Ertapenem to antybiotyk z grupy karbapenemów, skuteczny w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. Stosowany jest głównie w szpitalach, zwłaszcza w przypadkach zakażeń jamy brzusznej, płuc czy powikłań stopy cukrzycowej. Lek dostępny jest wyłącznie w postaci dożylnej, a jego dawkowanie i bezpieczeństwo są ściśle kontrolowane przez personel medyczny.

Jak działa ertapenem?

Ertapenem należy do antybiotyków z grupy karbapenemów i jest stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na ten lek. Działa poprzez hamowanie wzrostu bakterii, co pozwala na zwalczanie infekcji w organizmie12.

Dostępne postacie leku i dawki

Nie występuje w połączeniach z innymi substancjami czynnymi.

Wskazania do stosowania

78910

Dawkowanie

U dorosłych i młodzieży ertapenem podaje się w dawce 1 g raz na dobę dożylnie. U dzieci od 3 miesięcy do 12 lat stosuje się dawkę 15 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę, nie przekraczając 1 g na dobę11121314.

Przeciwwskazania

15161718

Profil bezpieczeństwa

Ertapenem nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią bez konsultacji z lekarzem, gdyż bezpieczeństwo nie zostało w pełni potwierdzone. Może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów, jeśli pojawią się objawy neurologiczne (np. drgawki, senność). Lek może wchodzić w interakcje z innymi lekami, w tym z kwasem walproinowym. U osób starszych i z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest szczególna ostrożność19202122.

Przedawkowanie

Przedawkowanie ertapenemu jest mało prawdopodobne. W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki mogą pojawić się objawy ze strony układu nerwowego lub pokarmowego. Zaleca się natychmiastowe przerwanie podawania leku i zastosowanie leczenia objawowego23242526.

Interakcje z innymi lekami

  • Nie zaleca się stosowania ertapenemu razem z kwasem walproinowym lub walproinianem sodu, ponieważ może to obniżyć ich skuteczność
  • Inne interakcje lekowe są mało prawdopodobne

27282930

Najczęstsze działania niepożądane

31323334

Mechanizm działania

Ertapenem hamuje budowę ściany komórkowej bakterii, co prowadzi do ich obumarcia. Dzięki temu skutecznie zwalcza wiele rodzajów bakterii wywołujących poważne infekcje135362.

Stosowanie w ciąży

Nie zaleca się stosowania ertapenemu w czasie ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu19202122.

Stosowanie u dzieci

Ertapenem może być stosowany u dzieci powyżej 3 miesiąca życia. Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u młodszych dzieci11121314.

Stosowanie u kierowców

W przypadku wystąpienia objawów takich jak senność, zawroty głowy czy drgawki podczas przyjmowania ertapenemu, należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn19202122.

Ertapenem – porównanie substancji czynnych

Ertapenem, imipenem i meropenem to antybiotyki karbapenemowe o szerokim zastosowaniu w leczeniu zakażeń, różniące się zakresem działania, wskazaniami i bezpieczeństwem u różnych grup pacjentów. Karbap...

czytaj więcej ❯❯
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO INVANZ 1 g proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 1,0 g ertapenemu. Substancja pomocnicz a o znanym działaniu K ażda dawka 1,0 g ertapenemu zawiera około 6,0 mEq sodu (około 137 mg). Pełny w ykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania ro ztworu do infuzji. Biały lub białawy proszek.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Leczenie INVANZ jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) oraz u osób dorosłych w leczeniu wymienionych po niżej zakażeń, jeśli wywołane zostały przez bakterie wrażliwe lub bardzo prawdopodobnie wrażliwe na ertapenem i jeśli konieczne jest leczenie preparatem podawanym pozajelitowo (patrz punkty 4.4 oraz 5.1):  z akażenia w obrębie jamy brzusznej ;  pozaszpitalne zapalenie płuc ;  o stre zakażenia ginekologiczne ;  z akażenia skóry i tkanek miękkich w przypadku stopy cukrzycowej (patrz punkt 4.4). Zapobieganie INVANZ wskazany jest w zapobieganiu zakażeniu miejsca operowanego po planowym zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy (patrz punkt 4.4). Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Leczenie Osoby dorosłe i młodzież (w wieku od 13 do 17 lat): dawka produktu leczniczego INVANZ to 1 gram (g) podawany raz na dobę dożylnie (patrz punkt 6.6). Niemowlęta i dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 12 lat) : dawka produktu leczniczego INVANZ wynosi 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę (nie należy podawać więcej niż 1 g/dobę) d ożylnie (patrz punkt 6.6). Zapobieganie Osoby dorosłe : a by zapobiec zakażeniom miejsca operowanego po planowym zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy, zaleca się zakończyć podawanie pojedynczej dawki dożylnej wynoszącej 1 g w ciągu 1 godziny przed cięciem chirurgicznym. Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego INVANZ u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne . Z aburzenia czynności nerek INVANZ można stosować w celu le czenia zakażeń u dorosłych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu łagodnym do umiarkowanego .
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    U pacjentów z klirensem kreatyniny wynoszącym > 30 ml/min/1,73 m 2 pc. nie ma konieczności zmiany dawkowania. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowani a i skuteczności ertapenemu u pacjentów z ciężk imi zaburzeniami czynności nerek nie są na tyle wystarczające, aby można było określić sposób dawkowania leku. Z tego względu e rtapenemu nie należy stosować u tych pacjentów (patrz punkt 5.2). Brak danych dotyc zących stosowania u dzieci i młodzież y z zaburzeniami czynności nerek. Hemodializa Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu u pacjentów hemodializowanych nie są wystarczające, aby można było określić odpowiednie dawkowanie. Z tego względu ertapenemu nie należy stosować u tych pacjentów. Z aburzenia czynności wątroby Nie zaleca się zmiany dawkowania ertapenemu u pacjentów z upośledzeniem czynności wątroby (patrz punkt 5.2).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Osoby w podeszłym wieku Należy stosować zalecaną dawkę p roduktu leczniczego INVANZ z wyjątkiem pacjentów z ciężk imi zaburzeniami czynności nerek (patrz Z aburzenia czynności nerek ). Sposób podawania Podanie dożylne : INVANZ należy podawać we wlewie dożylnym trwającym 30 minut. Terapia produktem leczniczym INVANZ zazwyczaj trwa od 3 do 14 dni. Czas leczenia może się jednak różnić w zależności od rodzaju i stopnia nasilenia zakażenia oraz od wywołującego je patogenu bądź patogen ów. O ile jest to wskazane, po stwierdzeniu poprawy klinicznej ertapenem można zmienić na odpowiedni preparat przeciwbakteryjny przyjmowany doustnie. Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego przed podaniem : patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania  Nadwrażliwość na substancję czynną lub na któr ą kolwiek substancję pomocniczą wym ienioną w punkcie 6.1.  Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów .  Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cefalosporyn).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nadwrażliwość U pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy beta - laktamów opisywano ciężkie reakcje nadwrażliwości (anafilaktyczne), niekiedy prowadzące do zgonu. Ryzyko wystąpienia tak ich reakcji jest większe u osób z nadwrażliwością na liczne a lergeny w wywiadzie. Przed rozpoczęciem leczenia ertapenemem należy zebrać szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne antybiotyki beta-laktamowe oraz na inne alergeny (patrz punkt 4.3). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na ertapenem (patrz punkt 4.8) należy natychmiast przerwać podawanie leku. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają podjęcia natychmiastowego leczenia. Nadkażenie P odczas długotrwałego stosowania ertapenemu może dojść do nadmiernego namnożenia drobnoustrojów niewrażliwych na lek. Ważne jest regularne ocenianie stanu pacjenta.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Jeśli podczas terapii wystąpi zakażenie innym drobnoustrojem, należy podjąć o dpowiednie leczenie. Zapalenie jelita grubego związane z przyjmowaniem antybiotyku Podczas stosowania ertapenemu obserwowano występowanie związanego z przyjmowaniem antybiotyku zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego o stopniu nasilenia od łagodnego do zagrażającego życiu. Z tego względu istotne jest, aby brać pod uwagę powyższą dia gnozę u pacjentów, u których po podaniu leków przeciwbakteryjnych występuje biegunka. W takim przypadku należy rozważyć przerwanie terapii produktem leczniczym INVANZ i zastosowanie swoistego leczenia przeciwko Clostridioides difficile . Nie należy podawać leków, które hamują perystaltykę jelit. Napady drgawek Podczas badania klinicznego u dorosłych pacjentów leczonych z zastosowaniem ertapenemu (1 g raz na dobę) obserwowano napady drgawek w czasie leczenia lub w okresie 14 dni dalszej obserwacji.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Napady drgawe k występowały najczęściej u pacjentów w wieku podeszłym oraz z wcześniejszymi zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego ( OUN) (np. zmiany chorobowe mózgu lub przebyte napady drgawek) i (lub) z zaburzoną czynnością nerek. Podobne obserwacje odnotowano po wprowadzeniu leku do obrotu. Encefalopatia Notowano przypadki encefalopatii związane ze stosowaniem ertapenemu (patrz punkt 4.8). Jeśli podejrz ewa się występo wanie encefalopatii indukowanej ertapenemem (np. na podstawie mioklonii, drgawek, zaburzeń stanu psychicznego, obniżonego poziomu świadomości), należy rozważyć przerwanie leczenia ertapenemem. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek są bar dz iej narażeni na wystąpienie encefalopatii indukowanej ertapenemem, której ustępowanie może być długotrwałe. Jednoczesne stosowanie z kwasem walproinowym Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodowego (patrz punkt 4.5).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Suboptymalna ekspozycja N a podstawie dostępnych danych nie można wykluczyć, że podczas zabiegów chirurgicznych trwających dłużej niż 4 godziny, co miało miejsce tylko w kilku przypadkach, pacjenci mogli być naraże n i na suboptymalne stężenie ertapenemu i w konsekwencji na ryzyko ewentualnego niepowodzenia leczenia. Z tego względu należy zachować ostrożność w tak wyjątkowych przypadkach. Uwagi dotyczące stosowania w szczególnych populacjach Doświadczenie kliniczne w zakresie stosowania ertapenemu w leczeniu ciężkich zakażeń jest ograniczone. W b adaniach klinicznych dotyczących leczenia pozaszpitalnego zapalenia płuc u osób dorosłych, u 25 % spośród ocenianych pacjentów leczonych ertapenemem przebieg choroby był cięż ki (zdefiniowany wskaźnikiem n asilenia zapalenia płuc > III). W bada niu klinicznym dotyczącym leczenia ostrych zakażeń ginekolo gicznych u osób dorosłych , u 26 % ocenianych pacjentek leczonych ertapenemem przebieg choroby był ciężki (zdefiniowany jako gorąc zka ≥ 39°C i (lub) bakteriemia); u 10 pacjentek występowała bakt eriemia.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia zakażeń występujących w obrębie jamy b rzusznej u osób dorosłych , u 30 % spośród ocenianych pacjentów leczonych ertapenemem występowało uogólni one zapalenie otrzewnej, a u 39 % zakażenia o innym umiejscowieniu n iż wyrostek robaczkowy, w tym: żołądka, dwunastnicy, jelita cienkiego, jelit a grubego i pęcherzyka żółciowego. Liczba pacjentów włączonych do badania ze wskaźnikiem APACHE II ≥ 15 była ogr aniczona. Sk uteczność leczen ia w tej grupie pacjentów nie zosta ła okre ślona. Nie określono skuteczności stosowania produktu leczniczego INVANZ w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez penicylinooporne szczepy Streptococcus pneumoniae . S kuteczność ertapenemu w leczen iu zakażeń rozwijających się w przypadku stopy cukrzycowej z jednoczesnym zapaleniem szpiku kostnego nie została ustalona. Jest stosunkowo mało doświadczeń dotyczących stosowania ertapenemu u dzieci w wieku poniżej dwóch lat.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    W tej grupie wiekowej wskazan a jest szczególna ostrożność podc zas okr eślania wrażliwości organizmów chorobotwórczych na ertapenem. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Sód Produkt leczniczy zawiera oko ło 137 mg sodu na dawkę wynoszącą 1,0 g, co odpowiada 6,85% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje z innymi produktami leczniczymi będące wyni kiem hamowania klirensu zale żn ego od glikoproteiny P lub cytochromu P (CYP) są mało prawdopodobne (patrz punkt 5.2). Zgłaszano przypadki zmniejszenia stężenia kwasu walproinowego poniżej zakresu wartości terapeutycznych podczas stosowania kwasu walproinow ego jednocześnie z e środkami n ależącymi do grupy karbapenemów. Zmniejszenie stężenia kwasu walproinowego może prowadzić do niedostatecznej kontroli napadów padaczkowych; dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego/walproinianiu sodowego i należy r oz ważyć podanie innych leków przeciwbakteryjnych lub przeciwdrgawkowych.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktacj ę Ciąża Nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotycząc ych stosowania leku u kobi et będących w ciąży. Badania n a zwierzętach nie wykazały bezpośr edniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu, poród i rozwój noworodków. Niemniej jednak ertapenemu nie należy stosować podcza s ci ąży, chyba że potencja lne korzyści przeważają nad ewentualn ym zagrożeniem dla płodu. Karm ienie piersią Ertapenem przenika do mleka ludzkiego. Ze względu na możliwość niekorzystnego oddziaływania na noworodka kobiety nie powinny karmić piersią w okresie przyjmowania ertapenemu. Płodność Brak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinic znyc h dotyczących wpływu stosowania ertapenemu na płodność u mężczyzn i kobiet. W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono występowania jakiegokolwiek bezpośrednieg o lub p ośredniego szkodliwego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i o bsługiwania maszyn. INVANZ może wpływać na zd olność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy poinformować pacjentów, ż e zg łaszano występowanie zawrotów głowy i senności po zastosowaniu produktu leczniczego INVANZ (patrz punkt 4.8).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpiec zeń stwa Osoby dorosłe Całkowita liczba pacjentów l eczonych ertapenemem w badaniach klinicz nych przekraczała 2200, z których ponad 2150 otrzymywało ertapenem w dawce 1 g. Działania niepożądane ( tzn. uznane przez badacza za przypuszczalnie, prawdopodobnie lub n a pewno związane z przyjmowanym produktem leczniczym ) występowały u około 20 % pacjentów leczonych ertapenemem. Z powodu działań niepożądanych leczenie przerwano u 1,3 % pacjentów. Dodatkowo w badaniach klinicznych dotyczących zapobiegania zakażenio m miejsca operowanego po z abiegu chirurgicznym okrężni cy lub odbytnicy 476 pacjentów otrzym ało ertapenem, w postaci pojedynczej dawki wynoszącej 1 g przed zabiegiem chirurgicznym. U pacjentów przyjmujących wyłącznie INVANZ działaniami niepożądanymi, które najcz ęśc iej występowały p odczas leczenia oraz do 14 dni po zakończeniu leczenia były: bie gunka (4,8 %), powikłania dotyczące żyły, do której podawano lek (4,5 %) oraz nudności (2,8 %).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie INVANZ, podczas leczenia or az 14 dni po zakończeniu stosowania produktu leczniczego najczęściej występowały następują ce zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: zwiększenie aktywności AlAT (4,6 %), AspAT (4,6 %), fosfatazy alkalicznej (3,8 %) i liczby płytek krwi (3,0 %). Dzieci i mł od zież (w wieku od 3 mie sięcy do 17 lat) W badaniach klinicznych podawano ertapenem 384 pacjentom . Całkowity profil bezpieczeństwa porównywalny jest z profilem u dorosłych pacjentów. Działania niepożądane (tzn. uznane przez badacza za przypuszczalnie, prawdopodobnie lub na pewno związane z przyjmowanym produktem leczniczym) zaobserwowano u oko ło 20,8 % pacjentów leczonych ertapenemem. Leczenie po pojawieniu się działań niepożądanych przerwano u 0,5 % pacjentów. U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie I NVANZ, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu stosowania produktu leczniczego najczęś ciej wyst ępowały następujące działania niepożądane: biegunka (5,2 %) i ból w miejscu infuzji (6,1 %).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie INVANZ, podczas lecze nia oraz 14 dni po z akończ eniu stosowania produktu leczniczego najczęściej występowały nas t ępując e zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: zmniejszenie liczby białych krwinek obojętnochłonnych (3,0 %), zwiększenie aktywności AlAT (2,9 %) i AspAT (2,8 %). Tabelaryczny wykaz dzi ałań niepożądanych Wśród pacjen tów przyjmuj ących wyłącznie produkt leczniczy INVANZ, podczas leczenia oraz do 14 dni po zakończeniu terapii odnotowano występowanie następujących działań niepożądanych: Często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/10 00 do <1/100); r zadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); cz ęstość n ieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Osoby dorosłe w Уieku 18 lAt i /tA7/zeDzieCi i młodzież (w Уieku Od 3 miesięcy do 17lAt)
    Zakażenia i zarażenia pasożytniczeNiezbyt często: kandydoza jamy ustnej, kandydoza, zakażeniagrzybicze, rzekomobłoniastezapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, stan zapalny pochwyRzadko: zapalenie płuc, grzybica skóry, zakażenie rany pooperacyjnej, zakażenie drógmoczowych
    Zaburzenia krwi i układuchłonnegoRzadko: neutropenia,małopłytkowość
    Zaburzenia układuimmunologicznegoRzadko: alergiaCzęstość nieznana: anafilaksja, w tym reakcje anafilaktoidalne
    Zaburzenia metabolizmu i odżywianiaNiezbyt często: jadłowstrętRzadko: hipoglikemia
    Zaburzenia psychiczneNiezbyt często: bezsenność, splątanieRzadko: pobudzenie, stanylękowe, depresjaCzęstość nieznana: zmiany stanu psychicznego (w tym zachowania agresywne, majaczenie, dezorientacja, innezmiany psychiczne)Nieznana: zmiany stanu psychicznego (w tym zachowania agresywne)
    Zaburzenia układunerwowegoCzęsto: ból głowyNiezbyt często: zawroty głowy, senność, zaburzenia smaku, drgawki (patrz punkt 4.4) Rzadko: drżenia, omdleniaCzęstość nieznana: omamy,obniżony poziom świadomości,dyskineza, mioklonie, zaburzenia chodu, encefalopatia(patrz punkt 4.4)Niezbyt często: ból głowyNieznana: omamy
    Zaburzenia okaRzadko: zaburzenia twardówki
    Zaburzenia sercaNiezbyt często: bradykardia zatokowaRzadko: arytmia, częstoskurcz
    Zaburzenia naczynioweCzęsto: powikłania żylne popodaniu wlewu, zapalenieżył/zapalenie zakrzepowe żyłNiezbyt często: niedociśnienieRzadko: krwotok, podwyższone ciśnienie tętniczeNiezbyt często: nagłe zaczerwienienie twarzy,nadciśnienie
    Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersiaNiezbyt często: duszność, dolegliwości w obrębie przełyku Rzadko: obrzęk śluzówki nosa,kaszel, krwawienie z nosa,rzężenia, świszczący oddech
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Osoby dorosłe w Уieku 18 lAt i /tA7/zeDzieCi i młodzież (w Уieku Od 3 miesięcy do 17lAt)
    Zaburzenia żołądka i jelitCzęsto: biegunka, nudności,wymiotyNiezbyt często: zaparcia,zarzucanie kwaśnego soku żołądkowego, suchość w ustach, niestrawność, ból brzuchaRzadko: dysfagia, nietrzymanie stolca, zapalenie otrzewnejw obrębie miednicy mniejszejCzęstość nieznana:przebarwienia zębówCzęsto: biegunkaNiezbyt często: odbarwione stolce, smoliste stolce
    Zaburzenia wątroby i drógżółciowychRzadko: zapalenie pęcherzykażółciowego, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby
    Zaburzenia skóry i tkanki podskórnejCzęsto: wysypka, świąd Niezbyt często: rumień, pokrzywkaRzadko: zapalenie skóry, złuszczanie skóry, zapalenie naczyń z nadwrażliwości Częstość nieznana: ostrauogólniona osutka krostkowa (ang. Acute Generalised Exanthematous Pustulosis,AGEP), wysypka polekowa z eozynofilią i objawamiogólnoustrojowymi (zespółDRESS – ang. Drug Rash with Eosinophilia and SystemicSymptoms)Często: pieluszkowe zapalenie skóryNiezbyt często: rumień,wysypka, wybroczyny
    Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznejRzadko: skurcze mięśni, bólbarkuCzęstość nieznana: osłabienie mięśni
    Zaburzenia nerek i dróg moczowychRzadko: niewydolność nerek,ostra niewydolność nerek
    Ciąża, połóg i okres okołoporodowyRzadko: poronienie
    Zaburzenia układurozrodczego i piersiRzadko: krwawienie z drógrodnych
    Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podaniaNiezbyt często: wynaczynienie,osłabienie/zmęczenie, gorączka,obrzęk/opuchlizna, bólw obrębie klatki piersiowejRzadko: stwardnienie w miejscuwstrzyknięcia, złesamopoczucieCzęsto: ból w miejscu wlewuNiezbyt często: pieczenie w miejscu wlewu, świąd w miejscu wlewu, rumień w miejscu wlewu, rumień w miejscu wstrzyknięcia,nadmierne ocieplenie w miejscu wlewu
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Osoby dorosłe w Уieku 18 lAt i /tA7/zeDzieCi i młodzież (w Уieku Od 3 miesięcy do 17lAt)
    Badania diagnostyczne
    BiochemiaCzęsto: zwiększenie aktywnościAlAT, AspAT, fosfatazy alkalicznej,Niezbyt często: zwiększeniestężenia bilirubiny całkowitej,bilirubiny bezpośredniej,bilirubiny pośredniej,kreatyniny, mocznika i glukozy w surowicyRzadko: zmniejszenie stężeniawodorowęglanów, kreatyninyi potasu w surowicy;zwiększenie aktywności LDH, stężenia fosforu i potasuw surowicyCzęsto: zwiększenie aktywności AlAT i AspAT
    HematologiaCzęsto: Zwiększenie liczbypłytekNiezbyt często: Zmniejszenie liczby białych krwinek, liczby płytek krwi, granulocytów podzielonych, stężeniahemoglobiny, hematokrytu;zwiększenie liczbygranulocytów kwasochłonnych, czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji,czasu protrombinowego, liczby granulocytów podzielonychi krwinek białychRzadko: Zmniejszenie liczbylimfocytów, zwiększenie liczby granulocytów z jądrem pałeczkowatym, limfocytów,metamielocytów, monocytów, mielocytów; występowanie limfocytów atypowychCzęsto: Zmniejszenie liczby białych krwinek obojętnochłonnych Niezbyt często: Zwiększenie liczby płytek krwi, czasu częściowej tromboplastyny poaktywacji, czasu protrombinowego, zmniejszeniestężenia hemoglobiny
    Badanie moczuNiezbyt często: Zwiększenieliczby bakterii, białych krwinek,komórek nabłonka i krwinekczerwonych w moczu;występowanie drożdżakóww moczuRzadko: Zwiększenie stężeniaurobilinogenu
    RóżneNiezbyt często: Dodatni wynik wykrywający toksynyClostridioides difficile
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Zgłaszanie podejrzewa n ych działań niepożądan ych Po dopuszczeniu produktu lecznic zego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosun ku k orzyśc i do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do f achowego personelu me dycznego powinny zgłaszać wszelkie pod ejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Nie ma konkretnych danych dotyczących leczenia w przypadku przedawkowania ertapenemu. Przedawkowanie ertapenemu nie jest prawdopodobne. Ertapenem podawany d ożylni e zdrowym doro słym ochotnikom w dawce dobowej 3 g przez 8 dni nie wywarł istotnego działania toksycznego. W badaniach klinicznych u osób dorosłych po niezamierzonym podaniu leku w dawce do 3 g na dobę nie obserwowano istotnych klinicznie d ziałań niep ożądan ych. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży poje dyncza dożylna (i.v.) dawka 40 mg/kg mc. aż do maksymalnej dawki 2 g nie wywierała działania toksycznego. Niemniej jednak, w przypadku przedawkowania, należy przerwać podawanie produktu leczniczego INVANZ i do czasu eliminacji produktu przez nerki stosowa ć leczenie objawowe. Ertapenem może być częściowo usunięt y z organizmu za pomocą hemodializy (patrz punkt 5.2); niemniej jednak, nie ma danych dotyczących zastosowania hemodializy w leczeniu przedawkowania ertapenemu.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Właściwości ogólne Grupa farmakoterapeutyczna: środki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego, karbapenemy, kod ATC: J01DH03 Mechanizm dz iała nia Ertapenem hamuje syntez ę ba ktery jnej ściany komórkowej poprzez przy łączanie się do białek wiążących penicylinę (PBP - penicillin binding protein). W przypadku bakterii Escherichia coli produkt ma największe powinowactwo do PBP 2 i 3. Z ależności fa rmakokinetyczno-farmakodynamiczne(PK/PD) Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, w nieklinicznych badaniach farmakokinetyki i farmakodynamiki produktu wykazano, że cza s, w którym stężenie osoczowe ertapenemu przekracza najmniejsze st ężen ie ham ujące (MIC) na organizmy chorobotwórcze, koreluje najlepiej ze sk utecznością działania. Mechanizm powstawania oporności W badaniach obserwacyjnych przeprowadzonych w Europie rzadko stwierdzano występowanie oporności wśród gatunków drobnoustrojów uwa żan ych za w rażliw e na ertapenem.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    W przypadku niektórych wyizolowanych opornych szczepów (lecz nie wszystkich) stwierdzano także oporność na inne leki przeciwbakteryjne z grupy karbapenemów. Ertapenem jest wystarczająco odporny na hydrolizę powodowaną p rzez większość enzymów z grupy  -laktamaz, w tym penicylinaz, cefalosporynaz oraz  -laktamaz o rozszerzonym spektrum substratowym (z wyjątkiem metalo-  -laktamaz). Gronkowce i enterokoki metycylinooporne są oporne na działanie ertapenemu z powodu niewrażliwośc i na b iałko wiążą ce penicyl inę (PBP) stanowiące docelowe miejsce dział ania ertapenemu. P. aeruginosa i inne bakterie niefermentujące są zwykle oporne, prawdopodobnie z powodu ograniczonej penetracji i aktywnego efluksu. Zjawisko oporności nie jest czę sto spotykane w śród E nterobacteriaceae, a ertapenem działa zwykle aktywnie na szczepy wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ang. extended-spectrum beta-lactamase, ESBL).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Obserwuj e się jednak rozwój oporności w przypadkach, gdy obecn ości ESBL lub innych silnych beta-laktamaz (np. typu AmpC) towarzyszy z mniejszenie przepuszczalności spowodowane brakiem jednego lu b więcej białek porynowych w błonie zewnętrznej lub nasilonego usuwania antybiotyku z komórek . Oporność może także pojawić si ę w na stęps twie nabycia beta-laktama z cechujących się istotną aktywnoś c ią w procesie hydrolizy karbapenemów (np. metalo- β -laktamaz typu IMP i VIM lub KPC), chociaż zdarza się to rzadko. Mechanizm działania ertapenemu jest inny niż w przypadku antybiotyków z innych grup, takich jak chinolony, aminoglikozydy, makrolidy i tetra cykliny. Nie stwierdzono występowania oporności krzyżowej ty pu „target - based” między ertapenemem i tymi substancjami. D robnoustroje mogą jednak wykazywać oporność na leki przeciwbak teryjne z kilku różny ch grup, j eśli mech anizm oporności polega na braku prz epuszczalności dla pewnych substancji i (lub) obecności pompy powodującej usuwanie substancji z komórki bakteryjnej.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wartości graniczne Przyjęte przez EUCAST wartości graniczne MI C:  Enterobacterales: S  0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Streptococcus pneumoniae: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Haemophilus influenzae: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  M. catarrhalis: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Bakterie beztlenowe Gram-ujemne: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Streptococci viridans: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Wartości graniczne niezwiązane z gatunkami: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l (UWAGA: W rażliwość gronkowców na ertapenem wnioskowana jest na podstawie w rażliwośc i na metycylinę a wra żliwość paciorkowców grupy A, B, C i G wnioskowana jest na pods tawie wrażliwości na b enzylopenicylin ę ) Osoby przepisujące lek powinny pamiętać, że podane wartoś ci graniczne MIC nal eży porównać z występującymi lokaln ie, jeżeli to możli we.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wrażliwość drobn oustrojów Częstość występowania nabytej opornośc i u poszczególnych gatunków może zmieniać się w czasie i w różnych regionach geograficznych. Z te go względu przyd atne jest uzyskanie lokalnych informacji o oporności dr obnoustroj ów, zwłas zcza w przypadku leczenia zakażeń o c iężkim przebieg u. Na terenie Unii Europejskiej odnotowano istnienie skupisk, w których występowały zakażenia drobnoustrojami opornymi na karbapenemy. Poniższa tabela zawiera jedynie przybliżone inform acje dotyc zące prawdopodobieństwa wrażliwości bądź oporn ości danego dro bnoustroju na ertapenem. Zwykle wrażliwe szczepy: Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Gronkowce wrażliwe na metycylinę (w tym Staphylococcus aureus) * Streptococcus agalactiae * Streptococcus pneumoniae * † Streptococcus pyogenes
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli*Haemophilus influenzae* Haemophilus parainfluenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae* Moraxella catarrhalis* Morganella morganii Proteus mirabilis*Proteus vulgarisSerratia marcescens
    Bakterie beztlenowe:Clostridium spp. (z wyjątkiem C. difficile)* Eubacterium spp.*Fusobacterium spp.* Peptostreptococcus spp.* Porphyromonas asaccharolytica*Prevotella spp.*
    SzCzepy, któ7e У przypadku nabytej oporności mogą stanowić problem:
    Bakterie tlenowe Gram-dodatnie:Gronkowce metycylinooporne +#
    Bakterie beztlenowe:Bacteroides fragilis oraz gatunki z grupy B. fragilis *
    O7gAnizmy O naturalnej oporności:
    Bakterie tlenowe Gram-dodatnie:Corynebacterium jeikeiumBakterie z rodzaju Enterococcus, w tym Enterococcus faecalis i Enterococcus faecium
    Bakterie tlenowe Gram-ujemne:Aeromonas spp. Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosaStenotrophomonas maltophilia
    Bakterie beztlenowe:Lactobacillus spp.
    Inne:Chlamydia spp.Mycoplasma spp.Rickettsia spp.Legionella spp.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    * Aktywność dostatecznie wykazana w badaniach klinicznych. † Nie określono skuteczności produktu leczniczego INVANZ w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez szczepy Streptococcus pneumoniae oporne na penicylinę. + C zęstość nabytej oporności >50 % w niektórych Państwach Członkowskich . # Gronkowce metycylinooporne (w tym MRSA) są zawsze oporne na betalaktam y. DAne z badań klinicznych Skuteczność w badaniach z u działem dzieci i młodzieży W wieloośrodkowych, porównawczych badaniach z randomizac ją oceniano głównie bezpieczeństwo stosowania ertapenemu u dzieci i młodzieży , a w drugim rzędzie skuteczność u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 17 lat. Stosunek pacjentów z pozytywną odpowiedzią kliniczną oszacowaną po leczeniu w populacji klinicznej, w której zastosowano zmodyfikowaną analizę zgodną z zaplanowanym leczeniem, przedstawiono poniżej:
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Rodzaj schorzenia†PrzedziałwiekowyErtapenemCeftriakson
    n/m%n/m%
    Pozaszpitalne zapalenie płuc (PZP)3 do 23 miesięcy31/3588,613/13100,0
    2 do 12 lat55/5796,516/1794,1
    13 do 17 lat3/3100,03/3100,0
    Rodzaj schorzeniaPrzedziałwiekowyErtapenemTykarcylina/kwasklawulanowy
    n/m%n/m%
    Zakażenia wewnątrzbrzuszne(ZWB)2 do 12 lat28/3482,47/977,8
    13 do 17 lat15/1693,84/666,7
    Ostre zakażenia w obrębiemiednicy małej13 do 17 lat25/25100,08/8100,0
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    † Uwzględnia 9 pacjentów w grupie leczonej ertapenemem (7 PZP i 2 ZWB), 2 pacjentów w grupie leczonej ceftriaksonem (2 PZP) oraz 1 pacjenta z ZWB w grupie z wtórną bakteriemią na wejściu do badania, u której zastosowano leczenie tykarcylina/kwas klawulanowy.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Stężenie w osoczu Średnie stężenie C max ertapenemu w osoczu po podaniu zdrowym, młodym osobom dorosłym (w wieku 25 – 45 lat) dawki 1 g w pojedynczym, 30- minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 155 µg/ml i występowało po 0,5 godzinie od podania (zakończenia wlewu), 9 μg/ml po 12 godzinach i 1 µg/ml po 24 godzinach. Pole pod krzywą przedstawiającą stężenie ertapenemu w osoczu (AUC) u osób dorosł yc h zwiększa się prawie proporcjonalnie do dawki leku w zakresie dawek od 0,5 g do 2 g na dobę. Nie stwierdzono kumulacji ertapenemu u osób dorosłych po wielokrotnym podaniu dożylnym w dawkach od 0,5 g do 2 g na dobę. Średnie stężenie C max ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 3 do 23 m iesięcy, w dawce 15 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 103,8 µg/ml (C max ) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu), 13,5 µg/ml po 6 godzinach i 2,5 µg/ml po 12 godzinach.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Średnie stęże nie C max ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 2 do 12 lat, w dawce 15 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczym, 30- minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 113,2 µg/ml (C max ) po 0,5 godzin ie od podania dawki (zakończenia wlewu), 12,8 µg/ml po 6 godzinach i 3,0 µg/ml po 12 godzinach. Średnie stężenie C max ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 13 do 17 lat, w dawce 20 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczym, 30-mi nutowym wlewie dożylnym, wynosiło 170,4 µg/ml (C max ) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu), 7,0 µg/ml po 12 godzinach i 1,1 µg/ml po 24 godzinach. Średnie stężenie C max ertapenemu w osoczu po podaniu trzem pacjentom w wieku od 13 do 17 lat, w dawce 1 g, w pojedynczym, 30-minutowym wle wie dożylnym, wynosiło 155,9 µg/ml (C max ) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu) oraz 6,2 µg/ml po 12 godzinach. Dystrybucja Ertapenem w wysokim stopniu wiąże się z białkami osocza u ludzi.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    U zdro wych, młodych osób dorosłych (w wieku od 25 do 45 lat) stopień wiązania ertapenemu z białkami zmniejsza się w raz ze zwiększeniem stężenia leku w osoczu, od około 95 % przy stężeniu <50 µg /ml do około 92 % przy stężeniu wynoszącym 155 µg /ml (średnie stęże nie uzyskiwane pod koniec wlewu dożylnego w dawce 1 g). Objętość dystrybucji ertapenemu w stanie stacjonarnym (V dss ) u osób dorosłych wynosi około 8 litrów (0,11 litr/kg mc.) i około 0,2 litr/kg mc. u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat oraz około 0,16 litr/kg mc. u dzieci w wieku od 13 do 17 lat. Stężenia ertapenemu uzyskane u osób dorosłych w płynie z pęcherzy na skórze w każdym miejscu pobrania, oznaczane w trzeciej dobie dożylnego podawania leku w dawce 1 g raz na dobę, pozwalały obliczyć stosunek AUC w płynie z pęcherzyków na skórze do AUC w osoczu jako 0,61.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Badania in vitro wskazują, że wpływ ertapenemu na wiązanie z białkami osocza innych, w wysokim stopniu wiążących się z nimi leków (warfaryny, etynyloestradiolu, noretynd ronu) jest mały. Zmian a st opnia wiązania z białkami wynosiła <12 % p rzy szczytowym stężeniu ertapenemu w osoczu po podaniu dawki 1 g. W badaniach in vivo u pacjentów, którym podawano ertapenem w pojedynczej dawce 1 g, probenecyd (w dawce 500 mg co 6 godzin) zmniejszał pod konie c wle wu osoczową, związaną frakcję ertapenemu z około 91 % do około 87 %. Przypuszcza się, że działanie to ma charakter przemijający. W ystępowanie klinicznie istotnej interakcji wskutek wypierania przez ertapenem innych produktów z wiązań z białkami osocza lub odwrotnie, wskutek wypierania przez inne produkty ertapenemu związanego z białkami osocza, jest mało prawdopodobne .
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Badania in vitro wykazały, że ertapenem nie hamuje transportu digoksyny lub winblastyny zachodzącego z udziałem glikoproteiny P i nie jest substratem dla glikoproteiny P. Metabolizm U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 23 do 49 lat), po podaniu we wlewie dożylnym znakowanego izotopem radioaktywnym ertapenemu w dawce 1 g, aktywność promieniotwórcza przypadała głównie na ertapen em (94 % ). Głównym metabolitem ertapenemu je st pochodna powstająca w wyniku hydrolizy i otwarcia pierścienia  -laktamowego w reakcji zachodzącej z udziałem dehydropeptydazy -I. Badania in vitro na mikrosomach wątroby ludzkiej wykazały, że ertapenem nie ham uje metabolizmu z udziałem sześciu głównych izoenzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4. Eliminacja Po podaniu dożylnym 1 g ertapenemu znakowanego izotopem promieniotwórczym zdrowym, młodym osobom dorosłym (w wieku od 23 do 49 lat) około 80 % akt ywności promieniotwórczej wykrywan o w moczu, a 10 % w kale.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Spośród 80 % ertapenemu wykrywanego w moczu, około 38 % jest wydalane w postaci niezmienionego ertapenemu, a około 37 % w postaci metabolitu o otwartym pierścieniu. U zdrowych, młodych o sób doro słych (w wieku od 18 do 49 lat) i pacjentów w wieku od 13 do 17 lat, którym podawano ertapenem dożylnie w dawce 1 g, średni okres półtrwania w osoczu wynosił około 4 godziny. Średni okres półtrwania w osoczu u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat wynosił okoł o 2,5 godziny. Średnie stężenia ertapenemu w moczu przewyższały 984 µg/ml w czasie od 0 do 2 godzin po zakończeniu podawania leku oraz przewyższały 52 µg/ml w czasie od 12 do 24 godzin po zakończeniu podawania leku. Szczególne grupy pacjentów Płeć Stężen ia ertapenemu w osoczu u mężczyzn i u kobiet są porównywalne. Osoby w wieku podeszłym Po podaniu dożylnym ertapenemu w dawce 1 g lub 2 g stężenia leku w osoczu są nieco wyższe (odpowiednio o około 39 % i 22 %) u zdrowych osób w wieku podeszły m ( ≥ 65 lat) w porównaniu do osób młodszych (< 65 lat).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie jest wymagane modyfikowanie dawki u pacjentów w wieku podeszłym, u których nie występują ciężk ie zaburzenia czynności nerek. Dzieci i młodzież Stężenie ertapenemu w osoczu po podaniu dawki dożylne j 1 g na do bę jest porównywalne u dzieci i młodzieży w wieku od 13 do 17 lat i dorosłych. Wartości parametrów kinetycznych po podaniu dawki 20 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) pacjentom w wieku od 13 do 17 lat były zazwyczaj porównywalne z tymi u zdrowych, m ł odych osób dorosłych. Aby określić farmakokinetykę tej grupy wiekowej po podaniu wszystkim pacjentom dawki 1 g, dane farmakokinetyczne obliczono dostosowując je do dawki 1 g z uwzględnieniem liniowości. Porównanie wyników wskazuje, że dawka 1 g raz na dob ę podana pacjentom w wieku od 13 do 17 lat osiąga profil farmakokinetyczny porównywalny z tym u osób dorosłych.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Wartości (od 13 do 17 lat/osoby dorosłe) , AUC, stężenie w momencie zakończenia wlewu, stężenie w połowie przerwy przed kolejnym wlewem wynosił y odpowiednio 0,99; 1,20 i 0,84. Stężenie w osoczu w połowie przerwy przed kolejnym wlewem, u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat, którym podano dożylnie pojedynczą dawkę ertapenemu wynoszącą 15 mg/kg mc., jest porównywalne do stężenia w osoczu w po ło wie przerwy przed kolejnym wlewem, u osób dorosłych, którym podano dożylnie dawkę 1 g raz na dobę (patrz : stężenie w osoczu). Klirens osoczowy (ml/min/kg) ertapenemu u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat jest około 2 - krotnie wyższy w porównaniu do tego u osób dorosłych. Wartość AUC i stężenie w osoczu w połowie przerwy przed kolejnym wlewem po podaniu dawki 15 mg/kg mc. pacjentom w wieku od 3 miesięcy do 12 lat były porównywalne do tych u zdrowych, młodych osób dorosłych otrzymujących dawkę 1 g ertapenemu dożylnie.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Z aburzenia czynności wątroby Nie określono farmakokinetyki ertapenemu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Ze względu na niewielki udział wątroby w metabolizmie ertapenemu, nie należy spodziewać się, aby zaburzenie czynno ści wątr oby miało istotny wpływ na farmakokinetykę ertapenemu. Z tego względu nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby. Z aburzenia czynności nerek Po dożylnym podaniu ertapenemu w pojedynczej dawce 1 g łączne wartoś ci AUC ertapenemu (związanego i niezwiązanego) oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są u pacjentów z łagodn ymi zaburzeniami czynności nerek (Cl cr od 60 do 90 ml/min/1,73 m 2 pc.) zbliżone do wartości tych parametrów u osób zdrowych (w wieku od 25 do 82 lat). Łą c zne wartości AUC ertapenemu oraz AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (Cl cr od 31 do 59 ml/min/1,73 m 2 pc.) odpowiednio około 1,5 -krotnie i 1,8-krotnie w porównaniu z tymi wartościam i u osób zd rowych.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Łączne wartości AUC ertapenemu oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów z ciężk imi zaburzeniami czynności nerek (Cl cr od 5 do 30 ml/min/1,73 m 2 pc.) odpowiednio około 2,6 -krotnie i 3,4-krotnie w porównaniu z tymi wart oś ciami u osób zdrowych. Łączne wartości AUC ertapenemu oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów wymagających hemodializy odpowiednio około 2,9 -krotnie i 6-krotnie w okresach pomiędzy dializami w porównaniu z tymi wartoś ciami u osób zdrowych. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego w jednorazowej dawce 1 g bezpośrednio przed hemodializą około 30 % dawki występowało w dializacie. Brak danych dotyczących stosowania u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Nie ma wystarcza jących da ny ch dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu niezbędnych do ustalenia dawkowania u pacjentów z zaawansowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów wymagających hemodializy.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Z tego względu nie należy stosować ertape nemu w tej grupie pacjentów.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz toksycznego wpły wu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. U szczurów otrzymujących duże dawki ertapenemu stwierdzono jednak zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych, co nie zostało uznane za istotne dla bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego. Nie przeprowadzono długotrwałych badań na zwierzętach mających na celu określenie potencjału rakotwórczego ertapenemu.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Wodorowęglan sodu (E500) Wodorotlenek sodu (E524) do uzyskania pH 7,5 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Do rozpuszczania oraz podawania ertapenemu sodu nie wolno używać rozpuszczalników ani płynów do wlewów zawierających D- glukozę. Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6 , ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 2 lata. Po rozpuszczeniu: Rozcieńczony roztwór należy podać bezpośrednio po przygotowaniu. W przypadku gdy roztwór nie zostanie podany natychmiast po przygotowaniu, za okres i warunki przechowywania odpowiada osoba podająca produkt leczniczy . Rozcieńczony roztwór (zawierający około 20 mg/ml ertapenemu) zachowuje stabilność fizyczną i chemiczną przez okres do 6 godzin w temperaturze pokojowej (25°C) lub przez 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C (w lodówce).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Po wy jęciu z lodówki roztwór należy podać nie później niż przed upływem 4 godzin. Roztworu produktu leczniczego INVANZ nie należy zamrażać. 6.4 Specjalne środki o strożności p odczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka o objętości 15 ml ze szkła typu I zabezpieczona sza rym korkiem z gumy butylowej i białym, plastikowym, barwionym wieczkiem na aluminiowym kapslu. Dostępny w opakowaniach zawierających 1 fiolkę lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usu wania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Instrukcja dotycząca stosowania: Wyłącznie do jednorazowego użycia. Roztwór po rozpuszczeniu należy rozcieńczyć roztworem chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %) bezpośrednio po przy gotowaniu.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Przygotowanie r oztworu do podania dożylnego: Przed podaniem produkt leczniczy INVANZ należy rozpuścić, a następnie rozcieńczyć. Osoby dorosłe i młodzież (w wieku 13 do 17 lat) Rozpuszczenie Zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego INVANZ należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań lub 9 mg/ml (0,9 %) roztworu chlorku sodu, aby uzyskać koncentrat o stężeniu około 100 mg/ml. Dobrze wstrząsnąć w celu osiągnięcia pełnego rozpuszczenia proszku ( patrz punkt 6.4). R ozcieńczenie Worki zaw ierające 50 ml rozpuszczaln ika: Aby otrzymać dawkę 1 g, należy natychmiast przenieść zawartość fiolki po rozpuszczeniu do worka zawierającego 50 ml roztworu chlorku sodu o st ężeniu 9 mg/ml (0,9 %); lub Fiolki zawierające 50 ml rozpuszczalnika: Aby otrzyma ć dawkę 1 g, należy usunąć 10 ml z 50 ml fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %).
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Przenieść zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego INVANZ po rozpuszczeniu do 50 ml fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu o stęż eniu 9 mg/ml (0,9 %). Infuzja Po dawać w e wlewie trwającym 30 minut. Dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 12 lat) Rozpuszczenie Zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego INVANZ należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań lub 9 mg/ml (0,9 %) roztworu chlorku sodu, aby uzy skać koncentrat o stężeniu około 100 mg/ml. Dobrze wstrząsnąć w celu rozpuszczenia (patrz punkt 6.4). Rozcieńczenie Worek zawierający rozpuszczalnik: Aby otrzymać końcowe stężenie 20 mg/ml lub mniejsze, należy przenieść objętość ró w noważną dla 15 mg/kg mc. (nie pr zekraczać 1 g na dobę) do worka zawierającego roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %); lub Fiolka zawierająca rozpuszczalnik: Aby otrzymać końcowe stężenie 20 mg/ml lub mniejsze, należy przenieść objętość równoważną dla 15 mg/kg mc.
  • CHPL leku Invanz, proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    (nie przekr aczać 1 g na dobę) do fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %). Infuzja Podawać we wlewie trwającym 30 minut. Wykazano zgodność produktu leczniczego INVANZ z roztworami do wlewów dożylnych zawierając y mi sól sodową heparyny i chlorek potasu. Roztwory uzyskane po rozpuszczeniu, o ile pozwala na to opakowanie, należy przed podaniem obejrzeć, czy nie występują w nich drobiny lub zmiany zabarwienia. Roztwór produktu leczniczego INVANZ powinien być bezbarw n y lub bladożółty. Zmian a barwy w podanym zakresie nie ma wpływu na działanie leku. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Ertapenem Fresenius Kabi, 1 g, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 1,0 g ertapenemu (Ertapenemum, w postaci ertapenemu sodowego). Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda fiolka zawiera około 6,0 mEq sodu (około 137 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Biały do żółtawego proszek
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Leczenie Ertapenem Fresenius Kabi jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) oraz u dorosłych pacjentów w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń, jeśli wywołane zostały przez bakterie wrażliwe lub bardzo prawdopodobnie wrażliwe na ertapenem i jeśli konieczne jest leczenie produktem leczniczym podawanym pozajelitowo (patrz punkty 4.4 oraz 5.1): zakażenia w obrębie jamy brzusznej; pozaszpitalne zapalenie płuc; ostre zakażenia ginekologiczne; zakażenia skóry i tkanek miękkich w przypadku stopy cukrzycowej (patrz punkt 4.4). Zapobieganie Ertapenem Fresenius Kabi jest wskazany w zapobieganiu zakażeniu miejsca operowanego po planowym zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy (patrz punkt 4.4). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Leczenie Pacjenci dorośli i młodzież (w wieku od 13 do 17 lat): dawka produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi wynosi 1 g podawany raz na dobę dożylnie (patrz punkt 6.6). Niemowlęta i dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 12 lat): dawka produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi wynosi 15 mg/kg mc. podawane dwa razy na dobę dożylnie (nie więcej niż 1 g na dobę) (patrz punkt 6.6). Zapobieganie Pacjenci dorośli: aby zapobiec zakażeniom miejsca operowanego po planowym zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy, zaleca się zakończyć podawanie pojedynczej dawki dożylnej wynoszącej 1 g w ciągu 1 godziny przed cięciem chirurgicznym. Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Brak dostępnych danych.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Ertapenem Fresenius Kabi można stosować w celu leczenia zakażeń u dorosłych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. U pacjentów z klirensem kreatyniny wynoszącym >30 ml/min/1,73 m2 pc. nie ma konieczności zmiany dawkowania. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek nie są na tyle wystarczające, aby można było określić sposób dawkowania produktu leczniczego. Z tego względu ertapenemu nie należy stosować u tych pacjentów (patrz punkt 5.2). Brak danych dotyczących stosowania u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek. Pacjenci poddawani hemodializie Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu u pacjentów hemodializowanych są niewystarczające, aby można było określić odpowiednie dawkowanie. Z tego względu ertapenemu nie należy stosować u tych pacjentów.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie zaleca się zmiany dawkowania ertapenemu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku Należy stosować zalecaną dawkę produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi z wyjątkiem pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek). Sposób podawania Podanie dożylne. Ertapenem Fresenius Kabi należy podawać w infuzji dożylnej trwającej 30 minut. Leczenie produktem leczniczym Ertapenem Fresenius Kabi zazwyczaj trwa od 3 do 14 dni. Czas leczenia może się jednak różnić w zależności od rodzaju i stopnia nasilenia zakażenia oraz od wywołującego je patogenu bądź patogenów. O ile jest to wskazane, po stwierdzeniu poprawy klinicznej ertapenem można zmienić na odpowiedni lek przeciwbakteryjny przyjmowany doustnie. Roztwór produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi jest bezbarwny do jasnożółtego.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1; Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów; Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cefalosporyny).
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nadwrażliwość U pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy beta-laktamów opisywano ciężkie reakcje nadwrażliwości (anafilaktyczne), niekiedy prowadzące do zgonu. Ryzyko wystąpienia takich reakcji jest większe u pacjentów z nadwrażliwością na liczne alergeny w wywiadzie. Przed rozpoczęciem leczenia ertapenemem należy zebrać szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne antybiotyki beta-laktamowe oraz na inne alergeny (patrz punkt 4.3). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na ertapenem (patrz punkt 4.8) należy natychmiast przerwać podawanie produktu leczniczego. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają podjęcia natychmiastowego leczenia. Nadkażenie Podczas długotrwałego stosowania ertapenemu może dojść do nadmiernego namnożenia drobnoustrojów niewrażliwych na tę substancję. Ważne jest regularne ocenianie stanu pacjenta.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Jeśli podczas terapii wystąpi zakażenie innym drobnoustrojem, należy podjąć odpowiednie leczenie. Zapalenie jelita grubego związane z przyjmowaniem ertapenemu Podczas stosowania ertapenemu obserwowano występowanie zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego o stopniu nasilenia od łagodnego do zagrażającego życiu związane z przyjmowaniem tej substancji. Z tego względu istotne jest, aby brać pod uwagę powyższą diagnozę u pacjentów, u których po podaniu leków przeciwbakteryjnych występuje biegunka. W takim przypadku należy rozważyć przerwanie leczenia produktem leczniczym Ertapenem Fresenius Kabi i zastosowanie swoistego leczenia przeciwko Clostridium difficile. Nie należy podawać leków, które hamują perystaltykę jelit. Napady drgawek Podczas badania klinicznego u dorosłych pacjentów leczonych z zastosowaniem ertapenemu (1 g raz na dobę) obserwowano napady drgawek w czasie leczenia lub w okresie 14 dni dalszej obserwacji.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Napady drgawek występowały najczęściej u pacjentów w podeszłym wieku oraz z wcześniejszymi zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN) (np. zmiany chorobowe mózgu lub przebyte napady drgawek) i (lub) z zaburzoną czynnością nerek. Podobne obserwacje odnotowano po wprowadzeniu ertapenemu do obrotu. Encefalopatia Zgłaszano przypadki encefalopatii związane ze stosowaniem ertapenemu (patrz punkt 4.8). Jeśli podejrzewa się występowanie encefalopatii indukowanej ertapenemem (np. na podstawie mioklonii, drgawek, zaburzeń stanu psychicznego, obniżonego poziomu świadomości), należy rozważyć przerwanie stosowania ertapenemu. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek są bardziej narażeni na wystąpienie encefalopatii indukowanej ertapenemem, której ustępowanie może być długotrwałe. Jednoczesne stosowanie z kwasem walproinowym Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodowego (patrz punkt 4.5).
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Suboptymalna ekspozycja Na podstawie dostępnych danych nie można wykluczyć, że podczas zabiegów chirurgicznych trwających dłużej niż 4 godziny, co miało miejsce tylko w kilku przypadkach, pacjenci mogli być narażeni na suboptymalne stężenie ertapenemu i w konsekwencji na ryzyko ewentualnego niepowodzenia leczenia. Z tego względu należy zachować ostrożność w tak wyjątkowych przypadkach. Uwagi dotyczące stosowania w szczególnych populacjach Doświadczenie kliniczne w zakresie stosowania ertapenemu w leczeniu ciężkich zakażeń jest ograniczone. W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pozaszpitalnego zapalenia płuc u dorosłych pacjentów, u 25% spośród ocenianych pacjentów leczonych ertapenemem przebieg choroby był ciężki (zdefiniowany wskaźnikiem nasilenia zapalenia płuc >III). W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia ostrych zakażeń ginekologicznych u dorosłych pacjentów, u 26% ocenianych pacjentów leczonych ertapenemem przebieg choroby był ciężki (zdefiniowany jako gorączka ≥39ºC i (lub) bakteriemia), u 10 pacjentek występowała bakteriemia.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia zakażeń występujących w obrębie jamy brzusznej u osób dorosłych, u 30% spośród ocenianych pacjentów leczonych ertapenemem występowało uogólnione zapalenie otrzewnej, a u 39% zakażenia o innym umiejscowieniu niż wyrostek robaczkowy, w tym żołądka, dwunastnicy, jelita cienkiego, jelita grubego i pęcherzyka żółciowego. Liczba pacjentów włączonych do badania ze wskaźnikiem APACHE II ≥15 była ograniczona. Skuteczność leczenia w tej grupie pacjentów nie została określona. Nie określono skuteczności stosowania ertapenemu w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez penicylinooporne szczepy Streptococcus pneumoniae. Skuteczność ertapenemu w leczeniu zakażeń rozwijających się w przypadku stopy cukrzycowej z jednoczesnym zapaleniem szpiku kostnego nie została ustalona. Jest stosunkowo mało doświadczeń dotyczących stosowania ertapenemu u dzieci w wieku poniżej dwóch lat.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    W tej grupie wiekowej wskazana jest szczególna ostrożność podczas określania wrażliwości organizmów chorobotwórczych na ertapenem. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Substancja pomocnicza Produkt leczniczy zawiera 137 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 6,9% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje z innymi produktami leczniczymi będące wynikiem hamowania klirensu zależnego od glikoproteiny P lub cytochromu P (CYP) są mało prawdopodobne (patrz punkt 5.2). Zgłaszano przypadki zmniejszenia stężenia kwasu walproinowego poniżej zakresu wartości terapeutycznych podczas stosowania kwasu walproinowego jednocześnie ze środkami należącymi do grupy karbapenemów. Zmniejszenie stężenia kwasu walproinowego może prowadzić do niedostatecznej kontroli napadów padaczkowych, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianiu sodowego i należy rozważyć podanie innych leków przeciwbakteryjnych lub przeciwdrgawkowych.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania ertapenemu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu, poród i rozwój noworodków. Niemniej jednak ertapenemu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad ewentualnym zagrożeniem dla płodu. Karmienie piersi? Ertapenem przenika do mleka ludzkiego. Ze względu na możliwość niekorzystnego oddziaływania na noworodka, kobiety nie powinny karmić piersią w okresie przyjmowania ertapenemu. Płodność Brak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących wpływu stosowania ertapenemu na płodność u mężczyzn i kobiet. W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono występowania jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ertapenem może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy poinformować pacjentów, że zgłaszano występowanie zawrotów głowy i senności po zastosowaniu ertapenemu (patrz punkt 4.8).
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Pacjenci dorośli Całkowita liczba pacjentów leczonych ertapenemem w badaniach klinicznych przekraczała 2200, z których ponad 2150 otrzymywało ertapenem w dawce 1 g. Działania niepożądane (tzn. uznane przez badacza za przypuszczalnie, prawdopodobnie lub na pewno związane z przyjmowanym ertapenemem) występowały u około 20% pacjentów leczonych tą substancją. Z powodu działań niepożądanych leczenie przerwano u 1,3% pacjentów. Dodatkowo w badaniach klinicznych dotyczących zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego po zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy 476 pacjentów otrzymywało ertapenem, w postaci pojedynczej dawki wynoszącej 1 g przed zabiegiem chirurgicznym. U pacjentów przyjmujących wyłącznie ertapenem działaniami niepożądanymi, które najczęściej występowały podczas leczenia oraz do 14 dni po zakończeniu leczenia były: biegunka (4,8%), powikłania dotyczące żyły, do której podawano ertapenem (4,5%) oraz nudności (2,8%).
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie ertapenem, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu leczenia najczęściej występowały następujące zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: zwiększenie aktywności AlAT (4,6%), AspAT (4,6%), fosfatazy alkalicznej (3,8%) i liczby płytek krwi (3,0%). Dzieci i młodzież (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) W badaniach klinicznych podawano ertapenem 384 pacjentom. Całkowity profil bezpieczeństwa porównywalny jest z profilem u dorosłych pacjentów. Działania niepożądane (tzn. uznane przez badacza za przypuszczalnie, prawdopodobnie lub na pewno związane z przyjmowanym ertapenemem) zaobserwowano u około 20,8% pacjentów leczonych tą substancją. Leczenie po pojawieniu się działań niepożądanych przerwano u 0,5% pacjentów. U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie ertapenem, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu leczenia najczęściej występowały następujące działania niepożądane: biegunka (5,2%) i ból w miejscu infuzji (6,1%).
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie ertapenem, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu leczenia najczęściej występowały następujące zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: zmniejszenie liczby białych krwinek obojętnochłonnych (3,0%), zwiększenie aktywności AlAT (2,9%) i AspAT (2,8%). Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Wśród pacjentów przyjmujących wyłącznie ertapenem, podczas leczenia oraz do 14 dni po zakończeniu leczenia zgłoszono następujące działania niepożądane: Często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Pacjenci dorośli w wieku 18 lat i starsi Niezbyt często: kandydoza jamy ustnej, kandydoza, zakażenia grzybicze, rzekomobłoniaste zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, stan zapalny pochwy Rzadko: zapalenie płuc, grzybica skóry, zakażenie rany pooperacyjnej, zakażenie dróg moczowych Zaburzenia krwi i układu chłonnego Rzadko: neutropenia, małopłytkowość Zaburzenia układu immunologicznego Rzadko: alergia Częstość nieznana: anafilaksja, w tym reakcje anafilaktoidalne Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Niezbyt często: jadłowstręt Rzadko: hipoglikemia Zaburzenia psychiczne Niezbyt często: bezsenność, splątanie Rzadko: pobudzenie, stany lękowe, depresja Częstość nieznana: zmiany stanu psychicznego (w tym zachowania agresywne, majaczenie, dezorientacja, inne zmiany psychiczne) Zaburzenia układu nerwowego Często: ból głowy Niezbyt często: zawroty głowy, senność, zaburzenia smaku, drgawki (patrz punkt 4.4) Rzadko: drżenia, omdlenia Częstość nieznana: omamy, obniżony poziom świadomości, dyskineza, mioklonie, zaburzenia chodu, encefalopatia (patrz punkt 4.4) Zaburzenia oka Rzadko: zaburzenia twardówki Zaburzenia serca Niezbyt często: bradykardia zatokowa Rzadko: arytmia, częstoskurcz Zaburzenia naczyniowe Często: powikłania żylne po podaniu infuzji, zapalenie żył i (lub) zapalenie zakrzepowe żył Niezbyt często: niedociśnienie Rzadko: krwotok, podwyższone ciśnienie tętnicze Niezbyt często: nagłe zaczerwienienie twarzy, nadciśnienie Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Niezbyt często: duszność, dolegliwości w obrębie przełyku Rzadko: obrzęk śluzówki nosa, kaszel, krwawienie z nosa, rzężenia, świszczący oddech Zaburzenia żołądka i jelit Często: biegunka, nudności, wymioty Niezbyt często: zaparcia, zarzucanie kwaśnego soku żołądkowego, suchość błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność, ból brzucha Często: biegunka Niezbyt często: odbarwione stolce, smoliste stolce Rzadko: dysfagia, nietrzymanie stolca, zapalenie otrzewnej w obrębie miednicy Częstość nieznana: przebarwienia zębów Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Rzadko: zapalenie pęcherzyka żółciowego, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często: wysypka, świąd Niezbyt często: rumień, pokrzywka Rzadko: zapalenie skóry, złuszczanie skóry, zapalenie naczyń z nadwrażliwości Częstość nieznana: ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Acute Generalized Exanthematous Pustulosis – AGEP), reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS – ang. Drug Rash with Eosinophilia and Systemic Symptoms) Często: pieluszkowe zapalenie skóry Niezbyt często: rumień, wysypka, wybroczyny Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Rzadko: skurcze mięśni, ból barku Częstość nieznana: osłabienie mięśni Zaburzenia nerek i dróg moczowych Rzadko: niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek Ciąża, połóg i okres okołoporodowy Rzadko: poronienie Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Rzadko: krwawienie z dróg rodnych Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Niezbyt często: wynaczynienie, osłabienie i (lub) zmęczenie, gorączka, obrzęk i (lub) opuchlizna, ból w obrębie klatki piersiowej Rzadko: stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia, złe samopoczucie Często: ból w miejscu infuzji Niezbyt często: pieczenie w miejscu infuzji, świąd w miejscu infuzji, rumień w miejscu infuzji, rumień w miejscu wstrzyknięcia, nadmierne ocieplenie w miejscu infuzji Badania diagnostyczne Biochemia Często: zwiększenie aktywności AlAT, AspAT, fosfatazy alkalicznej Niezbyt często: zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, bilirubiny bezpośredniej, bilirubiny pośredniej, kreatyniny, mocznika i glukozy w surowicy Rzadko: zmniejszenie stężenia wodorowęglanów, kreatyniny i potasu w surowicy, zwiększenie aktywności LDH, stężenia fosforu i potasu w surowicy Hematologia Często: zwiększenie liczby płytek krwi Niezbyt często: zmniejszenie liczby białych krwinek, liczby płytek krwi, granulocytów obojętnochłonnych podzielonych, stężenia hemoglobiny, hematokrytu, zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych, czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, czasu protrombinowego, liczby granulocytów obojętnochłonnych podzielonych i krwinek białych Rzadko: zmniejszenie liczby limfocytów, zwiększenie liczby granulocytów z jądrem pałeczkowatym, limfocytów, metamielocytów, monocytów, mielocytów, występowanie limfocytów atypowych Badanie moczu Niezbyt często: zwiększenie liczby bakterii, białych krwinek, komórek nabłonka i krwinek czerwonych w moczu, występowanie drożdżaków w moczu Rzadko: zwiększenie stężenia urobilinogenu Różne Niezbyt często: dodatni wynik wykrywający toksyny Clostridium difficile 5.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: +48 22 49 21 301 faks: +48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Brak konkretnych danych dotyczących leczenia w przypadku przedawkowania ertapenemu. Przedawkowanie ertapenemu nie jest prawdopodobne. Ertapenem podawany dożylnie zdrowym, dorosłym ochotnikom w dawce dobowej 3 g przez 8 dni nie wywierał istotnego działania toksycznego. W badaniach klinicznych u osób dorosłych po niezamierzonym podaniu ertapenemu w dawce do 3 g na dobę nie obserwowano istotnych klinicznie działań niepożądanych. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży pojedyncza dożylna (iv.) dawka 40 mg/kg mc. aż do maksymalnej dawki 2 g nie wywierała działania toksycznego. Niemniej jednak, w przypadku przedawkowania, należy przerwać podawanie produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi i do czasu eliminacji produktu leczniczego przez nerki stosować leczenie objawowe. Ertapenem może być częściowo usunięty z organizmu za pomocą hemodializy (patrz punkt 5.2), niemniej jednak, brak danych dotyczących zastosowania hemodializy w leczeniu przedawkowania ertapenemu.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Właściwości ogólne Grupa farmakoterapeutyczna: środki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego, karbapenemy, kod ATC: J01DH03. Mechanizm działania Ertapenem hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę (PBP – ang. penicillin binding protein). W przypadku bakterii Escherichia coli ertapenem ma największe powinowactwo do PBP 2 i PBP 3. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, w nieklinicznych badaniach farmakokinetycznych i farmakodynamicznych wykazano, że czas, w którym stężenie osoczowe ertapenemu przekracza najmniejsze stężenie hamujące (MIC) wzrost organizmów chorobotwórczych, koreluje najlepiej ze skutecznością działania.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Mechanizm powstawania oporności W badaniach obserwacyjnych przeprowadzonych w Europie rzadko stwierdzano występowanie oporności wśród gatunków drobnoustrojów uważanych za wrażliwe na ertapenem. W przypadku niektórych wyizolowanych opornych szczepów (lecz nie wszystkich) stwierdzano także oporność na inne leki przeciwbakteryjne z grupy karbapenemów. Ertapenem jest wystarczająco odporny na hydrolizę powodowaną przez większość enzymów z grupy β-laktamaz, w tym penicylinaz, cefalosporynaz oraz β-laktamaz o rozszerzonym spektrum substratowym (z wyjątkiem metalo-β-laktamaz). Gronkowce i enterokoki metycylinooporne są oporne na działanie ertapenemu z powodu niewrażliwości na białko wiążące penicylinę (PBP) stanowiące docelowe miejsce działania ertapenemu. P. aeruginosa i inne bakterie niefermentujące są zwykle oporne, prawdopodobnie z powodu ograniczonej penetracji i aktywnego efluksu.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Zjawisko oporności nie jest często spotykane wśród Enterobacteriaceae, a ertapenem działa zwykle aktywnie na szczepy wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL – ang. extended-spectrum beta-lactamase). Obserwuje się jednak rozwój oporności w przypadkach, gdy obecności ESBL lub innych silnych beta-laktamaz (np. typu AmpC) towarzyszy zmniejszenie przepuszczalności spowodowane brakiem jednego lub więcej białek porynowych w błonie zewnętrznej lub nasilonego usuwania ertapenemu z komórek. Oporność może także pojawić się w następstwie nabycia beta-laktamaz cechujących się istotną aktywnością w procesie hydrolizy karbapenemów (np. metalo-β-laktamaz typu IMP i VIM lub KPC), chociaż zdarza się to rzadko. Mechanizm działania ertapenemu jest inny niż w przypadku antybiotyków z innych grup, takich jak chinolony, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny. Nie stwierdzono występowania oporności krzyżowej typu „target-based” między ertapenemem i tymi substancjami.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Drobnoustroje mogą jednak wykazywać oporność na leki przeciwbakteryjne z kilku różnych grup, jeśli mechanizm oporności polega na braku przepuszczalności dla pewnych substancji i (lub) obecności pompy powodującej usuwanie substancji z komórki bakteryjnej. Wartości graniczne Przyjęte przez EUCAST wartości graniczne MIC (Wersja 10.0 z 2020-01-01): Drobnoustroje Wrażliwe (S) (mg/l) S≤ Oporne (R) (mg/l) R> Enterobacterales 0,5 0,5 Staphylococcus spp. Uwaga 1 Uwaga 1 Streptococcus grupy A, B, C i G Uwaga 2 Uwaga 2 Streptococcus pneumoniae 0,5 0,5 Paciorkowce z grupy Viridans 0,5 0,5 Haemophilus influenzae 0,5 0,5 Moraxella catarrhalis 3 0,5 0,5 Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie 0,5 0,5 Bakterie beztlenowe Gram-ujemne 0,5 0,5 Wartości graniczne niezwiązane z gatunkami 0,5 0,5 Uwaga 1: Wrażliwość gronkowców na karbapenemy wnioskowana jest na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Uwaga 2: Wrażliwość paciorkowców grup A, B, C i G na karbapenemy wnioskowana jest na podstawie wrażliwości na benzylopenicylinę. 3: Niewrażliwe izolaty występują rzadko lub jeszcze nie zostały zgłoszone. Identyfikację i wynik testu wrażliwości na środki przeciwdrobnoustrojowe każdego takiego izolatu należy potwierdzić, a izolat wysłać do laboratorium referencyjnego. Osoby przepisujące produkt leczniczy powinny pamiętać, że podane wartości graniczne MIC należy porównać z występującymi lokalnie, jeżeli to możliwe. Wrażliwość drobnoustrojów Częstość występowania nabytej oporności u poszczególnych gatunków może zmieniać się w czasie i w różnych regionach geograficznych. Z tego względu przydatne jest uzyskanie lokalnych informacji o oporności drobnoustrojów, zwłaszcza w przypadku leczenia zakażeń o ciężkim przebiegu. Na terenie Unii Europejskiej odnotowano istnienie skupisk, w których występowały zakażenia drobnoustrojami opornymi na karbapenemy.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Poniższa tabela zawiera jedynie przybliżone informacje dotyczące prawdopodobieństwa wrażliwości bądź oporności danego drobnoustroju na ertapenem. Zwykle wrażliwe szczepy: Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Gronkowce wrażliwe na metycylinę (w tym Staphylococcus aureus)* Streptococcus agalactiae* Streptococcus pneumoniae*† Streptococcus pyogenes Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli* Haemophilus influenzae* Haemophilus parainfluenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae* Moraxella catarrhalis* Morganella morganii Proteus mirabilis* Proteus vulgaris Serratia marcescens Bakterie beztlenowe: Clostridium spp. (z wyjątkiem C. difficile)* Eubacterium spp.* Fusobacterium spp.* Peptostreptococcus spp.* Porphyromonas asaccharolytica* Prevotella spp.* Szczepy, które w przypadku nabytej oporności mogą stanowić problem: Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Gronkowce metycylinooporne +# Bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis oraz gatunki z grupy B.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    fragilis * Organizmy o naturalnej oporności: Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Corynebacterium jeikeium Bakterie z rodzaju Enterococcus, w tym Enterococcus faecalis i Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Aeromonas spp. Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosa Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe: Lactobacillus spp. Inne: Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Rickettsia spp. Legionella spp. * Aktywność dostatecznie wykazana w badaniach klinicznych. † Nie określono skuteczności ertapenemu w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez szczepy Streptococcus pneumoniae oporne na penicylinę. + Częstość nabytej oporności >50% w niektórych Państwach Członkowskich. # Gronkowce metycylinooporne (w tym MRSA) są zawsze oporne na betalaktamy. Dane z badań klinicznych Skuteczność w badaniach z udziałem dzieci i młodzieży.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    W wieloośrodkowych, porównawczych badaniach z randomizacją jako pierwszorzędowy punkt końcowy oceniano bezpieczeństwo stosowania ertapenemu u dzieci i młodzieży, jako drugorzędowy punkt końcowy ocenano skuteczność u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 17 lat. Stosunek pacjentów z pozytywną odpowiedzią kliniczną oszacowaną po leczeniu w populacji klinicznej, w której zastosowano zmodyfikowaną analizę zgodną z zaplanowanym leczeniem, przedstawiono poniżej:
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Stężenie w osoczu Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu zdrowym, młodym osobom dorosłym (w wieku 25-45 lat) dawki 1 g w pojedynczej, 30-minutowej infuzji dożylnej, wynosiło 155 μg/ml i występowało po 0,5 godzinie od podania (zakończenia infuzji), 9 μg/ml po 12 godzinach i 1 μg/ml po 24 godzinach. Pole pod krzywą przedstawiającą stężenie ertapenemu w osoczu (AUC) u dorosłych zwiększa się prawie proporcjonalnie do dawki w zakresie od 0,5 g do 2 g na dobę. Nie stwierdzono kumulacji ertapenemu u osób dorosłych po wielokrotnym podaniu dożylnym w dawkach od 0,5 g do 2 g na dobę. Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 3 do 23 miesięcy, w dawce 15 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczej, 30-minutowej infuzji dożylnej, wynosiło 103,8 μg/ml (Cmax) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia infuzji), 13,5 μg/ml po 6 godzinach i 2,5 μg/ml po 12 godzinach.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 2 do 12 lat, w dawce 15 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczej, 30-minutowej infuzji dożylnej, wynosiło 113,2 μg/ml (Cmax) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia infuzji), 12,8 μg/ml po 6 godzinach i 3,0 μg/ml po 12 godzinach. Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 13 do 17 lat, w dawce 20 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczej, 30-minutowej infuzji dożylnej, wynosiło 170,4 μg/ml (Cmax) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia infuzji), 7,0 μg/ml po 12 godzinach i 1,1 μg/ml po 24 godzinach. Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu trzem pacjentom w wieku od 13 do 17 lat, w dawce 1 g, w pojedynczej, 30-minutowej infuzji dożylnej, wynosiło 155,9 μg/ml (Cmax) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia infuzji) oraz 6,2 μg/ml po 12 godzinach. Dystrybucja Ertapenem w wysokim stopniu wiąże się z białkami osocza u ludzi.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 25 do 45 lat) stopień wiązania ertapenemu z białkami zmniejsza się wraz ze zwiększeniem stężenia produktu leczniczego w osoczu, od około 95% przy stężeniu <50 μg/ml do około 92% przy stężeniu wynoszącym 155 μg/ml (średnie stężenie uzyskiwane pod koniec infuzji dożylnej w dawce 1 g). Objętość dystrybucji ertapenemu w stanie stacjonarnym (Vdss) u osób dorosłych wynosi około 8 litrów (0,11 l/kg mc.) i około 0,2 l/kg mc. u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat oraz około 0,16 l/kg mc. u dzieci w wieku od 13 do 17 lat. Stężenia ertapenemu uzyskane u osób dorosłych w płynie z pęcherzy na skórze w każdym miejscu pobrania, oznaczane w trzeciej dobie dożylnego podawania ertapenemu w dawce 1 g raz na dobę, pozwalały obliczyć stosunek AUC w płynie z pęcherzyków na skórze do AUC w osoczu jako 0,61.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Badania in vitro wskazują, że wpływ ertapenemu na wiązanie z białkami osocza innych, w wysokim stopniu wiążących się z nimi leków (warfaryny, etynyloestradiolu, noretyndronu) jest mały. Zmiana stopnia wiązania z białkami wynosiła <12% przy szczytowym stężeniu ertapenemu w osoczu po podaniu dawki 1 g. W badaniach in vivo u pacjentów, którym podawano ertapenem w pojedynczej dawce 1 g, probenecyd (w dawce 500 mg co 6 godzin) zmniejszał pod koniec infuzji osoczową, związaną frakcję ertapenemu z około 91% do około 87%. Przypuszcza się, że działanie to ma charakter przemijający. Występowanie klinicznie istotnej interakcji wskutek wypierania przez ertapenem innych produktów z wiązań z białkami osocza lub odwrotnie, wskutek wypierania przez inne produkty ertapenemu związanego z białkami osocza, jest mało prawdopodobne. Badania in vitro wykazały, że ertapenem nie hamuje transportu digoksyny lub winblastyny zachodzącego z udziałem glikoproteiny P i nie jest substratem dla glikoproteiny P.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Metabolizm U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 23 do 49 lat), po podaniu w infuzji dożylnej znakowanego izotopem radioaktywnym ertapenemu w dawce 1 g, aktywność promieniotwórcza przypadała głównie na ertapenem (94%). Głównym metabolitem ertapenemu jest pochodna powstająca w wyniku hydrolizy i otwarcia pierścienia beta-laktamowego w reakcji zachodzącej z udziałem dehydropeptydazy-I. Badania in vitro na mikrosomach wątroby ludzkiej wykazały, że ertapenem nie hamuje metabolizmu z udziałem sześciu głównych izoenzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4. Eliminacja Po podaniu dożylnym 1 g ertapenemu znakowanego izotopem promieniotwórczym zdrowym, młodym osobom dorosłym (w wieku od 23 do 49 lat) około 80% aktywności promieniotwórczej wykrywano w moczu, a 10% w kale. Spośród 80% ertapenemu wykrywanego w moczu, około 38% jest wydalane w postaci niezmienionego ertapenemu, a około 37% w postaci metabolitu o otwartym pierścieniu.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 18 do 49 lat) i pacjentów w wieku od 13 do 17 lat, którym podawano ertapenem dożylnie w dawce 1 g, średni okres półtrwania w osoczu wynosił około 4 godziny. Średni okres półtrwania w osoczu u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat wynosił około 2,5 godziny. Średnie stężenia ertapenemu w moczu przewyższały 984 μg/ml w czasie od 0 do 2 godzin i 52 μg/ml w czasie od 12 do 24 godzin po zakończeniu podawania ertapenemu. Szczególne grupy pacjentów Płeć Stężenia ertapenemu w osoczu u mężczyzn i u kobiet są porównywalne. Pacjenci w wieku podeszłym Po podaniu dożylnym ertapenemu w dawce 1 g lub 2 g stężenia produktu leczniczego w osoczu są nieco wyższe (odpowiednio o około 39% i 22%) u zdrowych osób w podeszłym wieku (≥65 lat) w porównaniu do osób młodszych (<65 lat). Nie jest wymagane modyfikowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku, u których nie występują ciężkie zaburzenia czynności nerek.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dzieci i młodzież Stężenie ertapenemu w osoczu po podaniu dawki dożylnej 1 g na dobę jest porównywalne u dzieci i młodzieży w wieku od 13 do 17 lat i dorosłych. Wartości parametrów kinetycznych po podaniu dawki 20 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) pacjentom w wieku od 13 do 17 lat były zazwyczaj porównywalne z tymi u zdrowych, młodych osób dorosłych. Aby określić farmakokinetykę tej grupy wiekowej po podaniu wszystkim pacjentom dawki 1 g, dane farmakokinetyczne obliczono dostosowując je do dawki 1 g z uwzględnieniem liniowości. Porównanie wyników wskazuje, że dawka 1 g raz na dobę podana pacjentom w wieku od 13 do 17 lat osiąga profil farmakokinetyczny porównywalny z tym u osób dorosłych. Wartości (od 13 do 17 lat/osoby dorosłe), AUC, stężenie w momencie zakończenia infuzji, stężenie w połowie przerwy przed kolejną infuzją wynosiły odpowiednio 0,99; 1,20 i 0,84.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Stężenie w osoczu w połowie przerwy przed kolejną infuzją, u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat, którym podano dożylnie pojedynczą dawkę ertapenemu wynoszącą 15 mg/kg mc., jest porównywalne do stężenia w osoczu w połowie przerwy przed kolejną infuzją, u osób dorosłych, którym podano dożylnie dawkę 1 g raz na dobę (patrz: stężenie w osoczu). Klirens osoczowy (ml/min/kg) ertapenemu u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat jest około 2-krotnie wyższy w porównaniu do tego u osób dorosłych. Wartość AUC i stężenie w osoczu w połowie przerwy przed kolejną infuzją po podaniu dawki 15 mg/kg mc. pacjentom w wieku od 3 miesięcy do 12 lat były porównywalne do tych u zdrowych, młodych osób dorosłych otrzymujących dawkę 1 g ertapenemu dożylnie. Zaburzenia czynności wątroby Nie określono farmakokinetyki ertapenemu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Ze względu na niewielki udział wątroby w metabolizmie ertapenemu, nie należy spodziewać się, aby zaburzenia czynności wątroby miały istotny wpływ na farmakokinetykę ertapenemu. Z tego względu nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby. Zaburzenia czynności nerek Po dożylnym podaniu ertapenemu w pojedynczej dawce 1 g łączne wartości AUC ertapenemu (związanego i niezwiązanego) oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (Clcr od 60 do 90 ml/min/1,73 m2 pc.) zbliżone do wartości tych parametrów u osób zdrowych (w wieku od 25 do 82 lat). Łączne wartości AUC ertapenemu oraz AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (Clcr od 31 do 59 ml/min/1,73 m2 pc.) odpowiednio około 1,5-krotnie i 1,8-krotnie w porównaniu z tymi wartościami u osób zdrowych.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Łączne wartości AUC ertapenemu oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Clcr od 5 do 30 ml/min/1,73 m2 pc.) odpowiednio około 2,6-krotnie i 3,4-krotnie w porównaniu z tymi wartościami u osób zdrowych. Łączne wartości AUC ertapenemu oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów wymagających hemodializy odpowiednio około 2,9-krotnie i 6-krotnie w okresach pomiędzy dializami w porównaniu z tymi wartościami u osób zdrowych. Po dożylnym podaniu ertapenemu w jednorazowej dawce 1 g bezpośrednio przed hemodializą około 30% dawki występowało w dializacie. Brak danych dotyczących stosowania u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu niezbędnych do ustalenia dawkowania u pacjentów z zaawansowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów wymagających hemodializy.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Z tego względu nie należy stosować ertapenemu w tej grupie pacjentów.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. U szczurów otrzymujących duże dawki ertapenemu stwierdzono jednak zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych, co nie zostało uznane za istotne dla bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego. Nie przeprowadzono długotrwałych badań na zwierzętach mających na celu określenie potencjału rakotwórczego ertapenemu.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu wodorowęglan Sodu wodorotlenek 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie należy stosować rozpuszczalników ani płynów do infuzji zawierających glukozę do rozpuszczania oraz podawania ertapenemu. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6, ponieważ nie wykonywano badań zgodności. 6.3 Okres ważności 2 lata Po rozpuszczeniu: Roztwór należy zużyć natychmiast. Po rozcieńczeniu: Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność roztworów po rozcieńczeniu (około 20 mg ertapenemu/ml) przez 6 godzin w temperaturze 25˚C lub przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8˚C (przechowywanych w lodówce). Po wyjęciu z lodówki roztwór należy podać nie później niż przed upływem 4 godzin. Roztworów produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi nie należy zamrażać. Ze względów mikrobiologicznych produkt leczniczy należy zużyć natychmiast.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Jeśli produkt leczniczy nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed jego podaniem odpowiada użytkownik. Okres przechowywania nie powinien być dłuższy niż 24 godziny, w temperaturze od 2 do 8°C, chyba że rekonstytucja i rozcieńczenie odbywało się w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25˚C. Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka z bezbarwnego szkła (typu I), z korkiem z gumy chlorobutylowej, aluminiowym uszczelnieniem typu flip-off, w tekturowym pudełku. Opakowanie zawiera 10 fiolek po 1g. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Instrukcja dotycząca stosowania: Wyłącznie do jednorazowego użycia.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Roztwór po rozpuszczeniu należy rozcieńczyć roztworem chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) bezpośrednio po przygotowaniu. Przygotowanie roztworu do podania dożylnego Przed podaniem Ertapenem Fresenius Kabi należy rozpuścić, a następnie rozcieńczyć. Pacjenci dorośli i młodzież (w wieku 13 do 17 lat) Rozpuszczenie: Zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań lub roztworu chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%), aby uzyskać koncentrat o stężeniu około 100 mg/ml. Dobrze wstrząsnąć w celu całkowitego rozpuszczenia proszku (patrz punkt 6.4). Rozcieńczenie: Worki zawierające 50 ml rozpuszczalnika: Aby otrzymać dawkę 1 g, należy natychmiast przenieść zawartość fiolki po rozpuszczeniu do worka zawierającego 50 ml roztworu chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%); lub Fiolki zawierające 50 ml rozpuszczalnika: Aby otrzymać dawkę 1 g, należy usunąć 10 ml z 50 ml fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%).
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Przenieść zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi po rozpuszczeniu do 50 ml fiolki z zawierającą roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%). Infuzja: Podawać w infuzji trwającej 30 minut. Dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 12 lat) Rozpuszczenie: Zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań lub roztworze chlorku sodu w stężeniu 9 mg/ml (0,9%), aby uzyskać koncentrat o stężeniu około 100 mg/ml. Dobrze wstrząsnąć w celu całkowitego rozpuszczenia proszku (patrz punkt 6.4). Rozcieńczenie: Worek zawierający rozpuszczalnik: Aby otrzymać końcowe stężenie 20 mg/ml lub mniejsze, należy przenieść objętość równoważną dla 15 mg/kg mc. (nie przekraczać 1 g na dobę) do worka z zawierającym roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%); lub Fiolka zawierająca rozpuszczalnik: Aby otrzymać końcowe stężenie 20 mg/ml lub mniejsze, należy przenieść objętość równoważną dla 15 mg/kg mc.
  • CHPL leku Ertapenem Fresenius Kabi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    (nie przekraczać 1 g na dobę) do fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%). Infuzja: Podawać w infuzji trwającej 30 minut. Wykazano zgodność produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi z roztworami do infuzji dożylnej zawierającymi sól sodową heparyny i chlorek potasu. Należy obejrzeć roztwory uzyskane po rozpuszczeniu, o ile pozwala na to opakowanie, czy nie występują w nich cząstki stałe lub zmiany zabarwienia. Roztwór produktu leczniczego Ertapenem Fresenius Kabi powinien być bezbarwny lub jasnożółty. Zmiana barwy w podanym zakresie nie ma wpływu na działanie produktu leczniczego. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Ertapenem Eugia, 1 g, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 1,0 g ertapenemu (w postaci ertapenemu sodowego). Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda fiolka zawiera około 6,0 mEq sodu (około 137 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji. Biały lub białawy proszek.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Ertapenem Eugia jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) oraz u osób dorosłych w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń, jeśli wywołane zostały przez bakterie wrażliwe lub bardzo prawdopodobnie wrażliwe na ertapenem i jeśli konieczne jest leczenie preparatem podawanym pozajelitowo (patrz punkty 4.4 oraz 5.1): zakażenia w obrębie jamy brzusznej; pozaszpitalne zapalenie płuc; ostre zakażenia ginekologiczne; zakażenia skóry i tkanek miękkich w przypadku stopy cukrzycowej (patrz punkt 4.4). Produkt leczniczy Ertapenem Eugia wskazany jest w zapobieganiu zakażeniu miejsca operowanego po planowym zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy (patrz punkt 4.4). Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Osoby dorosłe i młodzież (w wieku od 13 do 17 lat): dawka produktu leczniczego Ertapenem Eugia to 1 gram (g) podawany raz na dobę dożylnie (patrz punkt 6.6). Niemowlęta i dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 12 lat): dawka produktu leczniczego Ertapenem Eugia wynosi 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę (nie należy podawać więcej niż 1 g/dobę) dożylnie (patrz punkt 6.6). Zapobieganie Osoby dorosłe: aby zapobiec zakażeniom miejsca operowanego po planowym zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy, zaleca się zakończyć podawanie pojedynczej dawki dożylnej wynoszącej 1 g w ciągu 1 godziny przed cięciem chirurgicznym. Dzieci i młodzież: Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Ertapenem Eugia u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Zaburzenia czynności nerek Produkt leczniczy Ertapenem Eugia można stosować w celu leczenia zakażeń u dorosłych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. U pacjentów z klirensem kreatyniny wynoszącym > 30 ml/min/1,73 m2 pc. nie ma konieczności zmiany dawkowania. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek nie są na tyle wystarczające, aby można było określić sposób dawkowania leku. Z tego względu ertapenemu nie należy stosować u tych pacjentów (patrz punkt 5.2). Brak danych dotyczących stosowania u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek. Hemodializa Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu u pacjentów hemodializowanych nie są wystarczające, aby można było określić odpowiednie dawkowanie. Z tego względu ertapenemu nie należy stosować u tych pacjentów.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Zaburzenia czynności wątroby Nie zaleca się zmiany dawkowania ertapenemu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Osoby w podeszłym wieku Należy stosować zalecaną dawkę produktu leczniczego Ertapenem Eugia z wyjątkiem pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz Zaburzenia czynności nerek). Sposób podawania Podanie dożylne: produkt leczniczy Ertapenem Eugia należy podawać we wlewie dożylnym trwającym 30 minut. Terapia produktem leczniczym Ertapenem Eugia zazwyczaj trwa od 3 do 14 dni. Czas leczenia może się jednak różnić w zależności od rodzaju i stopnia nasilenia zakażenia oraz od wywołującego je patogenu bądź patogenów. O ile jest to wskazane, po stwierdzeniu poprawy klinicznej ertapenem można zmienić na odpowiedni preparat przeciwbakteryjny przyjmowany doustnie. Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego przed podaniem: patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cefalosporyn).
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nadwrażliwość U pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy beta-laktamów opisywano ciężkie reakcje nadwrażliwości (anafilaktyczne), niekiedy prowadzące do zgonu. Ryzyko wystąpienia takich reakcji jest większe u osób z nadwrażliwością na liczne alergeny w wywiadzie. Przed rozpoczęciem leczenia ertapenemem należy zebrać szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne antybiotyki beta-laktamowe oraz na inne alergeny (patrz punkt 4.3). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na ertapenem (patrz punkt 4.8) należy natychmiast przerwać podawanie leku. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają podjęcia natychmiastowego leczenia. Nadkażenie Podczas długotrwałego stosowania ertapenemu może dojść do nadmiernego namnożenia drobnoustrojów niewrażliwych na lek. Ważne jest regularne ocenianie stanu pacjenta.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Jeśli podczas terapii wystąpi zakażenie innym drobnoustrojem, należy podjąć odpowiednie leczenie. Zapalenie jelita grubego związane z przyjmowaniem antybiotyku Podczas stosowania ertapenemu obserwowano występowanie związanego z przyjmowaniem antybiotyku zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego o stopniu nasilenia od łagodnego do zagrażającego życiu. Z tego względu istotne jest, aby brać pod uwagę powyższą diagnozę u pacjentów, u których po podaniu leków przeciwbakteryjnych występuje biegunka. W takim przypadku należy rozważyć przerwanie terapii produktem leczniczym Ertapenem Eugia i zastosowanie swoistego leczenia przeciwko Clostridium difficile. Nie należy podawać leków, które hamują perystaltykę jelit. Napady drgawek Podczas badania klinicznego u dorosłych pacjentów leczonych z zastosowaniem ertapenemu (1 g raz na dobę) obserwowano napady drgawek w czasie leczenia lub w okresie 14 dni dalszej obserwacji.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Napady drgawek występowały najczęściej u pacjentów w wieku podeszłym oraz z wcześniejszymi zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN) (np. zmiany chorobowe mózgu lub przebyte napady drgawek) i (lub) z zaburzoną czynnością nerek. Podobne obserwacje odnotowano po wprowadzeniu leku do obrotu. Jednoczesne stosowanie z kwasem walproinowym Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodowego (patrz punkt 4.5). Suboptymalna ekspozycja Na podstawie dostępnych danych nie można wykluczyć, że podczas zabiegów chirurgicznych trwających dłużej niż 4 godziny, co miało miejsce tylko w kilku przypadkach, pacjenci mogli być narażeni na suboptymalne stężenie ertapenemu i w konsekwencji na ryzyko ewentualnego niepowodzenia leczenia. Z tego względu należy zachować ostrożność w tak wyjątkowych przypadkach.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Uwagi dotyczące stosowania w szczególnych populacjach Doświadczenie kliniczne w zakresie stosowania ertapenemu w leczeniu ciężkich zakażeń jest ograniczone. W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pozaszpitalnego zapalenia płuc u osób dorosłych, u 25% spośród ocenianych pacjentów leczonych ertapenemem przebieg choroby był ciężki (zdefiniowany wskaźnikiem nasilenia zapalenia płuc > III). W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia ostrych zakażeń ginekologicznych u osób dorosłych, u 26% ocenianych pacjentek leczonych ertapenemem przebieg choroby był ciężki (zdefiniowany jako gorączka ≥ 39°C i (lub) bakteriemia); u 10 pacjentek występowała bakteriemia. W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia zakażeń występujących w obrębie jamy brzusznej u osób dorosłych, u 30% spośród ocenianych pacjentów leczonych ertapenemem występowało uogólnione zapalenie otrzewnej, a u 39% zakażenia o innym umiejscowieniu niż wyrostek robaczkowy, w tym: żołądka, dwunastnicy, jelita cienkiego, jelita grubego i pęcherzyka żółciowego.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Liczba pacjentów włączonych do badania ze wskaźnikiem APACHE II ≥ 15 była ograniczona. Skuteczność leczenia w tej grupie pacjentów nie została określona. Nie określono skuteczności stosowania produktu leczniczego Ertapenem Eugia w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez penicylinooporne szczepy Streptococcus pneumoniae. Skuteczność ertapenemu w leczeniu zakażeń rozwijających się w przypadku stopy cukrzycowej z jednoczesnym zapaleniem szpiku kostnego nie została ustalona. Jest stosunkowo mało doświadczeń dotyczących stosowania ertapenemu u dzieci w wieku poniżej dwóch lat. W tej grupie wiekowej wskazana jest szczególna ostrożność podczas określania wrażliwości organizmów chorobotwórczych na ertapenem. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Encefalopatia Notowano przypadki encefalopatii związane ze stosowaniem ertapenemu (patrz punkt 4.8). Jeśli podejrzewa się występowanie encefalopatii indukowanej ertapenemem (np.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    na podstawie mioklonii, drgawek, zaburzeń stanu psychicznego, obniżonego poziomu świadomości), należy rozważyć przerwanie leczenia ertapenemem. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek są bardziej narażeni na wystąpienie encefalopatii indukowanej ertapenemem, której ustępowanie może być długotrwałe. Substancja pomocnicza Ten produkt leczniczy zawiera 137 mg sodu na fiolkę, co stanowi 6,85% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia 2 g sodu przez osobę dorosłą.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje z innymi produktami leczniczymi będące wynikiem hamowania klirensu zależnego od glikoproteiny P lub cytochromu P (CYP) są mało prawdopodobne (patrz punkt 5.2). Zgłaszano przypadki zmniejszenia stężenia kwasu walproinowego poniżej zakresu wartości terapeutycznych podczas stosowania kwasu walproinowego jednocześnie ze środkami należącymi do grupy karbapenemów. Zmniejszenie stężenia kwasu walproinowego może prowadzić do niedostatecznej kontroli napadów padaczkowych; dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego/walproinianiu sodowego i należy rozważyć podanie innych leków przeciwbakteryjnych lub przeciwdrgawkowych.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania leku u kobiet będących w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu, poród i rozwój noworodków. Niemniej jednak ertapenemu nie należy stosować podczas ciąży, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad ewentualnym zagrożeniem dla płodu. Karmienie piersi? Ertapenem przenika do mleka ludzkiego. Ze względu na możliwość niekorzystnego oddziaływania na noworodka kobiety nie powinny karmić piersią w okresie przyjmowania ertapenemu. Płodność Brak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących wpływu stosowania ertapenemu na płodność u mężczyzn i kobiet. W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono występowania jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Produkt leczniczy Ertapenem Eugia może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy poinformować pacjentów, że zgłaszano występowanie zawrotów głowy i senności po zastosowaniu produktu leczniczego Ertapenem Eugia (patrz punkt 4.8).
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Osoby dorosłe. Całkowita liczba pacjentów leczonych ertapenemem w badaniach klinicznych przekraczała 2200, z których ponad 2150 otrzymywało ertapenem w dawce 1 g. Działania niepożądane (tzn. uznane przez badacza za przypuszczalnie, prawdopodobnie lub na pewno związane z przyjmowanym produktem leczniczym) występowały u około 20% pacjentów leczonych ertapenemem. Z powodu działań niepożądanych leczenie przerwano u 1,3% pacjentów. Dodatkowo w badaniach klinicznych dotyczących zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego po zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy 476 pacjentów otrzymało ertapenem, w postaci pojedynczej dawki wynoszącej 1 g przed zabiegiem chirurgicznym. U pacjentów przyjmujących wyłącznie produkt leczniczy Ertapenem Eugia działaniami niepożądanymi, które najczęściej występowały podczas leczenia oraz do 14 dni po zakończeniu leczenia były: biegunka (4,8%), powikłania dotyczące żyły, do której podawano lek (4,5%) oraz nudności (2,8%).
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie produkt leczniczy Ertapenem Eugia, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu stosowania produktu leczniczego najczęściej występowały następujące zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: zwiększenie aktywności AlAT (4,6%), AspAT (4,6%), fosfatazy alkalicznej (3,8%) i liczby płytek krwi (3,0%). Dzieci i młodzież (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) W badaniach klinicznych podawano ertapenem 384 pacjentom. Całkowity profil bezpieczeństwa porównywalny jest z profilem u dorosłych pacjentów. Działania niepożądane (tzn. uznane przez badacza za przypuszczalnie, prawdopodobnie lub na pewno związane z przyjmowanym produktem leczniczym) zaobserwowano u około 20,8% pacjentów leczonych ertapenemem. Leczenie po pojawieniu się działań niepożądanych przerwano u 0,5% pacjentów.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie produkt leczniczy Ertapenem Eugia, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu stosowania produktu leczniczego najczęściej występowały następujące działania niepożądane: biegunka (5,2%) i ból w miejscu infuzji (6,1%). U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie produkt leczniczy Ertapenem Eugia, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu stosowania produktu leczniczego najczęściej występowały następujące zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: zmniejszenie liczby białych krwinek obojętnochłonnych (3,0%), zwiększenie aktywności AlAT (2,9%) i AspAT (2,8%). Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Wśród pacjentów przyjmujących wyłącznie produkt leczniczy Ertapenem Eugia, podczas leczenia oraz do 14 dni po zakończeniu terapii odnotowano występowanie następujących działań niepożądanych: Często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    5 Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Nie ma konkretnych danych dotyczących leczenia w przypadku przedawkowania ertapenemu. Przedawkowanie ertapenemu nie jest prawdopodobne. Ertapenem podawany dożylnie zdrowym dorosłym ochotnikom w dawce dobowej 3 g przez 8 dni nie wywarł istotnego działania toksycznego. W badaniach klinicznych u osób dorosłych po niezamierzonym podaniu leku w dawce do 3 g na dobę nie obserwowano istotnych klinicznie działań niepożądanych. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży pojedyncza dożylna (iv.) dawka 40 mg/kg mc. aż do maksymalnej dawki 2 g nie wywierała działania toksycznego. Niemniej jednak, w przypadku przedawkowania, należy przerwać podawanie produktu leczniczego Ertapenem Eugia i do czasu eliminacji produktu przez nerki stosować leczenie objawowe. Ertapenem może być częściowo usunięty z organizmu za pomocą hemodializy (patrz punkt 5.2); niemniej jednak, nie ma danych dotyczących zastosowania hemodializy w leczeniu przedawkowania ertapenemu.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Właściwości ogólne Grupa farmakoterapeutyczna: środki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego, karbapenemy, kod ATC: J01DH03. Mechanizm działania Ertapenem hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę (PBP - penicillin binding protein). W przypadku bakterii Escherichia coli produkt ma największe powinowactwo do PBP 2 i 3. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, w nieklinicznych badaniach farmakokinetyki i farmakodynamiki produktu wykazano, że czas, w którym stężenie osoczowe ertapenemu przekracza najmniejsze stężenie hamujące (MIC) na organizmy chorobotwórcze, koreluje najlepiej ze skutecznością działania. Mechanizm powstawania oporności W badaniach obserwacyjnych przeprowadzonych w Europie rzadko stwierdzano występowanie oporności wśród gatunków drobnoustrojów uważanych za wrażliwe na ertapenem.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    W przypadku niektórych wyizolowanych opornych szczepów (lecz nie wszystkich) stwierdzano także oporność na inne leki przeciwbakteryjne z grupy karbapenemów. Ertapenem jest wystarczająco odporny na hydrolizę powodowaną przez większość enzymów z grupy beta-laktamaz, w tym penicylinaz, cefalosporynaz oraz beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum substratowym (z wyjątkiem metalo-beta-laktamaz). Gronkowce i enterokoki metycylinooporne są oporne na działanie ertapenemu z powodu niewrażliwości na białko wiążące penicylinę (PBP) stanowiące docelowe miejsce działania ertapenemu. P. aeruginosa i inne bakterie niefermentujące są zwykle oporne, prawdopodobnie z powodu ograniczonej penetracji i aktywnego efluksu. Zjawisko oporności nie jest często spotykane wśród Enterobacteriaceae, a ertapenem działa zwykle aktywnie na szczepy wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ang. extended-spectrum beta-lactamase, ESBL).
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Obserwuje się jednak rozwój oporności w przypadkach, gdy obecności ESBL lub innych silnych beta-laktamaz (np. typu AmpC) towarzyszy zmniejszenie przepuszczalności spowodowane brakiem jednego lub więcej białek porynowych w błonie zewnętrznej lub nasilonego usuwania antybiotyku z komórek. Oporność może także pojawić się w następstwie nabycia beta-laktamaz cechujących się istotną aktywnością w procesie hydrolizy karbapenemów (np. metalo-β-laktamaz typu IMP i VIM lub KPC), chociaż zdarza się to rzadko. Mechanizm działania ertapenemu jest inny niż w przypadku antybiotyków z innych grup, takich jak chinolony, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny. Nie stwierdzono występowania oporności krzyżowej typu „target-based” między ertapenemem i tymi substancjami. Drobnoustroje mogą jednak wykazywać oporność na leki przeciwbakteryjne z kilku różnych grup, jeśli mechanizm oporności polega na braku przepuszczalności dla pewnych substancji i (lub) obecności pompy powodującej usuwanie substancji z komórki bakteryjnej.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wartości graniczne Przyjęte przez EUCAST wartości graniczne MIC: Enterobacterales: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l Streptococcus pneumoniae: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l Haemophilus influenzae: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l M. catarrhalis: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l Bakterie beztlenowe Gram-ujemne: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l Paciorkowce z grupy Viridans: S ≤ 0,5 mg/l and R > 0,5 mg/l Wartości graniczne niezwiązane z gatunkami: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l (UWAGA: Wrażliwość gronkowców na ertapenem wnioskowana jest na podstawie wrażliwości na metycylinę a wrażliwość paciorkowców grupy A, B, C i G wnioskowana jest na podstawie wrażliwości na benzylopenicylinę) Osoby przepisujące lek powinny pamiętać, że podane wartości graniczne MIC należy porównać z występującymi lokalnie, jeżeli to możliwe.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wrażliwość drobnoustrojów Częstość występowania nabytej oporności u poszczególnych gatunków może zmieniać się w czasie i w różnych regionach geograficznych. Z tego względu przydatne jest uzyskanie lokalnych informacji o oporności drobnoustrojów, zwłaszcza w przypadku leczenia zakażeń o ciężkim przebiegu. Na terenie Unii Europejskiej odnotowano istnienie skupisk, w których występowały zakażenia drobnoustrojami opornymi na karbapenemy. Poniższa tabela zawiera jedynie przybliżone informacje dotyczące prawdopodobieństwa wrażliwości bądź oporności danego drobnoustroju na ertapenem. Zwykle wrażliwe szczepy: Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Gronkowce wrażliwe na metycylinę (w tym Staphylococcus aureus)* Streptococcus agalactiae* Streptococcus pneumoniae*† Streptococcus pyogenes Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli* Haemophilus influenzae* Haemophilus parainfluenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae* Moraxella catarrhalis* Morganella morganii Proteus mirabilis* Proteus vulgaris Serratia marcescens Bakterie beztlenowe: Clostridium spp.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    (z wyjątkiem C. difficile)* Eubacterium spp.* Fusobacterium spp.* Peptostreptococcus spp.* Porphyromonas asaccharolytica* Prevotella spp.* Szczepy, które w przypadku nabytej oporności mogą stanowić problem: Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Gronkowce metycylinooporne +# Bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis oraz gatunki z grupy B. fragilis * Organizmy o naturalnej oporności: Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Corynebacterium jeikeium Bakterie z rodzaju Enterococcus, w tym Enterococcus faecalis i Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Aeromonas spp. Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosa Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe: Lactobacillus spp. Inne: Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Rickettsia spp. Legionella spp. * Aktywność dostatecznie wykazana w badaniach klinicznych.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    † Nie określono skuteczności produktu leczniczego Ertapenem Eugia w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez szczepy Streptococcus pneumoniae oporne na penicylinę. + Częstość nabytej oporności > 50% w niektórych Państwach Członkowskich. # Gronkowce metycylinooporne (w tym MRSA) są zawsze oporne na beta-laktamy. 5.2 Dane z badań klinicznych Skuteczność w badaniach z udziałem dzieci i młodzieży W wieloośrodkowych, porównawczych badaniach z randomizacją oceniano głównie bezpieczeństwo stosowania ertapenemu u dzieci i młodzieży, a w drugim rzędzie skuteczność u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 17 lat. Stosunek pacjentów z pozytywną odpowiedzią kliniczną oszacowaną po leczeniu w populacji klinicznej, w której zastosowano zmodyfikowaną analizę zgodną z zaplanowanym leczeniem, przedstawiono poniżej: Rodzaj schorzenia† Przedział wiekowy Ertapenem tCeftriakson n/m % n/m % Pozaszpitalne zapalenie płuc (PZP) 3 do 23 miesięcy 31/35 88,6 13/13 100,0 2 do 12 lat 55/57 96,5 16/17 94,1 13 do 17 lat 3/3 100,0 3/3 100,0 Rodzaj schorzenia Przedział wiekowy Ertapenem Tykarcylina/kwas klawulanowy n/m % n/m % Zakażenia wewnątrzbrzuszne (ZWB) 2 do 12 lat 28/34 82,4 7/9 77,8 13 do 17 lat 15/16 93,8 4/6 66,7 Ostre zakażenia w obrębie miednicy małej 13 do 17 lat 25/25 100,0 8/8 100,0 † Uwzględnia 9 pacjentów w grupie leczonej ertapenemem (7 PZP i 2 ZWB), 2 pacjentów w grupie leczonej ceftriaksonem (2 PZP) oraz 1 pacjenta z ZWB w grupie z wtórną bakteriemią na wejściu do badania, u której zastosowano leczenie tykarcylina/kwas klawulanowy.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Stężenie w osoczu Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu zdrowym, młodym osobom dorosłym (w wieku 25-45 lat) dawki 1 g w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 155 μg/ml i występowało po 0,5 godzinie od podania (zakończenia wlewu), 9 μg/ml po 12 godzinach i 1 μg/ml po 24 godzinach. Pole pod krzywą przedstawiającą stężenie ertapenemu w osoczu (AUC) u osób dorosłych zwiększa się prawie proporcjonalnie do dawki leku w zakresie dawek od 0,5 g do 2 g na dobę. Nie stwierdzono kumulacji ertapenemu u osób dorosłych po wielokrotnym podaniu dożylnym w dawkach od 0,5 g do 2 g na dobę. Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 3 do 23 miesięcy, w dawce 15 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 103,8 μg/ml (Cmax) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu), 13,5 μg/ml po 6 godzinach i 2,5 μg/ml po 12 godzinach.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 2 do 12 lat, w dawce 15 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 113,2 μg/ml (Cmax) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu), 12,8 μg/ml po 6 godzinach i 3,0 μg/ml po 12 godzinach. Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 13 do 17 lat, w dawce 20 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 170,4 μg/ml (Cmax) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu), 7,0 μg/ml po 12 godzinach i 1,1 μg/ml po 24 godzinach. Średnie stężenie Cmax ertapenemu w osoczu po podaniu trzem pacjentom w wieku od 13 do 17 lat, w dawce 1 g, w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 155,9 μg/ml (Cmax) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu) oraz 6,2 μg/ml po 12 godzinach. Dystrybucja Ertapenem w wysokim stopniu wiąże się z białkami osocza u ludzi.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 25 do 45 lat) stopień wiązania ertapenemu z białkami zmniejsza się wraz ze zwiększeniem stężenia leku w osoczu, od około 95% przy stężeniu < 50 μg/ml do około 92% przy stężeniu wynoszącym 155 μg/ml (średnie stężenie uzyskiwane pod koniec wlewu dożylnego w dawce 1 g). Objętość dystrybucji ertapenemu w stanie stacjonarnym (Vdss) u osób dorosłych wynosi około 8 litrów (0,11 litr/kg mc.) i około 0,2 litr/kg mc. u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat oraz około 0,16 litr/kg mc. u dzieci w wieku od 13 do 17 lat. Stężenia ertapenemu uzyskane u osób dorosłych w płynie z pęcherzy na skórze w każdym miejscu pobrania, oznaczane w trzeciej dobie dożylnego podawania leku w dawce 1 g raz na dobę, pozwalały obliczyć stosunek AUC w płynie z pęcherzyków na skórze do AUC w osoczu jako 0,61.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Badania in vitro wskazują, że wpływ ertapenemu na wiązanie z białkami osocza innych, w wysokim stopniu wiążących się z nimi leków (warfaryny, etynyloestradiolu, noretyndronu) jest mały. Zmiana stopnia wiązania z białkami wynosiła < 12% przy maksymalnym stężeniu ertapenemu w osoczu po podaniu dawki 1 g. W badaniach in vivo u pacjentów, którym podawano ertapenem w pojedynczej dawce 1 g, probenecyd (w dawce 500 mg co 6 godzin) zmniejszał pod koniec wlewu osoczową, związaną frakcję ertapenemu z około 91% do około 87%. Przypuszcza się, że działanie to ma charakter przemijający. Występowanie klinicznie istotnej interakcji wskutek wypierania przez ertapenem innych produktów z wiązań z białkami osocza lub odwrotnie, wskutek wypierania przez inne produkty ertapenemu związanego z białkami osocza, jest mało prawdopodobne. Badania in vitro wykazały, że ertapenem nie hamuje transportu digoksyny lub winblastyny zachodzącego z udziałem glikoproteiny P i nie jest substratem dla glikoproteiny P.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Metabolizm U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 23 do 49 lat), po podaniu we wlewie dożylnym znakowanego izotopem radioaktywnym ertapenemu w dawce 1 g, aktywność promieniotwórcza przypadała głównie na ertapenem (94%). Głównym metabolitem ertapenemu jest pochodna powstająca w wyniku hydrolizy i otwarcia pierścienia beta-laktamowego w reakcji zachodzącej z udziałem dehydropeptydazy-I. Badania in vitro na mikrosomach wątroby ludzkiej wykazały, że ertapenem nie hamuje metabolizmu z udziałem sześciu głównych izoenzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4. Eliminacja Po podaniu dożylnym 1 g ertapenemu znakowanego izotopem promieniotwórczym zdrowym, młodym osobom dorosłym (w wieku od 23 do 49 lat) około 80% aktywności promieniotwórczej wykrywano w moczu, a 10% w kale. Spośród 80% ertapenemu wykrywanego w moczu, około 38% jest wydalane w postaci niezmienionego ertapenemu, a około 37% w postaci metabolitu o otwartym pierścieniu.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 18 do 49 lat) i pacjentów w wieku od 13 do 17 lat, którym podawano ertapenem dożylnie w dawce 1 g, średni okres półtrwania w osoczu wynosił około 4 godziny. Średni okres półtrwania w osoczu u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat wynosił około 2,5 godziny. Średnie stężenia ertapenemu w moczu przewyższały 984 μg/ml w czasie od 0 do 2 godzin po zakończeniu podawania leku oraz przewyższały 52 μg/ml w czasie od 12 do 24 godzin po zakończeniu podawania leku. Szczególne grupy pacjentów Płeć Stężenia ertapenemu w osoczu u mężczyzn i u kobiet są porównywalne. Osoby w wieku podeszłym Po podaniu dożylnym ertapenemu w dawce 1 g lub 2 g stężenia leku w osoczu są nieco wyższe (odpowiednio o około 39% i 22%) u zdrowych osób w wieku podeszłym (≥ 65 lat) w porównaniu do osób młodszych (< 65 lat). Nie jest wymagane modyfikowanie dawki u pacjentów w wieku podeszłym, u których nie występują ciężkie zaburzenia czynności nerek.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dzieci i młodzież Stężenie ertapenemu w osoczu po podaniu dawki dożylnej 1 g na dobę jest porównywalne u dzieci i młodzieży w wieku od 13 do 17 lat i dorosłych. Wartości parametrów kinetycznych po podaniu dawki 20 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) pacjentom w wieku od 13 do 17 lat były zazwyczaj porównywalne z tymi u zdrowych, młodych osób dorosłych. Aby określić farmakokinetykę tej grupy wiekowej po podaniu wszystkim pacjentom dawki 1 g, dane farmakokinetyczne obliczono dostosowując je do dawki 1 g z uwzględnieniem liniowości. Porównanie wyników wskazuje, że dawka 1 g raz na dobę podana pacjentom w wieku od 13 do 17 lat osiąga profil farmakokinetyczny porównywalny z tym u osób dorosłych. Wartości (od 13 do 17 lat/osoby dorosłe), AUC, stężenie w momencie zakończenia wlewu, stężenie w połowie przerwy przed kolejnym wlewem wynosiły odpowiednio 0,99; 1,20 i 0,84.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Stężenie w osoczu w połowie przerwy przed kolejnym wlewem, u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat, którym podano dożylnie pojedynczą dawkę ertapenemu wynoszącą 15 mg/kg mc., jest porównywalne do stężenia w osoczu w połowie przerwy przed kolejnym wlewem, u osób dorosłych, którym podano dożylnie dawkę 1 g raz na dobę (patrz: stężenie w osoczu). Klirens osoczowy (ml/min/kg) ertapenemu u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat jest około 2-krotnie wyższy w porównaniu do tego u osób dorosłych. Wartość AUC i stężenie w osoczu w połowie przerwy przed kolejnym wlewem po podaniu dawki 15 mg/kg mc. pacjentom w wieku od 3 miesięcy do 12 lat były porównywalne do tych u zdrowych, młodych osób dorosłych otrzymujących dawkę 1 g ertapenemu dożylnie. Zaburzenia czynności wątroby Nie określono farmakokinetyki ertapenemu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Ze względu na niewielki udział wątroby w metabolizmie ertapenemu, nie należy spodziewać się, aby zaburzenie czynności wątroby miało istotny wpływ na farmakokinetykę ertapenemu. Z tego względu nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby. Zaburzenia czynności nerek Po dożylnym podaniu ertapenemu w pojedynczej dawce 1 g łączne wartości AUC ertapenemu (związanego i niezwiązanego) oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (Clcr od 60 do 90 ml/min/1,73 m2 pc.) zbliżone do wartości tych parametrów u osób zdrowych (w wieku od 25 do 82 lat). Łączne wartości AUC ertapenemu oraz AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (Clcr od 31 do 59 ml/min/1,73 m2 pc.) odpowiednio około 1,5-krotnie i 1,8-krotnie w porównaniu z tymi wartościami u osób zdrowych.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Łączne wartości AUC ertapenemu oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Clcr od 5 do 30 ml/min/1,73 m2 pc.) odpowiednio około 2,6-krotnie i 3,4-krotnie w porównaniu z tymi wartościami u osób zdrowych. Łączne wartości AUC ertapenemu oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów wymagających hemodializy odpowiednio około 2,9-krotnie i 6-krotnie w okresach pomiędzy dializami w porównaniu z tymi wartościami u osób zdrowych. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego w jednorazowej dawce 1 g bezpośrednio przed hemodializą około 30% dawki występowało w dializacie. Brak danych dotyczących stosowania u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu niezbędnych do ustalenia dawkowania u pacjentów z zaawansowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów wymagających hemodializy.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Z tego względu nie należy stosować ertapenemu w tej grupie pacjentów.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. U szczurów otrzymujących duże dawki ertapenemu stwierdzono jednak zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych, co nie zostało uznane za istotne dla bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego. Nie przeprowadzono długotrwałych badań na zwierzętach mających na celu określenie potencjału rakotwórczego ertapenemu.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu wodorowęglan Sodu wodorotlenek do ustalenia pH 7,6 Sodu wodorotlenek jako środek buforujący 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Do rozpuszczania oraz podawania ertapenemu sodu nie wolno używać rozpuszczalników ani płynów do wlewów zawierających D-glukozę. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi (z wyjątkiem produktów wymienionych w punkcie 6.6), ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 2 lata. Po rekonstytucji: Rozcieńczony roztwór należy podać bezpośrednio po przygotowaniu. Po rozpuszczeniu: Rozcieńczony roztwór zachowuje stabilność fizyczną i chemiczną przez okres do 6 godzin w temperaturze 15-25°C lub przez 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C (w lodówce). Po wyjęciu z lodówki roztwór należy podać nie później niż przed upływem 4 godzin. Roztworu produktu leczniczego Ertapenem Eugia nie należy zamrażać.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Z mikrobiologicznego punktu widzenia, chyba że metoda otwierania wyklucza ryzyko skażenia mikrobiologicznego, produkt należy natychmiast zużyć. Jeśli produkt nie zostanie natychmiast zużyty, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania ponosi użytkownik. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka z bezbarwnego szkła (typu I), z korkiem z gumy bromobutylowej, aluminiowym uszczelnieniem i nakładką z PP, w tekturowym pudełku. Dostępny w opakowaniach zawierających 1 fiolkę, 5 fiolek lub 10 fiolek. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania Instrukcja dotycząca stosowania: Wyłącznie do jednorazowego zastosowania.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Roztwór po rozpuszczeniu należy rozcieńczyć roztworem chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) bezpośrednio po przygotowaniu. Przygotowanie roztworu do podania dożylnego: Przed podaniem produkt leczniczy Ertapenem Eugia należy rozpuścić, a następnie rozcieńczyć. Instrukcja wprowadzenia igły do gumowego korka: W celu uniknięcia zjawiska rdzeniowania czopu, podczas wprowadzania igły do gumowego korka, do rozpuszczenia produktu zaleca się użycie igły o średnicy 21 lub mniejszej. Igłę należy wprowadzać tylko na środku gumowego korka, w kierunku pionowym. Osoby dorosłe i młodzież (w wieku 13 do 17 lat) Rozpuszczenie Zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego Ertapenem Eugia należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań lub 9 mg/ml (0,9%) roztworu chlorku sodu, aby uzyskać koncentrat o stężeniu około 100 mg/ml. Dobrze wstrząsnąć w celu osiągnięcia pełnego rozpuszczenia proszku (patrz punkt 6.4).
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Rozcieńczenie Worki zawierające 50 ml rozpuszczalnika: Aby otrzymać dawkę 1 g, należy natychmiast przenieść zawartość fiolki po rozpuszczeniu do worka zawierającego 50 ml roztworu chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%); lub Fiolki zawierające 50 ml rozpuszczalnika: Aby otrzymać dawkę 1 g, należy usunąć 10 ml z 50 ml fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%). Przenieść zawartość fiolki z zawierającej 1 g produktu leczniczego Ertapenem Eugia po rozpuszczeniu do 50 ml fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%). Infuzja Podawać we wlewie trwającym 30 minut. Dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 12 lat) Rozpuszczenie Zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego Ertapenem Eugia należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań lub 9 mg/ml (0,9%) roztworu chlorku sodu, aby uzyskać koncentrat o stężeniu około 100 mg/ml. Dobrze wstrząsnąć w celu rozpuszczenia (patrz punkt 6.4).
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Rozcieńczenie Worek zawierający rozpuszczalnik: Aby otrzymać końcowe stężenie 20 mg/ml lub mniejsze, należy przenieść objętość równoważną dla 15 mg/kg mc. (nie przekraczać 1 g na dobę) do worka z zawierającego roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%); lub Fiolka zawierająca rozpuszczalnik: Aby otrzymać końcowe stężenie 20 mg/ml lub mniejsze, należy przenieść objętość równoważną dla 15 mg/kg mc. (nie przekraczać 1 g na dobę) do fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%). Infuzja Podawać we wlewie trwającym 30 minut. Wykazano zgodność produktu leczniczego Ertapenem Eugia z roztworami do wlewów dożylnych zawierającymi sól sodową heparyny i chlorek potasu. Roztwory uzyskane po rozpuszczeniu, o ile pozwala na to opakowanie, należy przed podaniem obejrzeć, czy nie występują w nich drobiny lub zmiany zabarwienia. Roztwór produktu leczniczego Ertapenem Eugia powinien być bezbarwny lub bladożółtego.
  • CHPL leku Ertapenem Eugia, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Zmiana barwy w podanym zakresie nie ma wpływu na działanie leku. Sprawdzić czy po rozpuszczeniu roztwór produktu leczniczego Ertapenem Eugia nie zawiera widocznych cząstek. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Ertapenem SUN 1 g proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 1 g ertapenemu. Po rekonstytucji fiolka z koncentratem zawiera około 100 mg/ml. Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każda dawka 1 g ertapenemu zawiera około 6,87 mEq sodu (około 158 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji. Białawy do jasnożółtego proszek.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Leczenie Ertapenem SUN jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) oraz u osób dorosłych w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń, jeśli wywołane zostały przez bakterie wrażliwe lub bardzo prawdopodobnie wrażliwe na ertapenem i jeśli konieczne jest leczenie preparatem podawanym pozajelitowo (patrz punkty 4.4 oraz 5.1):  zakażenia w obrębie jamy brzusznej;  pozaszpitalne zapalenie płuc;  ostre zakażenia ginekologiczne;  zakażenia skóry i tkanek miękkich w przypadku stopy cukrzycowej (patrz punkt 4.4). Zapobieganie Ertapenem SUN wskazany jest w zapobieganiu zakażeniu miejsca operowanego po planowym zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy (patrz punkt 4.4). Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Podanie dożylne. Leczenie Osoby dorosłe i młodzież (w wieku od 13 do 17 lat): dawka produktu leczniczego Ertapenem SUN to 1 gram (g) podawany raz na dobę, patrz punkt 6.6. Niemowlęta i dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 12 lat) : dawka produktu leczniczego Ertapenem SUN wynosi 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę (nie należy podawać więcej niż 1 g/dobę), patrz punkt 6.6. Zapobieganie Osoby dorosłe: aby zapobiec zakażeniom miejsca operowanego po planowym zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy, zaleca się zakończyć podawanie pojedynczej dawki dożylnej wynoszącej 1 g w ciągu 1 godziny przed cięciem chirurgicznym. Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Ertapenem SUN u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Zaburzenia czynności nerek Ertapenem SUN można stosować w celu leczenia zakażeń u dorosłych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. U pacjentów z klirensem kreatyniny wynoszącym > 30 ml/min/1,73 m 2 pc. nie ma konieczności zmiany dawkowania. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek nie są na tyle wystarczające, aby można było określić sposób dawkowania leku. Z tego względu ertapenemu nie należy stosować u tych pacjentów (patrz punkt 5.2). Brak danych dotyczących stosowania u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek. Hemodializa Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu u pacjentów hemodializowanych nie są wystarczające, aby można było określić odpowiednie dawkowanie. Z tego względu ertapenemu nie należy stosować u tych pacjentów.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Zaburzenia czynności wątroby Nie zaleca się zmiany dawkowania ertapenemu u pacjentów z upośledzeniem czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Osoby w podeszłym wieku Należy stosować zalecaną dawkę produktu leczniczego Ertapenem SUN z wyjątkiem pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz Z aburzenia czynności nerek ). Sposób podawania Podanie dożylne : Ertapenem SUN należy podawać we wlewie dożylnym trwającym 30 minut. Terapia produktem leczniczym Ertapenem SUN zazwyczaj trwa od 3 do 14 dni. Czas leczenia może się jednak różnić w zależności od rodzaju i stopnia nasilenia zakażenia oraz od wywołującego je patogenu bądź patogenów. O ile jest to wskazane, po stwierdzeniu poprawy klinicznej ertapenem można zmienić na odpowiedni preparat przeciwbakteryjny przyjmowany doustnie. Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego przed podaniem: patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania  Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.  Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.  Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cefalosporyn).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nadwrażliwość U pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy beta-laktamów opisywano ciężkie reakcje nadwrażliwości (anafilaktyczne), niekiedy prowadzące do zgonu. Ryzyko wystąpienia takich reakcji jest większe u osób z nadwrażliwością na liczne alergeny w wywiadzie. Przed rozpoczęciem leczenia ertapenemem należy zebrać szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne antybiotyki beta-laktamowe oraz na inne alergeny (patrz punkt 4.3). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na ertapenem (patrz punkt 4.8) należy natychmiast przerwać podawanie leku. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają podjęcia natychmiastowego leczenia. Nadkażenie Podczas długotrwałego stosowania ertapenemu może dojść do nadmiernego namnożenia drobnoustrojów niewrażliwych na lek. Ważne jest regularne ocenianie stanu pacjenta.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Jeśli podczas terapii wystąpi zakażenie innym drobnoustrojem, należy podjąć odpowiednie leczenie. Zapalenie jelita grubego związane z przyjmowaniem antybiotyku Podczas stosowania ertapenemu obserwowano występowanie związanego z przyjmowaniem antybiotyku zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego o stopniu nasilenia od łagodnego do zagrażającego życiu. Z tego względu istotne jest, aby brać pod uwagę powyższą diagnozę u pacjentów, u których po podaniu leków przeciwbakteryjnych występuje biegunka. W takim przypadku należy rozważyć przerwanie terapii produktem leczniczym Ertapenem SUN i zastosowanie swoistego leczenia przeciwko Clostridioides difficile . Nie należy podawać leków, które hamują perystaltykę jelit. Napady drgawek Podczas badania klinicznego u dorosłych pacjentów leczonych z zastosowaniem ertapenemu (1 g raz na dobę) obserwowano napady drgawek w czasie leczenia lub w okresie 14 dni dalszej obserwacji.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Napady drgawek występowały najczęściej u pacjentów w wieku podeszłym oraz z wcześniejszymi zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN) (np. zmiany chorobowe mózgu lub przebyte napady drgawek) i (lub) z zaburzoną czynnością nerek. Podobne obserwacje odnotowano po wprowadzeniu leku do obrotu. Encefalopatia Notowano przypadki encefalopatii związane ze stosowaniem ertapenemu (patrz punkt 4.8). Jeśli podejrzewa się występowanie encefalopatii indukowanej ertapenemem (np. na podstawie mioklonii, drgawek, zaburzeń stanu psychicznego, obniżonego poziomu świadomości), należy rozważyć przerwanie leczenia ertapenemem. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek są bardziej narażeni na wystąpienie encefalopatii indukowanej ertapenemem, której ustępowanie może być długotrwałe. Jednoczesne stosowanie z kwasem walproinowym Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodowego (patrz punkt 4.5).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Suboptymalna ekspozycja Na podstawie dostępnych danych nie można wykluczyć, że podczas zabiegów chirurgicznych trwających dłużej niż 4 godziny, co miało miejsce tylko w kilku przypadkach, pacjenci mogli być narażeni na suboptymalne stężenie ertapenemu i w konsekwencji na ryzyko ewentualnego niepowodzenia leczenia. Z tego względu należy zachować ostrożność w tak wyjątkowych przypadkach. Uwagi dotyczące stosowania w szczególnych populacjach Doświadczenie kliniczne w zakresie stosowania ertapenemu w leczeniu ciężkich zakażeń jest ograniczone. W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pozaszpitalnego zapalenia płuc u osób dorosłych, u 25 % spośród ocenianych pacjentów leczonych ertapenemem przebieg choroby był ciężki (zdefiniowany wskaźnikiem nasilenia zapalenia płuc > III). W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia ostrych zakażeń ginekologicznych u osób dorosłych, u 26 % ocenianych pacjentek leczonych ertapenemem przebieg choroby był ciężki (zdefiniowany jako gorączka ≥ 39°C i (lub) bakteriemia); u 10 pacjentek występowała bakteriemia.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia zakażeń występujących w obrębie jamy brzusznej u osób dorosłych, u 30 % spośród ocenianych pacjentów leczonych ertapenemem występowało uogólnione zapalenie otrzewnej, a u 39 % zakażenia o innym umiejscowieniu niż wyrostek robaczkowy, w tym: żołądka, dwunastnicy, jelita cienkiego, jelita grubego i pęcherzyka żółciowego. Liczba pacjentów włączonych do badania ze wskaźnikiem APACHE II ≥ 15 była ograniczona. Skuteczność leczenia w tej grupie pacjentów nie została określona. Nie określono skuteczności stosowania produktu leczniczego Ertapenem SUN w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez penicylinooporne szczepy Streptococcus pneumoniae . Skuteczność ertapenemu w leczeniu zakażeń rozwijających się w przypadku stopy cukrzycowej z jednoczesnym zapaleniem szpiku kostnego nie została ustalona. Jest stosunkowo mało doświadczeń dotyczących stosowania ertapenemu u dzieci w wieku poniżej dwóch lat.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    W tej grupie wiekowej wskazana jest szczególna ostrożność podczas określania wrażliwości organizmów chorobotwórczych na ertapenem. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Sód Produkt leczniczy zawiera około 158 mg sodu na dawkę wynoszącą 1 g, co odpowiada 7,9% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje z innymi produktami leczniczymi będące wynikiem hamowania klirensu zależnego od glikoproteiny P lub cytochromu P (CYP) są mało prawdopodobne (patrz punkt 5.2). Zgłaszano przypadki zmniejszenia stężenia kwasu walproinowego poniżej zakresu wartości terapeutycznych podczas stosowania kwasu walproinowego jednocześnie ze środkami należącymi do grupy karbapenemów. Zmniejszenie stężenia kwasu walproinowego może prowadzić do niedostatecznej kontroli napadów padaczkowych; dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania ertapenemu i kwasu walproinowego/walproinianiu sodowego i należy rozważyć podanie innych leków przeciwbakteryjnych lub przeciwdrgawkowych.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania leku u kobiet będących w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu, poród i rozwój noworodków. Niemniej jednak ertapenemu nie należy stosować podczas ciąży, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad ewentualnym zagrożeniem dla płodu. Karmienie piersią Ertapenem przenika do mleka ludzkiego. Ze względu na możliwość niekorzystnego oddziaływania na noworodka kobiety nie powinny karmić piersią w okresie przyjmowania ertapenemu. Płodność Brak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących wpływu stosowania ertapenemu na płodność u mężczyzn i kobiet. W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono występowania jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Ertapenem SUN może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy poinformować pacjentów, że zgłaszano występowanie zawrotów głowy i senności po zastosowaniu ertapenemu (patrz punkt 4.8).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Osoby dorosłe Całkowita liczba pacjentów leczonych ertapenemem w badaniach klinicznych przekraczała 2200, z których ponad 2150 otrzymywało ertapenem w dawce 1 g. Działania niepożądane (tzn. uznane przez badacza za przypuszczalnie, prawdopodobnie lub na pewno związane z przyjmowanym produktem leczniczym) występowały u około 20 % pacjentów leczonych ertapenemem. Z powodu działań niepożądanych leczenie przerwano u 1,3 % pacjentów. Dodatkowo w badaniach klinicznych dotyczących zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego po zabiegu chirurgicznym okrężnicy lub odbytnicy 476 pacjentów otrzymało ertapenem, w postaci pojedynczej dawki wynoszącej 1 g przed zabiegiem chirurgicznym. U pacjentów przyjmujących wyłącznie ertapenem działaniami niepożądanymi, które najczęściej występowały podczas leczenia oraz do 14 dni po zakończeniu leczenia były: biegunka (4,8 %), powikłania dotyczące żyły, do której podawano lek (4,5 %) oraz nudności (2,8 %).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie ertapenem, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu stosowania produktu leczniczego najczęściej występowały następujące zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: zwiększenie aktywności AlAT (4,6 %), AspAT (4,6 %), fosfatazy alkalicznej (3,8 %) i liczby płytek krwi (3,0 %). Dzieci i młodzież (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) W badaniach klinicznych podawano ertapenem 384 pacjentom. Całkowity profil bezpieczeństwa porównywalny jest z profilem u dorosłych pacjentów. Działania niepożądane (tzn. uznane przez badacza za przypuszczalnie, prawdopodobnie lub na pewno związane z przyjmowanym produktem leczniczym) zaobserwowano u około 20,8 % pacjentów leczonych ertapenemem. Leczenie po pojawieniu się działań niepożądanych przerwano u 0,5 % pacjentów. U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie ertapenem, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu stosowania produktu leczniczego najczęściej występowały następujące działania niepożądane: biegunka (5,2 %) i ból w miejscu infuzji (6,1 %).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    U pacjentów, którzy przyjmowali wyłącznie ertapenem, podczas leczenia oraz 14 dni po zakończeniu stosowania produktu leczniczego najczęściej występowały następujące zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: zmniejszenie liczby białych krwinek obojętnochłonnych (3,0 %), zwiększenie aktywności AlAT (2,9 %) i AspAT (2,8 %). Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Wśród pacjentów przyjmujących wyłącznie ertapenem, podczas leczenia oraz do 14 dni po zakończeniu terapii odnotowano występowanie następujących działań niepożądanych: Często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Osoby dorosłe w wieku 18 lati starszeDzieci i młodzież (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat)
    Zakażenia i zarażenia pasożytniczeNiezbyt często: kandydoza jamy ustnej, kandydoza, zakażenia grzybicze, rzekomobłoniaste zapalenie jelita cienkiegoi okrężnicy, stan zapalny pochwyRzadko: zapalenie płuc, grzybica skóry, zakażenie rany pooperacyjnej, zakażenie drógmoczowych
    Zaburzenia krwi i układu chłonnegoRzadko: neutropenia, małopłytkowość
    Zaburzenia układu immunologicznegoRzadko: alergiaCzęstość nieznana: anafilaksja,w tym reakcje anafilaktoidalne
    Zaburzenia metabolizmui odżywianiaNiezbyt często: jadłowstrętRzadko: hipoglikemia
    Zaburzenia psychiczneNiezbyt często: bezsenność, splątanieRzadko: pobudzenie, stany lękowe, depresjaCzęstość nieznana: zmiany stanu psychicznego (w tym zachowania agresywne,majaczenie, dezorientacja, inne zmiany psychiczne)Nieznana: zmiany stanu psychicznego (w tym zachowania agresywne)
    Zaburzenia układu nerwowegoCzęsto: ból głowyNiezbyt często: zawroty głowy, senność, zaburzenia smaku, drgawki (patrz punkt 4.4) Rzadko: drżenia, omdlenia Częstość nieznana: omamy, obniżony poziom świadomości, dyskineza, mioklonie, zaburzenia chodu, encefalopatia(patrz punkt 4.4)Niezbyt często: ból głowyNieznana: omamy
    Zaburzenia okaRzadko: zaburzenia twardówki
    Zaburzenia sercaNiezbyt często: bradykardia zatokowaRzadko: arytmia, częstoskurcz
    Zaburzenia naczynioweCzęsto: powikłania żylne po podaniu wlewu, zapalenie żył/zapalenie zakrzepowe żył Niezbyt często: niedociśnienieRzadko: krwotok, podwyższone ciśnienie tętniczeNiezbyt często: nagłe zaczerwienienie twarzy, nadciśnienie
    Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersiaNiezbyt często: duszność, dolegliwości w obrębie przełyku Rzadko: obrzęk śluzówki nosa, kaszel, krwawienie z nosa,rzężenia, świszczący oddech
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Osoby dorosłe w wieku 18 lati starszeDzieci i młodzież (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat)
    Zaburzenia żołądka i jelitCzęsto: biegunka, nudności,wymiotyNiezbyt często: zaparcia, zarzucanie kwaśnego soku żołądkowego, suchość w ustach, niestrawność, ból brzucha Rzadko: dysfagia, nietrzymanie stolca, zapalenie otrzewnejw obrębie miednicy mniejszejCzęstość nieznana:przebarwienia zębówCzęsto: biegunkaNiezbyt często: odbarwionestolce, smoliste stolce
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowychRzadko: zapalenie pęcherzyka żółciowego, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby
    Zaburzenia skóry i tkankipodskórnejCzęsto: wysypka, świąd Niezbyt często: rumień, pokrzywkaRzadko: zapalenie skóry, złuszczanie skóry, zapalenie naczyń z nadwrażliwości Częstość nieznana: ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. Acute Generalised Exanthematous Pustulosis, AGEP), wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespółDRESS – ang. Drug Rash with Eosinophilia and Systemic Symptoms)Często: pieluszkowe zapalenie skóryNiezbyt często: rumień, wysypka, wybroczyny
    Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznejRzadko: skurcze mięśni, bólbarkuCzęstość nieznana: osłabienie mięśni
    Zaburzenia nerek i dróg moczowychRzadko: niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek
    Ciąża, połóg i okres okołoporodowyRzadko: poronienie
    Zaburzenia układurozrodczego i piersiRzadko: krwawienie z drógrodnych
    Zaburzenia ogólne i stanyw miejscu podaniaNiezbyt często: wynaczynienie, osłabienie/zmęczenie, gorączka, obrzęk/opuchlizna, bólw obrębie klatki piersiowej Rzadko: stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia, złe samopoczucieCzęsto: ból w miejscu wlewuNiezbyt często: pieczenie w miejscu wlewu, świąd w miejscu wlewu, rumień w miejscu wlewu, rumień w miejscu wstrzyknięcia,nadmierne ocieplenie w miejscu wlewu
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Osoby dorosłe w wieku 18 lati starszeDzieci i młodzież (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat)
    Badania diagnostyczne
    BiochemiaCzęsto: zwiększenie aktywności AlAT, AspAT, fosfatazy alkalicznej,Niezbyt często: zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, bilirubiny bezpośredniej, bilirubiny pośredniej, kreatyniny, mocznika i glukozy w surowicyRzadko: zmniejszenie stężenia wodorowęglanów, kreatyniny i potasu w surowicy; zwiększenie aktywności LDH, stężenia fosforu i potasuw surowicyCzęsto: zwiększenie aktywności AlAT i AspAT
    HematologiaCzęsto: Zwiększenie liczby płytekNiezbyt często: Zmniejszenie liczby białych krwinek, liczby płytek krwi, granulocytów podzielonych, stężenia hemoglobiny, hematokrytu; zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych, czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, czasu protrombinowego, liczby granulocytów podzielonychi krwinek białychRzadko: Zmniejszenie liczby limfocytów, zwiększenie liczby granulocytów z jądrem pałeczkowatym, limfocytów, metamielocytów, monocytów,mielocytów; występowanie limfocytów atypowychCzęsto: Zmniejszenie liczby białych krwinek obojętnochłonnychNiezbyt często: Zwiększenie liczby płytek krwi, czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, czasu protrombinowego, zmniejszenie stężenia hemoglobiny
    Badanie moczuNiezbyt często: Zwiększenie liczby bakterii, białych krwinek, komórek nabłonka i krwinek czerwonych w moczu; występowanie drożdżakóww moczuRzadko: Zwiększenie stężenia urobilinogenu
    RóżneNiezbyt często: Dodatni wynik wykrywający toksyny Clostridioides difficile
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Nie ma konkretnych danych dotyczących leczenia w przypadku przedawkowania ertapenemu. Przedawkowanie ertapenemu nie jest prawdopodobne. Ertapenem podawany dożylnie zdrowym dorosłym ochotnikom w dawce dobowej 3 g przez 8 dni nie wywarł istotnego działania toksycznego. W badaniach klinicznych u osób dorosłych po niezamierzonym podaniu leku w dawce do 3 g na dobę nie obserwowano istotnych klinicznie działań niepożądanych. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży pojedyncza dożylna dawka 40 mg/kg mc. aż do maksymalnej dawki 2 g nie wywierała działania toksycznego. Niemniej jednak, w przypadku przedawkowania, należy przerwać podawanie produktu leczniczego Ertapenem SUN i do czasu eliminacji produktu przez nerki stosować leczenie objawowe. Ertapenem może być częściowo usunięty z organizmu za pomocą hemodializy (patrz punkt 5.2); niemniej jednak, nie ma danych dotyczących zastosowania hemodializy w leczeniu przedawkowania ertapenemu.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: środki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego, karbapenemy, kod ATC: J01DH03 Mechanizm działania Ertapenem hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę (PBP - penicillin binding protein). W przypadku bakterii Escherichia coli produkt ma największe powinowactwo do PBP 2 i 3. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne(PK/PD) Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, w nieklinicznych badaniach farmakokinetyki i farmakodynamiki produktu wykazano, że czas, w którym stężenie osoczowe ertapenemu przekracza najmniejsze stężenie hamujące (MIC) na organizmy chorobotwórcze, koreluje najlepiej ze skutecznością działania. Mechanizm powstawania oporności W badaniach obserwacyjnych przeprowadzonych w Europie rzadko stwierdzano występowanie oporności wśród gatunków drobnoustrojów uważanych za wrażliwe na ertapenem.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    W przypadku niektórych wyizolowanych opornych szczepów (lecz nie wszystkich) stwierdzano także oporność na inne leki przeciwbakteryjne z grupy karbapenemów. Ertapenem jest wystarczająco odporny na hydrolizę powodowaną przez większość enzymów z grupy  -laktamaz, w tym penicylinaz, cefalosporynaz oraz  -laktamaz o rozszerzonym spektrum substratowym (z wyjątkiem metalo-  -laktamaz). Gronkowce i enterokoki metycylinooporne są oporne na działanie ertapenemu z powodu niewrażliwości na białko wiążące penicylinę (PBP) stanowiące docelowe miejsce działania ertapenemu. P. aeruginosa i inne bakterie niefermentujące są zwykle oporne, prawdopodobnie z powodu ograniczonej penetracji i aktywnego efluksu. Zjawisko oporności nie jest często spotykane wśród Enterobacteriaceae, a ertapenem działa zwykle aktywnie na szczepy wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ang. extended-spectrum beta-lactamase, ESBL).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Obserwuje się jednak rozwój oporności w przypadkach, gdy obecności ESBL lub innych silnych beta-laktamaz (np. typu AmpC) towarzyszy zmniejszenie przepuszczalności spowodowane brakiem jednego lub więcej białek porynowych w błonie zewnętrznej lub nasilonego usuwania antybiotyku z komórek. Oporność może także pojawić się w następstwie nabycia beta-laktamaz cechujących się istotną aktywnością w procesie hydrolizy karbapenemów (np. metalo-β-laktamaz typu IMP i VIM lub KPC), chociaż zdarza się to rzadko. Mechanizm działania ertapenemu jest inny niż w przypadku antybiotyków z innych grup, takich jak chinolony, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny. Nie stwierdzono występowania oporności krzyżowej typu „target-based” między ertapenemem i tymi substancjami. Drobnoustroje mogą jednak wykazywać oporność na leki przeciwbakteryjne z kilku różnych grup, jeśli mechanizm oporności polega na braku przepuszczalności dla pewnych substancji i (lub) obecności pompy powodującej usuwanie substancji z komórki bakteryjnej.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wartości graniczne Przyjęte przez EUCAST wartości graniczne MIC:  Enterobacterales: S  0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Streptococcus pneumoniae: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Haemophilus influenzae: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  M. catarrhalis: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Bakterie beztlenowe Gram-ujemne: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Streptococci viridans: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l  Wartości graniczne niezwiązane z gatunkami: S ≤ 0,5 mg/l i R > 0,5 mg/l (UWAGA: Wrażliwość gronkowców na ertapenem wnioskowana jest na podstawie wrażliwości na metycylinę a wrażliwość paciorkowców grupy A, B, C i G wnioskowana jest na podstawie wrażliwości na b enzylopenicylinę) Osoby przepisujące lek powinny pamiętać, że podane wartości graniczne MIC należy porównać z występującymi lokalnie, jeżeli to możliwe.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wrażliwość drobnoustrojów Częstość występowania nabytej oporności u poszczególnych gatunków może zmieniać się w czasie i w różnych regionach geograficznych. Z tego względu przydatne jest uzyskanie lokalnych informacji o oporności drobnoustrojów, zwłaszcza w przypadku leczenia zakażeń o ciężkim przebiegu. Na terenie Unii Europejskiej odnotowano istnienie skupisk, w których występowały zakażenia drobnoustrojami opornymi na karbapenemy. Poniższa tabela zawiera jedynie przybliżone informacje dotyczące prawdopodobieństwa wrażliwości bądź oporności danego drobnoustroju na ertapenem.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Zwykle wrażliwe szczepy:
    Bakterie tlenowe Gram-dodatnie:Gronkowce wrażliwe na metycylinę (w tym Staphylococcus aureus)* Streptococcus agalactiae*Streptococcus pneumoniae*† Streptococcus pyogenes
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli*Haemophilus influenzae* Haemophilus parainfluenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae* Moraxella catarrhalis* Morganella morganii Proteus mirabilis*Proteus vulgarisSerratia marcescens
    Bakterie beztlenowe:Clostridium spp. (z wyjątkiem C. difficile)*Eubacterium spp.* Fusobacterium spp.* Peptostreptococcus spp.* Porphyromonas asaccharolytica*Prevotella spp.*
    Szczepy, które w przypadku nabytej oporności mogą stanowić problem:
    Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Gronkowce metycylinooporne +#
    Bakterie beztlenowe:Bacteroides fragilis oraz gatunki z grupy B. fragilis *
    Organizmy o naturalnej oporności:
    Bakterie tlenowe Gram-dodatnie:Corynebacterium jeikeiumBakterie z rodzaju Enterococcus, w tym Enterococcus faecalis i Enterococcus faecium
    Bakterie tlenowe Gram-ujemne:Aeromonas spp. Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosaStenotrophomonas maltophilia
    Bakterie beztlenowe:Lactobacillus spp.
    Inne:Chlamydia spp.Mycoplasma spp.Rickettsia spp.Legionella spp.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    * Aktywność dostatecznie wykazana w badaniach klinicznych. † Nie określono skuteczności ertapenemu w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego przez szczepy Streptococcus pneumoniae oporne na penicylinę. + Częstość nabytej oporności >50 % w niektórych Państwach Członkowskich. # Gronkowce metycylinooporne (w tym MRSA) są zawsze oporne na betalaktamy. Dane z badań klinicznych Skuteczność w badaniach z udziałem dzieci i młodzieży W wieloośrodkowych, porównawczych badaniach z randomizacją oceniano głównie bezpieczeństwo stosowania ertapenemu u dzieci i młodzieży, a w drugim rzędzie skuteczność u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 17 lat. Stosunek pacjentów z pozytywną odpowiedzią kliniczną oszacowaną po leczeniu w populacji klinicznej, w której zastosowano zmodyfikowaną analizę zgodną z zaplanowanym leczeniem, przedstawiono poniżej:
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Rodzaj schorzenia†PrzedziałwiekowyErtapenemCeftriakson
    n/m%n/m%
    Pozaszpitalne zapalenie płuc (PZP)3 do 23 miesięcy31/3588,613/13100,0
    2 do 12 lat55/5796,516/1794,1
    13 do 17 lat3/3100,03/3100,0
    Rodzaj schorzeniaPrzedziałwiekowyErtapenemTykarcylina/kwas klawulanowy
    n/m%n/m%
    Zakażenia wewnątrzbrzuszne(ZWB)2 do 12 lat28/3482,47/977,8
    13 do 17 lat15/1693,84/666,7
    Ostre zakażenia w obrębie miednicy małej13 do 17 lat25/25100,08/8100,0
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    † Uwzględnia 9 pacjentów w grupie leczonej ertapenemem (7 PZP i 2 ZWB), 2 pacjentów w grupie leczonej ceftriaksonem (2 PZP) oraz 1 pacjenta z ZWB w grupie z wtórną bakteriemią na wejściu do badania, u której zastosowano leczenie tykarcylina/kwas klawulanowy.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Stężenie w osoczu Średnie stężenie C max ertapenemu w osoczu po podaniu zdrowym, młodym osobom dorosłym (w wieku 25–45 lat) dawki 1 g w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 155 µg/ml i występowało po 0,5 godzinie od podania (zakończenia wlewu), 9 μg/ml po 12 godzinach i 1 µg/ml po 24 godzinach. Pole pod krzywą przedstawiającą stężenie ertapenemu w osoczu (AUC) u osób dorosłych zwiększa się prawie proporcjonalnie do dawki leku w zakresie dawek od 0,5 g do 2 g na dobę. Nie stwierdzono kumulacji ertapenemu u osób dorosłych po wielokrotnym podaniu dożylnym w dawkach od 0,5 g do 2 g na dobę. Średnie stężenie C max ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 3 do 23 miesięcy, w dawce 15 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 103,8 µg/ml (C max ) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu), 13,5 µg/ml po 6 godzinach i 2,5 µg/ml po 12 godzinach.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Średnie stężenie C max ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 2 do 12 lat, w dawce 15 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 113,2 µg/ml (C max ) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu), 12,8 µg/ml po 6 godzinach i 3,0 µg/ml po 12 godzinach. Średnie stężenie C max ertapenemu w osoczu po podaniu pacjentom w wieku od 13 do 17 lat, w dawce 20 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 170,4 µg/ml (C max ) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu), 7,0 µg/ml po 12 godzinach i 1,1 µg/ml po 24 godzinach. Średnie stężenie C max ertapenemu w osoczu po podaniu trzem pacjentom w wieku od 13 do 17 lat, w dawce 1 g, w pojedynczym, 30-minutowym wlewie dożylnym, wynosiło 155,9 µg/ml (C max ) po 0,5 godzinie od podania dawki (zakończenia wlewu) oraz 6,2 µg/ml po 12 godzinach. Dystrybucja Ertapenem w wysokim stopniu wiąże się z białkami osocza u ludzi.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 25 do 45 lat) stopień wiązania ertapenemu z białkami zmniejsza się wraz ze zwiększeniem stężenia leku w osoczu, od około 95 % przy stężeniu <50 µg/ml do około 92 % przy stężeniu wynoszącym 155 µg/ml (średnie stężenie uzyskiwane pod koniec wlewu dożylnego w dawce 1 g). Objętość dystrybucji ertapenemu w stanie stacjonarnym (V dss ) u osób dorosłych wynosi około 8 litrów (0,11 litr/kg mc.) i około 0,2 litr/kg mc. u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat oraz około 0,16 litr/kg mc. u dzieci w wieku od 13 do 17 lat. Stężenia ertapenemu uzyskane u osób dorosłych w płynie z pęcherzy na skórze w każdym miejscu pobrania, oznaczane w trzeciej dobie dożylnego podawania leku w dawce 1 g raz na dobę, pozwalały obliczyć stosunek AUC w płynie z pęcherzyków na skórze do AUC w osoczu jako 0,61.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Badania in vitro wskazują, że wpływ ertapenemu na wiązanie z białkami osocza innych, w wysokim stopniu wiążących się z nimi leków (warfaryny, etynyloestradiolu, noretyndronu) jest mały. Zmiana stopnia wiązania z białkami wynosiła <12 % przy szczytowym stężeniu ertapenemu w osoczu po podaniu dawki 1 g. W badaniach in vivo u pacjentów, którym podawano ertapenem w pojedynczej dawce 1 g, probenecyd (w dawce 500 mg co 6 godzin) zmniejszał pod koniec wlewu osoczową, związaną frakcję ertapenemu z około 91 % do około 87 %. Przypuszcza się, że działanie to ma charakter przemijający. Występowanie klinicznie istotnej interakcji wskutek wypierania przez ertapenem innych produktów z wiązań z białkami osocza lub odwrotnie, wskutek wypierania przez inne produkty ertapenemu związanego z białkami osocza, jest mało prawdopodobne. Badania in vitro wykazały, że ertapenem nie hamuje transportu digoksyny lub winblastyny zachodzącego z udziałem glikoproteiny P i nie jest substratem dla glikoproteiny P.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Metabolizm U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 23 do 49 lat), po podaniu we wlewie dożylnym znakowanego izotopem radioaktywnym ertapenemu w dawce 1 g, aktywność promieniotwórcza przypadała głównie na ertapenem (94 %). Głównym metabolitem ertapenemu jest pochodna powstająca w wyniku hydrolizy i otwarcia pierścienia  -laktamowego w reakcji zachodzącej z udziałem dehydropeptydazy-I. Badania in vitro na mikrosomach wątroby ludzkiej wykazały, że ertapenem nie hamuje metabolizmu z udziałem sześciu głównych izoenzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4. Eliminacja Po podaniu dożylnym 1 g ertapenemu znakowanego izotopem promieniotwórczym zdrowym, młodym osobom dorosłym (w wieku od 23 do 49 lat) około 80 % aktywności promieniotwórczej wykrywano w moczu, a 10 % w kale. Spośród 80 % ertapenemu wykrywanego w moczu, około 38 % jest wydalane w postaci niezmienionego ertapenemu, a około 37 % w postaci metabolitu o otwartym pierścieniu.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    U zdrowych, młodych osób dorosłych (w wieku od 18 do 49 lat) i pacjentów w wieku od 13 do 17 lat, którym podawano ertapenem dożylnie w dawce 1 g, średni okres półtrwania w osoczu wynosił około 4 godziny. Średni okres półtrwania w osoczu u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat wynosił około 2,5 godziny. Średnie stężenia ertapenemu w moczu przewyższały 984 µg/ml w czasie od 0 do 2 godzin po zakończeniu podawania leku oraz przewyższały 52 µg/ml w czasie od 12 do 24 godzin po zakończeniu podawania leku. Szczególne grupy pacjentów Płeć Stężenia ertapenemu w osoczu u mężczyzn i u kobiet są porównywalne. Osoby w wieku podeszłym Po podaniu dożylnym ertapenemu w dawce 1 g lub 2 g stężenia leku w osoczu są nieco wyższe (odpowiednio o około 39 % i 22 %) u zdrowych osób w wieku podeszłym ( ≥ 65 lat) w porównaniu do osób młodszych (<65 lat). Nie jest wymagane modyfikowanie dawki u pacjentów w wieku podeszłym, u których nie występują ciężkie zaburzenia czynności nerek.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dzieci i młodzież Stężenie ertapenemu w osoczu po podaniu dawki dożylnej 1 g na dobę jest porównywalne u dzieci i młodzieży w wieku od 13 do 17 lat i dorosłych. Wartości parametrów kinetycznych po podaniu dawki 20 mg/kg mc. (aż do maksymalnej dawki 1 g) pacjentom w wieku od 13 do 17 lat były zazwyczaj porównywalne z tymi u zdrowych, młodych osób dorosłych. Aby określić farmakokinetykę tej grupy wiekowej po podaniu wszystkim pacjentom dawki 1 g, dane farmakokinetyczne obliczono dostosowując je do dawki 1 g z uwzględnieniem liniowości. Porównanie wyników wskazuje, że dawka 1 g raz na dobę podana pacjentom w wieku od 13 do 17 lat osiąga profil farmakokinetyczny porównywalny z tym u osób dorosłych. Wartości (od 13 do 17 lat/osoby dorosłe), AUC, stężenie w momencie zakończenia wlewu, stężenie w połowie przerwy przed kolejnym wlewem wynosiły odpowiednio 0,99; 1,20 i 0,84.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Stężenie w osoczu w połowie przerwy przed kolejnym wlewem, u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat, którym podano dożylnie pojedynczą dawkę ertapenemu wynoszącą 15 mg/kg mc., jest porównywalne do stężenia w osoczu w połowie przerwy przed kolejnym wlewem, u osób dorosłych, którym podano dożylnie dawkę 1 g raz na dobę (patrz: stężenie w osoczu). Klirens osoczowy (ml/min/kg) ertapenemu u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 12 lat jest około 2-krotnie wyższy w porównaniu do tego u osób dorosłych. Wartość AUC i stężenie w osoczu w połowie przerwy przed kolejnym wlewem po podaniu dawki 15 mg/kg mc. pacjentom w wieku od 3 miesięcy do 12 lat były porównywalne do tych u zdrowych, młodych osób dorosłych otrzymujących dawkę 1 g ertapenemu dożylnie. Zaburzenia czynności wątroby Nie określono farmakokinetyki ertapenemu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Ze względu na niewielki udział wątroby w metabolizmie ertapenemu, nie należy spodziewać się, aby zaburzenie czynności wątroby miało istotny wpływ na farmakokinetykę ertapenemu. Z tego względu nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby. Zaburzenia czynności nerek Po dożylnym podaniu ertapenemu w pojedynczej dawce 1 g łączne wartości AUC ertapenemu (związanego i niezwiązanego) oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (Cl cr od 60 do 90 ml/min/1,73 m 2 pc.) zbliżone do wartości tych parametrów u osób zdrowych (w wieku od 25 do 82 lat). Łączne wartości AUC ertapenemu oraz AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (Cl cr od 31 do 59 ml/min/1,73 m 2 pc.) odpowiednio około 1,5-krotnie i 1,8-krotnie w porównaniu z tymi wartościami u osób zdrowych.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Łączne wartości AUC ertapenemu oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Cl cr od 5 do 30 ml/min/1,73 m 2 pc.) odpowiednio około 2,6-krotnie i 3,4-krotnie w porównaniu z tymi wartościami u osób zdrowych. Łączne wartości AUC ertapenemu oraz wartości AUC ertapenemu niezwiązanego są zwiększone u pacjentów wymagających hemodializy odpowiednio około 2,9-krotnie i 6-krotnie w okresach pomiędzy dializami w porównaniu z tymi wartościami u osób zdrowych. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego w jednorazowej dawce 1 g bezpośrednio przed hemodializą około 30 % dawki występowało w dializacie. Brak danych dotyczących stosowania u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ertapenemu niezbędnych do ustalenia dawkowania u pacjentów z zaawansowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów wymagających hemodializy.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Z tego względu nie należy stosować ertapenemu w tej grupie pacjentów.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. U szczurów otrzymujących duże dawki ertapenemu stwierdzono jednak zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych, co nie zostało uznane za istotne dla bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego. Nie przeprowadzono długotrwałych badań na zwierzętach mających na celu określenie potencjału rakotwórczego ertapenemu.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Wodoroweglan sodu (E500) Wodorotlenek sodu (E524) do uzyskania pH 7,5 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Do rozpuszczania oraz podawania ertapenemu sodu nie wolno używać rozpuszczalników ani płynów do wlewów zawierających glukozę. Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 2 lata Po rozpuszczeniu: Rozcieńczony roztwór należy podać bezpośrednio po przygotowaniu. W przypadku gdy roztwór nie zostanie podany natychmiast po przygotowaniu, za okres i warunki przechowywania odpowiada osoba podająca produkt leczniczy. Rozcieńczony roztwór (zawierający około 20 mg/ml ertapenemu) zachowuje stabilność fizyczną i chemiczną przez okres do 6 godzin w temperaturze pokojowej (25°C) lub przez 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C (w lodówce).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Po wyjęciu z lodówki roztwór należy podać nie później niż przed upływem 4 godzin. Roztworu produktu leczniczego Ertapenem SUN 1g proszek do przygotowania koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji nie należy zamrażać. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka o objętości 20 ml z bezbarwnego szkła typu I zabezpieczona korkiem z gumy chlorobutylowej i odrywanym kapslem z polipropelynowyn krążkiem. Ertapenem SUN jest dostępny w opakowaniach zawierających 1 fiolkę lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Instrukcja dotycząca stosowania: Wyłącznie do jednorazowego użycia.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Roztwór po rekonstytucji należy rozcieńczyć roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %) bezpośrednio po przygotowaniu. Przygotowanie roztworu do podania dożylnego: Przed podaniem produkt leczniczy Ertapenem SUN należy rozpuścić, a następnie rozcieńczyć. Osoby dorosłe i młodzież (w wieku 13 do 17 lat) Rekonstytucja Zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego Ertapenem SUN należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań lub 9 mg/ml (0,9 %) roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań, aby uzyskać koncentrat o stężeniu około 100 mg/ml. Dobrze wstrząsnąć w celu osiągnięcia pełnego rozpuszczenia proszku (patrz punkt 6.4). Rozcieńczenie Worki zawierające 50 ml rozpuszczalnika: Aby otrzymać dawkę 1 g, należy natychmiast przenieść zawartość fiolki po rozpuszczeniu do worka zawierającego 50 ml roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %); lub Fiolki zawierające 50 ml rozpuszczalnika: Aby otrzymać dawkę 1 g, należy usunąć 10 ml z 50 ml fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %).
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Przenieść zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego Ertapenem SUN po rozpuszczeniu do 50 ml fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %). Infuzja Podawać we wlewie trwającym 30 minut. Dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 12 lat) Rekonstytucja Zawartość fiolki zawierającej 1 g produktu leczniczego Ertapenem SUN należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań lub 9 mg/ml (0,9 %) roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań, aby uzyskać koncentrat o stężeniu około 100 mg/ml. Dobrze wstrząsnąć w celu rozpuszczenia (patrz punkt 6.4). Rozcieńczenie Worek zawierający rozpuszczalnik: Aby otrzymać końcowe stężenie 20 mg/ml lub mniejsze, należy przenieść objętość równoważną dla 15 mg/kg mc. (nie przekraczać 1 g na dobę) do worka zawierającego roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %); lub Fiolka zawierająca rozpuszczalnik: Aby otrzymać końcowe stężenie 20 mg/ml lub mniejsze, należy przenieść objętość równoważną dla 15 mg/kg mc.
  • CHPL leku Ertapenem SUN, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    (nie przekraczać 1 g na dobę) do fiolki zawierającej roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9 %). Infuzja Podawać we wlewie trwającym 30 minut. Wykazano zgodność produktu leczniczego Ertapenem SUN z roztworami do wlewów dożylnych zawierającymi sól sodową heparyny i chlorek potasu. Roztwory uzyskane po rozpuszczeniu, o ile pozwala na to opakowanie, należy przed podaniem obejrzeć, czy nie występują w nich drobiny lub zmiany zabarwienia. Roztwór produktu leczniczego Ertapenem SUN powinien być bezbarwny lub żółty. Zmiana barwy w podanym zakresie nie ma wpływu na działanie leku. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, 500 mg + 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 500 mg imipenemu w postaci imipenemu jednowodnego (530,1 mg) oraz 500 mg cylastatyny w postaci soli sodowej cylastatyny (530,7 mg). Każda fiolka zawiera również 37,5 mg (1,63 mmol) sodu. Po rekonstytucji (patrz punkt 6.6) roztwór zawiera 5 mg/ml imipenemu i 5 mg/ml cylastatyny. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do infuzji. Proszek barwy białej do bladożółtej.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy jest wskazany do stosowania w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku 1 rok i starszych (patrz punkty 4.4 i 5.1): powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej; ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i zapalenie płuc związane ze stosowaniem respiratora; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. Produkt leczniczy Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie wywołana zakażeniem bakteryjnym. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która przebiega w powiązaniu z zakażeniami wymienionymi powyżej lub podejrzewa się, że przebiega w powiązaniu z tymi zakażeniami. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Zalecana dawka produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy odpowiada ilości imipenemu i cylastatyny, którą należy podać. Dawkę dobową produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy należy ustalać na podstawie rodzaju zakażenia i podawać w jednakowo podzielonych dawkach w zależności od stopnia podatności patogenu(ów) i czynności nerek (patrz także punkty 4.4 i 5.1). Dorośli i młodzież U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >90 ml/min) zalecane są następujące schematy dawkowania: 500 mg+500 mg co 6 godzin LUB 1000 mg+1000 mg co 8 godzin LUB co 6 godzin Jeśli podejrzewa się lub stwierdzi, że zakażenie jest wywołane przez mniej wrażliwe gatunki bakterii (takie jak Pseudomonas aeruginosa) lub jest bardzo ciężkie (np. u pacjentów z gorączką neutropeniczną), zaleca się podawanie co 6 godzin dawki 1000 mg + 1000 mg.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Dawkowanie
    Zmniejszenie dawki jest konieczne, jeśli klirens kreatyniny wynosi ≤ 90 ml/min (patrz tabela 1). Nie należy przekraczać maksymalnej całkowitej dawki dobowej wynoszącej 4000 mg+4000 mg. Niewydolność nerek Określanie zmniejszonej dawki u dorosłych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek: Należy wybrać całkowitą dawkę dobową (tj. 2000 mg + 2000 mg, 3000 mg + 3000 mg lub 4000 mg + 4000 mg), stosowaną zazwyczaj u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Odpowiedni schemat podawania w zmniejszonych dawkach wybiera się z tabeli 1 zgodnie z wartością klirensu kreatyniny u pacjenta. Czasy trwania infuzji dożylnej podano w punkcie Sposób podawania.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na jakikolwiek inny antybiotyk z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężkie reakcje skórne) na jakiekolwiek inne antybiotyki beta-laktamowe (np. penicyliny lub cefalosporyny).
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Wybierając imipenem z cylastatyną do leczenia konkretnego pacjenta należy rozważyć, czy zastosowanie antybiotyku z grupy karbapenemów jest właściwe, opierając się na takich czynnikach, jak ciężkość zakażenia, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne oraz ryzyko rozwoju bakterii opornych na karbapenemy. Nadwrażliwość Informowano o występowaniu ciężkich i czasami śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (anafilaktycznych) u pacjentów leczonych antybiotykami beta-laktamowymi. Reakcje takie występują częściej u osób, u których w przeszłości stwierdzono wrażliwość na wiele alergenów. Przed rozpoczęciem leczenia produktem Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy należy dowiedzieć się, czy u pacjenta wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny, cefalosporyny, inne antybiotyki beta-laktamowe i inne alergeny (patrz punkt 4.3).
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Jeśli wystąpi reakcja alergiczna na Imipenem + Cylastatynę Ranbaxy, należy natychmiast przerwać leczenie. W razie wystąpienia ciężkiej reakcji anafilaktycznej konieczne jest zastosowanie leczenia przewidzianego w stanach zagrożenia życia. Czynność wątroby W trakcie leczenia imipenemem z cylastatyną należy ściśle kontrolować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (np. zwiększenie się aktywności aminotransferaz, niewydolność wątroby i piorunujące zapalenie wątroby). Stosowanie u pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi wcześniej chorobami wątroby należy w trakcie stosowania imipenemu z cylastatyną ściśle kontrolować czynność wątroby. Nie jest konieczna modyfikacja dawki leku (patrz punkt 4.2). Hematologia Podczas leczenia imipenemem z cylastatyną może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Spektrum przeciwbakteryjne Przed podjęciem próby leczenia empirycznego należy wziąć pod uwagę spektrum przeciwbakteryjnego działania imipenemu z cylastatyną, zwłaszcza w stanach zagrożenia życia. Ponadto należy zachować ostrożność ze względu na to, że określone drobnoustroje, wywołujące na przykład bakteryjne zakażenia skóry i tkanek miękkich, mają ograniczoną wrażliwość na działanie imipenemu z cylastatyną. Stosowanie imipenemu z cylastatyną nie jest odpowiednie do leczenia tych zakażeń, chyba że udokumentowano już rodzaj drobnoustrojów chorobotwórczych i wiadomo, że są one wrażliwe na te antybiotyki albo jest bardzo prawdopodobne, że drobnoustroje wywołujące zakażenie będą wrażliwe na tę terapię. Jeśli podejrzewa się lub stwierdzi, że zakażenie wywołał oporny na metycylinę szczep Staphylococcus aureus (MRSA, ang. methicillin-resistant Staphylococcus aureus), w zatwierdzonych wskazaniach może być właściwe jednoczesne stosowanie odpowiedniego leku przeciw MRSA.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Jeśli podejrzewa się lub stwierdzi zakażenia Pseudomonas aeruginosa, w zatwierdzonych wskazaniach może być właściwe jednoczesne stosowanie antybiotyku aminoglikozydowego (patrz punkt 4.1). Interakcje z kwasem walproinowym Nie zaleca się stosowania imipenemu z cylastatyną jednocześnie z kwasem walproinowym lub walproinianem sodu (patrz punkt 4.5). Clostridium difficile Notowano przypadki poantybiotykowego zapalenia okrężnicy i rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, związane ze stosowaniem imipenemu z cylastatyną oraz prawie każdego z leków przeciwbakteryjnych. Zapalenie okrężnicy może mieć różny przebieg - od zaburzeń lekkich do zagrażających życiu. Należy wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie lub po zakończeniu leczenia imipenemem z cylastatyną (patrz punkt 4.8). W takim przypadku należy rozważyć zakończenie stosowania imipenemu z cylastatyną oraz podanie leków działających swoiście na Clostridium difficile.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę. Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych Produkt leczniczy Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy nie jest zalecany w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Niewydolność nerek U pacjentów z obniżoną czynnością nerek dochodzi do kumulacji imipenem z cylastatyną. Jeśli dawka nie jest dostosowana do stopnia wydolności nerek, mogą wystąpić działania niepożądane związane z ośrodkowym układem nerwowym, patrz punkt 4.2 oraz 4.4 „Ośrodkowy układ nerwowy”. Ośrodkowy układ nerwowy Zgłaszano występowanie działań niepożądanych dotyczących ośrodkowego układu nerwowego, takich jak mioklonie, stany splątania lub drgawki, zwłaszcza po przekroczeniu zalecanych dawek ustalonych na podstawie masy ciała i czynności nerek. Obserwowano to najczęściej u pacjentów z zaburzeniami OUN (np. zmianami w mózgu lub napadami drgawkowymi w wywiadzie) i (lub) osłabioną czynnością nerek, gdy mogło dojść do kumulacji podanych dawek.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Wskazane jest ścisłe przestrzeganie zalecanych schematów dawkowania, szczególnie u tych pacjentów (patrz punkt 4.2). U pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami drgawkowymi należy kontynuować leczenie przeciwdrgawkowe. Należy zwrócić szczególną uwagę na objawy neurologiczne lub drgawki u dzieci, u których występują czynniki ryzyka napadów drgawkowych albo które przyjmują jednocześnie produkty lecznicze obniżające próg drgawkowy. Jeśli wystąpią ogniskowe drżenia, mioklonie lub drgawki, należy przeprowadzić badanie neurologiczne pacjenta oraz wdrożyć leczenie przeciwdrgawkowe, jeśli nie zostało ono wcześniej zastosowane. Jeśli objawy ze strony OUN utrzymują się, należy zmniejszyć dawkę produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy lub odstawić lek. Nie należy podawać produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy pacjentom z klirensem kreatyniny wynoszącym < 15 ml/min, jeżeli nie będą oni poddani hemodializie w ciągu następnych 48 godzin.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    U pacjentów hemodializowanych Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy jest zalecany tylko wtedy, gdy korzyści z zastosowania leku przewyższają ryzyko drgawek (patrz punkt 4.2). Stosowanie u dzieci Ilość danych klinicznych jest niewystarczająca do zalecenia stosowania produktu Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy u dzieci w wieku poniżej 1. roku życia lub u dzieci z zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny w surowicy >2 mg/dl). Należy zapoznać się także z informacjami podanymi wcześniej w części zatytułowanej Ośrodkowy układ nerwowy. Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, 500 mg + 500 mg, zawiera 37,5 mg (1,63mmol) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji U pacjentów otrzymujących jednocześnie Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy i gancyklowir odnotowano występowanie uogólnionych drgawek. Nie należy stosować jednocześnie tych produktów leczniczych, chyba że potencjalne korzyści przeważają ryzyko. Notowano zmniejszanie się stężenia kwasu walproinowego, nawet poniżej zakresu wartości terapeutycznych, podczas jednoczesnego stosowania kwasu walproinowego z lekami z grupy karbapenemów. Zmniejszone stężenie kwasu walproinowego może doprowadzić do niedostatecznego opanowania napadów padaczkowych; dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu i kwasu walproinowego lub walproinianiu sodu - należy wówczas rozważyć podanie innych leków przeciwbakteryjnych lub przeciwdrgawkowych (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Stosowanie antybiotyków jednocześnie z warfaryną może spowodować nasilenie jej działania przeciwzakrzepowego.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Interakcje
    Istnieje wiele doniesień dotyczących nasilania się działania przeciwzakrzepowego stosowanych doustnie leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko takie może zależeć od rodzaju zakażenia, wieku oraz ogólnego stanu pacjenta, zatem trudno jest ocenić, w jakim stopniu antybiotyk przyczyni się do wzrostu wartości wskaźnika INR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany). Zaleca się częste kontrole wartości INR w trakcie jednoczesnego leczenia antybiotykami i lekiem przeciwzakrzepowym oraz tuż po zakończeniu takiego leczenia. Podczas jednoczesnego podawania produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy i probenecydu w niewielkim stopniu zwiększało się stężenie i wydłużał się okres półtrwania imipenemu w osoczu. Podczas jednoczesnego stosowaniu produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy z probenecydem wydalanie z moczem czynnej (niezmetabolizowanej) postaci imipenemu zmniejszyło się do około 60% podanej dawki.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Interakcje
    Podczas jednoczesnego podawania produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy i probenecydu stężenia w osoczu oraz okres półtrwania cylastatyny zwiększały się dwukrotnie, jednak nie zmieniła się jej ilość wydalona z moczem. Dzieci i młodzież Badania dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak stosownych, dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania imipenemu z cylastatyną u kobiet w okresie ciąży. W badaniach na małpach wykazano toksyczność reprodukcyjną (patrz punkt 5.3). Zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, kiedy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko dla płodu. Karmienie piersi? Imipenem i cylastatyna przenikają w niewielkiej ilości do pokarmu kobiecego. Po podaniu doustnym każdy ze składników leku wchłania się w niewielkim stopniu. Dlatego jest mało prawdopodobne, aby karmione piersią dziecko było narażone na działanie leku w znaczącym stopniu. Jeśli stosowanie produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy uzna się za konieczne, należy rozważyć stosunek korzyści związanych z karmieniem piersią do ryzyka dla dziecka.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    Płodność Brak dostępnych danych dotyczących możliwego wpływu imipenemu z cylastatyną na płodność kobiet lub mężczyzn.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak niektóre działania niepożądane (takie jak omamy, zaburzenia równowagi, senność i zawroty głowy) związane ze stosowaniem tego produktu mogą wpływać u niektórych pacjentów na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W badaniach klinicznych, prowadzonych z udziałem 1 723 pacjentów leczonych imipenemem z cylastatyną, podawanymi dożylnie, do najczęściej zgłaszanych ogólnoustrojowych działań niepożądanych, uznanych za co najmniej przypuszczalnie związane z leczeniem, należały: nudności (2,0%), biegunka (1,8%), wymioty (1,5%), wysypka (0,9%), gorączka (0,5%), hipotensja (0,4%), drgawki (0,4%) (patrz punkt 4.4), zawroty głowy (0,3%), świąd (0,3%), pokrzywka (0,2%), senność (0,2%). Najczęściej zgłaszane miejscowe działania niepożądane, to zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył (3,1%), ból w miejscu wstrzyknięcia (0,7%), rumień w miejscu wstrzyknięcia (0,4%) oraz zgrubienie żyły (0,2%). Często zgłaszano również zwiększenie aktywności aminotransferaz oraz fosfatazy zasadowej w surowicy.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Działania niepożądane
    Tabelaryczne zestawianie ryzyka działań niepożądanych Podczas badań klinicznych i w okresie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano występowanie następujących działań niepożądanych. Wszystkie działania niepożądane wymieniono zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością występowania: bardzo częste (≥ 1/10), częste (od ≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt częste (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadkie (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadkie (< 1/10 000) oraz częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Zakażenia i zarażenia Rzadko rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, kandydoza Bardzo rzadko zapalenie żołądka i jelit Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często eozynofilia Niezbyt często pancytopenia, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, trombocytoza Rzadko agranulocytoza Bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego Zaburzenia układu immunologicznego Rzadko reakcje anafilaktyczne Zaburzenia psychiczne Niezbyt często zaburzenia psychiczne, w tym omamy i stany dezorientacji Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często drgawki, mioklonie, zawroty głowy, senność Rzadko encefalopatia, parestezje, drżenie ogniskowe, zmiana smaku Bardzo rzadko nasilenie objawów miastenii, bóle głowy Częstość nieznana pobudzenie, dyskineza Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko utrata słuchu Bardzo rzadko zawroty głowy, szumy uszne Zaburzenia serca Bardzo rzadko sinica, tachykardia, kołatanie serca Zaburzenia naczyniowe Często zakrzepowe zapalenie żył Niezbyt często hipotensja Bardzo rzadko uderzenia gorąca Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Bardzo rzadko duszność, hiperwentylacja, ból gardła Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, wymioty, nudności; nudności i (lub) wymioty związane z zastosowaniem produktu leczniczego występują częściej u pacjentów z granulocytopenią niż u innych pacjentów leczonych produktem Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Działania niepożądane
    Rzadko przebarwienia zębów i (lub) języka Bardzo rzadko krwotoczne zapalenie okrężnicy, ból brzucha, zgaga, zapalenie języka, przerost brodawek języka, wzmożone wydzielanie śliny Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Rzadko niewydolność wątroby, zapalenie wątroby Bardzo rzadko piorunujące zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka (np. osutkowa) Niezbyt często pokrzywka, świąd Rzadko martwica toksyczno-rozpływna naskórka, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry Bardzo rzadko nadmierna potliwość, zmiany struktury skóry Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Bardzo rzadko bóle wielostawowe, ból kręgosłupa piersiowego Zaburzenia nerek i dróg moczowych Rzadko ostra niewydolność nerek, skąpomocz lub bezmocz, wielomocz, zmiana zabarwienia moczu (nieszkodliwa, nie mylić z krwiomoczem); trudno jest ocenić znaczenie stosowania produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy w odniesieniu do czynności nerek, ponieważ zazwyczaj stwierdzano obecność czynników predysponujących do wystąpienia azotemii przednerkowej lub zaburzeń czynności nerek.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Bardzo rzadko świąd sromu Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Niezbyt często gorączka, ból oraz stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia, rumień w miejscu wstrzyknięcia Bardzo rzadko dyskomfort w klatce piersiowej, astenia lub osłabienie Badania diagnostyczne Często zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej w surowicy Niezbyt często dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa, wydłużenie czasu protrombinowego, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, zwiększenie stężenia mocznika azotowego we krwi Dzieci (w wieku ≥ 3 miesięcy) Działania niepożądane zgłaszane w badaniach przeprowadzonych z udziałem 178 dzieci w wieku ≥3 miesięcy były zgodne z działaniami zgłaszanymi u osób dorosłych.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Działania niepożądane
    Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49- 21-301, fax: +48 22 49- 21-309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Objawy przedawkowania, które mogą wystąpić, są zgodne z profilem działań niepożądanych; mogą to być drgawki, stany dezorientacji, drżenie, nudności, wymioty, hipotensja, bradykardia. Brak szczegółowych danych na temat leczenia przedawkowania produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy. Imipenem z solą sodową cylastatyny ulegają hemodializie. Nie jest jednak znana przydatność tego zabiegu w przypadku przedawkowania.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego Kod ATC: J01D H51 Mechanizm działania Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy zawiera dwa składniki: imipenem i sól sodową cylastatyny w stosunku wagowym 1:1. Imipenem, znany także jako N-formimidoilotienamycyna, jest półsyntetyczną pochodną tienamycyny, macierzystego związku wytwarzanego przez bakterię nitkowatą Streptomyces cattleya. Mechanizm działania bakteriobójczego imipenemu polega na hamowaniu syntezy ściany bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych w wyniku wiązania z białkami wiążącymi penicylinę (PBP, ang. penicillin-binding proteins). Cylastatyna w postaci soli sodowej jest kompetycyjnym, odwracalnym i specyficznym inhibitorem dehydropeptydazy-I, enzymu nerkowego metabolizującego i unieczynniającego imipenem. Cylastatyna nie wykazuje wewnętrznej aktywności przeciwbakteryjnej ani nie wpływa na działanie przeciwbakteryjne imipenemu.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Wykazano, że podobnie jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, ze skutecznością działania imipenemu najlepiej koreluje czas, w jakim utrzymuje się stężenie leku przekraczające minimalne stężenie hamujące (T>MIC). Mechanizm oporności Oporność na imipenem może rozwijać się w następujących mechanizmach: zmniejszenia przepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych (z powodu zmniejszonego wytwarzania puryn) aktywnego usuwania imipenemu z komórki w wyniku działania pompy błonowej (wypływowej) zmniejszenia powinowactwa PBP do imipenemu imipenem jest odporny na hydrolizę przez większość beta-laktamaz, w tym penicylinazy i cefalosporynazy wytwarzane przez bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, z wyjątkiem stosunkowo rzadko występujących beta-laktamaz hydrolizujących karbapenemy. Szczepy oporne na działanie innych karbapenemów na ogół są jednocześnie oporne na imipenem.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Nie stwierdza się oporności krzyżowej typu „target-based" między imipenemem a lekami należącymi do grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Wartości graniczne Graniczne wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) imipenemu, określone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST, ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing), oddzielające drobnoustroje wrażliwe (S) od opornych (R), są następujące (v. 1,1 2010- 04-27): Enterobacteriaceae: S ≤2 mg/l, R >8 mg/l Pseudomonas spp.: S ≤4 mg/l, R >8 mg/l Acinetobacter spp.: S ≤2 mg/l, R >8 mg/l Staphylococcus spp.: określone na podstawie wrażliwości na cefoksytynę Enterococcus spp.: S ≤4 mg/l, R >8 mg/l Streptococcus A, B, C, G: wrażliwość paciorkowców beta-hemolizujących z grupy A, B, C i G została określona na podstawie wrażliwości na penicylinę Streptococcus pneumoniae: S ≤2 mg/l, R >2 mg/l Inne paciorkowce: S ≤2 mg/l, R >2 mg/l Haemophilus influenzae: S ≤2 mg/l, R >2 mg/l Moraxella catarrhalis: S ≤2 mg/l, R >2 mg/l Neisseria gonorrhoeae: brak wystarczających dowodów na to, że Neisseria gonorrhoeae jest odpowiednim celem dla imipenemu Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie: S ≤2 mg/l, R >8 mg/l Beztlenowe bakterie Gram-ujemne: S ≤2 mg/l, R >8 mg/l Wartości graniczne niezwiązane z gatunkiem: S ≤2 mg/l, R >8 mg/l Wrażliwość Rozpowszechnienie oporności nabytej może być różne w zależności od regionu geograficznego i z upływem czasu może się zmieniać dla wybranych gatunków.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Konieczne jest uzyskanie informacji dotyczących występowania oporności w danym regionie, zwłaszcza podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skorzystać z porady eksperta, jeśli rozpowszechnienie oporności w danym regionie jest takie, że przydatność leku - przynajmniej w przypadku niektórych rodzajów zakażeń - jest wątpliwa. Gatunki zwykle wrażliwe ______________________________________________________________ Gram-dodatnie bakterie tlenowe Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)* Staphylococcus koagulazo-ujemny (wrażliwy na metycylinę) Streptococcus agalactiae Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes Grupa Streptococcus viridans Gram-ujemne bakterie tlenowe Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Moraxella catarrhalis Serratia marcescens Gram-dodatnie bakterie beztlenowe Clostridium perfringens** Peptostreptococcus spp.** Gram-ujemne bakterie beztlenowe Bacteroides fragilis Grupa Bacteroides fragilis Fusobacterium spp.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Porphyromonas asaccharolytica Prevotella spp. Veillonella spp. Gatunki o oporności nabytej ____________________________________________________________ Gram-ujemne bakterie tlenowe Acinetobacter baumannii Pseudomonas aeruginosa Gatunki z opornością wrodzon? ______________________________________________________ Gram-dodatnie bakterie tlenowe Enterococcus faecium Gram-ujemne bakterie tlenowe Niektóre szczepy Burkholderia cepacia (dawniej Pseudomonas cepacia) Legionella spp. Stenotrophomonas maltophilia (dawniej Xanthomonas maltophilia, dawniej Pseudomonas maltophilia) Inne Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. Ureaplasma urealyticum *Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na imipenem z cylastatyną. **Mają zastosowanie określone przez EUCAST wartości graniczne stężeń niezwiązane z gatunkiem.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Imipenem Stężenie w osoczu U zdrowych ochotników w wyniku podania produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy w infuzji dożylnej w czasie 20 minut, maksymalne uzyskane stężenie imipenemu w osoczu mieściło się w zakresie od 12 do 20 µg/ml po podaniu dawki 250 mg + 250 mg, od 21 do 58 µg/ml po podaniu dawki 500 mg + 500 mg oraz od 41 do 83 µg/ml po podaniu dawki 1000 mg + 1000 mg. Średnia maksymalna wartość stężenia imipenemu w osoczu po podaniu dawki 250 mg + 250 mg, 500 mg + 500 mg i 1000 mg + 1000 mg wyniosła odpowiednio 17, 39 i 66 µg/ml. Po podaniu tych dawek stężenie imipenemu w osoczu zmniejsza się do 1 µg/ml lub wartości mniejszej w ciągu czterech do sześciu godzin. Dystrybucja Imipenem wiąże się z białkami ludzkiej surowicy krwi w około 20%. Metabolizm Imipenem stosowany w monoterapii jest metabolizowany w nerkach z udziałem dehydropeptydazy-I.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Wydalanie produktu z moczem u poszczególnych osób waha się od 5 do 40%, przy czym w kilku badaniach podano średnią wartość wynoszącą 15-20%. Cylastatyna jest swoistym inhibitorem enzymu dehydropeptydazy-I i skutecznie hamuje metabolizm imipenemu, zatem jednoczesne podawanie imipenemu i cylastatyny umożliwia osiągnięcie stężeń terapeutycznych imipenemu zarówno w moczu, jak i w osoczu. Eliminacja Okres półtrwania imipenemu w osoczu wynosi 1 godzinę. Około 70% podanego antybiotyku wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 10 godzin; nie wykryto dalszego wydalania imipenemu z moczem. Po podaniu produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy w dawce wynoszącej 500 mg + 500 mg stężenie imipenemu w moczu przekraczało 10 µg/ml przez okres do 8 godzin. Pozostała ilość podanej dawki była wydalana z moczem w postaci nieczynnych metabolitów, natomiast z kałem imipenem praktycznie w ogóle nie jest wydalany.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas podawania produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy co 6 godzin pacjentom z prawidłową czynnością nerek, imipenem nie kumulował się w osoczu ani w moczu. Cylastatyna Stężenie w osoczu W wyniku podania produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy w infuzji dożylnej w czasie 20 minut, maksymalne uzyskane stężenie cylastatyny w osoczu mieściło się w zakresie od 21 do 26 µg/ml po podaniu dawki 250 mg + 250 mg, od 21 do 55 µg/ml po podaniu dawki 500 mg + 500 mg oraz od 56 do 88 µg/ml po podaniu dawki 1000 mg + 1000 mg. Średnia maksymalna wartość stężenia cylastatyny w osoczu po podaniu dawki 250 mg + 250 mg, 500 mg + 500 mg i 1000 mg + 1000 mg wyniosła odpowiednio 22, 42 i 72 µg/ml. Dystrybucja Cylastatyna wiąże się z białkami ludzkiej surowicy krwi w około 40%. Metabolizm i eliminacja Okres półtrwania cylastatyny w osoczu wynosi około 1 godziny.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Około 70-80% podanej dawki cylastatyny wydalane było z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 10 godzin od podania produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy. Nie wykryto dalszego wydalania cylastatyny z moczem. W około 10% lek wydalany był w postaci metabolitu N-acetylowego, którego działanie hamujące aktywność dehydropeptydazy jest porównywalne z działaniem cylastatyny. Aktywność dehydropeptydazy-I w nerkach powraca do normy wkrótce po eliminacji cylastatyny z krwiobiegu. Zaburzenia czynności nerek Po podaniu dożylnym produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy w jednorazowej dawce wynoszącej 250 mg + 250 mg, wartość pola pod krzywą (AUC) imipenemu zwiększyła się odpowiednio 1,1-krotnie, 1,9-krotnie i 2,7-krotnie u osób z lekką (klirens kreatyniny [CrCL] 50-80 ml/min/1,73 m2), umiarkowaną (CrCL 30-<50 ml/min/1,73 m2) i ciężką (CrCL <30 ml/min/1,73 m2) niewydolnością nerek w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek (CrCL >80 ml/min/1,73 m2), a wartość AUC cylastatyny zwiększyła się odpowiednio 1,6-krotnie, 2,0-krotnie i 6,2-krotnie u osób z lekką, umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Po podaniu dożylnym produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy w dawce jednorazowej wynoszącej 250 mg + 250 mg w okresie 24 godzin po hemodializie, wartości AUC imipenemu i cylastatyny wzrosły odpowiednio 3,7-krotnie i 16,4-krotnie w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy wydalanie z moczem, klirens nerkowy oraz klirens osoczowy imipenemu i cylastatyny zmniejszają się w miarę pogarszania się czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawki (patrz punkt 4.2). Zaburzenia czynności wątroby Nie określono farmakokinetyki imipenemu u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ze względu na to, że imipenem jest metabolizowany przez wątrobę w ograniczonym zakresie, można spodziewać się, że niewydolność wątroby nie będzie miała wpływu na jego farmakokinetykę. Dlatego też u pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma zalecenia modyfikacji dawki (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dzieci i młodzież Średnia wartość klirensu (CL) oraz objętości dystrybucji (Vdss) imipenemu są o około 45% większe u dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 14 lat) niż u osób dorosłych. Wartość AUC dla imipenemu po podaniu skojarzenia imipenemu i cylastatyny w dawce wynoszącej (15 mg + 15 mg)/kg masy ciała u dzieci i młodzieży była o około 30% większa niż u dorosłych, którym podano dawkę w wysokości 500 mg + 500 mg. Po podaniu większych dawek narażenie ustrojowe dzieci i młodzieży na działanie imipenemu i cylastatyny w dawce wynoszącej (25 mg + 25 mg)/kg mc. było o 9% większe niż u osób dorosłych, którym podano dawkę w wysokości 1000 mg + 1000 mg. Osoby w podeszłym wieku U zdrowych ochotników w podeszłym wieku (od 65 do 75 lat z prawidłową dla wieku czynnością nerek), farmakokinetyka produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy podanego dożylnie w ciągu 20 minut w dawce jednorazowej w wysokości 500 mg + 500 mg odpowiadała parametrom przewidywanym u osób z nieznaczną niewydolnością nerek, u których nie jest konieczna zmiana dawki.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Średnie okresy półtrwania imipenemu i cylastatyny w osoczu wyniosły odpowiednio 91 ± 7,0 minut i 69 ± 15 minut. Podawanie w dawkach wielokrotnych nie ma wpływu na farmakokinetykę imipenemu ani cylastatyny, nie stwierdzono też kumulacji imipenemu z cylastatyną (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne uzyskane na podstawie standardowych badań nad bezpieczeństwem stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz badań genotoksyczności nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania na zwierzętach pokazały, że toksyczny wpływ imipenemu podawanego jako pojedynczy lek ograniczał się do nerek. Jednoczesne podawanie cylastatyny i imipenemu w stosunku 1:1 zapobiegało wystąpieniu działań nefrotoksycznych imipenemu u królików i małp. Dostępne dowody wskazują na to, że cylastatyna zapobiega wystąpieniu działań nefrotoksycznych, uniemożliwiając wejście imipenemu do komórek kanalików nerkowych. W badaniu teratologicznym, w którym ciężarnym samicom makaków jawajskich podawano imipenem w skojarzeniu z solą sodową cylastatyny w dawkach wynoszących (40 mg + 40 mg)/kg mc./dobę (wstrzyknięcie dożylne), stwierdzono objawy toksyczności w postaci wymiotów, braku łaknienia, zmniejszenia masy ciała, biegunki, poronienia, a także czasami zgonów.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    Po podaniu ciężarnym samicom makaków jawajskich imipenemu z solą sodową cylastatyny [w dawce wynoszącej około (100 mg + 100 mg/kg mc./dobę, czyli około 3-krotnie przekraczającej dawkę dożylną zazwyczaj zalecaną u ludzi] w dożylnej infuzji podawanej z szybkością podobną jak u ludzi w praktyce klinicznej, stwierdzono minimalne objawy nietolerancji (sporadycznie wymioty) i nie odnotowano żadnych zgonów ciężarnych samic ani żadnych oznak wskazujących na działania teratogenne, a jedynie zwiększenie się liczby niezagnieżdżonych embrionów w stosunku do grup kontrolnych (patrz punkt 4.6). Nie przeprowadzono długotrwałych badań na zwierzętach, dotyczących oceny potencjału karcinogennego imipenemu z cylastatyną.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Wodorowęglan sodu 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Występuje niezgodność chemiczna produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy z mleczanami i z tego względu do przygotowania preparatu nie należy stosować roztworów zawierających mleczany. Produkt leczniczy Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy można jednak podawać przez zestaw do stosowania dożylnego, przez który podawany jest roztwór zawierający mleczany. Produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy nie należy mieszać z innymi antybiotykami ani dodawać do innych antybiotyków. Produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami poza podanymi w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności W zamkniętym opakowaniu: 3 lata – fiolka 30 ml 2 lata – butelka 100 ml i fiolka 22 ml Po rekonstytucji: Zużyć bezpośrednio po rekonstytucji.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    Zgodność i stabilność: Zgodnie z dobrą praktyką kliniczną i farmaceutyczną, produkt leczniczy Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy należy podawać jako świeżo przygotowany roztwór, z 0,9% roztworem chlorku sodu jako rozpuszczalnikiem. W celu zapoznania się ze szczególnymi środkami ostrożności dotyczącymi przygotowania leku do stosowania, patrz punkt 6.6. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Przechowywać fiolkę (butelkę do infuzji) w tekturowym pudełku. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Butelka z bezbarwnego szkła typu I, o pojemności 100 ml, z korkiem z gumy bromobutylowej i polipropylenowym uszczelnieniem typu flip-off. Wielkość opakowania: 1 butelka 500 mg imipenemu i 500 mg cylastatyny, w tekturowym pudełku; 10 butelek 500 mg imipenemu i 500 mg cylastatyny, w tekturowym pudełku.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    Fiolka z bezbarwnego szkła typu I, o pojemności 22 ml, z korkiem z gumy chlorobutylowej i zestawem zawierającym osłonę na igłę, wieczko i pierścień uszczelniający. Wielkość opakowania: 1 fiolka 500 mg imipenemu i 500 mg cylastatyny, w tekturowym pudełku. Fiolka z bezbarwnego szkła typu I, o pojemności 30 ml, z korkiem z gumy bromobutylowej i polipropylenowym uszczelnieniem typu flip-off. Wielkość opakowania: 1 lub 10 butelek 500 mg imipenemu i 500 mg cylastatyny, w tekturowym pudełku. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Przygotowanie roztworu do podania dożylnego: W poniższej tabeli przedstawiono informacje przydatne podczas rozpuszczania produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy w celu przygotowania roztworu do podawania dożylnego. Jako rozpuszczalnika zaleca się zastosowanie 0,9% roztworu chlorku sodu do infuzji dożylnych.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    Moc Objętość dodanego rozpuszczalnika (0,9% roztwór chlorku sodu) (ml) Przybliżone stężenie imipenemu (mg/ml) Imipenem + cylastatyna 500 mg + 500 mg 100 5 Dodawanie produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy w fiolce do worka z roztworem do infuzji: Przed zastosowaniem upewnić się, że w proszku nie znajduje się żadne ciało obce oraz że uszczelka między nakrętką i fiolką jest w stanie nienaruszonym. Usunąć nakrętkę przekręcając i ciągnąc do momentu złamania uszczelki. 3. Kaniulę umieścić w otworze wlewowym worka do infuzji. Przyciskać osłonkę kaniuli do fiolki do momentu usłyszenia pstryknięcia. 4. Trzymać fiolkę w pozycji pionowej i kilka razy ucisnąć worek do infuzji, aby 2/3 fiolki zostało napełnione rozpuszczalnikiem (0,9% roztworem chlorku sodu). Potrząsać fiolką do momentu całkowitego rozpuszczenia proszku. 5. Odwrócić fiolkę i uciskając worek do infuzji przelać zawartość fiolki z powrotem do worka do infuzji. Krok 4. i 5.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    należy powtarzać do momentu całkowitego opróżnienia fiolki. 6. Część etykiety znajdującej się na fiolce można usunąć i przytwierdzić do worka do infuzji. Butelkę można usunąć lub pozostawić na worku do infuzji. Przygotowanie roztworu do podania dożylnego (fiolka 30 ml) W poniższej tabeli przedstawiono informacje przydatne podczas rozpuszczania leku. Moc Objętość dodanego rozpuszczalnika (0,9% roztwór chlorku sodu) (ml) Przybliżone stężenie imipenemu (mg/ml) Imipenem + cylastatyna 500 mg + 500 mg 100 5 Przygotowanie roztworu do podania dożylnego należy wykonać w odpowiednich warunkach i środowisku. Zawartość fiolki należy rozpuścić i przenieść do 100 ml odpowiedniego roztworu do infuzji (patrz punkt Zgodność i stabilność). Zalecana procedura jest następująca: 1. Przed zastosowaniem upewnić się, że w proszku nie znajduje się żadne ciało obce oraz że uszczelka między nakrętką i fiolką jest w stanie nienaruszonym. 2.
  • CHPL leku Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 500 mg + 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    Usunąć nakrętkę przekręcając i ciągnąc do momentu złamania uszczelki. 3. Do fiolki należy dodać około 10 ml odpowiedniego roztworu do infuzji. Fiolkę należy silnie wstrząsnąć. 4. Uzyskaną mieszaninę przenieść do pojemnika z roztworem do infuzji. 5. Krok 3. i 4. należy powtórzyć. UWAGA: MIESZANINA NIE JEST PRZEZNACZONA DO BEZPOŚREDNIEJ INFUZJI. 6. Uzyskaną mieszaninę należy wstrząsać, aż stanie się przejrzysta. Przed podaniem przygotowany roztwór należy obejrzeć, czy nie występują w nim cząstki lub przebarwienia. Zmiany koloru z bezbarwnego do żółtego nie wpływają na działanie leku. Wszelkie resztki niewykorzystanego roztworu oraz fiolkę należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami. Po przygotowaniu produkt należy natychmiast zużyć.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Meronem, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Meronem, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Meronem, 500 mg Każda fiolka zawiera 500 mg meropenemu (Meropenemum) w postaci meropenemu trójwodnego. Meronem, 1 g Każda fiolka zawiera 1 g meropenemu (Meropenemum) w postaci meropenemu trójwodnego. Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Każda fiolka 500 mg zawiera 104 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej około 2 mEq sodu (około 45 mg). Każda fiolka 1 g zawiera 208 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej około 4 mEq sodu (około 90 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Proszek biały do jasnożółtego.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Produkt Meronem jest wskazany do leczenia następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku 3 miesięcy i starszych (patrz punkty 4.4 i 5.1): ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc; zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Produkt Meronem może być stosowany w leczeniu gorączkujących pacjentów z neutropenią, u których występuje podejrzenie zakażenia bakteryjnego. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Poniższa tabela zawiera ogólne zalecenia dotyczące dawkowania. Dawka i czas trwania leczenia meropenemem powinny uwzględniać rodzaj leczonego zakażenia, w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną. Dawka do 2 g, trzy razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawka do 40 mg/kg mc. trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie odpowiednia podczas leczenia niektórych rodzajów zakażeń, takich jak zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter spp.) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń. Ponadto, należy rozważyć modyfikację dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz poniżej). Dorośli i młodzież Zakażenie Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne zapalenie płuc i tzw.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    respiratorowe zapalenie płuc: 500 mg lub 1 g Zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy: 2 g Powikłane zakażenia układu moczowego: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 500 mg lub 1 g Zakażenia śródporodowe i poporodowe: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg lub 1 g Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 2 g Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 1 g Meropenem jest zazwyczaj podawany w postaci wlewu dożylnego trwającego około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Zamiennie, zamiast we wlewie, dawki do 1 g mogą być podawane w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 minut. Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dawki 2 g drogą wstrzyknięcia dożylnego u pacjentów dorosłych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    Zaburzenia czynności nerek Jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min, u dorosłych i młodzieży dawka powinna zostać zmodyfikowana, tak jak podano poniżej. Dostępne są ograniczone dane dotyczące zmiany dawki w przypadku podawania leku w dawce jednostkowej 2 g. Klirens kreatyniny (ml/min) Dawka (dawka jednostkowa 500 mg, 1 g lub 2 g, patrz tabela wyżej) Częstość dawkowania 26-50: jedna dawka jednostkowa co 12 godzin 10-25: pół dawki jednostkowej co 12 godzin < 10: pół dawki jednostkowej co 24 godziny Meropenem jest usuwany z surowicy podczas hemodializy i hemofiltracji. Wymagana dawka powinna zostać podana po zakończeniu hemodializy. Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    Pacjenci w podeszłym wieku Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub klirensem kreatyniny większym niż 50 ml/min. Dzieci Dzieci poniżej 3. miesiąca życia Bezpieczeństwo i skuteczność meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia nie zostały ustalone; nie określono również optymalnego schematu dawkowania. Jednakże, na podstawie ograniczonych danych farmakokinetycznych można wnioskować, że dawka 20 mg/kg mc., stosowana co 8 godzin, może być odpowiednim sposobem podawania leku u dzieci w tym przedziale wiekowym (patrz punkt 5.2). Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i masie ciała do 50 kg W tabeli poniżej podano zalecane dawkowanie. Zakażenie Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc: 10 lub 20 mg/kg mc. Zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy: 40 mg/kg mc. Powikłane zakażenia układu moczowego: 10 lub 20 mg/kg mc.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 10 lub 20 mg/kg mc. Złożone zakażenia skóry i tkanek miękkich: 10 lub 20 mg/kg mc. Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 40 mg/kg mc. Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 20 mg/kg mc. Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg Należy podawać dawki jak u osób dorosłych. Brak doświadczeń w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podawania Meronem jest zazwyczaj podawany we wlewie dożylnym trwającym od 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Zamiennie, meropenem w dawkach do 20 mg/kg mc. może być podawany drogą wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 minut. Dostępne są ograniczone dane dotyczące podawania dzieciom dawki 40 mg/kg mc. we wstrzyknięciu dożylnym (bolus). W celu zapoznania się z instrukcjami dotyczącymi rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cefalosporyny).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wybierając meropenem do leczenia danego pacjenta należy wziąć pod uwagę, czy właściwe jest zastosowanie leku przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, uwzględniając czynniki, takie jak ciężkość zakażenia, występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne oraz ryzyko związane z wyborem leku w przypadku zakażenia bakterią oporną na karbapenemy. Oporność na Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter spp. Oporność na karbapenemy szczepów z rodziny Enterobacteriaceae lub z gatunku Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumanii jest zróżnicowana na terenie Europy. Osoba ordynująca lek powinna wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania szczepów opornych na karbapenemy. Reakcje nadwrażliwości Tak jak w przypadku leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, donoszono o przypadkach ciężkich i sporadycznie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Pacjenci, u których występowały reakcje nadwrażliwości po karbapenemach, penicylinach lub innych lekach przeciwbakteryjnych beta-laktamowych, mogą być nadwrażliwi także na meropenem. Przed rozpoczęciem leczenia meropenemem należy przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCAR), takie jak pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona, ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella, ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS), rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme, EM) i ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne. Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które prowadziły do zespołu Kounisa (ostrego, alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). Zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków W przypadku niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, donoszono o występowaniu zapalenia jelit związanego ze stosowaniem antybiotyków i rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Objawy mogą mieć różne nasilenie, od łagodnych do zagrażających życiu.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Dlatego jest ważne, aby wziąć pod uwagę to rozpoznanie u pacjenta, u którego wystąpi biegunka podczas leczenia lub po leczeniu meropenemem (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia i zastosowanie antybiotyków stosowanych do leczenia zakażeń bakterią Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit. Drgawki Niezbyt często, podczas leczenia karbapenemami, w tym także meropenemem, zgłaszano występowanie drgawek (patrz punkt 4.8). Monitorowanie czynności wątroby Podczas leczenia meropenemem należy ściśle monitorować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (zaburzenie czynności wątroby z cholestazą i cytolizą) (patrz punkt 4.8). 5 Podczas leczenia meropenemem pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi wcześniej chorobami wątroby należy kontrolować czynność wątroby. Nie ma konieczności zmiany dawki leku (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Potwierdzenie serokonwersji (obecności przeciwciał) w bezpośrednim teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) Podczas leczenia meropenemem może występować dodatni wynik bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa. Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu (patrz punkt 4.5). Produkt Meronem zawiera sód. Meronem, 500 mg: produkt leczniczy zawiera 45 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,25% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Meronem, 1 g: produkt leczniczy zawiera 90 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 4,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących interakcji, z wyjątkiem badań z probenecydem. Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych i w związku z tym hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania oraz zwiększenie stężenia meropenemu w surowicy. Należy zachować ostrożność stosując probenecyd jednocześnie z meropenemem. Nie prowadzono badań dotyczących wpływu meropenemu na stopień wiązania z białkami i metabolizm innych leków. Meropenem wiąże się z białkami osocza w tak małym stopniu, że nie jest spodziewane występowanie interakcji z innymi lekami, wynikających z wypierania ich z połączeń z białkami. Po podaniu kwasu walproinowego jednocześnie z karbapenemami donoszono o zmniejszeniu stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu około dwóch dni.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Interakcje
    Z uwagi na szybkie wystąpienie początku działania i duże działanie zmniejszające stężenie kwasu walproinowego, wydaje się, że jednoczesne leczenie kwasem walproinowym/walproinianem sodowym/walpromidem oraz lekiem z grupy karbapenemów nie powinno być stosowane i należy go unikać (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne stosowanie antybiotyków oraz warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Donoszono o wielu przypadkach zwiększenia działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów, którzy otrzymywali jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może różnić się zależnie od rodzaju zakażenia, wieku i stanu ogólnego pacjenta, dlatego trudno ocenić wpływ stosowanego antybiotyku na zwiększenie INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Zaleca się częstą kontrolę INR podczas i krótko po jednoczesnym podaniu antybiotyków z lekami przeciwzakrzepowymi.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Interakcje
    Dzieci i młodzież Badanie dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie ma danych lub są dostępne tylko ograniczone dane dotyczące stosowania meropenemu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ze względów bezpieczeństwa zaleca się, aby unikać stosowania meropenemu podczas ciąży. Karmienie piersi? Notowano wydzielanie niewielkich ilości meropenemu do mleka ludzkiego. Meropenemu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że spodziewane korzyści dla matki uzasadniają potencjalne ryzyko dla dziecka.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże prowadząc pojazdy lub obsługując maszyny, należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu meropenemu występowały bóle głowy, parestezje i drgawki.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych uzyskanych od 4872 pacjentów, a dotyczących 5026 zastosowań meropenemu, najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi po meropenemie była biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności lub wymioty (1,4%) i odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań diagnostycznych po meropenemie była trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych W poniższej tabeli podano działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, < 1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1 Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Zdarzenie Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i pochwy Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często trombocytoza Niezbyt często agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często anafilaksja (patrz punkty 4.3 i 4.4), obrzęk naczynioruchowy Zaburzenia psychiczne Rzadko majaczenie Zaburzenia układu nerwowego Często ból głowy Niezbyt często parestezja Rzadko drgawki (patrz punkt 4.4) Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności Niezbyt często zapalenie jelita związane z antybiotykoterapią (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi Niezbyt często zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka, świąd Niezbyt często toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona), rumień wielopostaciowy (patrz punkt 4.4), pokrzywka Częstość nieznana reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często odczyny zapalne, ból Niezbyt często zakrzepowe zapalenie żył, ból w miejscu podania Opis wybranych działań niepożądanych Zespół Kounisa: Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa) (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    Dzieci i młodzież Produkt Meronem jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczone dostępne dane wskazują na brak zwiększonego ryzyka jakichkolwiek działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki były zgodne z obserwowanymi w populacji pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest względne przedawkowanie, jeśli dawka nie została zmieniona tak, jak opisano w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie kliniczne wskazuje, że w przypadku wystąpienia przedawkowania ewentualne reakcje niepożądane są zgodne z profilem działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8, mają niewielkie nasilenie i przemijają po zaprzestaniu stosowania lub po zmniejszeniu dawki leku. Należy rozważyć stosowanie leczenia objawowego. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenem oraz jego metabolit ulegają hemodializie.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, karbapenemy, kod ATC: J01DH02 Mechanizm działania Działanie bakteriobójcze meropenemu polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych w wyniku wiązania się z białkiem wiążącym penicyliny (PBP, ang. penicillin binding protein). Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Podobnie jak dla innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamowych, skuteczność działania meropenemu zależy od czasu, w jakim stężenie meropenemu przekracza MIC (T>MIC). W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał działanie, gdy jego stężenia przekraczające MIC, określone dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie, utrzymywały się w osoczu przez około 40% czasu pomiędzy kolejnymi dawkami. Ten cel nie został osiągnięty w modelach klinicznych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Mechanizm oporności Oporność na meropenem może wynikać ze: (1) zmniejszonej przepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych (z powodu zmniejszonej produkcji białek porynowych), (2) zmniejszonego powinowactwa docelowych białek wiążących penicyliny (PBP), (3) zwiększonej ekspresji składowych pompy czynnie usuwającej antybiotyk z komórki bakteryjnej i (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. Na terenie Unii Europejskiej donoszono o lokalnym występowaniu skupisk zakażeń wywołanych przez bakterie oporne na karbapenemy. Nie ma oporności krzyżowej wynikającej z mechanizmu działania pomiędzy meropenem i lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednakże u bakterii może rozwinąć się oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstawania bierze udział zmniejszenie przepuszczalności i (lub) aktywacja pompy czynnie usuwającej antybiotyk z komórki bakteryjnej.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wartości graniczne Kryteria interpretacyjne minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration, MIC) do oznaczania wrażliwości zostały ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST) dla meropenem i są wymienione tutaj: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx Rozpowszechnienie nabytej oporności na lek może różnić się geograficznie oraz zmieniać w czasie w odniesieniu do poszczególnych gatunków drobnoustrojów i dlatego należy uwzględnić lokalne informacje na temat występowania oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. Zależnie od potrzeb, należy skorzystać z porady eksperta, gdy lokalne występowanie oporności jest takie, że użyteczność leku przynajmniej w przypadku niektórych rodzajów zakażeń jest wątpliwa.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Zazwyczaj wrażliwe gatunki Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (metycylino-wrażliwe) Staphylococcus species (metycylino-wrażliwe), w tym Staphylococcus epidermidis Streptococcus agalactiae (grupa B) Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius) Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes (grupa A) Tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Citrobacter koseri Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Morganella morganii Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Proteus vulgaris Serratia marcescens Beztlenowe Gram-dodatnie Clostridium perfringens Peptoniphilus asaccharoliticus Peptostreptococcus spp (w tym P. micros, P. anaerobius, P.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    magnus) Beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides caccae Grupa Bacteroides fragilis Prevotella bivia Prevotella disiens Gatunki, wśród których może wystąpić oporność nabyta Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecium Tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosa Organizmy o oporności naturalnej Tlenowe Gram-ujemne Stenotrophomonas maltophilia Legionella spp. Inne drobnoustroje Chlamydiophila pneumoniae Chlamydophila psittaci Coxiella burnetti Mycoplasma pneumoniae $ Gatunki, które wykazują pośrednią naturalną wrażliwość. £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem. † Odsetek oporności ≥ 50% w jednym lub więcej krajów EU. Nosacizna i melioidoza Stosowanie meropenemu u ludzi jest oparte na danych dotyczących wrażliwości drobnoustrojów Burkholderia mallei oraz Burkholderia pseudomallei w badaniach in vitro oraz na ograniczonych danych od pacjentów.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z krajowymi i (lub) międzynarodowymi dokumentami zawierającymi uzgodnienia dotyczące leczenia nosacizny i melioidozy.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne U osób zdrowych średni okres półtrwania wynosi około 1 godziny, średnia objętość dystrybucji około 0,25 l/kg (11- 27 l) i średni klirens 287 ml/min dla dawki 250 mg, który zmniejsza się do 205 ml/min dla dawki 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowym wlewie średnie Cmax wynosi odpowiednio około 23, 49 i 115 µg/ml, a odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3; 62,3 i 153 µg h/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax to 52 i 112 µg/ml, odpowiednio po dawkach 500 mg i 1000 mg. Po podaniu dawek wielokrotnych co 8 godzin osobom z prawidłową czynnością nerek, nie obserwowano kumulacji meropenemu. Badanie u 12 pacjentów, którym podawano 1 000 mg meropenemu co 8 godzin po zabiegach chirurgicznych z powodu zakażenia w obrębie jamy brzusznej, wykazało, że Cmax i okres półtrwania są porównywalne do wartości u osób zdrowych, lecz objętość dystrybucji jest większa i wynosi 27 l.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dystrybucja Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosi około 2% i jest niezależne od jego stężenia. Po szybkim podaniu (w czasie 5 minut lub krótszym), farmakokinetyka jest dwuwykładnicza, ale jest ona w mniejszym stopniu wyrażona po infuzji trwającej 30 minut. Wykazano, że meropenem dobrze przenika do wielu płynów i tkanek w tym do płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek żeńskiego układu płciowego, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej. Metabolizm Meropenem jest metabolizowany na drodze hydrolizy pierścienia beta-laktamowego, co prowadzi do powstania nieczynnego metabolitu. W badaniach in vitro meropenem wykazuje mniejszą niż imipenem wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I) i dlatego nie ma konieczności jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I. Eliminacja Meropenem jest głównie wydalany przez nerki w niezmienionej postaci; około 70% (50-75%) jest wydalane w niezmienionej postaci w ciągu 12 godzin.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Kolejne 28% jest wykrywane w postaci mikrobiologicznie nieczynnego metabolitu. Tylko około 2% dawki jest wydalane z kałem. Zmierzony klirens nerkowy i wpływ probenecydu wskazuje na to, że meropenem podlega zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych. Niewydolność nerek W przypadku niewydolności nerek zwiększa się AUC stężenia w osoczu i wydłuża się okres półtrwania dla meropenemu. Odnotowano, że AUC zwiększało się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CrCl 33-74 ml/min), 5-krotnie w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (CrCl 4-23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl <2 ml/min) w porównaniu do wartości u osób z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 ml/min). Wartość AUC dla nieaktywnych mikrobiologicznie metabolitów z otwartym pierścieniem była także znacząco zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Zaleca się modyfikację dawki u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Meropenem jest usuwany podczas hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem. Niewydolność wątroby W badaniu przeprowadzonym u pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazano, że choroba wątroby nie wpływa na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych. Pacjenci dorośli W przeprowadzonych badaniach farmakokinetycznych u osób chorych w porównaniu do zdrowych z równoważną czynnością nerek nie obserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce. W modelu populacyjnym opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w jamie brzusznej lub zapaleniem płuc, wykazano zależność objętości głównego kompartmentu od masy i klirensu zależnego od klirensu kreatyniny i wieku. Dzieci i młodzież Badanie farmakokinetyki u niemowląt i dzieci z zakażeniem, po dawkach 10, 20 i 40 mg/kg mc.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    wykazało wartości Cmax zbliżone do obserwowanych u osób dorosłych po dawkach odpowiednio 500, 1000 i 2000 mg. Porównanie wykazuje spójne dane farmakokinetyczne dla dawek i okresów półtrwania podobne do zaobserwowanych u dorosłych u wszystkich dzieci z wyjątkiem najmłodszych (<6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg mc. (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg mc. (2-5 lat), 5,3 ml/min/kg mc. (6-23 miesięcy) oraz 4,3 ml/min/kg mc. (2-5 miesięcy). Około 60% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 12 godzin jako meropenem, a następne 12% w postaci metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% stężenia w osoczu, jednak istnieje znacząca zmienność osobnicza. Farmakokinetyka meropenemu badana u noworodków wymagających leczenia przeciwzakażeniowego, wykazuje u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym większy, przy ogólnym, średnim biologicznym okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Symulacja Monte Carlo przeprowadzona w oparciu o model PK populacji wykazała, że po zastosowaniu dawki 20 mg/kg mc. co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% dla P. aeruginosa u 95% noworodków urodzonych przed czasem i u 91% noworodków urodzonych o czasie. Osoby w podeszłym wieku Badania farmakokinetyki u osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu w osoczu, które korelowało ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny i mniejszą redukcją klirensu pozanerkowego. Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów w podeszłym wieku, poza przypadkami umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania prowadzone na zwierzętach wykazały, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki. Histologiczne dowody uszkodzenia kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów tylko po 12 dawkach 2000 mg/kg mc. i większych po podaniu pojedynczym i u małp w 7-dniowym badaniu, po dawkach 500 mg/kg mc. Meropenem jest ogólnie dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Oddziaływanie na układ nerwowy było obserwowane w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni po dawkach przekraczających 1000 g/kg mc. Po podaniu dożylnym, wartość LD50 meropenemu i.v. u gryzoni wynosiła powyżej 2000 mg/kg mc. W badaniach z powtarzanymi dawkami meropenemu, podawanymi do 6 miesięcy, obserwowano niewielkie efekty uboczne, w tym zmniejszenie liczby krwinek czerwonych u psów. W przeprowadzonych konwencjonalnych badaniach u szczurów po dawkach do 750 mg/kg mc. i u małp po dawkach do 360 mg/kg mc.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    nie uzyskano dowodów na potencjalne działanie mutagenne, jak również na toksyczny wpływ na reprodukcję, w tym na działanie teratogenne. Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości na meropenem młodych zwierząt w porównaniu z osobnikami dorosłymi. Produkt podawany dożylnie był dobrze tolerowany przez zwierzęta. Meropenem i jego jedyny metabolit miały u zwierząt podobny profil toksyczności.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Meronem, 500 mg: sodu węglan bezwodny Meronem, 1 g: sodu węglan bezwodny 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 4 lata Po rozpuszczeniu: Szybkie wstrzyknięcie dożylne W celu przygotowania roztworu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić produkt w wodzie do wstrzykiwań, do otrzymania stężenia 50 mg/ml. Wykazano trwałość chemiczną i fizyczną sporządzonego roztworu do szybkiego wstrzyknięcia podczas przechowywania przez 3 godziny w temperaturze do 25°C lub 12 godzin podczas przechowywania w stanie schłodzonym (2-8°C). Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej roztwór należy podać niezwłocznie, chyba że sposób otwierania, rozpuszczania i rozcieńczania wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    Jeżeli roztwór nie zostanie podany niezwłocznie, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania ponosi użytkownik. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze do 30°C. Nie zamrażać sporządzonego roztworu. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Meronem, 500 mg: 674 mg proszku w 20 ml fiolce ze szkła I typu z zamknięciem (szary korek z gumy halobutylowej z nakładką z aluminium). Meronem, 1 g: 1348 mg proszku w 30 ml fiolce ze szkła I typu z zamknięciem (szary korek z gumy halobutylowej z nakładką z aluminium). Produkt jest dostarczany w opakowaniach zawierających 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcie W celu przygotowania meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    Infuzja W celu przygotowania meropenemu do infuzji dożylnej można rozpuścić proszek bezpośrednio w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze dekstrozy do infuzji. Każda fiolka służy do jednorazowego użycia. W trakcie przygotowywania roztworu oraz jego podawania należy zachować standardowe warunki aseptyki. Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Meronem, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Meronem, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Meronem, 500 mg Każda fiolka zawiera 500 mg meropenemu (Meropenemum) w postaci meropenemu trójwodnego. Meronem, 1 g Każda fiolka zawiera 1 g meropenemu (Meropenemum) w postaci meropenemu trójwodnego. Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Każda fiolka 500 mg zawiera 104 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej około 2 mEq sodu (około 45 mg). Każda fiolka 1 g zawiera 208 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej około 4 mEq sodu (około 90 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Proszek biały do jasnożółtego.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Produkt Meronem jest wskazany do leczenia następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku 3 miesięcy i starszych (patrz punkty 4.4 i 5.1): ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc; zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Produkt Meronem może być stosowany w leczeniu gorączkujących pacjentów z neutropenią, u których występuje podejrzenie zakażenia bakteryjnego. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Poniższa tabela zawiera ogólne zalecenia dotyczące dawkowania. Dawka i czas trwania leczenia meropenemem powinny uwzględniać rodzaj leczonego zakażenia, w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną. Dawka do 2 g, trzy razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawka do 40 mg/kg mc. trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie odpowiednia podczas leczenia niektórych rodzajów zakażeń, takich jak zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter spp.) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń. Ponadto, należy rozważyć modyfikację dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz poniżej). Dorośli i młodzież Zakażenie Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne zapalenie płuc i tzw.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    respiratorowe zapalenie płuc: 500 mg lub 1 g Zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy: 2 g Powikłane zakażenia układu moczowego: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 500 mg lub 1 g Zakażenia śródporodowe i poporodowe: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg lub 1 g Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 2 g Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 1 g Meropenem jest zazwyczaj podawany w postaci wlewu dożylnego trwającego około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Zamiennie, zamiast we wlewie, dawki do 1 g mogą być podawane w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 minut. Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dawki 2 g drogą wstrzyknięcia dożylnego u pacjentów dorosłych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Zaburzenia czynności nerek Jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min, u dorosłych i młodzieży dawka powinna zostać zmodyfikowana, tak jak podano poniżej. Dostępne są ograniczone dane dotyczące zmiany dawki w przypadku podawania leku w dawce jednostkowej 2 g. Klirens kreatyniny (ml/min) Dawka (dawka jednostkowa 500 mg, 1 g lub 2 g, patrz tabela wyżej) Częstość dawkowania 26-50: jedna dawka jednostkowa co 12 godzin 10-25: pół dawki jednostkowej co 12 godzin < 10: pół dawki jednostkowej co 24 godziny Meropenem jest usuwany z surowicy podczas hemodializy i hemofiltracji. Wymagana dawka powinna zostać podana po zakończeniu hemodializy. Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Pacjenci w podeszłym wieku Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub klirensem kreatyniny większym niż 50 ml/min. Dzieci Dzieci poniżej 3. miesiąca życia Bezpieczeństwo i skuteczność meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia nie zostały ustalone; nie określono również optymalnego schematu dawkowania. Jednakże, na podstawie ograniczonych danych farmakokinetycznych można wnioskować, że dawka 20 mg/kg mc., stosowana co 8 godzin, może być odpowiednim sposobem podawaniu leku u dzieci w tym przedziale wiekowym (patrz punkt 5.2). Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i masie ciała do 50 kg W tabeli poniżej podano zalecane dawkowanie. Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc: 10 lub 20 mg/kg mc. Zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy: 40 mg/kg mc. Powikłane zakażenia układu moczowego: 10 lub 20 mg/kg mc. Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 10 lub 20 mg/kg mc.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Złożone zakażenia skóry i tkanek miękkich: 10 lub 20 mg/kg mc. Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 40 mg/kg mc. Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 20 mg/kg mc. Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg Należy podawać dawki jak u osób dorosłych. Brak doświadczeń w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podawania Meronem jest zazwyczaj podawany we wlewie dożylnym trwającym od 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Zamiennie, meropenem w dawkach do 20 mg/kg mc. może być podawany drogą wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 minut. Dostępne są ograniczone dane dotyczące podawania dzieciom dawki 40 mg/kg mc. we wstrzyknięciu dożylnym (bolus). W celu zapoznania się z instrukcjami dotyczącymi rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cefalosporyny).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wybierając meropenem do leczenia danego pacjenta należy wziąć pod uwagę, czy właściwe jest zastosowanie leku przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, uwzględniając czynniki, takie jak ciężkość zakażenia, występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne oraz ryzyko związane z wyborem leku w przypadku zakażenia bakterią oporną na karbapenemy. Oporność na Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter spp. Oporność na karbapenemy szczepów z rodziny Enterobacteriaceae lub z gatunku Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumanii jest zróżnicowana na terenie Europy. Osoba ordynująca lek powinna wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania szczepów opornych na karbapenemy. Reakcje nadwrażliwości Tak jak w przypadku leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, donoszono o przypadkach ciężkich i sporadycznie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Pacjenci, u których występowały reakcje nadwrażliwości po karbapenemach, penicylinach lub innych lekach przeciwbakteryjnych beta-laktamowych, mogą być nadwrażliwi także na meropenem. Przed rozpoczęciem leczenia meropenemem należy przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCAR), takie jak pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona, ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella, ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS), rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme, EM) i ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne. Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które prowadziły do zespołu Kounisa (ostrego, alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). Zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków W przypadku niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, donoszono o występowaniu zapalenia jelit związanego ze stosowaniem antybiotyków i rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Objawy mogą mieć różne nasilenie, od łagodnych do zagrażających życiu.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Dlatego jest ważne, aby wziąć pod uwagę to rozpoznanie u pacjenta, u którego wystąpi biegunka podczas leczenia lub po leczeniu meropenemem (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia i zastosowanie antybiotyków stosowanych do leczenia zakażeń bakterią Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit. Drgawki Niezbyt często, podczas leczenia karbapenemami, w tym także meropenemem, zgłaszano występowanie drgawek (patrz punkt 4.8). Monitorowanie czynności wątroby Podczas leczenia meropenemem należy ściśle monitorować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (zaburzenie czynności wątroby z cholestazą i cytolizą) (patrz punkt 4.8). 5 Podczas leczenia meropenemem pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi wcześniej chorobami wątroby należy kontrolować czynność wątroby. Nie ma konieczności zmiany dawki leku (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Potwierdzenie serokonwersji (obecności przeciwciał) w bezpośrednim teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) Podczas leczenia meropenemem może występować dodatni wynik bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa. Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu (patrz punkt 4.5). Produkt Meronem zawiera sód. Meronem, 500 mg: produkt leczniczy zawiera 45 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,25% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Meronem, 1 g: produkt leczniczy zawiera 90 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 4,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących interakcji, z wyjątkiem badań z probenecydem. Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych i w związku z tym hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania oraz zwiększenie stężenia meropenemu w surowicy. Należy zachować ostrożność stosując probenecyd jednocześnie z meropenemem. Nie prowadzono badań dotyczących wpływu meropenemu na stopień wiązania z białkami i metabolizm innych leków. Meropenem wiąże się z białkami osocza w tak małym stopniu, że nie jest spodziewane występowanie interakcji z innymi lekami, wynikających z wypierania ich z połączeń z białkami. Po podaniu kwasu walproinowego jednocześnie z karbapenemami donoszono o zmniejszeniu stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu około dwóch dni.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Interakcje
    Z uwagi na szybkie wystąpienie początku działania i duże działanie zmniejszające stężenie kwasu walproinowego, wydaje się, że jednoczesne leczenie kwasem walproinowym/walproinianem sodowym/walpromidem oraz lekiem z grupy karbapenemów nie powinno być stosowane i należy go unikać (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne stosowanie antybiotyków oraz warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Donoszono o wielu przypadkach zwiększenia działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów, którzy otrzymywali jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może różnić się zależnie od rodzaju zakażenia, wieku i stanu ogólnego pacjenta, dlatego trudno ocenić wpływ stosowanego antybiotyku na zwiększenie INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Zaleca się częstą kontrolę INR podczas i krótko po jednoczesnym podaniu antybiotyków z lekami przeciwzakrzepowymi.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Interakcje
    Dzieci i młodzież Badanie dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie ma danych lub są dostępne tylko ograniczone dane dotyczące stosowania meropenemu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ze względów bezpieczeństwa zaleca się, aby unikać stosowania meropenemu podczas ciąży. Karmienie piersi? Notowano wydzielanie niewielkich ilości meropenemu do mleka ludzkiego. Meropenemu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że spodziewane korzyści dla matki uzasadniają potencjalne ryzyko dla dziecka. 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże prowadząc pojazdy lub obsługując maszyny, należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu meropenemu występowały bóle głowy, parestezje i drgawki.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych uzyskanych od 4872 pacjentów, a dotyczących 5026 zastosowań meropenemu, najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi po meropenemie była biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności lub wymioty (1,4%) i odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań diagnostycznych po meropenemie była trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych W poniższej tabeli podano działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, < 1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1 Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Zdarzenie Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i pochwy Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często trombocytoza Niezbyt często agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często anafilaksja (patrz punkty 4.3 i 4.4), obrzęk naczynioruchowy Zaburzenia psychiczne Rzadko majaczenie Zaburzenia układu nerwowego Często ból głowy Niezbyt często parestezja Rzadko drgawki (patrz punkt 4.4) Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności Niezbyt często zapalenie jelita związane z antybiotykoterapią (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi Niezbyt często zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka, świąd Niezbyt często toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona), rumień wielopostaciowy (patrz punkt 4.4), pokrzywka Częstość nieznana reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często odczyny zapalne, ból Niezbyt często zakrzepowe zapalenie żył, ból w miejscu podania Opis wybranych działań niepożądanych Zespół Kounisa: Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa) (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    Dzieci i młodzież Produkt Meronem jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczone dostępne dane wskazują na brak zwiększonego ryzyka jakichkolwiek działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki były zgodne z obserwowanymi w populacji pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego. 4.9 Przedawkowanie Podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest względne przedawkowanie, jeśli dawka nie została zmieniona tak, jak opisano w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie kliniczne wskazuje, że w przypadku wystąpienia przedawkowania ewentualne reakcje niepożądane są zgodne z profilem działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8, mają niewielkie nasilenie i przemijają po zaprzestaniu stosowania lub po zmniejszeniu dawki leku. Należy rozważyć stosowanie leczenia objawowego. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenem oraz jego metabolit ulegają hemodializie.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże prowadząc pojazdy lub obsługując maszyny, należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu meropenemu występowały bóle głowy, parestezje i drgawki.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych uzyskanych od 4872 pacjentów, a dotyczących 5026 zastosowań meropenemu, najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi po meropenemie była biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności lub wymioty (1,4%) i odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań diagnostycznych po meropenemie była trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych W poniższej tabeli podano działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, < 1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1 Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Zdarzenie Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i pochwy Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często trombocytoza Niezbyt często agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często anafilaksja (patrz punkty 4.3 i 4.4), obrzęk naczynioruchowy Zaburzenia psychiczne Rzadko majaczenie Zaburzenia układu nerwowego Często ból głowy Niezbyt często parestezja Rzadko drgawki (patrz punkt 4.4) Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności Niezbyt często zapalenie jelita związane z antybiotykoterapią (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi Niezbyt często zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka, świąd Niezbyt często toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona), rumień wielopostaciowy (patrz punkt 4.4), pokrzywka Częstość nieznana reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często odczyny zapalne, ból Niezbyt często zakrzepowe zapalenie żył, ból w miejscu podania Opis wybranych działań niepożądanych Zespół Kounisa: Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa) (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Dzieci i młodzież Produkt Meronem jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczone dostępne dane wskazują na brak zwiększonego ryzyka jakichkolwiek działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki były zgodne z obserwowanymi w populacji pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest względne przedawkowanie, jeśli dawka nie została zmieniona tak, jak opisano w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie kliniczne wskazuje, że w przypadku wystąpienia przedawkowania ewentualne reakcje niepożądane są zgodne z profilem działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8, mają niewielkie nasilenie i przemijają po zaprzestaniu stosowania lub po zmniejszeniu dawki leku. Należy rozważyć stosowanie leczenia objawowego. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenem oraz jego metabolit ulegają hemodializie.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, karbapenemy, kod ATC: J01DH02 Mechanizm działania Działanie bakteriobójcze meropenemu polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych w wyniku wiązania się z białkiem wiążącym penicyliny (PBP, ang. penicillin binding protein). Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Podobnie jak dla innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamowych, skuteczność działania meropenemu zależy od czasu, w jakim stężenie meropenemu przekracza MIC (T>MIC). W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał działanie, gdy jego stężenia przekraczające MIC, określone dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie, utrzymywały się w osoczu przez około 40% czasu pomiędzy kolejnymi dawkami. Ten cel nie został osiągnięty w modelach klinicznych.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Mechanizm oporności Oporność na meropenem może wynikać ze: zmniejszonej przepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych (z powodu zmniejszonej produkcji białek porynowych), zmniejszonego powinowactwa docelowych białek wiążących penicyliny (PBP), zwiększonej ekspresji składowych pompy czynnie usuwającej antybiotyk z komórki bakteryjnej produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. Na terenie Unii Europejskiej donoszono o lokalnym występowaniu skupisk zakażeń wywołanych przez bakterie oporne na karbapenemy. Nie ma oporności krzyżowej wynikającej z mechanizmu działania pomiędzy meropenem i lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednakże u bakterii może rozwinąć się oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstawania bierze udział zmniejszenie przepuszczalności i (lub) aktywacja pompy czynnie usuwającej antybiotyk z komórki bakteryjnej.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wartości graniczne Kryteria interpretacyjne minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration, MIC) do oznaczania wrażliwości zostały ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST) dla meropenem i są wymienione tutaj: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx Rozpowszechnienie nabytej oporności na lek może różnić się geograficznie oraz zmieniać w czasie w odniesieniu do poszczególnych gatunków drobnoustrojów i dlatego należy uwzględnić lokalne informacje na temat występowania oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. Zależnie od potrzeb, należy skorzystać z porady eksperta, gdy lokalne występowanie oporności jest takie, że użyteczność leku przynajmniej w przypadku niektórych rodzajów zakażeń jest wątpliwa.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Zazwyczaj wrażliwe gatunki Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (metycylino-wrażliwe) Staphylococcus species (metycylino-wrażliwe), w tym Staphylococcus epidermidis Streptococcus agalactiae (grupa B) Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius) Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes (grupa A) Tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Citrobacter koseri Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Morganella morganii Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Proteus vulgaris Serratia marcescens Beztlenowe Gram-dodatnie Clostridium perfringens Peptoniphilus asaccharoliticus Peptostreptococcus spp (w tym P. micros, P. anaerobius, P.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    magnus) Beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides caccae Grupa Bacteroides fragilis Prevotella bivia Prevotella disiens Gatunki, wśród których może wystąpić oporność nabyta Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecium Tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosa Organizmy o oporności naturalnej Tlenowe Gram-ujemne Stenotrophomonas maltophilia Legionella spp. Inne drobnoustroje Chlamydiophila pneumoniae Chlamydophila psittaci Coxiella burnetti Mycoplasma pneumoniae $ Gatunki, które wykazują pośrednią naturalną wrażliwość. £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem. † Odsetek oporności ≥ 50% w jednym lub więcej krajów EU. Nosacizna i melioidoza Stosowanie meropenemu u ludzi jest oparte na danych dotyczących wrażliwości drobnoustrojów Burkholderia mallei oraz Burkholderia pseudomallei w badaniach in vitro oraz na ograniczonych danych od pacjentów.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z krajowymi i (lub) międzynarodowymi dokumentami zawierającymi uzgodnienia dotyczące leczenia nosacizny i melioidozy.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne U osób zdrowych średni okres półtrwania wynosi około 1 godziny, średnia objętość dystrybucji około 0,25 l/kg (11- 27 l) i średni klirens 287 ml/min dla dawki 250 mg, który zmniejsza się do 205 ml/min dla dawki 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowym wlewie średnie Cmax wynosi odpowiednio około 23, 49 i 115 µg/ml, a odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3; 62,3 i 153 µg h/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax to 52 i 112 µg/ml, odpowiednio po dawkach 500 mg i 1000 mg. Po podaniu dawek wielokrotnych co 8 godzin osobom z prawidłową czynnością nerek, nie obserwowano kumulacji meropenemu. Badanie u 12 pacjentów, którym podawano 1 000 mg meropenemu co 8 godzin po zabiegach chirurgicznych z powodu zakażenia w obrębie jamy brzusznej, wykazało, że Cmax i okres półtrwania są porównywalne do wartości u osób zdrowych, lecz objętość dystrybucji jest większa i wynosi 27 l.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dystrybucja Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosi około 2% i jest niezależne od jego stężenia. Po szybkim podaniu (w czasie 5 minut lub krótszym), farmakokinetyka jest dwuwykładnicza, ale jest ona w mniejszym stopniu wyrażona po infuzji trwającej 30 minut. Wykazano, że meropenem dobrze przenika do wielu płynów i tkanek w tym do płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek żeńskiego układu płciowego, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej. Metabolizm Meropenem jest metabolizowany na drodze hydrolizy pierścienia beta-laktamowego, co prowadzi do powstania nieczynnego metabolitu. W badaniach in vitro meropenem wykazuje mniejszą niż imipenem wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I) i dlatego nie ma konieczności jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I. Eliminacja Meropenem jest głównie wydalany przez nerki w niezmienionej postaci; około 70% (50-75%) jest wydalane w niezmienionej postaci w ciągu 12 godzin.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Kolejne 28% jest wykrywane w postaci mikrobiologicznie nieczynnego metabolitu. Tylko około 2% dawki jest wydalane z kałem. Zmierzony klirens nerkowy i wpływ probenecydu wskazuje na to, że meropenem podlega zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych. Niewydolność nerek W przypadku niewydolności nerek zwiększa się AUC stężenia w osoczu i wydłuża się okres półtrwania dla meropenemu. Odnotowano, że AUC zwiększało się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CrCl 33-74 ml/min), 5-krotnie w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (CrCl 4-23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl <2 ml/min) w porównaniu do wartości u osób z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 ml/min). Wartość AUC dla nieaktywnych mikrobiologicznie metabolitów z otwartym pierścieniem była także znacząco zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Zaleca się modyfikację dawki u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Meropenem jest usuwany podczas hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem. Niewydolność wątroby W badaniu przeprowadzonym u pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazano, że choroba wątroby nie wpływa na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych. Pacjenci dorośli W przeprowadzonych badaniach farmakokinetycznych u osób chorych w porównaniu do zdrowych z równoważną czynnością nerek nie obserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce. W modelu populacyjnym opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w jamie brzusznej lub zapaleniem płuc, wykazano zależność objętości głównego kompartmentu od masy i klirensu zależnego od klirensu kreatyniny i wieku. Dzieci i młodzież Badanie farmakokinetyki u niemowląt i dzieci z zakażeniem, po dawkach 10, 20 i 40 mg/kg mc.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    wykazało wartości Cmax zbliżone do obserwowanych u osób dorosłych po dawkach odpowiednio 500, 1000 i 2000 mg. Porównanie wykazuje spójne dane farmakokinetyczne dla dawek i okresów półtrwania podobne do zaobserwowanych u dorosłych u wszystkich dzieci z wyjątkiem najmłodszych (<6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg mc. (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg mc. (2-5 lat), 5,3 ml/min/kg mc. (6-23 miesięcy) oraz 4,3 ml/min/kg mc. (2-5 miesięcy). Około 60% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 12 godzin jako meropenem, a następne 12% w postaci metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% stężenia w osoczu, jednak istnieje znacząca zmienność osobnicza. Farmakokinetyka meropenemu badana u noworodków wymagających leczenia przeciwzakażeniowego, wykazuje u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym większy, przy ogólnym, średnim biologicznym okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Symulacja Monte Carlo przeprowadzona w oparciu o model PK populacji wykazała, że po zastosowaniu dawki 20 mg/kg mc. co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% dla P. aeruginosa u 95% noworodków urodzonych przed czasem i u 91% noworodków urodzonych o czasie. Osoby w podeszłym wieku Badania farmakokinetyki u osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu w osoczu, które korelowało ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny i mniejszą redukcją klirensu pozanerkowego. Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów w podeszłym wieku, poza przypadkami umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania prowadzone na zwierzętach wykazały, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki. Histologiczne dowody uszkodzenia kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów tylko po dawkach 2000 mg/kg mc. i większych po podaniu pojedynczym i u małp w 7-dniowym badaniu, po dawkach 500 mg/kg mc. Meropenem jest ogólnie dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Oddziaływanie na układ nerwowy było obserwowane w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni po dawkach przekraczających 1000 g/kg mc. Po podaniu dożylnym, wartość LD50 meropenemu i.v. u gryzoni wynosiła powyżej 2000 mg/kg mc. W badaniach z powtarzanymi dawkami meropenemu, podawanymi do 6 miesięcy, obserwowano niewielkie efekty uboczne, w tym zmniejszenie liczby krwinek czerwonych u psów. W przeprowadzonych konwencjonalnych badaniach u szczurów po dawkach do 750 mg/kg mc. i u małp po dawkach do 360 mg/kg mc.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    nie uzyskano dowodów na potencjalne działanie mutagenne, jak również na toksyczny wpływ na reprodukcję, w tym na działanie teratogenne. Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości na meropenem młodych zwierząt w porównaniu z osobnikami dorosłymi. Produkt podawany dożylnie był dobrze tolerowany przez zwierzęta. Meropenem i jego jedyny metabolit miały u zwierząt podobny profil toksyczności.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Meronem, 500 mg: sodu węglan bezwodny Meronem, 1 g: sodu węglan bezwodny 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 4 lata Po rozpuszczeniu: Szybkie wstrzyknięcie dożylne W celu przygotowania roztworu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić produkt w wodzie do wstrzykiwań, do otrzymania stężenia 50 mg/ml. Wykazano trwałość chemiczną i fizyczną sporządzonego roztworu do szybkiego wstrzyknięcia podczas przechowywania przez 3 godziny w temperaturze do 25°C lub 12 godzin podczas przechowywania w stanie schłodzonym (2-8°C). Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej roztwór należy podać niezwłocznie, chyba że sposób otwierania, rozpuszczania i rozcieńczania wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Jeżeli roztwór nie zostanie podany niezwłocznie, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania ponosi użytkownik. Infuzja W celu sporządzenia roztworu do infuzji dożylnej należy rozpuścić produkt w 0,9% roztworze chlorku sodu do infuzji lub w 5% roztworze dekstrozy do infuzji, do otrzymania stężenia od 1 do 20 mg/ml. Wykazano trwałość chemiczną i fizyczną roztworu do infuzji sporządzonego z użyciem 0,9% roztworu chlorku sodu podczas przechowywania przez 3 godziny w temperaturze do 25°C lub 24 godziny podczas przechowywania w stanie schłodzonym (2-8°C). Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej roztwór należy podać niezwłocznie, chyba że sposób otwierania, rozpuszczania i rozcieńczania wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Jeżeli roztwór nie zostanie podany niezwłocznie, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania ponosi użytkownik. Roztwór produktu leczniczego w 5% roztworze dekstrozy należy podać niezwłocznie.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Sporządzonych roztworów nie należy zamrażać. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze do 30°C. Nie zamrażać sporządzonego roztworu. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Meronem, 500 mg: 674 mg proszku w 20 ml fiolce ze szkła I typu z zamknięciem (szary korek z gumy halobutylowej z nakładką z aluminium). Meronem, 1 g: 1348 mg proszku w 30 ml fiolce ze szkła I typu z zamknięciem (szary korek z gumy halobutylowej z nakładką z aluminium). Produkt jest dostarczany w opakowaniach zawierających 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcie W celu przygotowania meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań.
  • CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Infuzja W celu przygotowania meropenemu do infuzji dożylnej można rozpuścić proszek bezpośrednio w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze dekstrozy do infuzji. Każda fiolka służy do jednorazowego użycia. W trakcie przygotowywania roztworu oraz jego podawania należy zachować standardowe warunki aseptyki. Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Nableran, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Nableran, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Nableran, 500 mg Każda fiolka zawiera 500 mg meropenemu ( Meropenemum ) w postaci meropenemu trójwodnego . Nableran, 1 g Każda fiolka zawiera 1 g meropenemu ( Meropenemum ) w postaci meropenemu trójwodnego. Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każda fiolka po 500 mg zawiera 104 mg węglanu sodu, co odpowiada około 2,0 mEq sodu (około 45 mg). Każda fiolka po 1 g zawiera 208 mg węglanu sodu co odpowiada około 4,0 mEq sodu (około 45 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Proszek krystaliczny barwy białej do jasnożółtej.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Nableran jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i u dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy (patrz punkty 4.4 i 5.1):  ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc;  zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy;  powikłane zakażenia dróg moczowych;  powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej;  zakażenia okołoporodowe;  powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich;  ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Produkt leczniczy Nableran można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeżeli podejrzewa się, że gorączka spowodowana jest zakażeniem bakteryjnym. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Poniższe tabele przedstawiają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania. Ustalając dawkę meropenemu i czas leczenia należy uwzględniać rodzaj zakażenia, w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną. W leczeniu niektórych rodzajów zakażeń, takich jak szpitalne zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter spp. ) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń, szczególnie wskazane może być stosowanie dawki do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawki do 40 mg/kg mc. trzy razy na dobę u dzieci. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dodatkowe uwzględnienie tego podczas dawkowania (patrz niżej). Dorośli i młodzież
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    ZakażenieDawka podawana co 8 godzin
    Ciężkie apalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowezapalenie płuc500 mg lub 1 g
    Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy2 g
    Powikłane zakażenia dróg moczowych500 mg lub 1 g
    Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej500 mg lub 1 g
    Zakażenia okołoporodowe500 mg lub 1 g
    Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich500 mg lub 1 g
    Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych2 g
    U pacjentów z neutropenią i gorączką1 g
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    Meropenem podaje się zwykle w infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie dawki do 1 g można podawać we wstrzyknięciu dożylnym, trwającym około 5 minut. Dostępne dane potwierdzające bezpieczeństwo podawania dorosłym dawki 2 g we wstrzyknięciu dożylnym, są ograniczone. Zaburzenia czynności nerek Dawkę dla dorosłych i młodzieży należy zmodyfikować, jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min (patrz niżej). Dane potwierdzające taką modyfikację dla jednostkowej dawki 2 g są ograniczone.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    Klirens kreatyniny (ml/min)Dawka(na podstawie jednostkowych dawek 500 mg, 1 g lub 2 g, patrz tabela wyżej)Częstość podawania
    26-501 dawka jednostkowaco 12 godzin
    10-251/2 dawki jednostkowejco 12 godzin
    <101/2 dawki jednostkowejco 24 godzin
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    Meropenem jest usuwany z krążenia podczas hemodializy i hemofiltracji. Odpowiednią dawkę należy podać po zakończeniu cyklu hemodializy. Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna (patrz punkt 4.4). Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub z klirensem kreatyniny większym niż 50 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna. Dzieci i młodzież Dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności meropenemu u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy ani nie ustalono dla nich optymalnego schematu dawkowania. Jednak ograniczone dane farmakokinetyczne świadczą o tym, że odpowiednim schematem dawkowania może być podawanie meropenemu w dawce 20 mg/kg mc. co 8 godzin (patrz punkt 5.2).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat, o masie ciała do 50 kg W tabeli niżej przedstawiono zalecane schematy dawkowania.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    ZakażenieDawka podawana co 8 godzin
    Zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalnezapalenie płuc10 lub 20 mg/kg mc.
    Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy40 mg/kg mc.
    Powikłane zakażenia dróg moczowych10 lub 20 mg/kg mc.
    Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej10 lub 20 mg/kg mc.
    Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich10 lub 20 mg/kg mc.
    Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych40 mg/kg mc.
    U pacjentów z neutropenią i gorączką20 mg/kg mc.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dawkowanie
    Dzieci o masie ciała większej niż 50 kg Należy podawać dawkę zalecaną dla pacjentów dorosłych. Brak doświadczenia dotyczącego stosowania produktu u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podawania Meropenem podaje się zwykle w infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie dawki do 20 mg/kg mc. można podawać we wstrzyknięciu dożylnym trwającym około 5 minut. Dostępne dane potwierdzające bezpieczeństwo podawania dzieciom dawki 40 mg/kg mc. we wstrzyknięciu dożylnym, są ograniczone. Instrukcja dotycząca rozpuszczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na którykolwiek inny przeciwbakteryjny lek beta-laktamowy (np. penicyliny lub cefalosporyny).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wybierając meropenem do leczenia konkretnego pacjenta należy ocenić przydatność podawania leku przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów na podstawie takich czynników, jak ciężkość zakażenia, występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne i ryzyko związane z zakażeniem bakteriami opornymi na karbapenemy. Oporność na Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter spp. Oporność na karbapenemy szczepów z rodziny Enterobacteriaceae, z gatunku Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter baumanii jest zróżnicowana na terenie Europy. Osoba ordynująca lek powinna wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania szczepów opornych na karbapenemy . Reakcje nadwrażliwości Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano ciężkie i sporadycznie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Pacjenci, u których w przeszłości wystąpiły reakcje nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą być również nadwrażliwi na meropenem. Przed rozpoczęciem leczenia meropenemem należy zebrać szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. Jeśli wystąpi ciężka reakcja alergiczna, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (ang. severe cutaneous adverse reactions , SCAR), takie jak pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona, ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella, ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms , DRESS), rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme , EM) i ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    acute generalised exanthematous pustulosis , AGEP) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne. Zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, notowano występowanie zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków i rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy o nasileniu od lekkiego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów, u których biegunka wystąpi podczas lub po zakończeniu leczenia meropenemem (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie podawania leku i zastosowanie specyficznego leczenia zakażeń Clostridium difficile . Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Drgawki Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, niezbyt często notowano napady drgawek (patrz punkt 4.8). Monitorowanie czynności wątroby Podczas leczenia meropenemem należy ściśle kontrolować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (zaburzenia czynności wątroby z cholestazą i cytolizą), patrz punkt 4.8. Stosowanie u pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi chorobami wątroby należy kontrolować czynność wątroby podczas leczenia meropenemem; modyfikacja dawkowania nie jest konieczna (patrz punkt 4.2). Potwierdzenie serokonwersji (obecności przeciwciał) w bezpośrednim teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) Podczas leczenia meropenemem może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego i pośredniego testu Coombsa. Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu/ walpromidu (patrz punkt 4.5).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Nableran zawiera sód. Nableran, 500 mg: zawiera około 45 mg sodu na dawkę 500 mg, co odpowiada 2,25% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Nableran, 1 g: zawiera około 90 mg sodu na dawkę 1000 mg, co odpowiada 4,5 % zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie badano interakcji z innymi niż probenecyd produktami leczniczymi. Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, dlatego hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji oraz zwiększenie stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność, jeśli probenecyd stosuje się jednocześnie z meropenemem. Nie badano możliwego wpływu meropenemu na wiązanie z białkami lub na metabolizm innych produktów leczniczych. Jednak meropenem wiąże się z białkami osocza w tak małym stopniu, że można się spodziewać, że w tym mechanizmie nie wystąpią interakcje z innymi lekami. Jednoczesne podawanie kwasu walproinowego i karbapenemów powodowało zmniejszenie się stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu około dwóch dni.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Interakcje
    Zmniejszanie się stężenia następuje szybko, jest duże i nie wydaje się możliwe do opanowania, dlatego należy unikać skojarzonego stosowania kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne stosowanie antybiotyków i warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. U pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne często notowano nasilanie się działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny. Ryzyko to może zależeć od rodzaju zakażenia, wieku i stanu ogólnego pacjenta, dlatego trudno ocenić wpływ stosowanego antybiotyku na zwiększenie się wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częstą kontrolę INR podczas i krótko po zakończeniu jednoczesnego stosowania antybiotyków z lekiem przeciwzakrzepowym. Dzieci i młodzież Badanie dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie ma danych dotyczących stosowania meropenemu u kobiet w ciąży lub dane te są ograniczone. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ze względów bezpieczeństwa należy unikać stosowania meropenemu podczas ciąży. Karmienie piersią Notowano wydzielanie niewielkich ilości meropenemu z mlekiem kobiety. Meropenemu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że spodziewane korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla dziecka.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań wpływu meropenemu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże, stosowanie meropenemu może powodować ból głowy, parestezje i drgawki.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych dotyczących 5026 zastosowań meropenemu, u 4872 pacjentów najczęściej notowanymi działaniami niepożądanymi związanymi z lekiem były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności i (lub) wymioty (1,4%) oraz odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań laboratoryjnych po zastosowaniu meropenemu były: trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych. Wymienione w tabeli działania niepożądane o nieznanej częstości notowano po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu, lecz nie obserwowano ich u 2367 pacjentów, którzy brali udział w badaniach meropenemu podawanego dożylnie i domięśniowo, przeprowadzonych przed wprowadzeniem produktu do obrotu.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    Wszystkie działania niepożądane podano w poniższej tabeli zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    Klasyfikacja układów i narządówCzęstośćDziałanie
    Zakażenia i zarażenia pasożytniczeNiezbyt częstodrożdżyca jamy ustnej ipochwy
    Zaburzenia krwi i układu chłonnegoCzęstotrombocytemia
    Niezbyt częstoeozynofilia, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza,niedokrwistość hemolityczna
    Zaburzenia układu immunologicznegoNiezbyt częstoobrzęk naczynioruchowy, anafilaksja (patrz punkty 4.3i 4.4)
    Zaburzenia psychiczneRzadkomajaczenie
    Zaburzenia układu nerwowegoCzęstoból głowy
    Niezbyt częstoparestezje
    Rzadkodrgawki (patrz punkt 4.4)
    Zaburzenia żołądka i jelitCzęstobiegunka, wymioty, nudności,ból brzucha
    Niezbyt częstozapalenie okrężnicy związaneze stosowaniem antybiotyku (patrz punkt 4.4)
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowychCzęstozwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi,zwiększenie aktywności
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    dehydrogenazy mleczanowej we krwi
    Niezbyt częstozwiększenie stężenia bilirubinywe krwi
    Zaburzenia skóry i tkanki podskórnejCzęstowysypka, świąd
    Niezbyt częstopokrzywka, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa- Johnsona, rumieńwielopostaciowy (patrz punkt 4.4)
    Częstość nieznanaZespół osutki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi,ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4)
    Zaburzenia nerek i dróg moczowychNiezbyt częstozwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznikawe krwi
    Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podaniaCzęstostan zapalny, ból
    Niezbyt częstozakrzepowe zapalenie żył, bólw miejscu podania
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    Dzieci i młodzież Meropenem jest zarejestrowany dla dzieci powyżej 3-go miesiąca życia. Na podstawie ograniczonych dostępnych danych nie zaobserwowano zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Wszystkie otrzymane zgłoszenia działań niepożądanych były zgodne ze zgłoszeniami dla pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Działania niepożądane
    Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49-21-301, fax: +48 22 49-21-309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić przedawkowanie względne, jeśli dawki nie zmodyfikowano w sposób opisany w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie z okresu po wprowadzeniu produktu do obrotu wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią działania niepożądane, odpowiadają one profilowi działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8; mają na ogół niewielkie nasilenie i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć leczenie objawowe. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenem i jego metabolit można usunąć z organizmu metodą hemodializy.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; karbapenemy. Kod ATC: J01DH02 Mechanizm działania Działanie bakteriobójcze meropenemu polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych przez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. Penicillin Binding Protein, PBP). Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Wykazano, że podobnie jak w przypadku innych beta-laktamowych leków przeciwbakteryjnych, skuteczność działania meropenemu zależy od czasu, w jakim stężenie leku przekracza minimalne stężenie hamujące (T>MIC). W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał działanie, gdy jego stężenia przekraczające MIC, określone dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie, utrzymywały się w osoczu przez około 40% czasu między kolejnymi dawkami. Takich wartości nie ustalono w warunkach klinicznych.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Mechanizm oporności Oporność bakterii na meropenem może być skutkiem: (1) zmniejszonej przepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych (na skutek zmniejszonego wytwarzania puryn), (2) zmniejszonego powinowactwa do docelowych białek wiążących penicyliny, (3) zwiększonej ekspresji składników pompy usuwającej lek z wnętrza komórki i (4) wytwarzania beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. Donoszono o występowaniu na terenie Unii Europejskiej lokalnych skupisk zakażeń wywołanych bakteriami opornymi na karbapenemy. Nie ma wynikającej z mechanizmu działania oporności krzyżowej między meropenemem i lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstania bierze udział brak przepuszczalności i (lub) pompy usuwające lek z wnętrza komórki bakteryjnej.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Stężenia graniczne Poniżej przedstawiono wartości graniczne MIC zgodnie z zaleceniami Europejskiej Komisji Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST). Kliniczne wartości graniczne MIC meropenemu wg EUCAST (2013-02-11, v. 3.1)
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    DrobnoustrójWrażliwe (S) [mg/l]Oporne (R) [mg/l]
    Enterobacteriaceae≤2>8
    Pseudomonas spp.≤2>8
    Acinetobacter spp.≤2>8
    Streptococcus grupy A, B, C, Guwaga nr 6uwaga nr 6
    Streptococcus pneumoniae1≤2>2
    Paciorkowce z grupy Viridans2≤2>2
    Enterococcus spp.--
    Staphylococcus2spp.uwaga nr 3uwaga nr 3
    Haemophilus influenzae1 i Moraxellacatarrhalis≤2>2
    Neisseria meningitidis2,4≤0,25>0,25
    Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie≤2>8
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    z wyjątkiem Clostridium difficile
    Listeria monocytogenes≤0,25>0,25
    Bakterie beztlenowe Gram-ujemne≤2>8
    Stężenia graniczne niezwiązane z żadnymgatunkiem5≤2>8
    1 Stężenia graniczne meropenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzaew zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) oraz 1 mg/l (oporne).2 Szczepy, dla których wartości MIC są powyżej wartości granicznej dla wrażliwości, są rzadkie lub do tej pory nienotowane. Identyfikację i testy lekowrażliwości takiego wyizolowanego szczepu trzeba powtórzyć i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać ten szczep do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania dowodu dotyczącego odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych szczepów, których wartość MIC przekracza aktualną wartość graniczną oporności, należy je zgłaszać jako oporne.3 O wrażliwości gronkowców na karbapenemy wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.4 Stężenia graniczne meropenemu dotyczą tylko zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.5 Stężenia graniczne niezwiązane z żadnym gatunkiem zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i są niezależne od rozkładu wartości MIC, określone dla poszczególnych gatunków. Stosuje się je wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono konkretnych wartości granicznych. Wartości graniczne niezależne od gatunków oparto na następującym dawkowaniu: wartości graniczne EUCAST dotyczą meropenemu w dawce minimalnej 1000 mg 3 razy dziennie podawanego dożylnie w czasie 30 minut. W odniesieniu do ciężkich zakażeń oraz w ustalaniu wartości granicznych I/R brano pod uwagę dawkę 2 g 3 razy dziennie.6 O wrażliwości paciorkowców beta-hemolizujących grup A, B, C, i G na antybiotyki beta-laktamowewnioskuje się na podstawie ich wrażliwości na penicylinę.- Nie zaleca się badania wrażliwości, gdyż leczenie tym produktem leczniczym zakażeń wywołanych tymi gatunkami bakterii jest niecelowe.Izolaty bakteryjne można zgłaszać jako oporne bez uprzedniego testowania wrażliwości.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Rozpowszechnienie oporności nabytej wybranego gatunku drobnoustroju może różnić się w zależności od lokalizacji geograficznej i czasu. Do oceny oporności konieczne są dane lokalne, zwłaszcza podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności, jeżeli częstość występowania oporności na danym obszarze jest tak duża, że przydatność leku (przynajmniej w niektórych rodzajach zakażeń) może budzić wątpliwości, należy zasięgnąć porady specjalisty. Listę niżej wymienionych patogenów utworzono na podstawie doświadczenia klinicznego i wytycznych terapeutycznych. Gatunki zwykle wrażliwe Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Enterococcus faecalis $ Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) £ Staphylococcus spp. (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis Streptococcus agalactiae (grupa B) Grupa Streptococcus milleri ( S. anginosus, S. constellatus i S.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    intermedius ) Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes (grupa A) Tlenowe bakterie Gram-ujemne Citrobacter freundii Citrobacter koseri Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Klebsiella pneumoniae
    Morganella morganii
    Neisseria meningitidis
    Proteus mirabilis
    Proteus vulgaris
    Serratia marcescens
    Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie
    Clostridium perfringens
    Peptoniphilus asaccharolyticus
    Peptostreptococcus spp. (w tym P. micros, P anaerobius, P. magnus)
    Beztlenowe bakterie Gram-ujemne
    Bacteroides caccae
    Grupa Bacteroides fragilis
    Prevotella bivia
    Prevotella disiens
    Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej
    Tlenowe bakterie Gram-dodatnie
    Enterococcus faecium$†
    Tlenowe bakterie Gram-ujemne
    Acinetobacter spp.
    Burkholderia cepacia
    Pseudomonas aeruginosa
    Organizmy o oporności naturalnej
    Tlenowe bakterie Gram-ujemne
    Stenotrophomonas maltophilia
    Legionella spp.
    Inne drobnoustroje
    Chlamydophila pneumoniae
    Chlamydophila psittaci
    Coxiella burnetii
    Mycoplasma pneumoniae
    $Gatunki, które wykazują naturalną pośrednią wrażliwość£Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem†Oporność 50% w co najmniej jednym kraju UE.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Nosacizna i melioidoza: Stosowanie meropenemu u ludzi jest oparte na danych dotyczących wrażliwości drobnoustrojów Burkholderia mallei oraz Burkholderia pseudomallei w badaniach in vitro oraz na ograniczonych danych od pacjentów. Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z krajowymi i (lub) międzynarodowymi dokumentami zawierającymi uzgodnienia dotyczące leczenia nosacizny i melioidozy.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny, średnia objętość dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l) i średni klirens 287 ml/min dla dawki 250 mg, zmniejszający się do 205 ml/min dla dawki 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowej infuzji średnie wartości C max wynoszą, odpowiednio, około 23, 49 i 115 µg/ml, a odpowiadające im wartości AUC 39,3; 62,3 i 153 µg·h/ml. Po podaniu dawek 500 mg i 1000 mg w infuzji trwającej 5 minut wartości C max wynoszą 52 i 112 µg/ml. Wielokrotne podawanie meropenemu osobom z prawidłową czynnością nerek w odstępach 8 godzin nie powoduje kumulacji leku. Badanie u 12 pacjentów, którym po zabiegach chirurgicznych z powodu zakażenia w obrębie jamy brzusznej podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin, wykazało porównywalne wartości C max i okresu półtrwania z wartościami u osób zdrowych, ale większą objętość dystrybucji (27 l).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dystrybucja Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosi około 2% i jest niezależne od stężenia. Po szybkim podaniu (trwającym 5 minut lub krócej) farmakokinetyka przebiega dwuwykładniczo, ale jest to dużo mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Wykazano, że meropenem dobrze przenika do różnych płynów i tkanek, w tym płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek żeńskich narządów płciowych, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej. Metabolizm Meropenem jest metabolizowany w procesie hydrolizy pierścienia beta-laktamowego, z wytworzeniem nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu. W warunkach in vitro meropenem wykazuje mniejszą niż imipenem wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I), dlatego nie jest konieczne jednoczesne stosowanie inhibitora DHP-I. Eliminacja Meropenem jest wydalany głównie przez nerki w niezmienionej postaci.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Około 70% (50-75%) podanej dawki wydalane jest w niezmienionej postaci w ciągu 12 godzin, a kolejne 28% w postaci mikrobiologicznie nieczynnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% podanej dawki. Zmierzony klirens nerkowy i wpływ probenecydu wskazuje, że meropenem podlega zarówno przesączaniu kłębuszkowemu, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych. Niewydolność nerek Zaburzenia czynności nerek powodują zwiększenie wartości AUC w osoczu i wydłużenie okresu półtrwania meropenemu. Wartość AUC zwiększała się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCl 33-74 ml/min), 5-krotnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (CrCl 4-23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl <2 ml/min) w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 ml/min). Wartość AUC dla nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu z otwartym pierścieniem była także znacząco zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Zaleca się modyfikację dawki u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Meropenem jest usuwany metodą hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem. Niewydolność wątroby Badanie przeprowadzone u pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazało brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych. Dorośli pacjenci Badania przeprowadzone u osób chorych nie wykazały znaczących różnic w farmakokinetyce w porównaniu z osobami zdrowymi z równoważną czynnością nerek. W modelu populacyjnym opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w obrębie jamy brzusznej lub zapaleniem płuc, wykazano zależność objętości centralnego kompartmentu od masy ciała, a klirensu od klirensu kreatyniny i wieku.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dzieci i młodzież Badania farmakokinetyki u niemowląt i dzieci z zakażeniem wykazały, że wartości C max po podaniu meropenemu w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg mc. były zbliżone do wartości u dorosłych po podaniu dawek, odpowiednio, 500, 1000 i 2000 mg. Porównanie wykazało zgodność danych farmakokinetycznych w zakresie dawek i okresów półtrwania, z danymi obserwowanymi u dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych dzieci (w wieku <6 miesięcy, u których t 1/2 wynosi 1,6 godziny). Średni klirens meropenemu wynosił 5,8 ml/min/kg mc. (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg mc. (2-5 lat), 5,3 ml/min/kg mc. (6-23 miesięcy) i 4,3 ml/min/kg mc. (2-5 miesięcy). Około 60% dawki jest wydalane w moczu w ciągu 12 godzin w postaci meropenemu, a następne 12% w postaci metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo- rdzeniowych stanowi około 20% stężenia w osoczu, jednak istnieje znacząca zmienność osobnicza.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Farmakokinetyka meropenemu u noworodków wymagających leczenia przeciwzakaźnego wykazywała większy klirens u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Symulacja Monte Carlo przeprowadzona w oparciu o populacyjny model farmakokinetyczny wykazała, że podawanie dawki 20 mg/kg mc. co 8 godzin zapewniało utrzymywanie się stężenia meropenemu powyżej wartości MIC określonych dla P. aeruginosa przez ponad 60% czasu (T>MIC) między kolejnymi dawkami u 95% wcześniaków i u 91% noworodków urodzonych o czasie. Osoby w podeszłym wieku Badania farmakokinetyki u zdrowych osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osoczowego, co korelowało ze związanym z wiekiem zmniejszeniem klirensu kreatyniny i mniejszą redukcję klirensu pozanerkowego. Zmiana dawki u pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna poza przypadkami umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania na zwierzętach wskazują, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki. Histologicznie dowiedzione uszkodzenie kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów jedynie po jednorazowym podaniu dawek ≥2000 mg/kg mc. oraz w badaniu u małp otrzymujących dawkę 500 mg/kg mc. przez 7 dni. Meropenem jest na ogół dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Działanie na OUN obserwowano w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni po podaniu dawek przekraczających 1000 mg/kg mc. Wartość LD 50 meropenemu u gryzoni po podaniu dożylnym jest większa niż 2000 mg/kg mc. W trwających do 6 miesięcy badaniach z dawkami wielokrotnymi meropenemu obserwowano tylko niewielkie zmiany, w tym zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych u psów. W konwencjonalnych badaniach na szczurach po podaniu dawek do 750 mg/kg mc. i na małpach po podaniu dawek do 360 mg/kg mc.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    nie dowiedziono ani działania mutagennego, ani toksycznego wpływu na reprodukcję, w tym działania teratogennego. Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości na meropenem młodych zwierząt w porównaniu z osobnikami dorosłymi. Produkt leczniczy w postaci dożylnej był dobrze tolerowany przez zwierzęta. W badaniach na zwierzętach meropenem i jego jedyny metabolit miały podobny profil toksyczności.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu węglan bezwodny 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 2 lata Po rozpuszczeniu Roztwory do wstrzyknięcia lub infuzji dożylnych należy użyć natychmiast po sporządzeniu. Czas od rozpoczęcia rozpuszczania do zakończenia podawania roztworu we wstrzyknięciu dożylnym lub infuzji nie powinien przekraczać jednej godziny. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu, patrz punkt 6.3. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Nie zamrażać sporządzonego roztworu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Nableran, 500 mg Pojedyncza fiolka o pojemności 30 ml, z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem z gumy bromobutylowej oraz z wieczkiem z PP i aluminiowym uszczelnieniem, umieszczona w pudełku tekturowym.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    Nableran, 1 g Pojedyncza fiolka o pojemności 30 ml, z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem z gumy bromobutylowej oraz z wieczkiem z PP i aluminiowym uszczelnieniem, umieszczona w pudełku tekturowym. Produkt leczniczy jest dostarczany w opakowaniach zawierających 1 fiolkę lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcie W celu sporządzenia roztworu meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań, do uzyskania końcowego stężenia 50 mg/ml. Infuzja W celu sporządzenia roztworu meropenemu do infuzji dożylnej można rozpuścić proszek bezpośrednio w roztworze chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) lub roztworze glukozy do infuzji o stężeniu 50 mg/ml (5%), do uzyskania końcowego stężenia meropenemu od 1 do 20 mg/ml. Każda fiolka jest przeznaczona wyłącznie do jednorazowego użycia.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
    Dane farmaceutyczne
    W trakcie sporządzania i podawania roztworu należy stosować standardowe warunki aseptyki. Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Nableran, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Nableran, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Nableran, 500 mg Każda fiolka zawiera 500 mg meropenemu ( Meropenemum ) w postaci meropenemu trójwodnego . Nableran, 1 g Każda fiolka zawiera 1 g meropenemu ( Meropenemum ) w postaci meropenemu trójwodnego. Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każda fiolka po 500 mg zawiera 104 mg węglanu sodu, co odpowiada około 2,0 mEq sodu (około 45 mg). Każda fiolka po 1 g zawiera 208 mg węglanu sodu co odpowiada około 4,0 mEq sodu (około 45 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Proszek krystaliczny barwy białej do jasnożółtej.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Nableran jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i u dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy (patrz punkty 4.4 i 5.1):  ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc;  zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy;  powikłane zakażenia dróg moczowych;  powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej;  zakażenia okołoporodowe;  powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich;  ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Produkt leczniczy Nableran można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeżeli podejrzewa się, że gorączka spowodowana jest zakażeniem bakteryjnym. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Poniższe tabele przedstawiają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania. Ustalając dawkę meropenemu i czas leczenia należy uwzględniać rodzaj zakażenia, w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną. W leczeniu niektórych rodzajów zakażeń, takich jak szpitalne zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter spp. ) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń, szczególnie wskazane może być stosowanie dawki do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawki do 40 mg/kg mc. trzy razy na dobę u dzieci. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dodatkowe uwzględnienie tego podczas dawkowania (patrz niżej). Dorośli i młodzież
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    ZakażenieDawka podawana co 8 godzin
    Ciężkie apalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowezapalenie płuc500 mg lub 1 g
    Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy2 g
    Powikłane zakażenia dróg moczowych500 mg lub 1 g
    Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej500 mg lub 1 g
    Zakażenia okołoporodowe500 mg lub 1 g
    Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich500 mg lub 1 g
    Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych2 g
    U pacjentów z neutropenią i gorączką1 g
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Meropenem podaje się zwykle w infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie dawki do 1 g można podawać we wstrzyknięciu dożylnym, trwającym około 5 minut. Dostępne dane potwierdzające bezpieczeństwo podawania dorosłym dawki 2 g we wstrzyknięciu dożylnym, są ograniczone. Zaburzenia czynności nerek Dawkę dla dorosłych i młodzieży należy zmodyfikować, jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min (patrz niżej). Dane potwierdzające taką modyfikację dla jednostkowej dawki 2 g są ograniczone.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Klirens kreatyniny (ml/min)Dawka(na podstawie jednostkowych dawek 500 mg, 1 g lub 2 g, patrz tabela wyżej)Częstość podawania
    26-501 dawka jednostkowaco 12 godzin
    10-251/2 dawki jednostkowejco 12 godzin
    <101/2 dawki jednostkowejco 24 godzin
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Meropenem jest usuwany z krążenia podczas hemodializy i hemofiltracji. Odpowiednią dawkę należy podać po zakończeniu cyklu hemodializy. Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna (patrz punkt 4.4). Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub z klirensem kreatyniny większym niż 50 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna. Dzieci i młodzież Dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności meropenemu u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy ani nie ustalono dla nich optymalnego schematu dawkowania. Jednak ograniczone dane farmakokinetyczne świadczą o tym, że odpowiednim schematem dawkowania może być podawanie meropenemu w dawce 20 mg/kg mc. co 8 godzin (patrz punkt 5.2).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat, o masie ciała do 50 kg W tabeli niżej przedstawiono zalecane schematy dawkowania.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    ZakażenieDawka podawana co 8 godzin
    Zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalnezapalenie płuc10 lub 20 mg/kg mc.
    Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy40 mg/kg mc.
    Powikłane zakażenia dróg moczowych10 lub 20 mg/kg mc.
    Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej10 lub 20 mg/kg mc.
    Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich10 lub 20 mg/kg mc.
    Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych40 mg/kg mc.
    U pacjentów z neutropenią i gorączką20 mg/kg mc.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dawkowanie
    Dzieci o masie ciała większej niż 50 kg Należy podawać dawkę zalecaną dla pacjentów dorosłych. Brak doświadczenia dotyczącego stosowania produktu u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podawania Meropenem podaje się zwykle w infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie dawki do 20 mg/kg mc. można podawać we wstrzyknięciu dożylnym trwającym około 5 minut. Dostępne dane potwierdzające bezpieczeństwo podawania dzieciom dawki 40 mg/kg mc. we wstrzyknięciu dożylnym, są ograniczone. Instrukcja dotycząca rozpuszczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na którykolwiek inny przeciwbakteryjny lek beta-laktamowy (np. penicyliny lub cefalosporyny).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wybierając meropenem do leczenia konkretnego pacjenta należy ocenić przydatność podawania leku przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów na podstawie takich czynników, jak ciężkość zakażenia, występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne i ryzyko związane z zakażeniem bakteriami opornymi na karbapenemy. Oporność na Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter spp. Oporność na karbapenemy szczepów z rodziny Enterobacteriaceae, z gatunku Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter baumanii jest zróżnicowana na terenie Europy. Osoba ordynująca lek powinna wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania szczepów opornych na karbapenemy . Reakcje nadwrażliwości Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano ciężkie i sporadycznie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Pacjenci, u których w przeszłości wystąpiły reakcje nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą być również nadwrażliwi na meropenem. Przed rozpoczęciem leczenia meropenemem należy zebrać szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. Jeśli wystąpi ciężka reakcja alergiczna, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (ang. severe cutaneous adverse reactions , SCAR), takie jak pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona, ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella, ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms , DRESS), rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme , EM) i ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    acute generalised exanthematous pustulosis , AGEP) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne. Zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, notowano występowanie zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków i rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy o nasileniu od lekkiego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów, u których biegunka wystąpi podczas lub po zakończeniu leczenia meropenemem (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie podawania leku i zastosowanie specyficznego leczenia zakażeń Clostridium difficile . Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Drgawki Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, niezbyt często notowano napady drgawek (patrz punkt 4.8). Monitorowanie czynności wątroby Podczas leczenia meropenemem należy ściśle kontrolować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (zaburzenia czynności wątroby z cholestazą i cytolizą), patrz punkt 4.8. Stosowanie u pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi chorobami wątroby należy kontrolować czynność wątroby podczas leczenia meropenemem; modyfikacja dawkowania nie jest konieczna (patrz punkt 4.2). Potwierdzenie serokonwersji (obecności przeciwciał) w bezpośrednim teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) Podczas leczenia meropenemem może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego i pośredniego testu Coombsa. Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu/ walpromidu (patrz punkt 4.5).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Nableran zawiera sód. Nableran, 500 mg: zawiera około 45 mg sodu na dawkę 500 mg, co odpowiada 2,25% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Nableran, 1 g: zawiera około 90 mg sodu na dawkę 1000 mg, co odpowiada 4,5 % zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie badano interakcji z innymi niż probenecyd produktami leczniczymi. Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, dlatego hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji oraz zwiększenie stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność, jeśli probenecyd stosuje się jednocześnie z meropenemem. Nie badano możliwego wpływu meropenemu na wiązanie z białkami lub na metabolizm innych produktów leczniczych. Jednak meropenem wiąże się z białkami osocza w tak małym stopniu, że można się spodziewać, że w tym mechanizmie nie wystąpią interakcje z innymi lekami. Jednoczesne podawanie kwasu walproinowego i karbapenemów powodowało zmniejszenie się stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu około dwóch dni.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Interakcje
    Zmniejszanie się stężenia następuje szybko, jest duże i nie wydaje się możliwe do opanowania, dlatego należy unikać skojarzonego stosowania kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne stosowanie antybiotyków i warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. U pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne często notowano nasilanie się działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny. Ryzyko to może zależeć od rodzaju zakażenia, wieku i stanu ogólnego pacjenta, dlatego trudno ocenić wpływ stosowanego antybiotyku na zwiększenie się wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częstą kontrolę INR podczas i krótko po zakończeniu jednoczesnego stosowania antybiotyków z lekiem przeciwzakrzepowym. Dzieci i młodzież Badanie dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie ma danych dotyczących stosowania meropenemu u kobiet w ciąży lub dane te są ograniczone. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ze względów bezpieczeństwa należy unikać stosowania meropenemu podczas ciąży. Karmienie piersią Notowano wydzielanie niewielkich ilości meropenemu z mlekiem kobiety. Meropenemu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że spodziewane korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla dziecka.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań wpływu meropenemu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże, stosowanie meropenemu może powodować ból głowy, parestezje i drgawki.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych dotyczących 5026 zastosowań meropenemu, u 4872 pacjentów najczęściej notowanymi działaniami niepożądanymi związanymi z lekiem były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności i (lub) wymioty (1,4%) oraz odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań laboratoryjnych po zastosowaniu meropenemu były: trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych. Wymienione w tabeli działania niepożądane o nieznanej częstości notowano po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu, lecz nie obserwowano ich u 2367 pacjentów, którzy brali udział w badaniach meropenemu podawanego dożylnie i domięśniowo, przeprowadzonych przed wprowadzeniem produktu do obrotu.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Wszystkie działania niepożądane podano w poniższej tabeli zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Klasyfikacja układów i narządówCzęstośćDziałanie
    Zakażenia i zarażenia pasożytniczeNiezbyt częstodrożdżyca jamy ustnej ipochwy
    Zaburzenia krwi i układu chłonnegoCzęstotrombocytemia
    Niezbyt częstoeozynofilia, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza,niedokrwistość hemolityczna
    Zaburzenia układu immunologicznegoNiezbyt częstoobrzęk naczynioruchowy, anafilaksja (patrz punkty 4.3i 4.4)
    Zaburzenia psychiczneRzadkomajaczenie
    Zaburzenia układu nerwowegoCzęstoból głowy
    Niezbyt częstoparestezje
    Rzadkodrgawki (patrz punkt 4.4)
    Zaburzenia żołądka i jelitCzęstobiegunka, wymioty, nudności,ból brzucha
    Niezbyt częstozapalenie okrężnicy związaneze stosowaniem antybiotyku (patrz punkt 4.4)
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowychCzęstozwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi,zwiększenie aktywności
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    dehydrogenazy mleczanowej we krwi
    Niezbyt częstozwiększenie stężenia bilirubinywe krwi
    Zaburzenia skóry i tkanki podskórnejCzęstowysypka, świąd
    Niezbyt częstopokrzywka, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa- Johnsona, rumieńwielopostaciowy (patrz punkt 4.4)
    Częstość nieznanaZespół osutki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi,ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4)
    Zaburzenia nerek i dróg moczowychNiezbyt częstozwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznikawe krwi
    Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podaniaCzęstostan zapalny, ból
    Niezbyt częstozakrzepowe zapalenie żył, bólw miejscu podania
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Dzieci i młodzież Meropenem jest zarejestrowany dla dzieci powyżej 3-go miesiąca życia. Na podstawie ograniczonych dostępnych danych nie zaobserwowano zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Wszystkie otrzymane zgłoszenia działań niepożądanych były zgodne ze zgłoszeniami dla pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Działania niepożądane
    Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49-21-301, fax: +48 22 49-21-309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić przedawkowanie względne, jeśli dawki nie zmodyfikowano w sposób opisany w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie z okresu po wprowadzeniu produktu do obrotu wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią działania niepożądane, odpowiadają one profilowi działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8; mają na ogół niewielkie nasilenie i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć leczenie objawowe. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenem i jego metabolit można usunąć z organizmu metodą hemodializy.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; karbapenemy. Kod ATC: J01DH02 Mechanizm działania Działanie bakteriobójcze meropenemu polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych przez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. Penicillin Binding Protein, PBP). Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Wykazano, że podobnie jak w przypadku innych beta-laktamowych leków przeciwbakteryjnych, skuteczność działania meropenemu zależy od czasu, w jakim stężenie leku przekracza minimalne stężenie hamujące (T>MIC). W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał działanie, gdy jego stężenia przekraczające MIC, określone dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie, utrzymywały się w osoczu przez około 40% czasu między kolejnymi dawkami. Takich wartości nie ustalono w warunkach klinicznych.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Mechanizm oporności Oporność bakterii na meropenem może być skutkiem: (1) zmniejszonej przepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych (na skutek zmniejszonego wytwarzania puryn), (2) zmniejszonego powinowactwa do docelowych białek wiążących penicyliny, (3) zwiększonej ekspresji składników pompy usuwającej lek z wnętrza komórki i (4) wytwarzania beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. Donoszono o występowaniu na terenie Unii Europejskiej lokalnych skupisk zakażeń wywołanych bakteriami opornymi na karbapenemy. Nie ma wynikającej z mechanizmu działania oporności krzyżowej między meropenemem i lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstania bierze udział brak przepuszczalności i (lub) pompy usuwające lek z wnętrza komórki bakteryjnej.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Stężenia graniczne Poniżej przedstawiono wartości graniczne MIC zgodnie z zaleceniami Europejskiej Komisji Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST). Kliniczne wartości graniczne MIC meropenemu wg EUCAST (2013-02-11, v. 3.1)
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    DrobnoustrójWrażliwe (S) [mg/l]Oporne (R) [mg/l]
    Enterobacteriaceae≤2>8
    Pseudomonas spp.≤2>8
    Acinetobacter spp.≤2>8
    Streptococcus grupy A, B, C, Guwaga nr 6uwaga nr 6
    Streptococcus pneumoniae1≤2>2
    Paciorkowce z grupy Viridans2≤2>2
    Enterococcus spp.--
    Staphylococcus2spp.uwaga nr 3uwaga nr 3
    Haemophilus influenzae1 i Moraxellacatarrhalis≤2>2
    Neisseria meningitidis2,4≤0,25>0,25
    Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie≤2>8
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    z wyjątkiem Clostridium difficile
    Listeria monocytogenes≤0,25>0,25
    Bakterie beztlenowe Gram-ujemne≤2>8
    Stężenia graniczne niezwiązane z żadnymgatunkiem5≤2>8
    1 Stężenia graniczne meropenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzaew zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) oraz 1 mg/l (oporne).2 Szczepy, dla których wartości MIC są powyżej wartości granicznej dla wrażliwości, są rzadkie lub do tej pory nienotowane. Identyfikację i testy lekowrażliwości takiego wyizolowanego szczepu trzeba powtórzyć i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać ten szczep do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania dowodu dotyczącego odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych szczepów, których wartość MIC przekracza aktualną wartość graniczną oporności, należy je zgłaszać jako oporne.3 O wrażliwości gronkowców na karbapenemy wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.4 Stężenia graniczne meropenemu dotyczą tylko zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.5 Stężenia graniczne niezwiązane z żadnym gatunkiem zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i są niezależne od rozkładu wartości MIC, określone dla poszczególnych gatunków. Stosuje się je wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono konkretnych wartości granicznych. Wartości graniczne niezależne od gatunków oparto na następującym dawkowaniu: wartości graniczne EUCAST dotyczą meropenemu w dawce minimalnej 1000 mg 3 razy dziennie podawanego dożylnie w czasie 30 minut. W odniesieniu do ciężkich zakażeń oraz w ustalaniu wartości granicznych I/R brano pod uwagę dawkę 2 g 3 razy dziennie.6 O wrażliwości paciorkowców beta-hemolizujących grup A, B, C, i G na antybiotyki beta-laktamowewnioskuje się na podstawie ich wrażliwości na penicylinę.- Nie zaleca się badania wrażliwości, gdyż leczenie tym produktem leczniczym zakażeń wywołanych tymi gatunkami bakterii jest niecelowe.Izolaty bakteryjne można zgłaszać jako oporne bez uprzedniego testowania wrażliwości.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Rozpowszechnienie oporności nabytej wybranego gatunku drobnoustroju może różnić się w zależności od lokalizacji geograficznej i czasu. Do oceny oporności konieczne są dane lokalne, zwłaszcza podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności, jeżeli częstość występowania oporności na danym obszarze jest tak duża, że przydatność leku (przynajmniej w niektórych rodzajach zakażeń) może budzić wątpliwości, należy zasięgnąć porady specjalisty. Listę niżej wymienionych patogenów utworzono na podstawie doświadczenia klinicznego i wytycznych terapeutycznych. Gatunki zwykle wrażliwe Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Enterococcus faecalis $ Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) £ Staphylococcus spp. (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis Streptococcus agalactiae (grupa B) Grupa Streptococcus milleri ( S. anginosus, S. constellatus i S.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    intermedius ) Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes (grupa A) Tlenowe bakterie Gram-ujemne Citrobacter freundii Citrobacter koseri Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Klebsiella pneumoniae
    Morganella morganii
    Neisseria meningitidis
    Proteus mirabilis
    Proteus vulgaris
    Serratia marcescens
    Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie
    Clostridium perfringens
    Peptoniphilus asaccharolyticus
    Peptostreptococcus spp. (w tym P. micros, P anaerobius, P. magnus)
    Beztlenowe bakterie Gram-ujemne
    Bacteroides caccae
    Grupa Bacteroides fragilis
    Prevotella bivia
    Prevotella disiens
    Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej
    Tlenowe bakterie Gram-dodatnie
    Enterococcus faecium$†
    Tlenowe bakterie Gram-ujemne
    Acinetobacter spp.
    Burkholderia cepacia
    Pseudomonas aeruginosa
    Organizmy o oporności naturalnej
    Tlenowe bakterie Gram-ujemne
    Stenotrophomonas maltophilia
    Legionella spp.
    Inne drobnoustroje
    Chlamydophila pneumoniae
    Chlamydophila psittaci
    Coxiella burnetii
    Mycoplasma pneumoniae
    $Gatunki, które wykazują naturalną pośrednią wrażliwość£Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem†Oporność 50% w co najmniej jednym kraju UE.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Nosacizna i melioidoza: Stosowanie meropenemu u ludzi jest oparte na danych dotyczących wrażliwości drobnoustrojów Burkholderia mallei oraz Burkholderia pseudomallei w badaniach in vitro oraz na ograniczonych danych od pacjentów. Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z krajowymi i (lub) międzynarodowymi dokumentami zawierającymi uzgodnienia dotyczące leczenia nosacizny i melioidozy.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny, średnia objętość dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l) i średni klirens 287 ml/min dla dawki 250 mg, zmniejszający się do 205 ml/min dla dawki 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowej infuzji średnie wartości C max wynoszą, odpowiednio, około 23, 49 i 115 µg/ml, a odpowiadające im wartości AUC 39,3; 62,3 i 153 µg·h/ml. Po podaniu dawek 500 mg i 1000 mg w infuzji trwającej 5 minut wartości C max wynoszą 52 i 112 µg/ml. Wielokrotne podawanie meropenemu osobom z prawidłową czynnością nerek w odstępach 8 godzin nie powoduje kumulacji leku. Badanie u 12 pacjentów, którym po zabiegach chirurgicznych z powodu zakażenia w obrębie jamy brzusznej podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin, wykazało porównywalne wartości C max i okresu półtrwania z wartościami u osób zdrowych, ale większą objętość dystrybucji (27 l).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dystrybucja Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosi około 2% i jest niezależne od stężenia. Po szybkim podaniu (trwającym 5 minut lub krócej) farmakokinetyka przebiega dwuwykładniczo, ale jest to dużo mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Wykazano, że meropenem dobrze przenika do różnych płynów i tkanek, w tym płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek żeńskich narządów płciowych, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej. Metabolizm Meropenem jest metabolizowany w procesie hydrolizy pierścienia beta-laktamowego, z wytworzeniem nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu. W warunkach in vitro meropenem wykazuje mniejszą niż imipenem wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I), dlatego nie jest konieczne jednoczesne stosowanie inhibitora DHP-I. Eliminacja Meropenem jest wydalany głównie przez nerki w niezmienionej postaci.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Około 70% (50-75%) podanej dawki wydalane jest w niezmienionej postaci w ciągu 12 godzin, a kolejne 28% w postaci mikrobiologicznie nieczynnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% podanej dawki. Zmierzony klirens nerkowy i wpływ probenecydu wskazuje, że meropenem podlega zarówno przesączaniu kłębuszkowemu, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych. Niewydolność nerek Zaburzenia czynności nerek powodują zwiększenie wartości AUC w osoczu i wydłużenie okresu półtrwania meropenemu. Wartość AUC zwiększała się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCl 33-74 ml/min), 5-krotnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (CrCl 4-23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl <2 ml/min) w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 ml/min). Wartość AUC dla nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu z otwartym pierścieniem była także znacząco zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Zaleca się modyfikację dawki u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Meropenem jest usuwany metodą hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem. Niewydolność wątroby Badanie przeprowadzone u pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazało brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych. Dorośli pacjenci Badania przeprowadzone u osób chorych nie wykazały znaczących różnic w farmakokinetyce w porównaniu z osobami zdrowymi z równoważną czynnością nerek. W modelu populacyjnym opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w obrębie jamy brzusznej lub zapaleniem płuc, wykazano zależność objętości centralnego kompartmentu od masy ciała, a klirensu od klirensu kreatyniny i wieku.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dzieci i młodzież Badania farmakokinetyki u niemowląt i dzieci z zakażeniem wykazały, że wartości C max po podaniu meropenemu w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg mc. były zbliżone do wartości u dorosłych po podaniu dawek, odpowiednio, 500, 1000 i 2000 mg. Porównanie wykazało zgodność danych farmakokinetycznych w zakresie dawek i okresów półtrwania, z danymi obserwowanymi u dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych dzieci (w wieku <6 miesięcy, u których t 1/2 wynosi 1,6 godziny). Średni klirens meropenemu wynosił 5,8 ml/min/kg mc. (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg mc. (2-5 lat), 5,3 ml/min/kg mc. (6-23 miesięcy) i 4,3 ml/min/kg mc. (2-5 miesięcy). Około 60% dawki jest wydalane w moczu w ciągu 12 godzin w postaci meropenemu, a następne 12% w postaci metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo- rdzeniowych stanowi około 20% stężenia w osoczu, jednak istnieje znacząca zmienność osobnicza.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Farmakokinetyka meropenemu u noworodków wymagających leczenia przeciwzakaźnego wykazywała większy klirens u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Symulacja Monte Carlo przeprowadzona w oparciu o populacyjny model farmakokinetyczny wykazała, że podawanie dawki 20 mg/kg mc. co 8 godzin zapewniało utrzymywanie się stężenia meropenemu powyżej wartości MIC określonych dla P. aeruginosa przez ponad 60% czasu (T>MIC) między kolejnymi dawkami u 95% wcześniaków i u 91% noworodków urodzonych o czasie. Osoby w podeszłym wieku Badania farmakokinetyki u zdrowych osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osoczowego, co korelowało ze związanym z wiekiem zmniejszeniem klirensu kreatyniny i mniejszą redukcję klirensu pozanerkowego. Zmiana dawki u pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna poza przypadkami umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania na zwierzętach wskazują, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki. Histologicznie dowiedzione uszkodzenie kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów jedynie po jednorazowym podaniu dawek ≥2000 mg/kg mc. oraz w badaniu u małp otrzymujących dawkę 500 mg/kg mc. przez 7 dni. Meropenem jest na ogół dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Działanie na OUN obserwowano w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni po podaniu dawek przekraczających 1000 mg/kg mc. Wartość LD 50 meropenemu u gryzoni po podaniu dożylnym jest większa niż 2000 mg/kg mc. W trwających do 6 miesięcy badaniach z dawkami wielokrotnymi meropenemu obserwowano tylko niewielkie zmiany, w tym zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych u psów. W konwencjonalnych badaniach na szczurach po podaniu dawek do 750 mg/kg mc. i na małpach po podaniu dawek do 360 mg/kg mc.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    nie dowiedziono ani działania mutagennego, ani toksycznego wpływu na reprodukcję, w tym działania teratogennego. Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości na meropenem młodych zwierząt w porównaniu z osobnikami dorosłymi. Produkt leczniczy w postaci dożylnej był dobrze tolerowany przez zwierzęta. W badaniach na zwierzętach meropenem i jego jedyny metabolit miały podobny profil toksyczności.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu węglan bezwodny 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 2 lata Po rozpuszczeniu Roztwory do wstrzyknięcia lub infuzji dożylnych należy użyć natychmiast po sporządzeniu. Czas od rozpoczęcia rozpuszczania do zakończenia podawania roztworu we wstrzyknięciu dożylnym lub infuzji nie powinien przekraczać jednej godziny. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu, patrz punkt 6.3. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Nie zamrażać sporządzonego roztworu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Nableran, 500 mg Pojedyncza fiolka o pojemności 30 ml, z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem z gumy bromobutylowej oraz z wieczkiem z PP i aluminiowym uszczelnieniem, umieszczona w pudełku tekturowym.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Nableran, 1 g Pojedyncza fiolka o pojemności 30 ml, z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem z gumy bromobutylowej oraz z wieczkiem z PP i aluminiowym uszczelnieniem, umieszczona w pudełku tekturowym. Produkt leczniczy jest dostarczany w opakowaniach zawierających 1 fiolkę lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcie W celu sporządzenia roztworu meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań, do uzyskania końcowego stężenia 50 mg/ml. Infuzja W celu sporządzenia roztworu meropenemu do infuzji dożylnej można rozpuścić proszek bezpośrednio w roztworze chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) lub roztworze glukozy do infuzji o stężeniu 50 mg/ml (5%), do uzyskania końcowego stężenia meropenemu od 1 do 20 mg/ml. Każda fiolka jest przeznaczona wyłącznie do jednorazowego użycia.
  • CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
    Dane farmaceutyczne
    W trakcie sporządzania i podawania roztworu należy stosować standardowe warunki aseptyki. Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Meropenem Genoptim, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Meropenem Genoptim, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Meropenem Genoptim 500 mg Każda fiolka zawiera meropenem trójwodny w ilości równoważnej 500 mg bezwodnego meropenemu. Meropenem Genoptim 1000 mg Każda fiolka zawiera meropenem trójwodny w ilości równoważnej 1000 mg bezwodnego meropenemu. Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Każda fiolka 500 mg zawiera 104 mg sodu węglanu, co jest równoważne około 2 mEq sodu (około 45 mg). Każda fiolka 1000 mg zawiera 208 mg sodu węglanu, co jest równoważne około 4 mEq sodu (około 90 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Biały do jasnożółtego proszek.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Meropenem Genoptim wskazany jest do leczenia następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy (patrz punkt 4.4 i 5.1): Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc, Zakażenia oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy, Powikłane zakażenia układu moczowego, Powikłane zakażenia jamy brzusznej, Zakażenia śródporodowe i poporodowe, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowych. Produkt Meropenem Genoptim może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią z gorączką, u których istnieje podejrzenie zakażenia bakteryjnego. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania środków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Poniższe tabele przedstawiają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania. Podczas ustalania dawki meropenemu oraz czasu trwania leczenia należy uwzględnić rodzaj zakażenia, które będzie leczone, w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną. Dawka do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie odpowiednia podczas leczenia niektórych rodzajów zakażenia, takich jak zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter spp.) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń. Dodatkowego rozważania wymaga dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz poniżej). Dorośli i młodzież Rodzaj zakażenia Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne zapalenie płuc i tzw.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dawkowanie
    respiratorowe zapalenie płuc: 500 mg lub 1 g Zakażenia oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy: 2 g Powikłane zakażenia układu moczowego: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia jamy brzusznej: 500 mg lub 1 g Zakażenia śródporodowe i poporodowe: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg lub 1 g Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowych: 2 g Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 1 g Meropenem jest zwykle podawany w postaci infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie, dawki do 1 g można podawać w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 min. Dane na temat bezpieczeństwa podawania dorosłym lub młodzieży dawki 2 g jako wstrzyknięcia dożylnego w postaci bolusu są ograniczone. Niewydolność nerek Dawkę dla dorosłych i dzieci należy odpowiednio dostosować, jak przedstawiono poniżej, gdy klirens kreatyniny wynosi mniej niż 51 mL/min.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dawkowanie
    Dane na temat dostosowania dawki jednostkowej wynoszącej 2 g są ograniczone. Klirens kreatyniny [mL/min] Dawka (na podstawie zakresu dawek jednostkowych 500 mg lub 1 g, lub 2 g, patrz tabela powyżej) Częstość 26-50: jedna dawka jednostkowa co 12 godzin 10-25: pół dawki jednostkowej co 12 godzin <10: pół dawki jednostkowej co 24 godzin Meropenem jest usuwany w trakcie hemodializy i hemofiltracji. Wymagana dawka powinna być podana po zakończeniu procesu hemodializy. Zalecana dawka dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej nie została ustalona. Niewydolność wątroby Brak konieczności dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby (patrz punkt 4.4). Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku Brak konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub klirensem kreatyniny wynoszącym powyżej 50 mL/min.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dawkowanie
    Dzieci Dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy, a także nie określono optymalnego schematu dawkowania. Jednakże ograniczone dane farmakokinetyczne wskazują, że 20 mg/kg co 8 godzin może być dawkowaniem odpowiednim (patrz punkt 5.2). Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i o masie ciała do 50 kg Zalecane dawkowanie przedstawiono w tabeli poniżej: Rodzaj zakażenia Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc: 10 lub 20 mg/kg Zakażenia oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy: 40 mg/kg Powikłane zakażenia układu moczowego: 10 lub 20 mg/kg Powikłane zakażenia jamy brzusznej: 10 lub 20 mg/kg Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 10 lub 20 mg/kg Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowych: 40 mg/kg Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 20 mg/kg Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg Należy podawać dawki przewidziane dla dorosłych.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dawkowanie
    Brak doświadczenia u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podawania Meropenem jest zwykle podawany w postaci infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie, dawki meropenemu do 20 mg/kg można podawać w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 min. Dane na temat bezpieczeństwa podawania dzieciom dawki 40 mg/kg jako wstrzyknięcia dożylnego w postaci bolusu są ograniczone. W celu zapoznania się z instrukcjami dotyczącymi rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na jakikolwiek inny środek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek środek przeciwbakteryjny będący pochodną betalaktamową innego typu (np. penicyliny lub cefalosporyny).
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wybierając meropenem do leczenia danego pacjenta, należy wziąć pod uwagę trafność zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów na podstawie takich czynników jak: stopień ciężkości zakażenia, występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne oraz ryzyko związane z wyborem w przypadku bakterii opornych na karbapenemy. Oporność na Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter spp. Oporność na karbapenemy szczepów z rodziny Enterobacteriaceae lub z gatunku Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumanii jest zróżnicowana na terenie Europy. Osoba ordynująca lek powinna wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania szczepów opornych na karbapenemy. Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o wystąpieniu ciężkich i sporadycznie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Pacjenci z nadwrażliwością na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe w wywiadzie mogą być również nadwrażliwi na meropenem. Przed rozpoczęciem leczenia meropenemem należy przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący wcześniejszych reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. Jeśli wystąpi ciężka reakcja uczuleniowa, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCAR), takie jak zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella, ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS), rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme, EM) i ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Specjalne środki ostrozności
    acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne. Zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków W przypadku prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, donoszono o występowaniu związanego z antybiotykami zapalenia okrężnicy i rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, których stopień ciężkości może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest uwzględnienie tej diagnozy u pacjentów, u których występuje biegunka w trakcie lub po zastosowaniu meropenemu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia meropenemem i zastosowanie właściwego leczenia dla Clostridium difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Drgawki Niezbyt często donoszono o wystąpieniu drgawek w czasie stosowania karbapenemów, w tym meropenemu (patrz punkt 4.8). Monitorowanie czynności wątroby Z uwagi na ryzyko hepatotoksyczności (zaburzenia czynności wątroby z cholestazą i cytolizą) (patrz punkt 4.8) podczas leczenia meropenemem należy dokładnie monitorować czynność wątroby. Stosowanie u pacjentów z chorobą wątroby: u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności wątroby w czasie leczenia meropenemem należy ściśle kontrolować czynność wątroby. Nie ma konieczności dostosowania dawkowania (patrz punkt 4.2). Potwierdzenie serokonwersji (obecności przeciwciał) w bezpośrednim teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) Podczas leczenia meropenemem wynik bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa może być dodatni.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu/ walpromidu (patrz punkt 4.5). Meropenem Genoptim zawiera sód. Meropenem Genoptim 500 mg: produkt leczniczy zawiera około 45 mg sodu w dawce 500 mg, co odpowiada 2,25% zalecanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki 2 g sodu dla osoby dorosłej. Meropenem Genoptim 1 g: produkt leczniczy zawiera około 90 mg sodu w dawce 1 g, co odpowiada 4,5% zalecanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki 2 g sodu dla osoby dorosłej.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących interakcji produktu leczniczego poza interakcją z probenecydem. Probenecyd współzawodniczy z meropenemem o czynne wydalanie w kanalikach nerkowych i w ten sposób hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, w wyniku czego wydłuża się okres półtrwania w fazie eliminacji i zwiększa się stężenie meropenmu w osoczu. Konieczne jest zachowanie ostrożności, jeśli podaje się probenecyd jednocześnie z meropenem. Nie prowadzono badań potencjalnego wpływu meropenemu na wiązanie z białkami innych produktów leczniczych ani metabolizm. Jednakże jego wiązanie z białkami jest w tak niewielkim stopniu, że nie należy spodziewać się interakcji z innymi związkami poprzez ten mechanizm. Po podaniu kwasu walproinowego jednocześnie z karbapenemami donoszono o zmniejszeniu stężeń kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu około 2 dni.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Interakcje
    Z uwagi na szybkie wystąpienie i stopień zmniejszenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/ walproinianu sodowego/ walpromidu i karbapenemów jest uważane za niemożliwe do prowadzenia i dlatego należy go unikać (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne podawanie antybiotyków i warfaryny może nasilić jej działanie przeciwzakrzepowe. Istnieje wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego doustnych środków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymywali środki przeciwbakteryjne. Ryzyko może różnić się w zależności od rodzaju zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, tak więc udział antybiotyku w zwiększeniu INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany) jest trudny do określenia. Zaleca się częste kontrolowanie INR podczas i krótko po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnymi środkami przeciwzakrzepowymi. Dzieci i młodzież Badanie dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub dane dotyczące stosowania meropenemu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozmnażanie (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności należy unikać stosowania meropenemu w czasie ciąży. Karmienie piersi? Notowano wydzielanie niewielkich ilości meropenemu do mleka ludzkiego. Meropenemu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że spodziewane korzyści dla matki uzasadniają potencjalne ryzyko dla dziecka.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże prowadząc pojazdy lub obsługując maszyny, należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu meropenemu występowały bóle głowy, parestezje i drgawki.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych uzyskanych od 4872 pacjentów w trakcie 5026 zastosowań meropenemu najczęściej zgłaszanymi w związku z meropenemem działaniami niepożądanymi były biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności i (lub) wymioty (1,4%) i odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań laboratoryjnych po meropenemie były trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane uporządkowano zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Działania niepożądane
    W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1 Klasyfikacja układów i narządów Częstość Działanie Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i pochwy Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często trombocytemia Niezbyt często eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja (patrz punkty 4.3 i 4.4) Zaburzenia psychiczne Rzadko majaczenie Zaburzenia układu nerwowego Często ból głowy Niezbyt często parestezje Rzadko drgawki (patrz punkt 4.4) Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha Niezbyt często związane z antybiotykami zapalenie okrężnicy (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi Niezbyt często zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka, świąd Niezbyt często pokrzywka, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy (patrz punkt 4.4) Nieznana osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (ang.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Działania niepożądane
    Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms, DRESS Syndrome), ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często odczyn zapalny, ból Niezbyt często zakrzepowe zapalenie żył, ból w miejscu podania Dzieci i młodzież Produkt Meronem jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczone dostępne dane wskazują na brak zwiększonego ryzyka jakichkolwiek działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki były zgodne z obserwowanymi w populacji pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Działania niepożądane
    Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobojczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: +48 22 49 21 301, fax.: +48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jeśli dawka nie została dostosowana zgodnie z opisem w punkcie 4.2. Ograniczone dane po wprowadzeniu leku do obrotu wskazują, że jeśli w przypadku przedawkowania wystąpią działania niepożądane, są one zgodne z profilem opisanym w punkcie 4.8, mają zwykle łagodne nasilenie i ustępują po zaprzestaniu podawania lub zmniejszeniu dawki. Należy rozważyć leczenie objawowe. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nastąpi szybkie wydalenie leku. Meropenem i jego metabolity usunie hemodializa.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, karbapenemy, kod ATC: J01DH02 Mechanizm działania Meropenem wywiera działanie bakteriobójcze, hamując syntezę ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie z białkami wiążącymi penicyliny (PBP ang. penicillin-binding proteins). Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna (PK/PD) Podobnie do innych beta-laktamowych środków przeciwbakteryjnych, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczają MIC (T >MIC), najlepiej odpowiada skuteczności. W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał aktywność, kiedy stężenia w osoczu przekraczały MIC organizmu wywołującego zakażenie przez około 40% czasu pomiędzy kolejnymi dawkami. Klinicznie nie ustalono takiej zależności.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Mechanizm oporności Oporność bakterii na meropenem może wynikać: (1) ze zmniejszonej przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (wynikającej ze zmniejszonego wytwarzania poryn), (2) ze zmniejszonego powinowactwa do docelowych PBP, (3) ze zwiększonej ekspresji składników pompy wypłukującej i (4) z wytwarzania beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. Donoszono o lokalnym występowaniu na terenie Unii Europejskiej skupisk zakażeń z powodu bakterii opornych na karbapenemy. Nie ma związanej z mechanizmem działania oporności krzyżowej pomiędzy meropenemem i lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednakże bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstania bierze udział brak przepuszczalności i (lub) pompa wypłukująca. Stężenia graniczne Poniżej przedstawiono stężenia graniczne dla testu MIC Europejskiej Komisji ds. Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST).
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Kliniczne stężenia graniczne MIC dla meropenemu wg EUCAST (2022-01-01, wersja 12.0) Drobnoustrój Wrażliwy (S) [mg/L] Oporny (R) [mg/L] Enterobacteriacae (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >8 Enterobacteriacae (zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Pseudomonas spp. (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >8 Pseudomonas spp. (zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Acinetobacter spp. (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >8 Acinetobacter spp. (zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Streptococcus grupy A, B, C, G odnośnik 5 odnośnik 5 Streptococcus pneumoniae (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Streptococcus pneumoniae (zapalenie opon mózgowych) ≤ 0,25 >0,25 Paciorkowce z grupy Viridans ≤2 >2 Enterococcus spp. - - Staphylococcus spp.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    odnośnik 3 odnośnik 3 Haemophilus influenzae (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Haemophilus influenzae (zapalenie opon mózgowych) ≤ 0,25 >0,25 Moraxella catarrhalis ≤ 2 >2 Neisseria gonorrhoeae IE IE Neisseria meningitidis ≤ 0,25 >0,25 Listeria monocytogenes ≤ 0,25 >0,25 Aerococcus sanguinicola i urinae ≤ 0.25 > 0.25 Kingella kingae ≤ 0.03 > 0.03 Achromobacter xylosoxidans ≤ 1 > 4 Bacillus spp. poza B. anthracis ≤ 0.25 > 0.25 Burkholderia pseudomallei ≤ 2 > 2 Stężenia graniczne niezwiązane z określonym gatunkiem ≤ 2 >8 1 Meropenem jest jedynym karbapenemem stosowanym w zapaleniu opon mózgowych. 2 Szczepy oporne występują rzadko lub dotychczas nie zostały wykryte. Należy powtórnie zidentyfikować oraz wykonać testy lekowrażliwości takiego wyizolowanego szczepu i jeśli wyniki zostaną potwierdzone, szczep należy przesłać do laboratorium referencyjnego.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    3 O wrażliwości gronkowców na karbopenemy wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę. 4 Stężenie graniczne meropenemu odnosi się wyłącznie do poważnych zakażeń układowych N.meningitidis (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych z posocznicą lub bez). 5 O wrażliwości paciorkowców beta-hemolizujących grup A, B, C, i G na antybiotyki beta-laktamowe wnioskuje się na podstawie ich wrażliwości na penicylinę. -- = Nie zaleca się badania lekowrażliwości, ponieważ produkt leczniczy jest nieodpowiedni w przypadku danego gatunku. Izolaty bakterii można zgłaszać jako oporne bez uprzedniego testowania wrażliwości. Występowanie oporności nabytej wybranych gatunków może różnić się w zależności od położenia geograficznego i czasu oraz pożądane są informacje o lokalnej oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich zakażeń.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    W przypadku, gdy wskutek występowania oporności lokalnej stosowanie danego leku przynajmniej w niektórych rodzajach zakażeń jest wątpliwe, konieczne jest zasięgnięcie porady eksperta. Lista wymienionych niżej patogenów została utworzona na podstawie doświadczenia klinicznego i wytycznych terapeutycznych. Gatunki zazwyczaj wrażliwe Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (metycylino-wrażliwe) Staphylococcus species (metycylino-wrażliwe), w tym Staphylococcus epidermidis Streptococcus agalactiae (grupa B) Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius) Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes (grupa A) Tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Citrobacter koseri Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Morganella morganii Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Proteus vulgaris Serratia marcescens Beztlenowe Gram-dodatnie Clostridium perfringens Peptoniphilus asaccharolyticus Peptostreptococcus spp (w tym P.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    micros, P. anaerobius, P. magnus) Beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides caccae Grupa Bacteroides fragilis Prevotella bivia Prevotella disiens Gatunki, wśród których oporność nabyta może stwarzać problem Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecium Tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosa Organizmy o oporności wrodzonej Tlenowe Gram-ujemne Stenotrophomonas maltophilia Legionella spp. Inne drobnoustroje Chlamydophila pneumoniae Chlamydophila psitacci Coxiella burnetti Mycoplasma pneumoniae $ Gatunki, które wykazują naturalną wrażliwość pośrednią. £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem. † Odsetek oporności ≥ 50% w jednym lub więcej krajów EU. Nosacizna i melioidoza Stosowanie meropenemu u ludzi jest oparte na danych dotyczących wrażliwości drobnoustroj Burkholderia mallei oraz Burkholderia pseudomallei w badaniach in vitro oraz na ograniczonych danych od pacjentów.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z krajowymi i (lub) międzynarodowymi dokumentami zawierającymi uzgodnienia dotyczące leczenia nosacizny i melioidozy.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne U osób zdrowych średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny, średnia objętość dystrybucji − około 0,25 L/kg (11-27 l) a średni klirens − 287 mL/min w przypadku dawki 250 mg, zmniejszający się do 205 mL/min w przypadku dawki wynoszącej 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowej infuzji średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/mL, a odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3; 62,3 i 153 μg.h/mL. Po trwającej 5 minut infuzji wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/mL odpowiednio po dawkach 500 mg i 1000 mg. Po podaniu dawek wielokrotnych co 8 godzin osobom z prawidłową czynnością nerek, nie występuje kumulacja meropenemu. Badanie z udziałem 12 pacjentów, którym po zabiegach operacyjnych z powodu zakażenia w obrębie jamy brzusznej podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin, wykazało, że Cmax i okres półtrwania są porównywalne do wartości u osób zdrowych, a objętość dystrybucji większa − 27 L.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dystrybucja Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosiło około 2% i było niezależne od stężenia. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka ma przebieg dwuwykładniczy, ale jest to dużo mniej oczywiste po infuzji trwającej 30 minut. Wykazano, że meropenem przenika dobrze do wielu płynów i tkanek, w tym płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek żeńskiego układu płciowego, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej. Metabolizm Meropenem jest metabolizowany poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, co prowadzi do powstania nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu. In vitro meropenem wykazuje mniejszą wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-1 (DHP-1) niż imipenem i dlatego nie ma konieczności jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-1. Wydalanie Meropenem jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej; około 70% (50-75%) wydala się w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Kolejne 28% wykryto w postaci metabolitu nieczynnego mikrobiologicznie. Tylko około 2% dawki wydala się z kałem. Pomiar klirensu nerkowego i wpływ probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych. Niewydolność nerek W przypadku niewydolności nerek dochodzi do zwiększenia wartości AUC w osoczu i wydłużenia okresu półtrwania dla meropenemu. Wartość AUC zwiększała się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CrCl 33-74 mL/min), 5-krotnie w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (CrCl 4-23 mL/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl < 2 mL/min) w porównaniu do wartości u osób z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 mL/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnych metabolitów z otwartym pierścieniem również ulegały znacznemu zwiększeniu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Zaleca się dostosowanie dawki u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Meropenem jest usuwany podczas hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem. Niewydolność wątroby W badaniu z udziałem pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazano brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych. Pacjenci dorośli Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u osób chorych nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu do osób zdrowych z równoważną czynnością nerek. W modelu populacyjnym opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w jamie brzusznej lub zapaleniem płuc wykazano, że objętość głównego kompartmentu zależy od masy i klirensu zależnego od klirensu kreatyniny i wieku.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Dzieci i młodzież Farmakokinetyka u niemowląt i dzieci z zakażeniem po podaniu dawek 10, 20 i 40 mg/kg wykazała, że wartości Cmax są zbliżone do osiąganych u osób dorosłych po podaniu dawek odpowiednio 500, 1000 i 2000 mg. U wszystkich dzieci, z wyjątkiem dzieci najmłodszych, porównanie wykazuje spójne dane farmakokinetyczne dla dawek i okresów półtrwania (< 6 miesięcy t0,5 1,6 godziny), podobne do zaobserwowanych u dorosłych. Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 mL/min/kg (6-12 lat), 6,2 mL/min/kg (2-5 lat), 5,3 mL/min/kg (6-23 miesięcy) i 4,3 mL/min/kg (2-5 miesięcy). Około 60% dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin jako meropenem, a następne 12% w postaci metabolitu. Stężenia meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą około 20% stężenia w osoczu, chociaż występuje istotna zmienność międzyosobnicza.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Farmakokinetyka meropenemu u noworodków wymagających leczenia przeciw zakażeniom wykazuje większy klirens u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym z całkowitym średnim okresem półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Symulacja Monte Carlo przeprowadzona na podstawie modelu farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że po zastosowaniu dawki 20 mg/kg co 8 godzin T > MIC wyniósł 60% dla P. aeruginosa u 95% noworodków urodzonych przed czasem i u 91% noworodków urodzonych o czasie. Osoby w podeszłym wieku Badania farmakokinetyki u zdrowych osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osoczowego, które korelowało ze związanym z wiekiem zmniejszeniem klirensu kreatyniny i mniejszą redukcją klirensu pozanerkowego. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku, poza przypadkami umiarkowanych do ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania prowadzone na zwierzętach wykazały, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki. Histologiczne dowody uszkodzenia kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów tylko po dawkach wynoszących 2000 mg/kg i większych po podaniu pojedynczym oraz u małp w 7-dniowym badaniu, po dawkach 500 mg/kg mc. Meropenem jest ogólnie dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Działanie obserwowano w badaniu toksyczności ostrej u gryzoni po podaniu dawek przekraczających 1000 mg/kg. Po podaniu dożylnym wartość LD50 meropenemu u gryzoni wynosiła powyżej 2000 mg/kg. W badaniach po wielokrotnym podaniu meropenemu przez okres do 6 miesięcy obserwowano jedynie niewielkie efekty, w tym zmniejszenie liczby krwinek czerwonych u psów. W konwencjonalnym zestawie badań nie obserwowano działania mutagennego ani dowodów działania toksycznego na rozmnażanie, w tym działania teratogennego u szczurów po dawkach do 750 mg/kg i u małp po dawkach do 360 mg/kg.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości zwierząt młodych w porównaniu z osobnikami dorosłymi. W badaniach na zwierzętach postać dożylna była dobrze tolerowana. Jedyny metabolit meropenemu wykazywał podobny profil toksyczności w badaniach na zwierzętach.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu węglan 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 3 lata Po rekonstytucji: Sporządzony roztwór do wstrzyknięcia lub infuzji dożylnej musi być użyty natychmiast. Okres czasu pomiędzy początkiem rekonstytucji a końcem wstrzyknięcia dożylnego lub dożylnej infuzji nie powinien przekraczać jednej godziny. Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej roztwór należy podać niezwłocznie, chyba że sposób otwierania, rozpuszczania i rozcieńczania wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Jeżeli roztwór nie zostanie podany niezwłocznie, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania ponosi użytkownik. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie zamrażać sporządzonego roztworu.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dane farmaceutyczne
    W celu zapoznania się z warunkami przechowywania po przygotowaniu produktu leczniczego, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Meropenem Genoptim 500 mg 674 mg proszku w fiolce o pojemności 20 mL z bezbarwnego szkła typu I zamkniętej korkiem z gumy butylowej (typ I) z aluminiowym uszczelnieniem. Meropenem Genoptim 1 g 1348 mg proszku w fiolce o pojemności 30 mL z bezbarwnego szkła typu I zamkniętej korkiem z gumy butylowej (typ I) z aluminiowym uszczelnieniem. Produkt leczniczy dostępny jest w opakowaniach po 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcie W celu przygotowania meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) należy rozpuścić proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań do uzyskania końcowego stężenia 50 mg/mL. Jak przygotować lek Dokładnie umyć i osuszyć ręce.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dane farmaceutyczne
    Przygotować czyste miejsce robocze. Wyjąć butelkę (fiolkę) leku Meropenem Genoptim z opakowania. Sprawdzić fiolkę i datę ważności. Sprawdzić, czy fiolka nie jest naruszona i nie ma oznak uszkodzenia. Usunąć kolorowe zamknięcie i przetrzeć szary gumowy korek wacikiem nasączonym alkoholem. Odczekać, aż korek wyschnie. Połączyć nową jałową igłę z nową jałową strzykawką, bez dotykania ich końców. Do strzykawki nabrać zaleconą objętość jałowej wody do wstrzykiwań. Potrzebną objętość wody wskazano w tabeli poniżej: Dawka leku Meropenem Genoptim: 500 mg (miligramów) - Objętość wody do wstrzykiwań potrzebna do rozcieńczenia: 10 ml (mililitrów) Dawka leku Meropenem Genoptim: 1 g (gram) - Objętość wody do wstrzykiwań potrzebna do rozcieńczenia: 20 mL Dawka leku Meropenem Genoptim: 1,5 g - Objętość wody do wstrzykiwań potrzebna do rozcieńczenia: 30 mL Dawka leku Meropenem Genoptim: 2 g - Objętość wody do wstrzykiwań potrzebna do rozcieńczenia: 40 mL Uwaga.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dane farmaceutyczne
    Jeśli przepisana dawka leku Meropenem Genoptim jest większa niż 1 g, będzie potrzebna więcej niż jedna fiolka leku Meropenem Genoptim. Można wtedy nabrać płyn z kilku fiolek do jednej strzykawki. Wkłuć igłę strzykawki przez środek gumowego korka i dodać zaleconą objętość wody do wstrzykiwań do fiolki lub fiolek z lekiem Meropenem Genoptim. Wyjąć igłę z fiolki i wstrząsać fiolką przez około 5 sekund albo do czasu rozpuszczenia się proszku. Ponownie przetrzeć gumowy korek nowym wacikiem nasączonym alkoholem i odczekać do wyschnięcia korka. Z całkowicie wciśniętym tłokiem strzykawki ponownie wkłuć igłę przez gumowy szary korek. Trzymać zarówno strzykawkę, jak i fiolkę i odwrócić fiolkę do góry dnem. Trzymając koniec igły zanurzony w roztworze, pociągnąć tłok strzykawki i nabrać do strzykawki cały roztwór z fiolki. Wyjąć igłę ze strzykawką z fiolki i wyrzucić pustą fiolkę w bezpieczne miejsce. Trzymać strzykawkę w pozycji pionowej, igłą do góry.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dane farmaceutyczne
    Popukać strzykawkę, aby pęcherzyki powietrza przesunęły się w strzykawce do góry. 12. Usunąć powietrze ze strzykawki przez delikatne naciskanie tłoka, aż do usunięcie całego powietrza. Jeśli lek Meropenem Genoptim jest stosowany w domu, użyte igły i zestaw do podawania infuzji należy usunąć we właściwy sposób. Jeśli lekarz zadecyduje o przerwaniu leczenia, należy usunąć niewykorzystany lek Meropenem Genoptim zgodnie z lokalnymi przepisami. Infuzja W celu przygotowania meropenemu do infuzji dożylnej zawartość fiolki można rozpuścić bezpośrednio w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do infuzji do uzyskania końcowego stężenia 1 do 20 mg/mL. Warunki przechowywania leku po rekonstytucji, patrz punkt 6.3. Każda fiolka służy tylko do jednorazowego użycia. Przygotowanie i podawanie roztworu powinno odbywać się z zachowaniem standardowych zasad aseptyki. Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.
  • CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
    Dane farmaceutyczne
    Przed podaniem należy sprawdzić, czy w roztworze nie znajdują się nierozpuszczone cząsteczki. Tylko przezroczysty, jasnożółty roztwór nie zawierający widocznych cząsteczek powinien być użyty. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Vaborem 1 g/1 g proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera meropenem trójwodny w ilości odpowiadającej 1 g meropenemu, i 1 g waborbaktamu. Po rekonstytucji, 1 ml roztworu zawiera 50 mg meropenemu i 50 mg waborbaktamu (patrz punkt 6.6). Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda fiolka zawiera 10,9 mmol sodu (około 250 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (proszek do sporządzania koncentratu). Proszek barwy białej do jasnożółtej.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Produkt Vaborem jest wskazany do stosowania w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych (patrz punkt 4.4 i 5.1):  powikłane zakażenie układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek;  powikłane zakażenie w obrębie jamy brzusznej;  szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc. Leczenie pacjentów, u których występuje zakażenie krwi związane z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub gdy istnieje podejrzenie takiego związku. Produkt Vaborem jest również wskazany do stosowania w leczeniu zakażeń wywołanych tlenowymi drobnoustrojami Gram-ujemnymi u dorosłych pacjentów z ograniczonymi opcjami leczenia (patrz punkt 4.2, 4.4 i 5.1). Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Produkt Vaborem należy stosować w leczeniu zakażeń wywołanych tlenowymi drobnoustrojami Gram- ujemnymi u dorosłych pacjentów z ograniczonymi opcjami leczenia wyłącznie po konsultacji z lekarzem posiadającym odpowiednie doświadczenie w leczeniu chorób zakaźnych (patrz punkt 4.4 i 5.1). Dawkowanie Tabela 1 przedstawia zalecaną dawkę dożylną u pacjentów, u których klirens kreatyniny (CrCl) wynosi ≥40 ml/min (patrz punkt 4.4 i 5.1). Tabela 1: Zalecana dawka dożylna u pacjentów z klirensem kreatyniny (CrCl) ≥40 ml/min 1
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Dawkowanie
    Rodzaj zakażeniaDawka produktu Vaborem (meropenem/ waborbaktam)2CzęstośćpodawaniaCzas trwania infuzjiCzas trwania leczenia
    Powikłane zakażenie układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek2 g/2 gCo 8 godzin3 godziny5 do 10 dni2
    Powikłane zakażenie w obrębie jamy brzusznej2 g/2 gCo 8 godzin3 godziny5 do 10 dni2
    Szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc2 g/2 gCo 8 godzin3 godziny7 do 14 dni
    Zakażenie krwi związane z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub w przypadku podejrzenia takiego związku2 g/2 gCo 8 godzin3 godzinyZależny od miejsca zakażenia
    Zakażenia wywołane tlenowymi drobnoustrojami Gram- ujemnymi u pacjentów z ograniczonymi opcjami leczenia2 g/2 gCo 8 godzin3 godzinyZależny od miejsca zakażenia
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Dawkowanie
    1 Liczony według wzoru Cockcrofta-Gaulta 2. Leczenie może trwać do 14 dni Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania w zależności od wieku (patrz punkt 5.2). Zaburzenia czynności nerek Tabela 2 przedstawia zalecane dostosowanie dawkowania u pacjentów z CrCl ≤39 ml/min. Meropenem i waborbaktam są usuwane podczas hemodializy (patrz punkt 5.2). Dawki dostosowane do stopnia zaburzenia czynności nerek należy podawać po sesji dializy. Tabela 2: Zalecana dawka dożylna u pacjentów z CrCl ≤39 ml/min 1
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Dawkowanie
    CrCl (ml/min)1Zalecany schemat dawkowania2Przerwa w dawkowaniuCzas trwania infuzji
    20 do 391 g/1 gCo 8 godzin3 godziny
    10 do 191 g/1 gCo 12 godzin3 godziny
    Poniżej 100,5 g/0,5 gCo 12 godzin3 godziny
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Dawkowanie
    1 Liczony według wzoru Cockcrofta-Gaulta 2. Zalecany czas trwania leczenia, patrz Tabela 1 Zaburzenia czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.4 i 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności meropenemu/waborbaktamu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Podanie dożylne. Produkt Vaborem jest podawany w infuzji dożylnej trwającej 3 godziny. Instrukcja dotycząca rekonstytucji i rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na leki przeciwbakteryjne z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na jakikolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicyliny, cefalosporyny lub monobaktamy).
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podczas stosowania meropenemu i (lub) meropenemu/waborbaktamu zgłaszano przypadki ciężkiej nadwrażliwości czasami prowadzącej do zgonu (patrz punkt 4.3 i 4.8). U pacjentów, u których wystąpiła w przeszłości nadwrażliwość na leki przeciwbakteryjne z grupy karbapenemów, penicylin lub innych beta-laktamów może również wystąpić nadwrażliwość na meropenem/waborbaktam. Przed wdrożeniem leczenia produktem Vaborem, należy zebrać dokładny wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej, leczenie produktem Vaborem należy natychmiast przerwać i zastosować odpowiednie środki pomocy doraźnej. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry ( ang. severe cutaneous adverse reactions, SCAR ), takie jak zespół Stevensa-Johnsona ( ang. Stevens- Johnson syndrome, SJS ), martwica toksyczno-rozpływna naskórka ( ang.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    toxic epidermal necrolysis, TEN ), zespół osutki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi ( ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS ), rumień wielopostaciowy ( ang. erythema multiforme, EM ) i ostra uogólniona osutka krostkowa ( ang. acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP ) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy podmiotowe i przedmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć alternatywne leczenie. Drgawki Podczas leczenia meropenemem zgłaszano przypadki drgawek (patrz punkt 4.8). Pacjenci z rozpoznanymi zaburzeniami drgawkowymi powinni kontynuować leczenie przeciwdrgawkowe. U pacjentów, u których pojawi się drżenie ogniskowe, mioklonie lub drgawki należy przeprowadzić badanie neurologiczne i wdrożyć leczenie przeciwdrgawkowe, jeśli nie zostało ono wcześniej zastosowane.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    W razie konieczności dawkę meropenemu/waborbaktamu należy dostosować w zależności od czynności nerek (patrz punkt 4.2). Można również zaprzestać podawania meropenemu/waborbaktamu (patrz punkt 4.5). Kontrolowanie czynności wątroby Podczas leczenia meropenemem/waborbaktamem należy dokładnie kontrolować czynność wątroby ze względu na ryzyko wystąpienia hepatotoksyczności (niewydolność wątroby z cholestazą i cytolizą) (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia meropenemem/waborbaktamem u pacjentów z istniejącymi zaburzenia wątroby należy kontrolować czynność wątroby. Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania (patrz punkt 4.2). Serokonwersja testu antyglobulinowego (odczynu Coombsa) Podczas leczenia meropenemem/waborbaktamem może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego lub pośredniego odczynu Coombsa, tak jak w przypadku leczenia meropenemem (patrz punkt 4.8).
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Biegunka związana z Clostridium difficile Podczas stosowania meropenemu/waborbaktamu zgłaszano przypadki biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile . Takie zakażenie może przebiegać z różnym nasileniem, od łagodnej biegunki do zapalenia okrężnicy ze skutkiem śmiertelnym. Należy rozważyć takie rozpoznanie w przypadku pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie leczenia produktem Vaborem lub po jego zakończeniu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć zaprzestanie leczenia produktem Vaborem oraz zastosowanie środków działających swoiście na Clostridium difficile . Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę jelit. Jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu Przypadki opisane w piśmiennictwie wykazują, że jednoczesne podawanie karbapenemów, w tym meropenemu, pacjentom stosującym kwas walproinowy lub diwalproeks sodu może w wyniku interakcji prowadzić do zmniejszenia stężenia kwasu walproinowego do stężeń poniżej poziomu terapeutycznego, a tym samym zwiększać ryzyko wystąpienia drgawkowych napadów przełomowych.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Jeśli konieczne jest stosowanie produktu Vaborem, należy rozważyć stosowanie uzupełniającej terapii przeciwdrgawkowej (patrz punkt 4.5). Ograniczone dane kliniczne Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej Stosowanie produktu Vaborem w leczeniu pacjentów z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej określono w oparciu o doświadczenia w stosowaniu meropenemu w monoterapii i na podstawie analiz zależności farmakokinetyczno-farmakodynamicznych meropenemu/waborbaktamu. Szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc Stosowanie produktu Vaborem w leczeniu pacjentów ze szpitalnym zapaleniem płuc, w tym respiratorowym zapaleniem płuc określono w oparciu o doświadczenia w stosowaniu meropenemu w monoterapii i na podstawie analiz zależności farmakokinetyczno-farmakodynamicznych meropenemu/waborbaktamu.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Pacjenci z ograniczonymi opcjami leczenia Stosowanie produktu Vaborem w leczeniu pacjentów z zakażeniami bakteryjnymi, u których występują ograniczone opcje leczenia określono na podstawie analiz zależności farmakokinetyczno- farmakodynamicznych meropenemu/waborbaktamu oraz w oparciu o ograniczone dane pochodzące z randomizowanego badania klinicznego, w którym 32 pacjentów leczono produktem Vaborem, a 15 pacjentów leczono z zastosowaniem najlepszej dostępnej terapii zakażeń wywołanych drobnoustrojami opornymi na karbapenem (patrz punkt 5.1). Zakres aktywności meropenemu/waborbaktamu Meropenem nie wykazuje aktywności wobec opornych na metycylinę szczepów Staphylococcus aureus (MRSA) i Staphylococcus epidermidis (MRSE) ani wobec opornych na wankomycynę szczepów Enterococcus (VRE). Jeśli potwierdzono, że zakażenie zostało wywołane przez te patogeny, lub jeśli istnieje takie podejrzenie, należy zastosować alternatywne lub dodatkowe leki przeciwbakteryjne.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Specjalne środki ostrozności
    Zakres hamującego działania waborbaktamu obejmuje karbapenemazy klasy A (np. KPC) i karbapenemazy klasy C. Waborbaktam nie hamuje działania karbapenemaz klasy D, takich jak OXA-48 lub metalo-beta-laktamaz klasy B, takich jak NDM i VIM (patrz punkt 5.1). Drobnoustroje niewrażliwe Stosowanie meropenemu/waborbaktamu może skutkować nadmiernym wzrostem niewrażliwych drobnoustrojów, co może wymagać przerwania leczenia lub zastosowania innych odpowiednich działań terapeutycznych. Pacjenci kontrolujący zawartość sodu w diecie Produkt Vaborem zawiera 250 mg sodu na fiolkę co odpowiada 12,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dane z badań in vitro sugerują możliwość indukcji CYP1A2 (meropenem), CYP3A4 (meropenem i waborbaktam) oraz potencjalnie innych regulowanych PXR enzymów i transporterów (meropenem i waborbaktam). Podczas przyjmowania produktu leczniczego Vaborem jednocześnie z produktami leczniczymi, które są metabolizowane głównie przez CYP1A2 (np. teofilina), CYP3A4 (np. alprazolam, midazolam, takrolimus, syrolimus, cyklosporyna, symwastatyna, omeprazol, nifedypina, chinidyna i etynyloestradiol) i (lub) CYP2C (np. warfaryna, fenytoina) i (lub) transportowanymi przez p-glikoproteiny (np. dabigatran, digoksyna) może wystąpić ryzyko interakcji, czego efektem bywa zmniejszenie stężeń w osoczu i aktywności przyjmowanych jednocześnie produktów leczniczych. W związku z tym pacjentów, którzy przyjmują te produkty lecznicze należy kontrolować, czy nie występują u nich objawy kliniczne wynikające ze zmienionej skuteczności terapeutycznej.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Interakcje
    Zarówno meropenem i waborbaktam są substratami transportera OAT3, w związku z czym probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, hamując w ten sposób wydalanie meropenemu przez nerki, a ten sam mechanizm może dotyczyć waborbaktamu. Nie zaleca się jednoczesnego podawania probenecydu i produktu Vaborem, gdyż może to skutkować zwiększeniem stężenia meropenemu i waborbaktamu w osoczu. Jednoczesne podawanie meropenemu i kwasu walproinowego wiąże się ze zmniejszeniem stężenia kwasu walproinowego z następową utratą kontroli nad napadami drgawkowymi. Dane pochodzące z badań w warunkach in vitro oraz badań na zwierzętach wskazuja, że karbapenemy mogą hamować hydrolizę glukuronidu kwasu walproinowego (VPA g) do kwasu walproinowego, a tym samym zmniejszać stężenie kwasu walproinowego w surowicy krwi.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Interakcje
    W związku z tym, należy stosować uzupełniającą terapię przeciwdrgawkową w przypadku, gdy nie da się uniknąć jednoczesnego podawania kwasu walproinowego i meropenemu/waborbaktamu (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne podawanie leków przeciwbakteryjnych i warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Istnieje wiele doniesień dotyczących nasilania się działania przeciwzakrzepowego stosowanych doustnie leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko takie może zależeć od rodzaju zakażenia, wieku oraz ogólnego stanu pacjenta, zatem trudno jest ocenić, w jakim stopniu lek przeciwbakteryjny przyczynia się do zwiększenia wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częste kontrole wartości wskaźnika INR w trakcie jednoczesnego stosowania produktu Vaborem i leku przeciwzakrzepowego oraz w niedługim czasie po zakończeniu takiego leczenia.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Interakcje
    Środki antykoncepcyjne Vaborem może zmniejszać skuteczność hormonalnych produktów leczniczych antykoncepcyjnych zawierających estrogen i (lub) progesteron. Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie alternatywnych skutecznych metod antykoncepcji podczas leczenia produktem leczniczym Vaborem i przez 28 dni po jego zakończeniu.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania meropenemu/waborbaktamu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Vaborem w okresie ciąży. Karmienie piersią Istnieją doniesienia, że meropenem przenika do mleka ludzkiego. Nie wiadomo, czy waborbaktam przenika do mleka ludzkiego lub mleka zwierząt. Ponieważ nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci, karmienie piersią należy przerwać przed rozpoczęciem leczenia. Płodność Nie badano wpływu meropenemu/waborbaktamu na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach z zastosowaniem meropenemu/waborbaktamu nie wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3).
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt Vaborem wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie monoterapii meropenemem opisywano przypadki drgawek, szczególnie u pacjentów otrzymujących leki przeciwdrgawkowe (patrz punkt 4.4). Meropenem/waborbaktam może powodować ból głowy, parestezję, ospałość i zawroty głowy (patrz punkt 4.8). W związku z tym, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi, które wystąpiły u 322 pacjentów we wszystkich badaniach klinicznych fazy III były: ból głowy (8,1%), biegunka (4,7%), zapalenie żył w miejscu infuzji (2,2%) i nudności (2,2%). Ciężkie działania niepożądane obserwowano u dwóch pacjentów (0,6%), przy czym jeden przypadek związany był z reakcją w miejscu infuzji, a drugi ze zwiększoną aktywnością fosfatazy zasadowej we krwi. U jednego dodatkowego pacjenta zgłoszono wystąpienie ciężkiego działania niepożądanego w postaci reakcji związanej z infuzją (0,3%). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Następujące działania niepożądane występowały podczas leczenia meropenemem w monoterapii i (lub) zostały zidentyfikowane podczas badań III fazy produktu Vaborem. Działania niepożądane przedstawiono zgodnie z częstością występowania i klasyfikacją układów i narządów.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Działania niepożądane
    Działań niepożądanych wyszczególnionych w tabeli jako działania o „nieznanej” częstości występowania nie obserwowano u pacjentów biorących udział w badaniach z zastosowaniem produktu Vaborem lub meropenemu, ale opisywano je w przypadku stosowania meropenemu w monoterapii po jego wprowadzeniu do obrotu. Częstość występowania określona jest jako: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 to <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy układowo-narządowej działania niepożądane wymienione są zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością. Tabela 3: Częstość występowania działań niepożądanych według klasyfikacji układów i narządów
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Działania niepożądane
    Klasyfikacja układów i narządówCzęsto(≥1/100 do <1/10)Niezbyt często(≥1/1000 do<1/100)Rzadko(≥1/10 000 do<1/1000)Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnychdanych)
    Zakażenia i zarażenia pasożytniczeZapalenie jelita grubego wywołane Clostridium difficile
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Działania niepożądane
    Klasyfikacja układów i narządówCzęsto(≥1/100 do <1/10)Niezbyt często(≥1/1000 do<1/100)Rzadko(≥1/10 000 do<1/1000)Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnychdanych)
    Drożdżakowe zapalenie sromu i pochwyDrożdżyca błony śluzowej jamy ustnej
    Zaburzenia krwi iukładu chłonnegoNadpłytkowośćLeukopenia Neutropenia EozynofiliaMałopłytkowośćAgranulozaNiedokrwistośćhemolityczna
    Zaburzenia układuimmunologicznegoReakcja anafilaktycznaNadwrażliwośćObrzęknaczynioruchowy
    Zaburzenia metabolizmu i odżywianiaHipokalemia HipoglikemiaZmniejszony apetytHiperkaliemia Hiperglikemia
    Zaburzenia psychiczneBezsennośćOmamyMajaczenie
    Zaburzenia układunerwowegoBól głowyDrżenie mięśniowe OspałośćZawroty głowyParestezjaDrgawki
    Zaburzenia naczynioweNiedociśnienieZapalenie żyłBól naczyniowy
    Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej iśródpiersiaSkurcz oskrzeli
    Zaburzenia żołądkai jelitBiegunkaNudnościWymiotyRozdęcie brzuchaBól brzucha
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowychZwiększona aktywnośćaminotransferazy alaninowejZwiększone stężenie bilirubiny we krwi
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Działania niepożądane
    Klasyfikacja układów i narządówCzęsto(≥1/100 do <1/10)Niezbyt często(≥1/1000 do<1/100)Rzadko(≥1/10 000 do<1/1000)Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnychdanych)
    Zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowejZwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwiZwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej
    Zaburzenia skóry i tkanki podskórnejŚwiąd Wysypka PokrzywkaCiężkie działania niepożądane dotyczące skóry, tj. martwica toksyczno- rozpływna naskórkaZespół Stevensa- JohnsonaRumieńwielopostaciowyZespół osutki polekowej z towarzyszącą eozynofilią i objawami układowymi (zespół DRESS)Ostra uogólnionaosutka krostkowa (patrz punkt 4.4)
    Zaburzenia nerek i dróg moczowychZaburzeniaczynności nerekNietrzymanie moczuZwiększone stężenie kreatyniny we krwi
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Działania niepożądane
    Klasyfikacja układów i narządówCzęsto(≥1/100 do <1/10)Niezbyt często(≥1/1000 do<1/100)Rzadko(≥1/10 000 do<1/1000)Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnychdanych)
    Zwiększone stężenie mocznikawe krwi
    Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podaniaZapalenie żył wmiejscu infuzjiGorączkaDyskomfort w klatce piersiowejReakcja w miejscu infuzjiRumień w miejscuinfuzjiZapalenie żył wmiejscu iniekcjiZakrzepica w miejscu infuzjiBól
    Badania diagnostyczneZwiększona aktywność kinazyfosfokreatynowej we krwiDodatni wynik bezpośredniego lub pośredniegoodczynu Coombsa
    Urazy, zatrucia ipowikłania pozabiegachReakcja związana z infuzją
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Działania niepożądane
    Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Brak doświadczeń dotyczących przedawkowania produktu Vaborem. Ograniczone dane dotyczące działań niepożądanych meropenemu po wprowadzeniu do obrotu wskazują, że działania niepożądane występujące po przedawkowaniu są zgodne z profilem działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8, mają zazwyczaj łagodne nasilenie i ustępują po zaprzestaniu leczenia lub zmniejszeniu dawki. W przypadku przedawkowania należy zaprzestać podawania produktu Vaborem i wdrożyć ogólne leczenie podtrzymujące. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nastąpi szybka eliminacja przez nerki. Meropenem i waborbaktam można usunąć w procesie hemodializy. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, którym podano 1 g meropenemu i 1 g waborbaktamu średnia wartość całkowitego odzysku uzyskanego w dializacie po sesji hemodializy wynosiła 38% dla meropenemu i 53% dla waborbaktamu.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, karbapenemy, kod ATC: J01DH52 Mechanizm działania Mechanizm działania bakteriobójczego meropenemu polega na hamowaniu syntezy peptydoglikanu ściany komórkowej bakterii w wyniku wiązania z podstawowymi białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin-binding proteins, PBPs ) i hamowania ich aktywności. Waborbaktam jest nie-beta-laktamowym inhibitorem serynowych beta-laktamaz klasy A i klasy C, w tym karbapenemazy Klebsiella pneumoniae (KPC). Jego działanie polega na tworzeniu z beta-laktamazami kowalencyjnego adduktu i jest on stabilny wobec hydrolizy przez beta-laktamy. Waborbaktam nie hamuje enzymów klasy B (metalo-beta-laktamaz) ani karbapenemaz klasy D. Waborbaktam nie posiada właściwości przeciwbakteryjnych.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Oporność Do mechanizmów oporności bakterii Gram-ujemnych, o których wiadomo, że wpływają na meropenem/waborbaktam należą drobnoustroje wytwarzające metalo-beta-laktamazy lub oksycylinazy o aktywności karbapenemaz. Do mechanizmów oporności bakterii, które mogłyby zmniejszać przeciwbakteryjną aktywność meropenemu/waborbaktamu należą mutacje puryn wpływające na przepuszczalność błony zewnętrznej bakterii i zwiększoną ekspresję pomp usuwających lek z wnętrza komórki. Aktywność przeciwbakteryjna w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi W badaniach in vitro nie wykazano działania antagonistycznego pomiędzy meropenemem/waborbaktamem a lewofloksacyną, tygecykliną, polimyksyną, amikacyną, wankomycyną, azytromycyną, daptomycyną ani linezolidem. Wartości graniczne w teście wrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości (ang.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST - tabele interpretacji wartości granicznych minimalnych stężeń hamujących (MIC) oraz wielkości stref zahamowania wzrostu, wersja 1.0, 2021) przedstawiono poniżej:
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Minimalne stężenie hamujące (mg/l)
    DrobnoustrojeWrażliweOporne
    Enterobacterales≤81>81
    Pseudomonas aeruginosa≤81>81
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    1 Dla celów testowania wrażliwości, stężenie waborbaktamu wynosi 8 mg/l. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Wykazano, że przeciwbakteryjna aktywność meropenemu najlepiej koreluje z odsetkiem przerwy między dawkami, w czasie której stężenie wolnego meropenemu w osoczu przewyższa minimalne stężenie hamujące meropenemu. W przypadku waborbaktamu wskaźnik PK-PD związany z aktywnością przeciwbakteryjną określany jest jako stosunek wartości AUC wolnego waborbaktamu w osoczu do minimalnego stężenia hamującego (MIC) meropenemu/waborbaktamu. Skuteczność kliniczna wobec konkretnych patogenów Skuteczność działania wykazano w badaniach klinicznych wobec następujących patogenów, które wykazywały wrażliwość na meropenem/waborbaktam w warunkach in vitro . Powikłane zakażenia układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek Drobnoustroje Gram-ujemne:  Escherichia coli  Klebsiella pneumoniae  Enterobacter cloacae complex Nie określono skuteczności klinicznej wobec wymienionych niżej patogenów, które są istotne dla zarejestrowanych wskazań, choć badania in vitro wskazują, że drobnoustroje te mogą być wrażliwe na meropenem/waborbaktam, jeśli nie wystąpi oporność nabyta.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakodynamiczne
    Drobnoustroje Gram-ujemne:  Citrobacter freundii  Citrobacter koseri  Klebsiella aerogenes  Klebsiella oxytoca  Morganella morganii  Proteus mirabilis  Providencia spp.  Pseudomonas aeruginosa  Serratia marcescens Drobnoustroje Gram-dodatnie:  Staphylococcus saprophyticus  Staphylococcus aureus (wyłącznie szczepy wrażliwe na metycylinę)  Staphylococcus epidermidis (wyłącznie szczepy wrażliwe na metycylinę)  Streptococcus agalactiae Drobnoustroje beztlenowe:  Bacteroides fragilis  Bacteroides thetaiotaomicron  Clostridium perfringens  Peptoniphilus asaccharolyticus  Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)  Bacteroides caccae  Prevotella bivia  Prevotella disiens Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Vaborem w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami Gram-ujemnymi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2)
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dystrybucja Meropenem wiąże się z białkami osocza w około 2%. Waborbaktam wiąże się z białkami osocza w około 33%. Objętości dystrybucji w stanie stacjonarnym meropenemu i waborbaktamu wynosiły u pacjentów odpowiednio 20,2 l oraz 18,6 l po podaniu dawek 2 g meropenemu/2 g waborbaktamu we wlewie trwającym 3 godziny w odstępach 8-godzinnych, co wskazuje, że objętość dystrybucji obydwu składników odpowiada objętości płynu pozakomórkowego. Zarówno meropenem jak i waborbaktam przenikają do płynu pokrywającego nabłonek (ang. epithelial lining fluid, ELF ) dróg oddechowych u ludzi, osiągając w nim stężenia wynoszące odpowiednio około 65% i 79% stężeń niezwiązanego meropenemu i waborbaktamu w osoczu. Profile zależności stężenia w czasie są podobne w płynie pokrywającym nabłonek (ELF) i osoczu. Metabolizm Meropenem jest wydalany głównie w postaci niezmienionej. Około 25% podanej dawki jest wydalane w postaci nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Waborbaktam nie jest metabolizowany. Eliminacja Okres półtrwania w fazie eliminacji (t½) wynosi 2,30 godziny dla meropenemu i 2,25 godziny dla waborbaktamu. Zarówno meropenem jak i waborbaktam są wydalane głównie przez nerki. Około 40-60% dawki meropenemu jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu 24-48 godzin, przy czym kolejne 25% wydalane jest w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego produktu hydrolizy. Eliminacja meropenemu przez nerki skutkowała dużymi stężeniami terapeutycznymi w moczu. Średni klirens nerkowy dla meropenemu wynosił 7,7 l/h. Średni klirens pozanerkowy dla meropenemu wynosił 4,8 l/h, co obejmuje zarówno wydalanie z kałem (~2% dawki), jak i rozpad w wyniku hydrolizy. Około 75-95% waborbaktamu jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 24-48 godzin. Eliminacja waborbaktamu przez nerki skutkowała dużymi stężeniami w moczu. Średni klirens nerkowy dla waborbaktamu wynosił 10,5 l/h.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Liniowość lub nieliniowość Po podaniu pojedynczej infuzji dożylnej trwającej 3 godziny C max i AUC meropenemu i waborbaktamu są liniowe w badanym zakresie dawek (1 g do 2 g dla meropenemu i 0,25 g do 2 g dla waborbaktamu). U osób z prawidłową czynnością nerek meropenem ani waborbaktam nie kumuluje się po wielokrotnych wlewach dożylnych podawanych co 8 godzin przez okres 7 dni. Wpływ meropenemu/ waborbaktamu na enzymy i transportery Ani meropenem ani waborbaktam nie hamują in vitro enzymów CYP450 w stężeniach istotnych farmakologicznie. Ani meropenem, ani waborbaktam nie hamują transporterów nerkowych i wątrobowych w stężeniach istotnych farmakologicznie. Szczególne grupy pacjentów Zaburzenia czynności nerek Badania właściwości farmakokinetycznych z zastosowaniem meropenemu i waborbaktamu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wykazały, że klirens osoczowy meropenemu i waborbaktamu koreluje z klirensem kreatyniny.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Właściwości farmakokinetyczne
    Zaburzenia czynności wątroby Ponieważ meropenem/waborbaktam nie są metabolizowane w wątrobie, zaburzenia czynności wątroby nie powinny wpływać na klirens ogólnoustrojowy meropenemu/waborbaktamu. Pacjenci w podeszłym wieku Dane farmakokinetyczne uzyskane z analizy parametrów farmakokinetycznych populacji wykazały zmniejszenie klirensu osoczowego meropenemu/waborbaktamu, które można przypisywać związanemu z wiekiem zmniejszonemu klirensowi kreatyniny. Płeć i rasa Analiza parametrów farmakokinetycznych populacji wykazała, że płeć i rasa nie wpływają na farmakokinetykę meropenemu ani waborbaktamu.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Meropenem Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, toksycznego wpływu na rozród i genotoksyczności, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości meropenemu. Waborbaktam Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, toksycznego wpływu na rozród i genotoksyczności, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości waborbaktamu. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów, obserwowano minimalny stan zapalny wątroby po 14 dniach i 28 dniach ekspozycji na waborbaktam w monoterapii lub w skojarzeniu z meropenemem.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu węglan 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Produkt Vaborem wykazuje niezgodność chemiczną z roztworami zawierającymi glukozę. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 4 lata Po rekonstytucji Zrekonstytuowaną zawartość fiolki należy następnie niezwłocznie rozcieńczyć. Po rozcieńczeniu Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną przez 4 godziny w temperaturze 25°C lub przez 22 godziny w temperaturze 2–8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy wykorzystać bezpośrednio po rekonstytucji i rozcieńczeniu. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Dane farmaceutyczne
    6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka o objętości 50 ml z bezbarwnego szkła (typu 1) zamknięta gumowym (brombutylowym) korkiem i aluminiowym kapslem uszczelniającym typu flip-off . Produkt leczniczy dostępny jest w opakowaniach zawierających 6 fiolek. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Podczas przygotowywania i podawania roztworu należy stosować standardowe techniki aseptyczne. Przed użyciem proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji należy zrekonstytuować, a następnie rozcieńczyć. Rekonstytucja Z worka infuzyjnego zawierającego 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań należy pobrać 20 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań (soli fizjologicznej) na każdą fiolkę i użyć do zrekonstytuowania odpowiedniej liczby fiolek meropenemu/waborbaktamu potrzebnych do uzyskania odpowiedniej dawki produktu Vaborem:  zrekonstytuować 2 fiolki, aby otrzymać dawkę produktu Vaborem 2 g/2 g  zrekonstytuować 1 fiolkę, aby otrzymać dawki produktu Vaborem 1 g/1 g i Vaborem 0,5 g/0,5 g Po delikatnym wymieszaniu w celu rozpuszczenia, zrekonstytuowany roztwór meropenemu/waborbaktamu będzie zawierał meropenem w stężeniu około 0,05 g/ml i waborbaktam w stężeniu około 0,05 g/ml.
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Objętość końcowa wynosi około 21,3 ml. Zrekonstytuowany roztwór nie jest przeznaczony do bezpośredniego wstrzyknięcia. Zrekonstytuowany roztwór należy rozcieńczyć przed podaniem we wlewie dożylnym. Rozcieńczanie Przygotowanie dawki produktu Vaborem 2 g/2 g do podania we wlewie dożylnym: Natychmiast po zrekonstytuowaniu dwóch fiolek, należy pobrać z obydwu fiolek całą zrekonstytuowaną zawartość i dodać z powrotem do worka infuzyjnego zawierającego 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań (soli fizjologicznej). Końcowe stężenie przygotowanego roztworu do infuzji będzie wynosiło około 8 mg/ml zarówno dla meropenemu jak i waborbaktamu. Przygotowanie dawki produktu Vaborem 1 g/1 g do podania we wlewie dożylnym: Natychmiast po zrekonstytuowaniu jednej fiolki, należy pobrać z fiolki całą zrekonstytuowaną zawartość i dodać z powrotem do worka infuzyjnego zawierającego 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań (soli fizjologicznej).
  • CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
    Dane farmaceutyczne
    Końcowe stężenie przygotowanego roztworu do infuzji będzie wynosiło około 4 mg/ml zarówno dla meropenemu jak i waborbaktamu. Przygotowanie dawki produktu Vaborem 0,5 g/0,5 g do podania we wlewie dożylnym: Natychmiast po zrekonstytuowaniu jednej fiolki, należy pobrać z fiolki 10,5 ml zrekonstytuowanej zawartości i dodać z powrotem do worka infuzyjnego zawierającego 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań (soli fizjologicznej). Końcowe stężenie przygotowanego roztworu do infuzji będzie wynosiło 2 mg/ml zarówno dla meropenemu jak i waborbaktamu. Rozcieńczony roztwór należy obejrzeć, aby sprawdzić czy nie zawiera cząstek stałych. Rozcieńczony roztwór jest przejrzysty do jasnożółtego. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Zobacz również:

REKLAMA