Przedawkowanie leku LisiHEXAL może wystąpić przy dawkach przekraczających 40 mg na dobę. Objawy przedawkowania obejmują niedociśnienie tętnicze, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, hiperwentylację, tachykardię, bradykardię, zawroty głowy, lęk i kaszel. W przypadku przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala. Zalecane postępowanie obejmuje podanie roztworu soli fizjologicznej, pozycję przeciwwstrząsową, podanie angiotensyny II, podanie katecholamin, usunięcie leku z organizmu, hemodializę oraz kontrolę parametrów życiowych.
Stosowanie LisiHEXAL w ciąży i podczas karmienia piersią jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu i nieznane skutki dla dziecka. Alternatywne leki, takie jak metyldopa, labetalol i nifedypina, mogą być bezpieczniejsze dla kobiet w tych okresach. Wybór odpowiedniego leku powinien być dokonany przez lekarza na podstawie indywidualnych potrzeb pacjentki.
Lek LisiHEXAL zawiera lizynopryl jako substancję czynną, która obniża ciśnienie tętnicze krwi. Substancje pomocnicze to m.in. wapnia wodorofosforan dwuwodny, mannitol, skrobia kukurydziana, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian i żelaza tlenek czerwony. Lek stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, ostrego zawału serca oraz mikroalbuminurii w przebiegu cukrzycy. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy, bóle głowy, niedociśnienie ortostatyczne, kaszel, biegunka, wymioty oraz zaburzenia czynności nerek.
Przedawkowanie leku LisiHEXAL może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak niedociśnienie tętnicze, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, hiperwentylacja, tachykardia, bradykardia, zawroty głowy, lęk i kaszel. W przypadku podejrzenia przedawkowania, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala. Zalecane postępowanie obejmuje podanie roztworu soli fizjologicznej, ułożenie pacjenta w pozycji przeciwwstrząsowej, podanie angiotensyny II i katecholamin, usunięcie leku z organizmu oraz regularne monitorowanie parametrów życiowych.

