Jak prawidłowo dawkować lek Rosamera?

Lek Rosamera jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz wysokiego stężenia cholesterolu. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Dawkowanie leku Rosamera
• Pacjenci w podeszłym wieku
• Zaburzenia czynności nerek
• Zaburzenia czynności wątroby
• Rasa
• Polimorfizm genetyczny
• Terapia skojarzona
• Dzieci i młodzież
• Sposób podawania
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Dawkowanie leku Rosamera

Zalecana dawka leku Rosamera to jedna tabletka na dobę, najlepiej przyjmowana rano przed posiłkiem^[1]. Lek Rosamera jest przepisywany pacjentom, którzy już stosują rozuwastatynę, peryndopryl i amlodypinę jako oddzielne tabletki^[2]. Przed zmianą leczenia na terapię produktem leczniczym Rosamera, należy uzyskać kontrolę stanu pacjentów podczas podawania ustalonych dawek poszczególnych substancji czynnych, stosowanych jednocześnie^[1].

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku stężenie kreatyniny w osoczu powinno być dostosowane do wieku, masy ciała i płci. Pacjentów w podeszłym wieku można leczyć po sprawdzeniu wpływu na czynność nerek oraz ciśnienie krwi^[1].

Zaburzenia czynności nerek

Leczenie jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Produkt leczniczy Rosamera nie jest odpowiedni do stosowania u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 i <60 ml/min). U tych pacjentów zaleca się indywidualne dostosowywanie dawki poszczególnych substancji czynnych^[1].

Zaburzenia czynności wątroby

Leczenie jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Stosowanie produktu leczniczego Rosamera jest przeciwskazane u pacjentów z czynną chorobą wątroby. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby^[1].

Rasa

W badaniach farmakokinetyki wykazano zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową na rozuwastatynę u pacjentów pochodzenia azjatyckiego w porównaniu z rasą kaukaską. U pacjentów, u których występuje tego rodzaju polimorfizm, zalecane jest stosowanie mniejszej dawki dobowej rozuwastatyny^[1].

Polimorfizm genetyczny

Znane są szczególne rodzaje polimorfizmu genetycznego, które mogą prowadzić do zwiększonej ekspozycji na rozuwastatynę. U pacjentów, u których występuje tego rodzaju polimorfizm, zalecane jest stosowanie mniejszej dawki dobowej rozuwastatyny^[1].

Terapia skojarzona

Rozuwastatyna jest substratem dla różnych białek transportujących. Ryzyko miopatii (w tym rabdomiolizy) jest zwiększone, gdy rozuwastatyna jest podawana jednocześnie z pewnymi produktami leczniczymi, które mogą zwiększać stężenie rozuwastatyny w osoczu. Gdy jest to możliwe, należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych, a jeżeli konieczne, rozważyć czasowe przerwanie leczenia rozuwastatyną^[1].

Dzieci i młodzież

Nie należy stosować produktu leczniczego Rosamera u dzieci i młodzieży, ponieważ jego skuteczność i tolerancja nie zostały ustalone w tej grupie pacjentów^[1].

Sposób podawania

Podanie doustne. Tabletkę należy przyjmować najlepiej rano i przed posiłkiem, połykać popijając szklanką wody^[1].

Słownik pojęć

• Rozuwastatyna – lek należący do grupy statyn, stosowany w leczeniu wysokiego stężenia cholesterolu.
• Peryndopryl – inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Amlodypina – lek należący do grupy antagonistów wapnia, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Miopatia – choroba mięśni, objawiająca się osłabieniem mięśni.
• Rabdomioliza – poważne uszkodzenie mięśni, prowadzące do uwolnienia mioglobiny do krwi, co może prowadzić do uszkodzenia nerek.
• Polimorfizm genetyczny – różnice w sekwencji DNA między osobnikami, które mogą wpływać na reakcję organizmu na leki.
• Klirens kreatyniny – wskaźnik oceniający funkcję nerek, mierzący zdolność nerek do filtrowania kreatyniny z krwi.
• Obrzęk naczynioruchowy – nagły obrzęk tkanek podskórnych, często w okolicach twarzy, warg, języka lub gardła, mogący prowadzić do trudności w oddychaniu.

Podsumowanie