Cedazurydyna, azacytydyna i decytabina należą do nowoczesnych leków wykorzystywanych w leczeniu ostrych białaczek szpikowych u dorosłych pacjentów. Choć łączy je podobny mechanizm działania i grupa terapeutyczna, różnią się między sobą wskazaniami, postacią oraz profilem bezpieczeństwa. Poznaj najważniejsze podobieństwa i różnice, które mogą mieć znaczenie w wyborze terapii i bezpieczeństwie jej stosowania.
Decytabina to substancja czynna stosowana u dorosłych z ostrą białaczką szpikową, która działa poprzez wpływ na materiał genetyczny komórek nowotworowych. Jej mechanizm polega na modyfikacji DNA, co może prowadzić do zahamowania rozwoju nowotworu i śmierci nieprawidłowych komórek. Poznaj, jak decytabina funkcjonuje w organizmie, w jaki sposób jest przetwarzana oraz jakie są podstawowe wyniki badań przedklinicznych dotyczących jej bezpieczeństwa.
Azacitidine Glenmark to lek przeciwnowotworowy stosowany w leczeniu zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) i ostrej białaczki szpikowej (AML). Działa poprzez zahamowanie syntezy DNA, RNA i białek oraz hipometylację DNA. Zalecana dawka to 75 mg/m² powierzchni ciała, podawane codziennie przez 7 dni, w 28-dniowych cyklach. Najczęstsze działania niepożądane to niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość, nudności, wymioty i zapalenie płuc. Leczenie trwa zazwyczaj co najmniej 6 cykli.
Azacitidine Zentiva to lek przeciwnowotworowy stosowany w leczeniu zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) i ostrej białaczki szpikowej (AML). Działa poprzez cytotoksyczność i hipometylację DNA. Zalecana dawka wynosi 75 mg/m² powierzchni ciała, podawana codziennie przez 7 dni, co 28 dni. Najczęstsze działania niepożądane to niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość, nudności i zapalenie płuc.
Gerodaza to lek przeciwnowotworowy stosowany w leczeniu zespołów mielodysplastycznych, przewlekłej białaczki mielomonocytowej i ostrej białaczki szpikowej. Działa poprzez cytotoksyczność, hipometylację DNA oraz inhibicję syntezy RNA i DNA. Zalecana dawka to 75 mg/m2 powierzchni ciała, podawane codziennie przez 7 dni w 28-dniowym cyklu. Najczęstsze działania niepożądane to zmniejszona liczba krwinek, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, reakcje w miejscu wstrzyknięcia oraz infekcje.

