Wskazania do stosowania leku AMINOMEL 12,5E: Jakie schorzenia i dolegliwości leczy?

Lek AMINOMEL 12,5E jest stosowany jako składnik żywienia pozajelitowego, zapewniający podaż składników niezbędnych do syntezy białka. Jest szczególnie przydatny w leczeniu pacjentów po ciężkich urazach, w ostrych i przewlekłych chorobach oraz po dużych zabiegach operacyjnych. Poniżej przedstawiamy szczegółowe wskazania do stosowania tego leku oraz wyjaśniamy, jakie schorzenia i dolegliwości leczy.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wskazania do stosowania

Lek AMINOMEL 12,5E jest stosowany w następujących przypadkach:

• Ciężkie urazy i urazy mnogie – Lek jest stosowany u pacjentów, którzy doznali poważnych obrażeń, aby zapewnić odpowiednią podaż aminokwasów niezbędnych do regeneracji tkanek^[1].
• Ostre i przewlekłe choroby – AMINOMEL 12,5E jest stosowany w leczeniu pacjentów z chorobami wymagającymi żywienia pozajelitowego, które uniemożliwiają normalne przyjmowanie pokarmów^[1].
• Duże zabiegi operacyjne – Lek jest stosowany przed, w trakcie i po dużych operacjach, aby zapobiec niedoborom białka i wspomóc proces gojenia^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie leku AMINOMEL 12,5E zależy od stanu pacjenta i jego zapotrzebowania na aminokwasy. Ogólne wytyczne dotyczące dawkowania są następujące:

• Maksymalna prędkość wlewu – Do 0,8 ml/kg mc./godz. (16 kropli/min. przy wadze 70 kg)^[1].
• Zalecana dawka dobowa – 6,4 – 8 ml/kg mc., co odpowiada minimalnemu zapotrzebowaniu na aminokwasy wynoszącemu 0,8 – 1,0 g/kg mc.^[1].
• Maksymalna dawka dobowa – W stanach katabolicznych podaż aminokwasów może być zwiększona do 2,0 g/kg mc., co odpowiada 16 ml/kg mc.^[1].

Lek jest podawany w ciągłej dożylnej infuzji kroplowej przez cewnik w żyle głównej^[1].

Przeciwwskazania

AMINOMEL 12,5E nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• Nadwrażliwość – U pacjentów z uczuleniem na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku^[2].
• Wstrząs – Jeśli przepływ krwi w organizmie nie jest odpowiedni^[2].
• Niedotlenienie komórkowe – Jeśli ilość tlenu dostarczana do komórek jest niewystarczająca^[2].
• Obrzęk płuc – Stan, w którym płuca są wypełnione płynem^[2].
• Hiperkaliemia – Za wysokie stężenie potasu we krwi^[2].
• Hipernatremia – Za wysokie stężenie sodu we krwi^[2].
• Hipermagnezemia – Za wysokie stężenie magnezu we krwi^[2].
• Zaburzenia metabolizmu aminokwasów – Problemy z wykorzystaniem niektórych aminokwasów^[2].

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku AMINOMEL 12,5E należy porozumieć się z lekarzem lub pielęgniarką. Lekarz skontroluje stan pacjenta, szczególnie jeśli pacjent ma zaburzenia wątroby, nerek, serca lub układu krążenia^[2]. Ważne jest również monitorowanie stanu pacjenta w trakcie leczenia, aby upewnić się, że otrzymuje on właściwe ilości roztworu i, w razie potrzeby, będzie dodatkowo leczony^[2].

Działania niepożądane

Jak każdy lek, AMINOMEL 12,5E może powodować działania niepożądane. Do najczęściej zgłaszanych należą:

• Reakcje alergiczne – Takie jak gorączka, dreszcze, wysypka, trudności w oddychaniu, nadmierne pocenie się, nudności lub ból głowy^[2].
• Trudności w oddychaniu – Mogą wystąpić w wyniku powstawania małych cząstek we krwi^[2].
• Hiperkaliemia – Zwiększenie stężenia potasu we krwi^[2].
• Hiperamonemia – Zwiększenie stężenia amoniaku we krwi^[2].
• Niewydolność wątroby – Uszkodzenie wątroby, marskość wątroby, zwłóknienie wątroby^[2].
• Zapalenie pęcherzyka żółciowego – Obrzęk pęcherzyka żółciowego^[2].
• Azotemia – Zwiększenie stężenia azotu we krwi^[2].

Słownik pojęć

• Żywienie pozajelitowe – Metoda dostarczania składników odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu, omijając układ pokarmowy.
• Aminokwasy – Podstawowe jednostki budulcowe białek, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu.
• Hiperkaliemia – Stan, w którym stężenie potasu we krwi jest zbyt wysokie.
• Hipernatremia – Stan, w którym stężenie sodu we krwi jest zbyt wysokie.
• Hipermagnezemia – Stan, w którym stężenie magnezu we krwi jest zbyt wysokie.
• Hiperamonemia – Stan, w którym stężenie amoniaku we krwi jest zbyt wysokie.
• Azotemia – Zwiększenie stężenia azotu we krwi, często związane z niewydolnością nerek.

Podsumowanie

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku