Jak działa mifamurtyd?
Mifamurtyd należy do grupy leków immunostymulujących, czyli takich, które pobudzają układ odpornościowy do walki z chorobą1. Substancja ta jest syntetycznym odpowiednikiem naturalnego składnika ściany komórkowej bakterii, który aktywuje komórki odpornościowe zwane makrofagami i monocytami1. Po podaniu dożylnym działa na organizm, stymulując produkcję ważnych dla odporności substancji i wspomagając niszczenie komórek nowotworowych2. Dzięki temu organizm lepiej radzi sobie z pozostałymi po operacji komórkami raka.
Wskazania do stosowania mifamurtydu
Mifamurtyd jest lekiem stosowanym w bardzo konkretnych sytuacjach, przede wszystkim u młodych pacjentów z określonym typem nowotworu kości. Nie jest to lek uniwersalny – jego użycie jest ściśle określone i przebiega w połączeniu z innymi metodami leczenia3.
- Mifamurtyd stosuje się wyłącznie w leczeniu resekcyjnego kostniakomięsaka (osteosarcoma), czyli nowotworu kości, który został w całości usunięty chirurgicznie.
- Lek przeznaczony jest dla dzieci, młodzieży i młodych dorosłych (od 2 do 30 lat) po operacji, jeśli nie ma przerzutów nowotworu.
- Mifamurtyd podaje się zawsze razem z chemioterapią, a nie jako samodzielne leczenie.
- Bezpieczeństwo i skuteczność leku oceniano właśnie w tej grupie pacjentów.
Wskazania u dorosłych
W przypadku osób dorosłych mifamurtyd jest wskazany przede wszystkim u młodych dorosłych do 30. roku życia, u których rozpoznano resekcyjnego kostniakomięsaka bez przerzutów. Lek stosuje się po operacji usunięcia guza, w połączeniu z pooperacyjną chemioterapią wielolekową3. Oznacza to, że nie jest przeznaczony do leczenia innych rodzajów nowotworów czy stanów chorobowych.
- Leczenie resekcyjnego kostniakomięsaka (nowotworu kości) po całkowitym chirurgicznym usunięciu guza, bez obecności przerzutów3.
Wskazania u dzieci i młodzieży
Mifamurtyd może być stosowany u dzieci od 2. roku życia oraz młodzieży, u których zdiagnozowano resekcyjnego kostniakomięsaka bez przerzutów i którzy przeszli operację usunięcia guza3. Leczenie prowadzi się w połączeniu z pooperacyjną chemioterapią, zgodnie z wytycznymi dla tej grupy wiekowej.
- Leczenie resekcyjnego kostniakomięsaka po całkowitej resekcji guza, bez przerzutów – u dzieci od 2 lat i młodzieży3.
Nie wykazano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania mifamurtydu w innych nowotworach, dlatego nie jest on stosowany w innych wskazaniach, ani u młodszych dzieci, ani u dorosłych powyżej 30. roku życia3.
Wskazania u innych grup pacjentów
Brak jest odrębnych wskazań do stosowania mifamurtydu u pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z niewydolnością nerek, ponieważ badania skupiały się na grupie dzieci, młodzieży i młodych dorosłych do 30 lat4. Nie określono również szczególnych zaleceń dla kobiet w ciąży, gdyż nie była to grupa badana.
- Lek nie jest przeznaczony do stosowania u osób dorosłych powyżej 30 lat, ani u dzieci poniżej 2 lat.
- Stosowanie leku ogranicza się wyłącznie do leczenia określonego nowotworu kości po operacji, bez obecności przerzutów.
- Mifamurtyd podaje się w formie infuzji dożylnej, zawsze razem z chemioterapią.
- Nie zaleca się stosowania mifamurtydu w innych typach nowotworów ani w monoterapii.
- W trakcie leczenia należy monitorować stan pacjenta, szczególnie w przypadku chorób układu oddechowego, autoimmunologicznych czy zaburzeń krzepnięcia.
Tabela – zastosowanie mifamurtydu w różnych grupach pacjentów
| Wskazanie | Dorośli | Dzieci > 12 lat | Dzieci < 12 lat | Osoby starsze | Pacjenci z niewydolnością nerek |
|---|---|---|---|---|---|
| Resekcyjny kostniakomięsak bez przerzutów, po całkowitej resekcji, w połączeniu z chemioterapią | Tak, do 30 lat | Tak | Tak, od 2 lat | Nie | Brak danych |
Mifamurtyd w leczeniu kostniakomięsaka – skuteczność i bezpieczeństwo
Mifamurtyd jest nowoczesnym lekiem stosowanym wyłącznie w leczeniu resekcyjnego kostniakomięsaka u dzieci, młodzieży i młodych dorosłych do 30 lat. W badaniach klinicznych wykazano, że dodanie mifamurtydu do standardowej chemioterapii może znacznie poprawić długoterminowe wyniki leczenia i zmniejszyć ryzyko zgonu5. Stosowanie leku ogranicza się jednak tylko do tej konkretnej sytuacji klinicznej. W innych nowotworach lub u innych grup pacjentów nie oceniano skuteczności ani bezpieczeństwa jego stosowania, dlatego nie jest on w tych przypadkach rekomendowany.


















