W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku Naloxonum Hydrochloricum WZF, który jest stosowany w przypadkach zatrucia opioidami, wyprowadzania ze znieczulenia wywołanego opioidami oraz w leczeniu depresji oddechowej noworodków. Przedstawimy również ważne informacje dotyczące sposobu podawania leku oraz możliwych działań niepożądanych.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie leku Naloxonum Hydrochloricum WZF
• Sposób podawania leku
• Przeciwwskazania
• Ostrzeżenia i środki ostrożności
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wskazania do stosowania

Lek Naloxonum Hydrochloricum WZF jest stosowany w następujących przypadkach:

• Zatrucie opioidami – w przypadku przedawkowania opioidów, takich jak morfina, co prowadzi do trudności w oddychaniu i senności^[1].
• Wyprowadzanie ze znieczulenia wywołanego opioidami – po operacjach, gdzie użyto opioidów jako środków przeciwbólowych^[1].
• Znoszenie depresji oddechowej noworodków – u noworodków, których matki otrzymały opioidy podczas porodu^[1].
• Różnicowe rozpoznawanie zatrucia opioidami – w celu określenia, czy przyczyną zatrucia są opioidy^[1].

Dawkowanie leku Naloxonum Hydrochloricum WZF

Dawkowanie leku zależy od stanu pacjenta, rodzaju oraz ilości podanego opioidu. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania dla różnych grup pacjentów:

Dorośli

• Zatrucie opioidami: Zazwyczaj podaje się dożylnie początkową dawkę jednorazową 400 do 2000 mikrogramów. W razie potrzeby dawkę można powtarzać co 2-3 minuty, aż do powrotu świadomości i równego, miarowego oddechu. Jeśli po podaniu 10 mg nie nastąpiła poprawa, przyczyną objawów prawdopodobnie nie jest przedawkowanie opioidów^[1].
• Wyprowadzanie ze znieczulenia wywołanego opioidami: Zwykle dożylnie 100 do 200 mikrogramów, tj. 1,5-3 mikrogramów na kg mc. W niektórych przypadkach może być konieczne podanie dodatkowej dawki domięśniowo w ciągu 1-2 godzin^[1].

Dzieci

• Zatrucie opioidami: Zwykle początkowa jednorazowa dawka dożylna wynosi 10 mikrogramów na kg mc. W razie potrzeby można podać dodatkową dawkę 100 mikrogramów na kg mc^[1].
• Wyprowadzanie ze znieczulenia wywołanego opioidami: Dożylnie 10 mikrogramów na kg mc. W razie potrzeby można podać dodatkową dawkę 100 mikrogramów na kg mc^[1].

Noworodki

• Znoszenie depresji oddechowej: Dożylnie, domięśniowo lub podskórnie 10 mikrogramów na kg mc. W razie potrzeby dawkę można powtórzyć po 2-3 minutach. Możliwe jest również podanie domięśniowe jednorazowej dawki 200 mikrogramów (tj. około 60 mikrogramów na kg mc.)^[1].

Sposób podawania leku

Lek Naloxonum Hydrochloricum WZF może być podawany na kilka sposobów:

• Dożylnie – wstrzykiwany bezpośrednio do żyły lub podawany w kroplówce^[2].
• Domięśniowo – wstrzykiwany bezpośrednio do mięśnia^[2].
• Podskórnie – wstrzykiwany pod skórę^[2].

W przypadku wykonywania wlewu dożylnego, roztwór należy rozcieńczyć roztworem chlorku sodu 0,9% lub roztworem glukozy 5%^[2].

Przeciwwskazania

Leku Naloxonum Hydrochloricum WZF nie należy stosować, jeśli pacjent ma uczulenie na nalokson lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku^[2].

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Naloxonum Hydrochloricum WZF, należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. Lekarz zachowa szczególną ostrożność w następujących przypadkach:

• Jeśli pacjent przyjął zbyt dużą dawkę opioidów lub jest uzależniony od opioidów, może dojść do rozwoju objawów ostrego zespołu odstawiennego^[2].
• Jeśli pacjent choruje na serce lub ma choroby układu krążenia, lub przyjmuje leki nasercowe^[2].
• Jeśli pacjent stosował silny lek przeciwbólowy – buprenorfinę lub pentazocynę, ponieważ skuteczność leku Naloxonum Hydrochloricum WZF w tym przypadku jest ograniczona^[2].

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Naloxonum Hydrochloricum WZF może powodować działania niepożądane. Poniżej przedstawiamy najczęściej występujące:

• Bardzo często (występujące częściej niż u 1 na 10 pacjentów): nudności^[2].
• Często (występujące rzadziej niż u 1 na 10 pacjentów): zawroty głowy, ból głowy, przyspieszone bicie serca, niedociśnienie lub nadciśnienie tętnicze krwi, wymioty, ból pooperacyjny^[2].
• Niezbyt często (występujące rzadziej niż u 1 na 100 pacjentów): drżenie, pocenie się, zaburzenia rytmu serca, spowolnione bicie serca, biegunka, suchość w ustach, podrażnienie ścian naczyń krwionośnych po podaniu dożylnym leku, miejscowe podrażnienie, pieczenie i zaczerwienienie w miejscu domięśniowego podania leku, zbyt szybki i pogłębiony oddech^[2].
• Rzadko (występujące rzadziej niż u 1 na 1 000 pacjentów): drgawki, napięcie mięśniowe^[2].
• Bardzo rzadko (występujące rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów): ciężkie zaburzenia serca, obrzęk płuc, rumień wielopostaciowy, reakcje alergiczne, wstrząs anafilaktyczny^[2].

Słownik pojęć

• Opioidy – grupa leków przeciwbólowych, które działają na receptory opioidowe w mózgu, zmniejszając odczuwanie bólu.
• Depresja oddechowa – stan, w którym oddychanie jest spowolnione lub zatrzymane, co może być spowodowane przez przedawkowanie opioidów.
• Ostry zespół odstawienny – zespół objawów, które występują po nagłym odstawieniu opioidów u osób uzależnionych.
• Buprenorfina – silny lek przeciwbólowy, który jest częściowym agonistą receptorów opioidowych.
• Pentazocyna – lek przeciwbólowy, który działa jako agonista-antagonista receptorów opioidowych.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku