Nowoczesne leczenie ciężkiej astmy eozynofilowej oraz innych chorób związanych z nadmiarem eozynofilów opiera się na przeciwciałach monoklonalnych takich jak mepolizumab, benralizumab i reslizumab. Choć substancje te należą do tej samej grupy leków, różnią się pod względem wskazań, drogi podania, zakresu zastosowania u dzieci oraz szczególnych środków ostrożności. Poznaj podobieństwa i różnice między nimi, aby lepiej zrozumieć, jak mogą wspierać terapię przewlekłych chorób układu oddechowego.
Reslizumab to nowoczesna substancja czynna wykorzystywana w leczeniu ciężkiej astmy eozynofilowej u dorosłych. Jego działanie opiera się na celowanym hamowaniu nadmiernej aktywności eozynofili, komórek odpowiedzialnych za zaostrzenia i przewlekłe objawy astmy. Stosowany jako uzupełnienie leczenia, pomaga ograniczyć częstotliwość ataków astmy, poprawiając komfort życia pacjentów z tą trudną do opanowania postacią choroby.
Mepolizumab to nowoczesna substancja czynna, która przynosi ulgę pacjentom z ciężką astmą eozynofilową, przewlekłym zapaleniem zatok z polipami nosa, eozynofilową ziarniniakowatością z zapaleniem naczyń (EGPA) oraz zespołem hipereozynofilowym. Stosowany zarówno u dorosłych, jak i dzieci od 6. roku życia (w wybranych wskazaniach), skutecznie ogranicza objawy chorób, które dotąd były trudne do opanowania standardowymi metodami leczenia.
Benralizumab to nowoczesna substancja czynna, która znalazła zastosowanie w leczeniu ciężkiej astmy eozynofilowej oraz eozynofilowej ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń. Działa celowanie, zmniejszając liczbę eozynofilów – komórek odpowiedzialnych za nasilone reakcje zapalne w drogach oddechowych. Stosowany jest głównie jako leczenie uzupełniające u osób dorosłych, u których standardowe terapie nie przynoszą oczekiwanych efektów.
