Ogólne zasady dawkowania enmetazobaktamu
Enmetazobaktam jest podawany wyłącznie w połączeniu z cefepimem i przeznaczony do leczenia poważnych zakażeń, takich jak powikłane zakażenia układu moczowego (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek) oraz szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc związane ze stosowaniem respiratora1. Lek występuje w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, który podaje się wyłącznie dożylnie2.
- Standardowa dawka dla dorosłych z prawidłową czynnością nerek to 2 g cefepimu i 0,5 g enmetazobaktamu co 8 godzin, podawane w postaci infuzji dożylnej trwającej 2 godziny w przypadku powikłanych zakażeń dróg moczowych, a przez 4 godziny w przypadku szpitalnego zapalenia płuc3.
- Czas trwania leczenia wynosi zwykle od 7 do 10 dni, ale w przypadku bakteriemii terapia może trwać do 14 dni3.
- W przypadku pacjentów z bardzo wysokim klirensem nerkowym (eGFR > 150 ml/min), czas infuzji należy wydłużyć do 4 godzin3.
- Dawkowanie enmetazobaktamu wymaga dostosowania u osób z niewydolnością nerek.
- Zmniejszenie dawki oraz wydłużenie odstępów pomiędzy podaniami są konieczne już przy eGFR poniżej 60 ml/min.
- W przypadku dializ (hemodializa lub dializa otrzewnowa) stosuje się indywidualne schematy dawkowania.
- Nieprawidłowe dostosowanie dawki może prowadzić do działań niepożądanych, w tym zaburzeń świadomości i drgawek.
Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów
Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania enmetazobaktamu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zostały ustalone. Brak jest zaleceń dotyczących dawkowania w tej grupie – nie należy stosować enmetazobaktamu u pacjentów poniżej 18. roku życia4.
Pacjenci w podeszłym wieku
Nie jest wymagana modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek. Jednak u osób starszych częściej występuje zmniejszona czynność nerek, dlatego należy regularnie monitorować funkcję nerek i odpowiednio dostosowywać dawkę, jeśli jest to konieczne56.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
W przypadku niewydolności nerek dawkowanie enmetazobaktamu (z cefepimem) powinno być dostosowane w zależności od stopnia upośledzenia czynności nerek5. Schematy dawkowania przedstawia poniższa tabela:
- eGFR 60–<90 ml/min: 2 g cefepimu i 0,5 g enmetazobaktamu co 8 godzin
- eGFR 30–<60 ml/min: 1 g cefepimu i 0,25 g enmetazobaktamu co 8 godzin
- eGFR 15–<30 ml/min: 1 g cefepimu i 0,25 g enmetazobaktamu co 12 godzin
- eGFR <15 ml/min: 1 g cefepimu i 0,25 g enmetazobaktamu co 24 godziny
- Pacjenci wymagający hemodializy: pierwszego dnia dawka wysycająca 1 g cefepimu i 0,25 g enmetazobaktamu, następnie 0,5 g cefepimu i 0,125 g enmetazobaktamu co 24 godziny (po sesji hemodializy w dniach jej prowadzenia)
- Pacjenci poddawani ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej: 2 g cefepimu i 0,5 g enmetazobaktamu co 48 godzin
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby4.
Kobiety w ciąży i karmiące piersią
Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania enmetazobaktamu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Badania na zwierzętach wykazały pewne działania niepożądane na rozwój płodu przy wysokich dawkach, ale nie wiadomo, czy mają one znaczenie dla ludzi7. Zastosowanie w tej grupie powinno być bardzo ostrożne i tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko.
- Nie stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat – brak danych o bezpieczeństwie i skuteczności.
- U pacjentów w podeszłym wieku monitorować czynność nerek i dostosowywać dawkę w razie potrzeby.
- W przypadku zaburzeń czynności wątroby nie jest wymagana zmiana dawki.
- W ciąży i podczas karmienia piersią stosować wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych.
Dawkowanie w zależności od wskazania i czasu trwania terapii
Dawkowanie enmetazobaktamu w połączeniu z cefepimem nie zależy od rodzaju infekcji – zarówno w powikłanych zakażeniach układu moczowego, jak i w szpitalnym zapaleniu płuc stosuje się te same dawki, jednak różni się czas trwania infuzji: 2 godziny w zakażeniach układu moczowego i 4 godziny w szpitalnym zapaleniu płuc3.
Leczenie powinno trwać co najmniej 7 dni, maksymalnie do 14 dni w przypadkach bakteriemii. U pacjentów z bardzo wysokim klirensem nerkowym zaleca się wydłużenie czasu infuzji3.
Maksymalna dawka dobowa i ostrzeżenia dotyczące przedawkowania
W przypadku przedawkowania mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak zaburzenia świadomości, drgawki i śpiączka, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek8. W ciężkich przypadkach hemodializa może pomóc usunąć lek z organizmu. Nie należy przekraczać zalecanych dawek i odstępów pomiędzy podaniami.
Podsumowanie dawkowania enmetazobaktamu w różnych grupach pacjentów
| Grupa pacjentów | Schemat dawkowania |
|---|---|
| Dorośli z prawidłową czynnością nerek | 2 g cefepimu + 0,5 g enmetazobaktamu co 8 godzin, infuzja 2–4 godziny, 7–10 dni (maks. 14 dni) |
| Dzieci i młodzież (<18 lat) | Nie zaleca się / Przeciwwskazane |
| Osoby starsze | Jak u dorosłych; monitorować czynność nerek |
| eGFR 60–<90 ml/min | 2 g cefepimu + 0,5 g enmetazobaktamu co 8 godzin |
| eGFR 30–<60 ml/min | 1 g cefepimu + 0,25 g enmetazobaktamu co 8 godzin |
| eGFR 15–<30 ml/min | 1 g cefepimu + 0,25 g enmetazobaktamu co 12 godzin |
| eGFR <15 ml/min | 1 g cefepimu + 0,25 g enmetazobaktamu co 24 godziny |
| Hemodializa | Dawka wysycająca 1 g/0,25 g, następnie 0,5 g/0,125 g co 24 godziny (po sesji hemodializy) |
| Ciągła dializa otrzewnowa | 2 g cefepimu + 0,5 g enmetazobaktamu co 48 godzin |
| Zaburzenia czynności wątroby | Nie jest wymagana modyfikacja dawki |
| Kobiety w ciąży i karmiące piersią | Stosować wyłącznie, jeśli korzyści przewyższają ryzyko |
Enmetazobaktam – dawkowanie dostosowane do potrzeb pacjenta
Enmetazobaktam, stosowany w połączeniu z cefepimem, wymaga ścisłego przestrzegania zaleconych schematów dawkowania. Prawidłowe dawkowanie, szczególnie u osób z zaburzeniami czynności nerek lub w podeszłym wieku, wpływa na skuteczność leczenia i minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. Stosowanie u dzieci, młodzieży, kobiet w ciąży i matek karmiących nie jest zalecane ze względu na brak danych potwierdzających bezpieczeństwo. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości lub pogorszenia samopoczucia podczas leczenia, konieczna jest szybka konsultacja ze specjalistą.


















