Toczeń rumieniowaty układowy jest chorobą autoimmunologiczną o złożonej patogenezie, w której dochodzi do globalnej utraty tolerancji immunologicznej wobec własnych antygenów1. Proces chorobowy charakteryzuje się aktywacją autoreaktywnych limfocytów T i B, co prowadzi do produkcji patogennych autoprzeciwciał i uszkodzenia tkanek1. Mechanizmy patogenetyczne tocznia są wieloczynnikowe i obejmują predyspozycje genetyczne działające w połączeniu z czynnikami środowiskowymi i stochastycznymi1.
Podstawowe mechanizmy immunologiczne
W patogenezie tocznia kluczową rolę odgrywają nieprawidłowe odpowiedzi immunologiczne zarówno wrodzonego, jak i nabytego układu odpornościowego2. Gdy komórki układu wrodzonego i nabytego współdziałają w odpowiedzi autoimmunologicznej, może rozwinąć się kliniczny obraz tocznia2. Proces ten charakteryzuje się dwoma fundamentalnymi mediatorami: interferonem typu I oraz autoprzeciwciałami skierowanymi przeciwko kwasem nukleinowemu i białkom wiążącym kwasy nukleinowe2.
Aberracyjne odpowiedzi wrodzonego układu immunologicznego odgrywają znaczącą rolę w patogenezie tocznia, przyczyniając się zarówno do uszkodzenia tkanek poprzez uwalnianie cytokin zapalnych, jak i do nieprawidłowej aktywacji autoreaktywnych limfocytów T i B1. Ta ostatnia prowadzi do produkcji patogennych autoprzeciwciał i wynikającego z tego uszkodzenia narządów końcowych1.
Rola limfocytów T i B w patogenezie
Limfocytów T i B odgrywają kluczową rolę w rozwoju tocznia, wykazując znaczące nieprawidłowości funkcjonalne3. Limfocyty T u chorych na tocznia wykazują zniekształconą ekspresję genów prowadzącą do produkcji różnych cytokin3. Te komórki produkują mniej interleukiny-2, co prowadzi do zmienionej produkcji regulatorowych limfocytów T3. Zwiększone stężenia IL-6, IL-10, IL-12 i IL-23 powodują wzrost produkcji komórek jednojądrzastych, podczas gdy podwyższone IL-17 i IL-21 prowadzą do zwiększonej produkcji limfocytów T3.
Autoreaktywne limfocyty B w toczniu, stymulowane przez własne antygeny, nie są łatwo eliminowane z powodu niedoboru procesów odpowiedzialnych za funkcjonalną neutralizację autoreaktywnych komórek B4. Limfocyty B mogą również służyć jako komórki prezentujące antygen i aktywować limfocyty T poprzez prezentację zinternalizowanych antygenów rozpuszczalnych4. Tworzy to pętlę, w której zarówno limfocyty B, jak i T aktywują się wzajemnie, prowadząc do nasilenia autoimmunizacji4 Zobacz więcej: Dysregulacja limfocytów w toczniu - zaburzenia komórek T i B.
Defekty apoptozy i usuwania materiału komórkowego
Jednym z długo proponowanych mechanizmów rozwoju autoprzeciwciał jest defekt apoptozy powodujący zwiększoną śmierć komórek i zaburzenie tolerancji immunologicznej5. Redystrybucja antygenów komórkowych podczas nekrozy lub apoptozy prowadzi do prezentacji antygenów plazmatycznych i jądrowych na powierzchni komórki w postaci nukleosomów5. Następnie zdysregulowane limfocyty zaczynają atakować normalnie chronione antygeny wewnątrzkomórkowe5.
Defektywne usuwanie szczątków komórek apoptotycznych umożliwia utrzymywanie się antygenu i produkcję kompleksów immunologicznych5. Upośledzone usuwanie materiału apoptotycznego jest potencjalną ścieżką rozwoju tej układowej choroby autoimmunologicznej6. Toczeń jest związany z defektami w usuwaniu apoptotycznych komórek oraz szkodliwymi skutkami wywołanymi przez szczątki apoptotyczne6 Zobacz więcej: Interferon typu I i system wrodzonej odporności w patogenezie tocznia.
Rola cytokin i mediatorów zapalnych
W patogenezie tocznia kluczową rolę odgrywają różne cytokiny, w tym stymulator limfocytów B (BLyS), znany również jako czynnik aktywujący limfocyty B (BAFF), interleukina 6, interleukina 17, interleukina 18, interferony typu I oraz czynnik martwicy nowotworów (TNF)6. Te mediatory są zaangażowane w proces zapalny i stanowią potencjalne cele terapeutyczne6.
Podczas gdy ogólny związek przyczynowo-skutkowy między cytokinami a toczeniem nie jest jeszcze w pełni zrozumiany, niektóre cytokiny zwane interferonami i interleukinami są powiązane z chorobą7. Ogólnie rzecz biorąc, nadprodukcja takich cząsteczek powoduje, że układ odpornościowy staje się nadmiernie aktywny, prowadząc do zwiększonego stanu zapalnego i uszkodzenia tkanek7.
Kompleksy immunologiczne i uszkodzenie narządów
Wiele klinicznych objawów tocznia jest mediowanych przez krążące kompleksy immunologiczne, które tworzą się z antygenami w różnych tkankach, lub przez bezpośrednie działanie przeciwciał na składniki powierzchni komórek8. W aktywnym toczniu proces ten został potwierdzony przez wykazanie kompleksów antygenów jądrowych, takich jak DNA, immunoglobuliny i białka dopełniacza w tych miejscach8.
Nerki są głównym miejscem uszkodzenia tkanek w toczniu mysi i człowieka9. Zapalenie nerek wynika z kłębuszkowego odkładania się kompleksów immunologicznych składających się z autoprzeciwciał i autoantygenów, z zaangażowaniem receptorów Fc na komórkach immunologicznych wraz z fiksacją dopełniacza9.
Współczesne rozumienie patogenezy
Mechanizmy patogenetyczne prowadzące do klinicznego fenotypu tocznia stają się coraz bardziej jasne9. Predyspozycje genetyczne w połączeniu z czynnikami środowiskowymi lub stochastycznymi prowadzą do aktywacji wrodzonego układu immunologicznego związanej z patologiczną współpracą limfocytów T-B i następowym stanem zapalnym oraz uszkodzeniem tkanek9. Ponieważ autoprzeciwciała są krytyczne dla patogenezy tocznia i wynikającego z tego uszkodzenia tkanek, deplecja limfocytów B jest atrakcyjną opcją terapeutyczną w tej chorobie9.
Perspektywy terapeutyczne wynikające z poznania patogenezy
Zrozumienie mechanizmów patogenetycznych tocznia ma kluczowe znaczenie dla rozwoju nowych strategii leczenia10. Umożliwia to rozwój terapii celowanych i spersonalizowanych oraz zwiększa możliwości badań przesiewowych i prewencji, a w przypadku ich niepowodzenia, wczesnego wykrywania i diagnozy10. Pomimo wielkich postępów w ostatnich dziesięcioleciach, patogeneza i patofizjologia tocznia, przede wszystkim etiologia i hierarchia przyczynowa dysfunkcji układu odpornościowego, pozostają słabo poznane10.


















