Jak dawkować insulinę glargine – szczegółowy przewodnik
Insulina glargine, znana pod marką Lantus, jest lekiem stosowanym w leczeniu cukrzycy. Dawkowanie tego leku jest kluczowe dla skuteczności terapii oraz minimalizacji ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, takich jak hipoglikemia. W artykule przedstawimy szczegółowe informacje na temat dawkowania insuliny glargine, w tym jak i kiedy ją stosować, a także omówimy istotne terminy medyczne związane z tym lekiem.
Spis treści
- Wskazania do stosowania
- Dawkowanie insuliny glargine
- Sposób podawania
- Przeciwwskazania
- Działania niepożądane
- Słownik pojęć
Wskazania do stosowania
Insulina glargine jest stosowana w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży oraz dzieci w wieku od 2 lat. Jest to analog insuliny o przedłużonym czasie działania, co oznacza, że działa dłużej niż tradycyjne insuliny, co pozwala na stabilizację poziomu glukozy we krwi przez całą dobę[1].
Dawkowanie insuliny glargine
Dawkowanie insuliny glargine powinno być ustalane indywidualnie dla każdego pacjenta. Zazwyczaj stosuje się ją raz na dobę, o tej samej porze każdego dnia. Dawkę należy dostosować w zależności od poziomu glukozy we krwi oraz reakcji organizmu na leczenie[1].
- Pacjenci z cukrzycą typu 1 – Dawkowanie insuliny glargine powinno być dostosowane do potrzeb pacjenta, a także do stosowanej insuliny szybkodziałającej, która jest podawana przed posiłkami.
- Pacjenci z cukrzycą typu 2 – Insulinę glargine można stosować w połączeniu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. Dawkowanie powinno być dostosowane do poziomu glukozy oraz reakcji na leczenie.
- Osoby starsze – U pacjentów w podeszłym wieku może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny ze względu na zmniejszone zapotrzebowanie na insulinę[1].
Sposób podawania
Insulina glargine powinna być podawana podskórnie, w okolicy brzucha, uda lub ramienia. Należy unikać podawania jej dożylnie, ponieważ może to prowadzić do ciężkiej hipoglikemii. Ważne jest, aby zmieniać miejsca wstrzyknięć, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia lipodystrofii (zmiany w tkance tłuszczowej w miejscu wstrzyknięcia)[1].
Przeciwwskazania
Insulina glargine nie powinna być stosowana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub jakąkolwiek substancję pomocniczą. Należy również zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, ponieważ mogą one wpływać na zapotrzebowanie na insulinę[1].
Działania niepożądane
Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, która może wystąpić, gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do zapotrzebowania organizmu. Inne działania niepożądane mogą obejmować reakcje alergiczne, zaburzenia widzenia oraz zmiany w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, zaczerwienienie czy obrzęk[1].
Słownik pojęć
- Cukrzyca – choroba metaboliczna charakteryzująca się wysokim poziomem glukozy we krwi.
- Hipoglikemia – stan, w którym poziom glukozy we krwi jest zbyt niski, co może prowadzić do objawów takich jak drżenie, pocenie się i zawroty głowy.
- Lipodystrofia – zmiany w tkance tłuszczowej, które mogą wystąpić w miejscu wstrzyknięcia insuliny.
| Aspekt | Opis |
|---|---|
| Wskazania | Leczenie cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 2. roku życia. |
| Dawkowanie | Indywidualne, zazwyczaj raz na dobę. |
| Sposób podawania | Podskórnie, w okolicy brzucha, uda lub ramienia. |
| Przeciwwskazania | Nadwrażliwość na substancję czynną. |
| Działania niepożądane | Hipoglikemia, reakcje alergiczne, zmiany w miejscu wstrzyknięcia. |


















