odstawienia mogą obejmować zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, pobudzenie, nudności, wymioty, drżenie i ból głowy^[1].

Słownik pojęć

• Wenlafaksyna – Substancja czynna leku Axyven, stosowana w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych.
• Inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) – Grupa leków przeciwdepresyjnych, do której należy wenlafaksyna.
• Epizody dużej depresji – Ciężkie epizody depresji, które mogą wymagać długotrwałego leczenia.
• Uogólnione zaburzenia lękowe – Przewlekłe zaburzenia lękowe, charakteryzujące się nadmiernym, długotrwałym lękiem i niepokojem.
• Fobia społeczna – Zaburzenie lękowe, charakteryzujące się intensywnym lękiem przed sytuacjami społecznymi.
• Napady paniki – Nagłe, intensywne epizody lęku, często towarzyszące agorafobii.
• Zespół serotoninowy – Potencjalnie zagrażający życiu stan, który może wystąpić podczas leczenia lekami serotoninergicznymi.

Podsumowanie