Agammaglobulinemia związana z chromosomem X (XLA), znana również jako choroba Brutona, to pierwotny niedobór odporności spowodowany zaburzeniami na poziomie molekularnym i komórkowym1. Patogeneza tej choroby opiera się na precyzyjnie określonych mechanizmach genetycznych i biochemicznych, które prowadzą do charakterystycznego fenotypu klinicznego.
Podstawy genetyczne i molekularne patogenezy
Molekularną podstawą XLA są mutacje w genie BTK (Bruton tyrosine kinase), który znajduje się na długim ramieniu chromosomu X w regionie Xq21.3-Xq2223. Gen BTK obejmuje 37,5 kb DNA genomowego i składa się z 19 eksonów, kodując białko składające się z 659 aminokwasów2. Kinaza tyrozynowa BTK jest kluczowym białkiem sygnałowym, które działa jako transduktor sygnałów napędzający końcowe etapy dojrzewania limfocytów B1.
Dotychczas zidentyfikowano ponad 600 różnych mutacji w genie BTK powodujących XLA4. Większość mutacji prowadzi do braku enzymu BTK lub powstania nieprawidłowego białka BTK, które jest szybko degradowane w komórce4. Najczęstszym typem mutacji są mutacje missense, stanowiące około 36% wszystkich przypadków, następnie mutacje powodujące przesunięcie ramki odczytu (22%) oraz mutacje nonsense (21%)5.
Mechanizm zaburzeń rozwoju limfocytów B
Patogeneza XLA charakteryzuje się specyficznym zaburzeniem różnicowania limfocytów B w szpiku kostnym. W prawidłowych warunkach rozwój limfocytów B przebiega przez kolejne etapy: od komórek pro-B, przez pre-B, do dojrzałych limfocytów B, które następnie opuszczają szpik kostny i wchodzą do krążenia obwodowego6. Proces ten zostaje zablokowany na etapie pre-B komórek u osób z mutacjami uniemożliwiającymi ekspresję BTK6.
Komórki pre-B w normalnych warunkach ekspresują kompleks pre-BCR (pre-B cell receptor), który ulega aktywacji przez BTK w celu zainicjowania kaskady sygnałowej zaangażowanej w proces dojrzewania6. W przypadku XLA ten proces zostaje zablokowany na etapie pre-B komórek, co wiąże się z niepowodzeniem rearanżacji genów kodujących ciężkie łańcuchy immunoglobulin6. Zobacz więcej: Mechanizmy molekularne zatrzymania rozwoju limfocytów B w XLA
Konsekwencje molekularne i immunologiczne
Brak funkcjonalnego białka BTK prowadzi do głębokiego niedoboru lub całkowitego braku dojrzałych limfocytów B w krążeniu obwodowym3. W konsekwencji limfocyty B nie są w stanie przekształcić się w komórki plazmatyczne, co prowadzi do znacznie obniżonych poziomów (hipogammaglobulinemia) lub całkowitego braku (agammaglobulinemia) wszystkich klas immunoglobulin3. Pacjenci z XLA mają mniej niż 1% normalnej liczby dojrzałych limfocytów B w krwi obwodowej7.
Badania wykazały, że u pacjentów z XLA komórki pro-B i pre-B1 stanowią ponad 80% populacji limfocytów B w szpiku kostnym, w porównaniu z mniej niż 20% u zdrowych osób8. Większość mutacji (około 53%) skupia się w dystalnej części genu obejmującej eksony 14-19, które kodują domenę kinazową tyrozynową5. Zobacz więcej: Różnorodność mutacji BTK i ich wpływ na fenotyp kliniczny XLA
Wpływ na funkcjonowanie układu immunologicznego
Brak dojrzałych limfocytów B i przeciwciał prowadzi do charakterystycznego fenotypu immunologicznego XLA. Pacjenci wykazują brak odporności humoralnej przy zachowanej odporności komórkowej zależnej od limfocytów T9. Limfocyty T pozostają niezmienione funkcjonalnie, co oznacza, że pacjenci zachowują zdolność do odpowiedzi na infekcje wirusowe i grzybicze, ale są szczególnie podatni na infekcje bakteryjne, zwłaszcza wywołane przez bakterie otoczkowe3.
Charakterystyczną cechą patogenezy XLA jest również wpływ na rozwój narządów limfoidalnych. Migdałki są bardzo małe, a węzły chłonne nie rozwijają się prawidłowo, ponieważ brakuje w nich limfocytów B produkujących immunoglobuliny, które normalnie tam się znajdują10. Ten defekt rozwojowy wtórnych narządów limfoidalnych dodatkowo pogarsza zdolność organizmu do montowania skutecznej odpowiedzi immunologicznej przeciwko patogenom.
Znaczenie kliniczne mechanizmów patogenezy
Zrozumienie patogenezy XLA na poziomie molekularnym ma kluczowe znaczenie dla diagnostyki i leczenia. Obecność mutacji w genie BTK lub brak ekspresji białka BTK stanowi podstawę potwierdzenia diagnozy11. Różnorodność mutacji i ich lokalizacja w różnych domenach białka BTK mogą wpływać na ciężkość fenotypu klinicznego, choć korelacja między genotypem a fenotypem nie zawsze jest jednoznaczna12.
Mechanizmy patogenezy XLA stanowią również podstawę dla rozwoju nowoczesnych strategii terapeutycznych. Obecnie prowadzone są badania nad terapią genową wykorzystującą technologię CRISPR, która ma na celu wprowadzenie funkcjonalnej kopii genu BTK do komórek pacjentów13. Takie podejście terapeutyczne mogłoby potencjalnie skorygować podstawowy defekt molekularny odpowiedzialny za rozwój choroby, oferując nadzieję na przyczynowe leczenie XLA w przyszłości.


















