Fluorocholina (18F) oraz inne nowoczesne radiofarmaceutyki, takie jak piflufolastat (18F) i fluor (18F), to substancje kluczowe w diagnostyce PET w onkologii. Choć należą do tej samej grupy środków radiofarmaceutycznych, różnią się mechanizmem działania, precyzją obrazowania i wskazaniami klinicznymi. Wspólna cecha to wykorzystanie izotopu fluoru (18F), jednak wybór konkretnej substancji zależy od rodzaju nowotworu, potrzeb diagnostycznych oraz szczególnych cech pacjenta. Poznaj najważniejsze różnice i podobieństwa między tymi substancjami oraz dowiedz się, w jakich sytuacjach są wykorzystywane i jakie mają ograniczenia.
Fluor (18F) to izotop stosowany w nowoczesnej diagnostyce obrazowej, szczególnie w pozytonowej tomografii emisyjnej (PET). Dzięki jego właściwościom możliwe jest precyzyjne wykrywanie zmian chorobowych, takich jak zaburzenia neurologiczne czy nowotwory, co ułatwia lekarzom podejmowanie decyzji terapeutycznych. Substancja ta występuje w kilku różnych związkach, z których każdy służy do obrazowania innych schorzeń u dorosłych pacjentów.
Lek FDG POZYTON zawiera fludeoksyglukozę (18F) i sodu chlorek. Jest stosowany w diagnostyce PET. Przed użyciem pacjenci powinni unikać wysiłku fizycznego, pić dużo wody i być na czczo. Kobiety w ciąży i karmiące piersią powinny skonsultować się z lekarzem.
FLT (18F) Synektik to lek stosowany w diagnostyce nowotworów złośliwych za pomocą pozytonowej tomografii emisyjnej (PET). Głównym składnikiem jest fluorodeoksytymidyna (18F), a substancje pomocnicze to sodu chlorek, etanol, woda do wstrzykiwań i bufor cytrynianowy. Każdy z tych składników pełni ważną rolę w zapewnieniu skuteczności i bezpieczeństwa leku. Stosowanie leku u kobiet w ciąży jest dopuszczalne tylko w uzasadnionych przypadkach, gdy korzyści przewyższają ryzyko dla płodu.
Stosowanie leku FCH u kobiet w ciąży i karmiących piersią jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko związane z promieniowaniem. Alternatywne metody diagnostyczne, takie jak ultrasonografia, rezonans magnetyczny i badania laboratoryjne, są bezpieczne i mogą być stosowane w tych grupach pacjentek.
Fludeoxyglucose (18F) Synektik jest radiofarmaceutykiem stosowanym w diagnostyce obrazowej. Jego stosowanie u kobiet w ciąży i karmiących piersią jest ograniczone ze względu na ryzyko związane z promieniowaniem jonizującym. Alternatywne metody diagnostyczne, takie jak ultrasonografia (USG), rezonans magnetyczny (MRI) i tomografia komputerowa (CT), mogą być bezpieczniejsze dla tych pacjentek.
Stosowanie leku Radio-Flu u dzieci wymaga szczególnej ostrożności i dokładnej oceny korzyści i ryzyka. Alternatywne metody diagnostyczne, takie jak rezonans magnetyczny (MRI) i ultrasonografia, mogą być bezpieczniejsze dla dzieci. Ekspozycja na promieniowanie jonizujące wiąże się z ryzykiem indukcji raka i możliwości rozwoju wad dziedzicznych.
Radio-Flu to lek diagnostyczny zawierający fluorek sodu (18F). Skład leku obejmuje również sodu chlorek i wodę do wstrzykiwań. Lek jest dostępny jako sterylny, przezroczysty i bezbarwny roztwór do wstrzykiwań. Stosowany jest w badaniach metodą pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) do wizualizacji nieprawidłowych zmian w kościach.
Stosowanie leku Radio-Flu jest przeciwwskazane u osób uczulonych na jego składniki oraz u kobiet w ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku karmienia piersią, stosowania u dzieci i młodzieży oraz u pacjentów z problemami nerkowymi. W razie wątpliwości zawsze należy skonsultować się z lekarzem specjalistą medycyny nuklearnej.
Przedawkowanie leku Radio-Flu może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak zwiększone ryzyko indukcji raka i wad dziedzicznych. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 100-400 MBq. W przypadku przedawkowania należy zwiększyć eliminację radioizotopu z organizmu poprzez wymuszoną diurezę, oszacować dawkę skuteczną oraz monitorować pacjenta pod kątem objawów nadmiernego napromieniowania.
Stosowanie leku Radio-Flu u kobiet w ciąży i karmiących piersią jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko związane z promieniowaniem jonizującym. Bezpieczne alternatywy diagnostyczne to ultrasonografia, rezonans magnetyczny oraz badania laboratoryjne. W przypadku konieczności przeprowadzenia badania diagnostycznego, należy skonsultować się z lekarzem specjalistą medycyny nuklearnej.

