Złamania stopy stanowią istotny problem zdrowia publicznego, będąc jednym z najczęstszych typów urazów układu kostno-stawowego. Dane epidemiologiczne wskazują, że urazy te dotyczą znacznej części populacji, wymagając kompleksowego zrozumienia ich częstości występowania, rozkładu demograficznego oraz czynników ryzyka1.
Częstość występowania złamań stopy
Według badań populacyjnych, ogólna zapadalność na złamania stopy wynosi 142,3 przypadków na 100 000 mieszkańców rocznie12. W strukturze wszystkich złamań w organizmie człowieka, złamania stopy stanowią około 10% przypadków, co czyni je jednym z najczęstszych typów urazów kostnych3. Dane te podkreślają znaczną skalę problemu i konieczność właściwego podejścia do diagnostyki oraz leczenia tych urazów.
Interesujące jest to, że częstość występowania złamań stopy wykazuje znaczne różnice geograficzne. W Chinach odnotowano znacznie niższą zapadalność wynoszącą 39,2 przypadków na 100 000 mieszkańców rocznie4, co może być związane z różnicami w stylu życia, aktywnościach zawodowych oraz czynnikach środowiskowych między różnymi populacjami.
Rozkład anatomiczny złamań stopy
Analiza rozkładu anatomicznego złamań stopy pokazuje wyraźne różnice w częstości występowania urazów w poszczególnych częściach stopy. Przodostopie (forefoot) jest zdecydowanie najczęściej dotkniętą okolicą z zapadalością 123,9 przypadków na 100 000 mieszkańców rocznie12. Tylna część stopy (hindfoot) charakteryzuje się zapadalność 13,7 na 100 000 rocznie, natomiast środkowa część stopy (midfoot) ma najniższą zapadalność wynoszącą 6,5 na 100 000 mieszkańców rocznie1.
Wśród złamań stóp dominują urazy kości śródstopia i palców, które stanowią najczęstsze złamania stopy oceniane przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej3. Badania wskazują, że wśród wszystkich urazów stopy, 68,2% stanowią urazy kostne, a spośród złamań kostnych stopy, aż 78,4% dotyczy przodostopia5 Zobacz więcej: Rozkład anatomiczny złamań stopy - przodostopie, śródstopie, tylna część.
Charakterystyka demograficzna i wiekowa
Rozkład wiekowy złamań stopy wykazuje charakterystyczne cechy. Średni wiek pacjentów w momencie doznania złamania wynosi 36,1 lat1, jednak występuje wyraźny szczyt zapadalności w grupie wiekowej 10-19 lat, który jest podobny u obu płci6. Ten wzorzec epidemiologiczny odzwierciedla większą aktywność fizyczną i sportową młodych osób, co zwiększa ryzyko urazów.
W populacji dziecięcej złamania stopy stanowią około 5-13% wszystkich złamań3. Szczególnie często występują złamania palców u dzieci, które mogą stanowić nawet 18% wszystkich złamań stopy w tej grupie wiekowej3. Złamania nasad wzrostowych palców stanowią 3-7% wszystkich urazów płytek wzrostowych i zwykle są to urazy typu Salter-Harris I lub II3.
Specyficzne grupy ryzyka
Niektóre populacje charakteryzują się podwyższonym ryzykiem wystąpienia złamań stopy. Do grup szczególnie narażonych należą starsze kobiety z osteoporozą, osoby z ograniczoną aktywnością fizyczną lub przyjmujące benzodiazepiny7. Istotną grupę ryzyka stanowią także osoby z cukrzycą, szczególnie te, które chorowały dłużej niż 25 lat lub są bardziej aktywne fizycznie7.
Wśród populacji wojskowej złamania stopy są również częste. Badania koreańskich sił zbrojnych wykazały, że stopa znajduje się na trzecim miejscu pod względem częstości złamań, po dłoni i nodze89. Zapadalność złamań w tej populacji wynosi 12,96 na 1000 osobolat u mężczyzn i jedynie 0,19 na 1000 osobolat u kobiet8 Zobacz więcej: Czynniki ryzyka i grupy szczególnie narażone na złamania stopy.
Mechanizmy urazów i czynniki ryzyka
Najczęstszym mechanizmem prowadzącym do złamań stopy są urazy o małej energii, które występują w 98,7% przypadków6. Ten wzorzec epidemiologiczny wskazuje, że większość złamań stopy nie wynika z poważnych wypadków, ale raczej z codziennych aktywności i mniejszych urazów.
Czynniki ryzyka złamań kończyn dolnych, w tym stopy, obejmują nie tylko wiek i płeć, ale także wypadki drogowe, sporty, nieodpowiednią aktywność fizyczną, upadki oraz wcześniejsze złamania10. Dodatkowo, niektóre choroby mogą zwiększać ryzyko złamań, w tym osteoporoza układowa, zwyrodnienia dużych stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, demencja, padaczka, alkoholizm, choroba Parkinsona, nowotwory, otyłość oraz zaćma10.
Globalne trendy epidemiologiczne
Analiza globalnych trendów epidemiologicznych złamań stopy w okresie od 1990 do 2019 roku pokazuje interesujące zmiany. Chociaż globalna zapadalność i liczba lat życia z niepełnosprawnością związaną ze złamaniami stopy wzrosła liczbowo, to po uwzględnieniu standaryzacji wiekowej odnotowano spadek wskaźników11. Ten paradoks epidemiologiczny odzwierciedla starzenie się populacji światowej, gdzie większa liczba osób w starszym wieku prowadzi do wzrostu absolutnej liczby przypadków, mimo że wskaźniki standaryzowane wiekowo mogą spadać.
Obciążenie związane ze złamaniami stopy pozostaje wysokie na poziomie globalnym i stanowi ogromne wyzwanie dla zdrowia publicznego, szczególnie w kontekście starzenia się populacji11. Te dane epidemiologiczne są kluczowe dla planowania odpowiednich strategii prewencyjnych oraz alokacji zasobów zdrowotnych na poziomie globalnym i regionalnym.


















