Konsekwencje przedawkowania leku Amolisa HCT: Dawki, objawy i postępowanie

Lek Amolisa HCT jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i zawiera trzy substancje czynne: olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd. Przedawkowanie tego leku może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. W tym artykule omówimy, jakie dawki są uznawane za przedawkowanie oraz jakie objawy mogą wystąpić w wyniku przedawkowania.

Spis treści

• Dawki uznawane za przedawkowanie
• Objawy przedawkowania
• Postępowanie przy przedawkowaniu
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Dawki uznawane za przedawkowanie

Maksymalna zalecana dawka leku Amolisa HCT to 40 mg olmesartanu medoksomilu, 10 mg amlodypiny i 25 mg hydrochlorotiazydu na dobę. Przekroczenie tej dawki może prowadzić do przedawkowania^[1]. W przypadku przyjęcia większej ilości tabletek niż zalecana, może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego z objawami takimi jak zawroty głowy, przyspieszenie lub zwolnienie czynności serca^[2].

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie leku Amolisa HCT może prowadzić do różnych objawów, w zależności od substancji czynnej, która została przedawkowana:

• Olmesartan medoksomil: Najbardziej prawdopodobne objawy to niedociśnienie i tachykardia; w przypadku stymulacji układu przywspółczulnego (nerw błędny) może wystąpić bradykardia^[1].
• Amlodypina: Przedawkowanie może prowadzić do nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych ze znacznym niedociśnieniem i prawdopodobnie tachykardią odruchową. Odnotowano znaczne i potencjalnie długotrwałe niedociśnienie tętnicze, powodujące wstrząs, również wstrząs zakończony zgonem^[1]. Rzadko notowano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny, mogący wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i powodujący konieczność wspomagania oddychania^[2].
• Hydrochlorotiazyd: Przedawkowanie jest związane z utratą elektrolitów (hipokaliemią, hipochloremią) i odwodnieniem, będącymi wynikiem nadmiernej diurezy. Najczęstsze objawy przedmiotowe i podmiotowe przedawkowania to nudności i senność. Hipokaliemia może prowadzić do kurczów mięśni i (lub) nasilenia zaburzenia rytmu serca związanych z jednoczesnym stosowaniem glikozydów naparstnicy lub niektórych leków przeciwarytmicznych^[1].

Postępowanie przy przedawkowaniu

W przypadku przedawkowania leku Amolisa HCT leczenie powinno być objawowe i podtrzymujące. Postępowanie zależy od czasu, jaki upłynął od zażycia leku i nasilenia objawów. Jeśli przyjęcie produktu leczniczego nastąpiło niedawno, można rozważać płukanie żołądka. Wykazano, że podanie węgla aktywowanego zdrowym ochotnikom bezpośrednio lub nie dłużej niż w ciągu 2 godzin od przyjęcia amlodypiny, istotnie zmniejsza wchłanianie amlodypiny^[1].

Klinicznie znaczące niedociśnienie spowodowane przedawkowaniem produktu leczniczego Amolisa HCT wymaga aktywnego podtrzymywania układu sercowo-naczyniowego, w tym bardzo dokładnego monitorowania czynności serca i płuc, ułożenia pacjenta w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami oraz kontrolowania objętości wewnątrznaczyniowej i ilości oddawanego moczu. W przywróceniu napięcia naczyń i ciśnienia tętniczego przydatny może być lek zwężający naczynia, pod warunkiem, że nie ma przeciwwskazań do jego stosowania. Aby odwrócić skutki blokady kanałów wapniowych korzystne może być dożylne podanie glukonianu wapnia^[1].

Należy często kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia niedociśnienia pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach i szybko uzupełnić niedobory soli i płynów wewnątrznaczyniowych. Ponieważ amlodypina wiąże się w dużym stopniu z białkami, dializa najprawdopodobniej nie będzie skuteczna. Możliwość usuwania olmesartanu lub hydrochlorotiazydu przez dializę nie jest znana^[1].

Słownik pojęć

• Olmesartan medoksomil – Substancja czynna należąca do grupy antagonistów receptora angiotensyny II, stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Amlodypina – Substancja czynna należąca do grupy antagonistów wapnia, stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby wieńcowej.
• Hydrochlorotiazyd – Substancja czynna należąca do grupy tiazydowych leków moczopędnych, stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków.
• Tachykardia – Przyspieszenie czynności serca powyżej 100 uderzeń na minutę.
• Bradykardia – Zwolnienie czynności serca poniżej 60 uderzeń na minutę.
• Hipokaliemia – Niskie stężenie potasu we krwi.
• Hipochloremia – Niskie stężenie chlorków we krwi.
• Diureza – Proces wydalania moczu przez nerki.
• Glukonian wapnia – Sól wapnia stosowana w leczeniu niedoborów wapnia i w przypadkach zatrucia antagonistami wapnia.

Podsumowanie

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku