Czym jest teofilina i kiedy mówimy o jej przedawkowaniu?
Teofilina to substancja czynna stosowana przede wszystkim w leczeniu chorób układu oddechowego, takich jak astma czy przewlekła obturacyjna choroba płuc. Występuje w różnych postaciach, m.in. jako tabletki o przedłużonym uwalnianiu, kapsułki, syropy oraz roztwory do infuzji dożylnej12345. Standardowy zakres terapeutyczny stężenia teofiliny we krwi wynosi najczęściej od 5 do 15 mikrogramów na mililitr (μg/ml), natomiast stężenia powyżej 20 μg/ml uznaje się już za potencjalnie toksyczne678. Przedawkowanie teofiliny może nastąpić w wyniku przyjęcia zbyt dużej dawki jednorazowo lub na skutek kumulacji leku w organizmie, zwłaszcza u osób z zaburzeniami metabolizmu lub przy długotrwałym stosowaniu9.
Jakie są objawy przedawkowania teofiliny?
Objawy przedawkowania teofiliny mogą się różnić w zależności od postaci leku, drogi podania oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Najczęściej symptomy pojawiają się, gdy stężenie teofiliny w surowicy przekracza 20 μg/ml, ale u osób szczególnie wrażliwych ciężkie objawy mogą wystąpić już przy niższych wartościach101112. Przebieg zatrucia może być łagodny, umiarkowany lub ciężki, a czasem nawet zagrażać życiu.
- Układ sercowo-naczyniowy: tachykardia (przyspieszone bicie serca), kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, obfite pocenie się, niedociśnienie, zapaść krążeniowa, hipertermia9713.
- Układ nerwowy: pobudzenie, niepokój, bóle głowy, bezsenność, zawroty głowy, drżenie mięśni, drgawki, śpiączka, osłupienie1498.
- Układ pokarmowy: brak łaknienia, nudności, wymioty (także z domieszką krwi), bóle żołądka, biegunka147.
- Układ oddechowy: przyspieszony oddech, zatrzymanie oddechu14.
- Inne: nadmierne pragnienie, szumy w uszach, omdlenia, odwodnienie, hipokaliemia (obniżony poziom potasu), hiperglikemia (podwyższony poziom cukru we krwi), kwasica metaboliczna, rabdomioliza (uszkodzenie mięśni), zaburzenia czynności nerek714.
Jak postępować w przypadku przedawkowania teofiliny?
Postępowanie zależy od nasilenia objawów i rodzaju przyjętego preparatu. Przy pierwszych oznakach zatrucia należy natychmiast przerwać podawanie teofiliny i oznaczyć jej stężenie we krwi1011. W łagodnych przypadkach wystarczy obserwacja i ewentualna korekta dawki po ustąpieniu objawów. W przypadku cięższych zatruć konieczne jest wdrożenie leczenia szpitalnego:
- Monitorowanie czynności życiowych i utrzymanie drożności dróg oddechowych1116.
- Podanie tlenu i w razie potrzeby płynów dożylnych oraz korekta niedoborów elektrolitowych10.
- W przypadku drgawek – dożylne podanie diazepamu lub innych benzodiazepin11.
- Przy zagrażających życiu zaburzeniach rytmu serca – u osób niechorujących na astmę podaje się propranolol, natomiast u pacjentów z astmą – werapamil, ponieważ beta-adrenolityki mogą wywołać skurcz oskrzeli1718.
- W bardzo ciężkich przypadkach stosuje się hemoperfuzję lub hemodializę, choć najczęściej teofilina jest metabolizowana dość szybko i takie leczenie nie jest konieczne1719.
- W niektórych sytuacjach pomocne jest podanie węgla aktywowanego, zwłaszcza jeśli stężenie teofiliny jest bardzo wysokie20.
Różnice w objawach i postępowaniu w zależności od postaci leku
Objawy zatrucia i czas ich wystąpienia mogą różnić się w zależności od formy, w jakiej przyjęto teofilinę. W przypadku tabletek i kapsułek o przedłużonym uwalnianiu objawy mogą pojawić się później i utrzymywać dłużej, co wymaga wydłużonej obserwacji i monitorowania stężenia leku we krwi2122. W przypadku roztworów do infuzji lub wstrzyknięć objawy mogą pojawić się szybciej i być bardziej gwałtowne14. W przypadku preparatów złożonych, zawierających np. teofilinę i gwajafenezynę, przedawkowanie teofiliny pozostaje głównym zagrożeniem, a postępowanie skupia się na jej usunięciu z organizmu23.
- Objawy przedawkowania teofiliny mogą być nieoczywiste, a pierwsze symptomy, takie jak nudności, niepokój czy drżenie mięśni, łatwo pomylić z innymi dolegliwościami.
- U osób starszych, dzieci oraz pacjentów z chorobami wątroby lub serca nawet niewielkie przekroczenie dawki może prowadzić do ciężkich powikłań.
- Jeśli przyjmujesz teofilinę, nie zmieniaj samodzielnie dawki i informuj lekarza o wszystkich zażywanych lekach, ponieważ wiele z nich może wpływać na metabolizm teofiliny i zwiększać ryzyko zatrucia.
- Pamiętaj, że w razie podejrzenia przedawkowania konieczna jest szybka reakcja i zgłoszenie się po pomoc medyczną.
Tabela: Objawy przedawkowania teofiliny, postępowanie i konieczność hospitalizacji
| Objawy | Postępowanie | Konieczność hospitalizacji |
|---|---|---|
| Łagodne (nudności, niepokój, ból głowy, łagodne zaburzenia rytmu serca) | Przerwanie podawania teofiliny, oznaczenie stężenia we krwi, obserwacja, ewentualna korekta dawki | Nie zawsze konieczna, zależy od nasilenia objawów i stanu pacjenta |
| Umiarkowane (wymioty, biegunka, bezsenność, drżenie mięśni, tachykardia) | Przerwanie leczenia, obserwacja, uzupełnianie płynów i elektrolitów, monitorowanie funkcji życiowych | Zalecana hospitalizacja w celu monitorowania i leczenia objawów |
| Ciężkie (drgawki, śpiączka, ciężkie zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia, rabdomioliza) | Leczenie szpitalne: monitorowanie, podanie tlenu, diazepam dożylnie, propranolol lub werapamil, hemoperfuzja lub hemodializa, leczenie objawowe | Bezwzględnie konieczna hospitalizacja |
Teofilina – ryzyko przedawkowania i bezpieczeństwo stosowania
Teofilina to lek o wąskim zakresie terapeutycznym, co oznacza, że łatwo może dojść do przedawkowania, zwłaszcza u osób z zaburzeniami funkcji wątroby, u dzieci, osób starszych oraz w przypadku interakcji z innymi lekami. Objawy zatrucia mogą dotyczyć wielu narządów, a ich nasilenie bywa bardzo różne – od łagodnych do zagrażających życiu. Każde podejrzenie przedawkowania wymaga szybkiej oceny stanu zdrowia i wdrożenia odpowiedniego postępowania. W przypadku ciężkich zatruć niezbędne jest leczenie szpitalne, a czasem także specjalistyczne procedury, takie jak hemoperfuzja czy hemodializa. Zawsze należy stosować się do zaleceń dotyczących dawkowania i nie zmieniać dawek bez konsultacji z lekarzem2417.


















