Ponesimod, fingolimod i ozanimod to leki nowej generacji, które zmieniły podejście do leczenia stwardnienia rozsianego. Choć należą do tej samej grupy terapeutycznej i mają podobny mechanizm działania, każdy z nich wykazuje odrębne cechy pod względem wskazań, bezpieczeństwa stosowania i możliwych działań niepożądanych. Poznaj różnice i podobieństwa pomiędzy tymi trzema substancjami, aby lepiej zrozumieć, czym się różnią oraz w jakich sytuacjach są najczęściej stosowane.
Tebentafusp to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu przerzutowego czerniaka błony naczyniowej oka. Działa w wyjątkowy sposób, aktywując układ odpornościowy pacjenta do walki z komórkami nowotworowymi. Dzięki specjalnej budowie, potrafi rozpoznać i niszczyć komórki nowotworowe, pozostawiając zdrowe tkanki w większym stopniu nienaruszone. Poznaj, jak działa tebentafusp i dlaczego jest tak ważny w terapii onkologicznej.
Siponimod to nowoczesna substancja czynna wykorzystywana w leczeniu wtórnie postępującej postaci stwardnienia rozsianego. Chociaż może znacząco poprawić przebieg choroby, nie każdy pacjent może z niej bezpiecznie korzystać. Poznaj najważniejsze przeciwwskazania, sytuacje wymagające ostrożności oraz zalecenia dotyczące stosowania siponimodu – wszystko w przystępny i zrozumiały sposób.
Ozanimod to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu stwardnienia rozsianego oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Jego działanie opiera się na wpływie na układ odpornościowy, dzięki czemu ogranicza rozwój chorób zapalnych. Jednak, jak każdy lek działający na układ immunologiczny, ozanimod wymaga zachowania szczególnej ostrożności w określonych sytuacjach zdrowotnych oraz u niektórych grup pacjentów. Poznaj kluczowe informacje dotyczące bezpieczeństwa jego stosowania, w tym przeciwwskazania, ryzyko działań niepożądanych oraz zalecenia dla kobiet w ciąży, osób starszych czy pacjentów z chorobami wątroby i nerek.
Miglustat to substancja czynna stosowana głównie w leczeniu rzadkich chorób metabolicznych, takich jak choroba Gauchera typu I oraz choroba Niemanna-Picka typu C. Działania niepożądane związane z jej stosowaniem są dość częste, jednak zazwyczaj mają łagodny lub umiarkowany charakter. Profil działań ubocznych zależy od dawki, długości leczenia oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek czy współistniejące choroby. Warto poznać najczęstsze objawy uboczne, aby być przygotowanym na ich wystąpienie i odpowiednio na nie reagować.
Inebilizumab to nowoczesny lek biologiczny, który działa na układ odpornościowy, hamując aktywność limfocytów B. Substancja ta jest stosowana u dorosłych w leczeniu rzadkiej choroby neurologicznej – NMOSD, czyli chorób ze spektrum zapalenia nerwów wzrokowych i rdzenia kręgowego. Dzięki swoim właściwościom może znacząco zmniejszyć ryzyko zaostrzeń choroby i poprawić komfort życia pacjentów.
