Menu

Reakcja autoimmunologiczna

Lista powiązanych wpisów:
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Dawid Hachlica
Dawid Hachlica
Redakcja leki.pl
Redakcja leki.pl
  1. Jak leczyć zapalenie mięśnia sercowego?
  2. Czym jest celiakia i jak z nią żyć?
  3. Nelarabina – porównanie substancji czynnych
  4. Leflunomid – porównanie substancji czynnych
  5. Alemtuzumab – porównanie substancji czynnych
  6. Zilukoplan – mechanizm działania
  7. Sugemalimab – działania niepożądane i skutki uboczne
  8. Ropeginterferon alfa-2b – przeciwwskazania
  9. Relatlimab – przeciwwskazania
  10. Metreleptyna – stosowanie u dzieci
  11. Fludarabina – stosowanie u dzieci
  12. Fludarabina – wskazania – na co działa?
  13. Fludarabina – profil bezpieczeństwa
  14. Polcylin, 100 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne
  15. Maymetsi, 50 mg + 1000 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  16. Oxaliplatinum Accord, 5 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne
  17. Reumaherb – przedawkowanie leku
  18. Ponesimod
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Zapalenie mięśnia sercowego – przyczyny i leczenie
    Serce i krążenie

    Zapalenie mięśnia sercowego może mieć różnorodne przyczyny, może być nawet konsekwencją zachorowania na grypę bądź innych zakażeń drobnoustrojami. Nieleczone może zagrażać życiu, dlatego tak ważna jest prawidłowa diagnoza i wdrożenie terapii. Jakie przyczyny ma zapalenie mięśnia sercowego? Jak je skutecznie leczyć?

  • Ilustracja poradnika Celiakia — jak rozpoznać i żyć z chorobą jelit?
    Nietolerancje pokarmowe, Układ pokarmowy

    Choroby układu pokarmowego często wpływają na funkcjonowanie całego organizmu. Zaburzenia wchłaniania składników odżywczych mogą powodować negatywne konsekwencje zdrowotne. Czasami ciężko znaleźć przyczynę problemu. Celiakia to podstępne schorzenie, dlatego warto zapoznać się z jej charakterystyką.

  • Ilustracja poradnika Nelarabina – porównanie substancji czynnych

    Nelarabina, fludarabina i klofarabina należą do nowoczesnych leków przeciwnowotworowych, stosowanych w leczeniu ostrych białaczek i chłoniaków. Choć wszystkie należą do grupy analogów puryn, różnią się wskazaniami, sposobem podania, a także bezpieczeństwem stosowania w różnych grupach pacjentów. Poznaj ich podobieństwa i najważniejsze różnice, które mogą mieć znaczenie w wyborze odpowiedniej terapii.

  • Ilustracja poradnika Leflunomid – porównanie substancji czynnych

    Leki immunosupresyjne, takie jak leflunomid, metotreksat i azatiopryna, odgrywają kluczową rolę w leczeniu chorób autoimmunologicznych, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów czy łuszczycowego zapalenia stawów. Choć ich działanie opiera się na hamowaniu nadmiernej aktywności układu odpornościowego, różnią się one zakresem wskazań, mechanizmem działania oraz bezpieczeństwem stosowania w różnych grupach pacjentów. Wybór odpowiedniego leku zależy od wieku, stanu zdrowia, a także obecności innych chorób. Poznaj podobieństwa i różnice pomiędzy leflunomidem, metotreksatem i azatiopryną, by lepiej zrozumieć ich rolę w terapii oraz możliwe ograniczenia ich stosowania.

  • Ilustracja poradnika Alemtuzumab – porównanie substancji czynnych

    Alemtuzumab, ofatumumab i okrelizumab to nowoczesne przeciwciała monoklonalne stosowane w leczeniu stwardnienia rozsianego. Choć wszystkie należą do tej samej grupy leków immunosupresyjnych i są wykorzystywane w terapii aktywnych postaci SM, różnią się mechanizmem działania, sposobem podania oraz szczegółowymi wskazaniami. Wybór odpowiedniej substancji zależy od wielu czynników, w tym aktywności choroby, wieku pacjenta czy indywidualnego profilu bezpieczeństwa.

  • Ilustracja poradnika Zilukoplan – mechanizm działania

    Zilukoplan to nowoczesna substancja czynna stosowana u dorosłych pacjentów z uogólnioną miastenią, u których wykryto przeciwciała przeciwko receptorowi acetylocholiny. Działa poprzez precyzyjne blokowanie wybranych białek układu odpornościowego, co przekłada się na łagodzenie objawów choroby. Poznaj w przystępny sposób, jak działa ten lek w organizmie, jak jest wchłaniany, rozprowadzany, przetwarzany i usuwany z organizmu oraz jakie wnioski płyną z badań przedklinicznych.

  • Ilustracja poradnika Sugemalimab – działania niepożądane i skutki uboczne

    Sugemalimab to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu nowotworów, która działa poprzez układ odpornościowy organizmu. Podobnie jak inne leki z tej grupy, może powodować różnorodne działania niepożądane, które mogą być zarówno łagodne, jak i poważniejsze. Profil bezpieczeństwa sugemalimabu zależy od sposobu podania, dawki, czasu stosowania, a także indywidualnych cech pacjenta. Warto poznać, na jakie objawy zwrócić uwagę w trakcie terapii, by w porę odpowiednio zareagować.

  • Ilustracja poradnika Ropeginterferon alfa-2b – przeciwwskazania

    Ropeginterferon alfa-2b to nowoczesna substancja lecznicza stosowana w leczeniu czerwienicy prawdziwej. Chociaż jej działanie może przynosić znaczną poprawę stanu zdrowia, nie zawsze może być bezpiecznie stosowana przez każdego pacjenta. Przeciwwskazania do stosowania tej substancji wynikają z troski o bezpieczeństwo osób z określonymi chorobami lub szczególnymi stanami zdrowia. Poznaj najważniejsze informacje dotyczące sytuacji, w których leczenie ropeginterferonem alfa-2b nie jest możliwe lub wymaga dużej ostrożności.

  • Ilustracja poradnika Relatlimab – przeciwwskazania

    Relatlimab to nowoczesna substancja czynna, wykorzystywana w leczeniu zaawansowanego czerniaka w połączeniu z niwolumabem. Choć jej działanie może przynieść znaczące korzyści, nie każdy pacjent może z niej skorzystać. Poznaj przeciwwskazania i sytuacje wymagające szczególnej ostrożności, aby zrozumieć, kiedy stosowanie relatlimabu jest niewskazane lub wymaga indywidualnej oceny przez lekarza.

  • Ilustracja poradnika Metreleptyna – stosowanie u dzieci

    Stosowanie metreleptyny u dzieci wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń, ponieważ substancja ta jest przeznaczona tylko dla wybranych grup pacjentów pediatrycznych. Poznaj szczegółowe zasady bezpieczeństwa, przeciwwskazania oraz wymagania dotyczące dawkowania metreleptyny u dzieci w zależności od wieku i wskazań.

  • Ilustracja poradnika Fludarabina – stosowanie u dzieci

    Bezpieczeństwo stosowania fludarabiny u dzieci jest tematem wymagającym szczególnej uwagi. Substancja ta jest stosowana przede wszystkim w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej u dorosłych, a jej potencjalne działania niepożądane oraz toksyczność sprawiają, że jej użycie w pediatrii budzi poważne wątpliwości. W opisie przedstawiamy, dlaczego ostrożność w przypadku dzieci jest tak istotna, jakie są dostępne dane dotyczące stosowania fludarabiny w tej grupie pacjentów oraz jakie środki ostrożności należy zachować.

  • Ilustracja poradnika Fludarabina – wskazania – na co działa?

    Fludarabina to nowoczesna substancja czynna, która znajduje zastosowanie w leczeniu określonych chorób układu krwiotwórczego. Dzięki swojemu specyficznemu działaniu skutecznie hamuje rozwój nieprawidłowych komórek, co czyni ją ważnym elementem terapii u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową typu B-komórkowego. Poznaj szczegółowe wskazania do stosowania fludarabiny u dorosłych i dzieci, a także dowiedz się, jak lek ten jest wykorzystywany w różnych grupach pacjentów.

  • Ilustracja poradnika Fludarabina – profil bezpieczeństwa

    Fludarabina to substancja czynna stosowana w leczeniu niektórych nowotworów krwi. Jej profil bezpieczeństwa wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza u osób z zaburzeniami pracy nerek, wątroby, kobiet w ciąży, a także u pacjentów w podeszłym wieku. Zrozumienie, kiedy można ją stosować, a kiedy należy zachować ostrożność, jest kluczowe dla bezpiecznej terapii.

  • Ilustracja poradnika Polcylin, 100 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Polcylin, zawierający fenoksymetylopenicylinę, może powodować różne działania niepożądane. Częste skutki uboczne to nudności, biegunka i wysypka skórna. Niezbyt częste obejmują gorączkę, wymioty, zapalenie jamy ustnej i języka, niestrawność, ból stawów, pokrzywkę, obrzęk skóry, rumień wielopostaciowy oraz zmiany w morfologii krwi. Rzadko może wystąpić reakcja anafilaktyczna, a bardzo rzadko zmiany w morfologii krwi i dodatni wynik testu Coombsa. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Maymetsi, 50 mg + 1000 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Maymetsi to lek stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, który może powodować różne działania niepożądane. Najczęstsze z nich to małe stężenie cukru we krwi, nudności, wzdęcia, wymioty, ból głowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, niedrożny nos lub katar, zapalenie kości i stawów oraz ból ramion lub nóg. W rzadkich przypadkach może wystąpić kwasica mleczanowa, która jest stanem zagrażającym życiu i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Pacjenci powinni być świadomi potencjalnych skutków ubocznych i skonsultować się z lekarzem w przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów.

  • Ilustracja poradnika Oxaliplatinum Accord, 5 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne

    Oxaliplatinum Accord to lek przeciwnowotworowy stosowany w leczeniu raka jelita grubego. Może powodować różne działania niepożądane, takie jak mrowienie lub drętwienie palców, gorączka, zmiana masy ciała, bóle żołądka, nienormalne krwawienia oraz łagodna utrata włosów. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Nie zaleca się stosowania leku w ciąży.

  • Ilustracja poradnika Reumaherb – przedawkowanie leku

    Reumaherb to lek roślinny stosowany w terapii schorzeń zwyrodnieniowych narządu ruchu. Zalecana dawka to 3 razy dziennie po 1 tabletce, nie dłużej niż 10 dni. Brak jest doniesień na temat przedawkowania, ale możliwe objawy mogą obejmować reakcje nadwrażliwości, autoimmunologiczne oraz leukopenię. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Ponesimod

    Ponesimod to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu nawracających postaci stwardnienia rozsianego u dorosłych. Działa poprzez wpływ na układ odpornościowy, ograniczając liczbę komórek odpornościowych w krwiobiegu, co pomaga zmniejszać częstotliwość i nasilenie rzutów choroby. Leczenie ponesimodem jest precyzyjnie dopasowane do potrzeb pacjenta, a bezpieczeństwo terapii podlega stałej kontroli.