Łuszczycowe zapalenie stawów stanowi istotny problem zdrowotny na całym świecie, charakteryzujący się dużą zmiennością w częstości występowania w różnych populacjach i regionach geograficznych1. Jest to przewlekłe, postępujące zapalenie stawów, które może prowadzić do trwałego uszkodzenia stawów i niepełnosprawności, a jednocześnie stanowi systemowe zaburzenie zapalne z konsekwencjami wykraczającymi poza funkcjonowanie stawów1.
Częstość występowania w populacji ogólnej
Dane epidemiologiczne dotyczące łuszczycowego zapalenia stawów wykazują znaczną zmienność w zależności od badanej populacji i zastosowanej metodologii. W populacji ogólnej częstość występowania tego schorzenia szacuje się na 0,1-1% na całym świecie2. Bardziej szczegółowe analizy wskazują, że w Stanach Zjednoczonych występowanie łuszczycowego zapalenia stawów waha się od 0,06% do 0,25%, przy czym najniższe szacunki pochodzą z badań wykorzystujących kody diagnostyczne ICD-9, a najwyższe z badań opartych na samoopisie pacjentów3.
W Europie obserwuje się podobną zmienność – częstość występowania waha się od 0,05% w Turcji i Czechach do 0,21% w Szwecji3. Najnowsze badania z 2024 roku wskazują na globalną częstość występowania wynoszącą 0,112% (112 na 100 000 dorosłych)4. Interesujące są różnice regionalne – w Europie częstość występowania wynosi 0,188%, w Azji 0,048%, w Ameryce Północnej 0,133%, a w Ameryce Południowej zaledwie 0,017%4.
Zachorowalność na łuszczycowe zapalenie stawów
Zachorowalność na łuszczycowe zapalenie stawów w populacji ogólnej jest stosunkowo niska, ale dane z różnych badań wykazują pewną zmienność. Najnowsze publikacje wskazują na zachorowalność w przedziale od 3,6 do 7,2 przypadków na 100 000 osób rocznie3. Badanie z Kanady z 2019 roku wykazało zachorowalność na poziomie 15 na 100 000 populacji5, podczas gdy systematyczny przegląd i metaanaliza 28 badań oszacowały globalną średnią zachorowalność na 83 na 100 000 osób rocznie6.
Szczególnie interesujące są dane dotyczące trendów czasowych. Badanie populacyjne z okresu 30 lat wykazało wzrost zachorowalności z 3,6 przypadków na 100 000 między 1970 a 1979 rokiem do 9,8 przypadków na 100 000 między 1990 a 2000 rokiem7. Ten wzrost może być związany z rzeczywistą zmianą częstości występowania choroby lub większą świadomością diagnostyczną wśród lekarzy8.
Występowanie wśród pacjentów z łuszczycą
Choć łuszczycowe zapalenie stawów ma niską częstość występowania w populacji ogólnej, jest powszechne wśród pacjentów z łuszczycą. Szacunki dotyczące częstości występowania łuszczycowego zapalenia stawów wśród osób chorych na łuszczycę wykazują znaczną zmienność i wahają się od 6% do 41%3. Metaanaliza z 2019 roku wykazała ogólną częstość występowania łuszczycowego zapalenia stawów na poziomie 20% wśród pacjentów z łuszczycą, przy czym w grupie z umiarkowaną do ciężkiej łuszczycą wskaźnik ten wzrastał do 25%5.
Najwyższe szacunki częstości występowania łuszczycowego zapalenia stawów wśród pacjentów z łuszczycą pochodzą zazwyczaj z poradni dermatologicznych, co może być związane z większą ciężkością łuszczycy u pacjentów leczonych w tych ośrodkach w porównaniu z populacją ogólną9. Badania prospektywne wskazują na roczną zachorowalność wynoszącą 2,7-3,2% wśród pacjentów z łuszczycą, którzy początkowo nie mieli objawów stawowych5 Zobacz więcej: Częstość występowania łuszczycowego zapalenia stawów u chorych na łuszczycę.
Charakterystyka demograficzna
Łuszczycowe zapalenie stawów charakteryzuje się specyficznymi cechami demograficznymi, które odróżniają je od innych chorób reumatycznych. W przeciwieństwie do reumatoidalnego zapalenia stawów, które częściej dotyka kobiety, łuszczycowe zapalenie stawów występuje równie często u mężczyzn i kobiet10. Odsetek kobiet w różnych badaniach wahał się od 38,4% do 60%11.
Średni wiek zachorowania na łuszczycowe zapalenie stawów przypada na około czwartą dekadę życia11. Choroba najczęściej rozwija się między 30. a 50. rokiem życia12, choć może wystąpić również u dzieci i osób starszych. Najwyższą zachorowalność obserwuje się w grupie wiekowej 50-59 lat13 Zobacz więcej: Charakterystyka demograficzna łuszczycowego zapalenia stawów.
Trendy epidemiologiczne
Ostatnie badania wskazują na rosnące trendy w częstości występowania łuszczycowego zapalenia stawów na całym świecie. Badanie z Izraela wykazało, że częstość występowania potroiła się między 2006 a 2022 rokiem, wzrastając z 0,165% w 2016 roku do 0,221% w 2022 roku14. Podobne trendy wzrostowe obserwuje się w innych krajach, co może być związane z lepszą świadomością diagnostyczną, udoskonaleniem kryteriów klasyfikacyjnych oraz rzeczywistym wzrostem zachorowalności2.
W Polsce między 2008 a 2018 rokiem zaobserwowano stały wzrost liczby pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów z 16 790 do 32 644 przypadków, co przełożyło się na wzrost częstości występowania z 38,47 na 100 000 w 2008 roku do 73,11 na 100 000 w 2018 roku15. Jednocześnie wzrósł stosunek pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów do pacjentów z łuszczycą z 8,3% do 17,5%, co sugeruje poprawę wykrywalności choroby15.
Wyzwania diagnostyczne i epidemiologiczne
Jednym z głównych wyzwań w określeniu rzeczywistej epidemiologii łuszczycowego zapalenia stawów jest problem niedodiagnozowania. Badania wskazują, że nawet do 50% przypadków może pozostawać nierozpoznanych16. Metaanaliza wykazała, że częstość występowania nierozpoznanego łuszczycowego zapalenia stawów może sięgać nawet 15,5%10.
Wprowadzenie kryteriów klasyfikacyjnych CASPAR w 2006 roku znacznie poprawiło możliwość porównywania wyników badań epidemiologicznych, dzięki wysokiej czułości i swoistości (około 90% lub wyższej w większości badań)17. Niemniej jednak, różnice w metodologii badań, definicjach przypadków i populacjach badanych nadal przyczyniają się do znacznej heterogenności danych epidemiologicznych15.





















