Jak prawidłowo dawkować Sevorane?

Sevorane to lek stosowany do znieczulenia ogólnego, który jest podawany wziewnie. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie tego leku, w tym jak i kiedy go stosować, aby zapewnić skuteczność i bezpieczeństwo terapii.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Interakcje z innymi lekami
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Sevorane jest stosowany do indukcji i podtrzymywania znieczulenia ogólnego w zabiegach chirurgicznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Może być stosowany w warunkach szpitalnych i ambulatoryjnych^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Sevorane jest podawany wziewnie za pomocą specjalnie kalibrowanego parownika, który umożliwia dokładną kontrolę stężenia podawanego leku^[1]. Dawkowanie leku zależy od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta^[2].

Premedykacja

Dawkowanie leku stosowanego w premedykacji należy dobierać indywidualnie w zależności od potrzeb pacjenta i według uznania anestezjologa^[1].

Indukcja znieczulenia

Przed zastosowaniem Sevorane można podać krótko działającą pochodną kwasu barbiturowego lub inny dożylny środek indukujący, a następnie do oddychania Sevorane z tlenem lub z mieszaniną tlenu i podtlenku azotu. U dorosłych i dzieci wdychane stężenie Sevorane nieprzekraczające 8% wywołuje na ogół w czasie krótszym niż 2 minuty znieczulenie umożliwiające przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego^[1].

Podtrzymywanie znieczulenia

Stopień znieczulenia pozwalający na przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego można utrzymać stosując stężenia Sevorane od 0,5 do 3%, z jednoczesnym podawaniem podtlenku azotu lub bez podtlenku azotu^[1]. Wartości MAC (minimalne stężenie pęcherzykowe) Sevorane zmniejszają się wraz z wiekiem pacjenta i w wyniku jednoczesnego podawania podtlenku azotu^[1].

Wybudzenie

Czas wybudzenia po znieczuleniu Sevorane jest na ogół krótki. Dlatego pacjentom znieczulanym Sevorane należy po operacji podać wcześniej leki przeciwbólowe^[1].

Pacjenci w podeszłym wieku

Wartość MAC maleje wraz z wiekiem. Średnie stężenie Sevorane potrzebne do osiągnięcia MAC u pacjenta w wieku 80 lat stanowi około 50% stężenia u pacjenta w wieku 20 lat^[1].

Przeciwwskazania

Sevorane jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznaniem lub podejrzeniem genetycznie uwarunkowanej hipertermii złośliwej. Nie należy go stosować u pacjentów ze stwierdzoną lub podejrzewaną nadwrażliwością na Sevorane lub inne halogenowe środki do znieczulenia ogólnego^[1]. Sevorane jest również przeciwwskazany u pacjentów, u których przeciwwskazane jest znieczulenie ogólne^[2].

Środki ostrożności

Sevorane powinien być podawany wyłącznie przez osoby przeszkolone w stosowaniu znieczulenia ogólnego. Należy zapewnić bezpośredni dostęp do sprzętu służącego do utrzymywania drożności dróg oddechowych, sztucznej wentylacji, dopływu 100% tlenu i resuscytacji krążeniowej^[1]. Sevorane może powodować depresję oddechową, która może nasilać działanie stosowanych w premedykacji leków narkotycznych lub innych produktów leczniczych powodujących depresję oddechową^[2].

Interakcje z innymi lekami

Sevorane można stosować z różnymi lekami często stosowanymi podczas zabiegów chirurgicznych, takimi jak leki działające na ośrodkowy układ nerwowy, leki działające na wegetatywny układ nerwowy, środki zwiotczające mięśnie szkieletowe, leki przeciwbakteryjne, hormony i ich syntetyczne odpowiedniki, preparaty krwi i leki działające na układ sercowo-naczyniowy^[1]. Należy jednak zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami adrenomimetycznymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO, lekami beta-adrenolitycznymi, antagonistami wapnia, substancjami indukującymi izoenzym CYP2E1 oraz dziurawcem zwyczajnym^[2].

Działania niepożądane

Jak każdy lek, Sevorane może powodować działania niepożądane. Większość z nich ma charakter łagodny lub umiarkowany i są one przemijające^[2]. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to niedociśnienie tętnicze, nudności, wymioty, pobudzenie, kaszel, senność, zawroty głowy, bóle głowy, częstoskurcz, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia oddechowe, kurcz krtani, nadmierne wydzielanie śliny, dreszcze, gorączka, nieprawidłowe stężenie glukozy we krwi, nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby, nieprawidłowa liczba białych krwinek, przemijające zwiększenie stężenia fluorków we krwi oraz hipotermia^[2].

Słownik pojęć

• Indukcja – proces wprowadzenia pacjenta w stan znieczulenia ogólnego.
• Znieczulenie ogólne – stan kontrolowanej utraty świadomości, w którym pacjent nie odczuwa bólu i nie reaguje na bodźce.
• Hipertermia złośliwa – rzadkie, ale poważne zaburzenie, które może wystąpić podczas znieczulenia ogólnego, charakteryzujące się gwałtownym wzrostem temperatury ciała i sztywnością mięśni.
• MAC (minimalne stężenie pęcherzykowe) – stężenie środka znieczulającego w pęcherzykach płucnych, przy którym 50% pacjentów nie reaguje na bodziec bólowy.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku