Konsekwencje przedawkowania leku Staveran: Dawki, objawy i leczenie

Przedawkowanie leku Staveran, zawierającego werapamilu chlorowodorek, może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. W tym artykule omówimy, jakie dawki są uznawane za przedawkowanie, jakie objawy mogą wystąpić oraz jakie kroki należy podjąć w przypadku przedawkowania.

Spis treści

• Dawki przedawkowania
• Objawy przedawkowania
• Leczenie przedawkowania
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Dawki przedawkowania

Przedawkowanie leku Staveran może wystąpić, gdy pacjent przyjmie dawkę większą niż zalecana przez lekarza. Zazwyczaj dobowa dawka wynosi od 240 mg do 360 mg, a maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 480 mg^[1]. W przypadku krótkookresowego leczenia można stosować większe dawki, jednak należy to robić pod ścisłą kontrolą lekarza^[2].

Objawy przedawkowania

Objawy przedawkowania leku Staveran mogą być poważne i obejmują:

• Niedociśnienie tętnicze – znaczne obniżenie ciśnienia krwi, które może prowadzić do zawrotów głowy i omdleń^[1].
• Rzadkoskurcz – spowolnienie rytmu serca, które może prowadzić do zmniejszenia przepływu krwi do narządów^[2].
• Zwolnienie szybkości przewodzenia – może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia i zatrzymania akcji węzła zatokowego^[1].
• Hiperglikemia – podwyższenie poziomu glukozy we krwi^[2].
• Osłupienie (stupor) – stan głębokiego zmniejszenia świadomości^[1].
• Kwasica metaboliczna – zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej organizmu^[2].

W wyniku przedawkowania dochodziło do zgonów^[1].

Leczenie przedawkowania

W przypadku przedawkowania leku Staveran należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić do oddziału ratunkowego najbliższego szpitala. Leczenie przedawkowania obejmuje:

• Leczenie podtrzymujące – indywidualnie dobierane w zależności od stanu pacjenta^[2].
• Stymulacja β-adrenergiczna – stosowana w celu zwiększenia częstości akcji serca^[1].
• Podanie wapnia (wapnia chlorek) – parenteralnie, w celu przeciwdziałania skutkom przedawkowania^[2].
• Leki wazopresyjne – stosowane w przypadku istotnego klinicznie niedociśnienia tętniczego^[1].
• Elektrostymulacja serca – w przypadku bloku przedsionkowo-komorowego wyższego stopnia^[2].
• Resuscytacja krążeniowo-oddechowa – w przypadku asystolii^[1].

Werapamilu chlorowodorku nie można usunąć z organizmu drogą hemodializy^[2].

Słownik pojęć

• Niedociśnienie tętnicze – znaczne obniżenie ciśnienia krwi, które może prowadzić do zawrotów głowy i omdleń.
• Rzadkoskurcz – spowolnienie rytmu serca, które może prowadzić do zmniejszenia przepływu krwi do narządów.
• Zwolnienie szybkości przewodzenia – może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia i zatrzymania akcji węzła zatokowego.
• Hiperglikemia – podwyższenie poziomu glukozy we krwi.
• Osłupienie (stupor) – stan głębokiego zmniejszenia świadomości.
• Kwasica metaboliczna – zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej organizmu.
• Leczenie podtrzymujące – indywidualnie dobierane leczenie mające na celu utrzymanie podstawowych funkcji życiowych pacjenta.
• Stymulacja β-adrenergiczna – metoda leczenia polegająca na pobudzaniu receptorów β-adrenergicznych w celu zwiększenia częstości akcji serca.
• Leki wazopresyjne – leki stosowane w celu podniesienia ciśnienia krwi.
• Elektrostymulacja serca – metoda leczenia polegająca na stosowaniu impulsów elektrycznych w celu przywrócenia prawidłowego rytmu serca.
• Resuscytacja krążeniowo-oddechowa – procedura medyczna mająca na celu przywrócenie krążenia krwi i oddychania u pacjenta, który przestał oddychać lub u którego serce przestało bić.

Podsumowanie

Materiały źródłowe

• [1]: https://leki.pl/chpl/100063842
• [2]: https://ulotka.pl/pdf/100063842