Trichotillomania to złożone zaburzenie psychiczne, które charakteryzuje się nieodpartą potrzebą wyrywania własnych włosów1. Głównym objawem tego schorzenia jest powtarzające się wyrywanie włosów, które prowadzi do widocznej utraty włosów i może znacząco wpływać na codzienne funkcjonowanie pacjenta2. Objawy trichotillomanii mogą różnić się pod względem nasilenia i lokalizacji, ale zawsze wiążą się z charakterystycznym cyklem napięcia i ulgi.
Główne objawy behawioralne
Podstawowym objawem trichotillomanii jest powtarzające się wyrywanie włosów z różnych części ciała3. Najczęściej dotyczy to skóry głowy, ale pacjenci mogą również wyrywać włosy z brwi, rzęs, okolicy genitalnej, brody czy wąsów4. Wyrywanie może być świadome i celowe lub automatyczne, gdy pacjent nie zdaje sobie sprawy z wykonywanej czynności2.
Charakterystyczny jest także cykl napięcia i ulgi – pacjenci doświadczają narastającego napięcia przed wyrywaniem włosów oraz uczucia ulgi, satysfakcji lub przyjemności po wykonaniu czynności45. To uczucie ulgi wzmacnia zachowanie i sprawia, że staje się ono coraz trudniejsze do kontrolowania.
Objawy fizyczne i zmiany w wyglądzie
Najbardziej widocznym objawem trichotillomanii jest utrata włosów prowadząca do powstawania łysin o nieregularnych kształtach4. Łysiny na głowie mogą mieć nietypowy kształt i częściej dotykać jednej strony głowy niż drugiej4. Wzory utraty włosów są bardzo różnorodne – od obszarów całkowitego łysienia po miejsca z przerzedzonymi włosami6.
Charakterystyczne dla trichotillomanii jest występowanie włosów o różnych długościach – niektóre są złamane z tępymi końcami, inne to nowy odrost z zaostrzonymi końcami, jeszcze inne są złamane w połowie długości lub tworzą nierówny zarost7. Powtarzające się wyrywanie może prowadzić do uszkodzenia skóry i tkanek pod powierzchnią skóry, szczególnie gdy pacjenci używają narzędzi takich jak pęsety8.
Zachowania towarzyszące
Około 20% pacjentów z trichotillomanią zjada wyrwane włosy, co określa się mianem trichofagii89. To zachowanie może prowadzić do poważnych powikłań, w tym do tworzenia się kul włosowych w przewodzie pokarmowym, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej10.
Pacjenci często rozwijają również rytuały związane z wyrywaniem włosów. Mogą szukać określonego typu włosów do wyrywania, wykonywać czynności w określony sposób lub manipulować wyrwanymi włosami – na przykład obracać je między palcami, dotykać nimi ust czy twarzy, lub dokładnie oglądać korzeń511. Szczegółowe zachowania towarzyszące zostały omówione na osobnej stronie Zobacz więcej: Zachowania towarzyszące trichotillomanii - rytuały i nawyki.
Objawy psychologiczne i emocjonalne
Trichotillomania powoduje znaczne cierpienie psychiczne i ma głęboki wpływ na samopoczucie pacjentów1. Pacjenci często doświadczają uczuć wstydu, zażenowania i obniżonej samooceny związanych z utratą włosów i niemożnością kontrolowania zachowania412.
Charakterystyczne są również lęk i napięcie, które narastają przed wyrywaniem włosów13. Pacjenci mogą odczuwać silną potrzebę wyrywania włosów jako sposób na radzenie sobie ze stresem i niepokoju13. Wpływ psychologiczny trichotillomanii na codzienne funkcjonowanie został szczegółowo opisany Zobacz więcej: Wpływ trichotillomanii na codzienne życie i funkcjonowanie.
Przebieg i zmienność objawów
Trichotillomania jest zazwyczaj przewlekłym zaburzeniem, a objawy mogą pojawiać się i ustępować przez tygodnie, miesiące lub lata1415. Nasilenie objawów może się zmieniać w czasie – czasami pacjenci mogą nie odczuwać potrzeby wyrywania przez dni, tygodnie, miesiące, a nawet lata16.
U kobiet objawy mogą nasilać się w związku ze zmianami hormonalnymi, szczególnie podczas miesiączki1718. Wielu pacjentów zgłasza, że objawy występują cyklicznie – nasilone wyrywanie może trwać przez kilka miesięcy, a następnie całkowicie ustąpić na jakiś czas19.
Wpływ na funkcjonowanie społeczne
Objawy trichotillomanii mogą znacząco wpływać na życie społeczne, zawodowe i szkolne pacjentów1. Pacjenci często unikają sytuacji społecznych, w których ich utrata włosów mogłaby być zauważona, takich jak pływanie, wyjście na zewnątrz w wietrzny dzień, wizyty u fryzjera czy intymność z partnerem5.
Aby ukryć łysiny, pacjenci mogą nosić kapelusze, chustki, peruki, używać makijażu lub stylizować włosy w określony sposób712. Ta potrzeba ukrywania objawów może prowadzić do izolacji społecznej i unikania ważnych możliwości edukacyjnych czy zawodowych.
Rozpoznanie pierwszych objawów
Wczesne rozpoznanie objawów trichotillomanii jest kluczowe dla skutecznego leczenia20. Rodzice i opiekunowie powinni zwracać uwagę na nietypowe wzory utraty włosów u dzieci, szczególnie jednostronne lub o nieregularnych kształtach21. Inne sygnały ostrzegawcze to częste trzymanie rąk przy głowie, noszenie nakryć głowy w celu ukrycia łysin, czy obniżona samoocena związana z wyglądem21.
Ważne jest, aby pamiętać, że trichotillomania nie jest problemem, który może się rozwiązać sam z siebie bez odpowiedniego leczenia15. Osoby doświadczające objawów powinny szukać pomocy u specjalistów z doświadczeniem w leczeniu tego zaburzenia.


















