Jak dawkować lek Lafactin? Szczegółowy przewodnik

Lek Lafactin, zawierający substancję czynną wenlafaksynę, jest stosowany w leczeniu depresji oraz różnych zaburzeń lękowych. Prawidłowe dawkowanie tego leku jest kluczowe dla jego skuteczności i bezpieczeństwa. W tym artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować lek Lafactin, bazując na informacjach zawartych w dokumentach źródłowych.

Spis treści

• Dawkowanie
• Sposób podawania
• Przerwanie leczenia
• Przedawkowanie
• Pacjenci specjalni
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Dawkowanie

Dawkowanie leku Lafactin zależy od rodzaju leczonego schorzenia oraz indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie. Oto zalecenia dotyczące dawkowania dla różnych wskazań:

• Ciężkie epizody depresyjne: Zalecana początkowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę. W przypadku braku reakcji na początkową dawkę, można ją stopniowo zwiększać do maksymalnie 375 mg na dobę^[1].
• Uogólnione zaburzenia lękowe: Zalecana początkowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększać do maksymalnie 225 mg na dobę^[1].
• Fobia społeczna: Zalecana dawka wynosi 75 mg raz na dobę. W przypadku braku reakcji można rozważyć zwiększenie dawki do maksymalnie 225 mg na dobę^[1].
• Lęk napadowy: Zalecana dawka początkowa wynosi 37,5 mg na dobę przez pierwsze 7 dni, a następnie zwiększa się ją do 75 mg na dobę. Maksymalna dawka wynosi 225 mg na dobę^[1].

Sposób podawania

Lek Lafactin należy przyjmować doustnie, najlepiej podczas posiłku, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Kapsułki należy połykać w całości, popijając płynem. Nie wolno ich dzielić, kruszyć, żuć ani rozpuszczać^[1].

Przerwanie leczenia

Nie należy nagle przerywać leczenia lekiem Lafactin. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez okres co najmniej 1-2 tygodni, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia, takich jak zawroty głowy, nudności, ból głowy, czy zaburzenia snu^[1]. W niektórych przypadkach może być konieczne stopniowe odstawianie leku przez kilka miesięcy lub dłużej^[2].

Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania leku Lafactin mogą wystąpić objawy takie jak tachykardia, zaburzenia świadomości, drgawki, wymioty oraz zmiany w EKG. W razie podejrzenia przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala^[1].

Pacjenci specjalni

Pacjenci w podeszłym wieku: Nie ma konieczności modyfikowania dawki tylko ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki^[1].

Dzieci i młodzież: Lek Lafactin nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawkę należy zmniejszyć zazwyczaj o 50%. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby zaleca się ostrożność i rozważenie zmniejszenia dawki o więcej niż 50%^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek dawkę należy zmniejszyć o 50%. W przypadku pacjentów wymagających hemodializy również zaleca się zmniejszenie dawki o 50%^[1].

Słownik pojęć

• Wenlafaksyna – Substancja czynna leku Lafactin, stosowana w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych.
• Inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) – Grupa leków przeciwdepresyjnych, do której należy wenlafaksyna.
• Epizod depresyjny – Okres, w którym osoba doświadcza objawów depresji, takich jak smutek, utrata zainteresowań, zmęczenie.
• Uogólnione zaburzenia lękowe – Przewlekłe zaburzenie lękowe charakteryzujące się nadmiernym, niekontrolowanym lękiem i zmartwieniami.
• Fobia społeczna – Zaburzenie lękowe, w którym osoba odczuwa intensywny lęk przed sytuacjami społecznymi.
• Lęk napadowy – Zaburzenie lękowe charakteryzujące się nagłymi, intensywnymi napadami paniki.
• Objawy odstawienia – Objawy, które mogą wystąpić po nagłym przerwaniu stosowania leku, takie jak zawroty głowy, nudności, ból głowy.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku

Podsumowanie