Ogólne zasady dawkowania talidomidu
Talidomid (Thalidomidum) jest stosowany w leczeniu pierwszego rzutu szpiczaka mnogiego u dorosłych pacjentów w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem. Lek występuje w postaci twardych kapsułek (50 mg) oraz tabletek drażowanych (100 mg). Zalecana dawka początkowa talidomidu u większości dorosłych pacjentów wynosi 200 mg na dobę, przyjmowana doustnie, najlepiej wieczorem przed snem ze względu na jego działanie uspokajające i nasenne12.
- Standardowa dawka: 200 mg raz na dobę, doustnie, przed snem12.
- Maksymalna liczba cykli leczenia: do 12 cykli po 42 dni każdy (czyli do ok. 12 x 6 tygodni)12.
- Postać leku: kapsułki twarde 50 mg, tabletki drażowane 100 mg34.
- Lek należy przyjmować w całości, nie należy kapsułek ani tabletek kruszyć, łamać ani otwierać56.
Ważne jest, aby terapię talidomidem prowadził lekarz mający doświadczenie w leczeniu szpiczaka mnogiego i monitorowaniu ewentualnych powikłań. W przypadku pominięcia dawki – jeśli minęło mniej niż 12 godzin od zwykłej pory przyjęcia, można ją jeszcze zażyć; jeśli więcej niż 12 godzin, należy pominąć dawkę i wrócić do normalnego schematu następnego dnia78.
- Talidomid zawsze stosuje się w połączeniu z innymi lekami (melfalanem i prednizonem) według ściśle określonych dawek i schematów12.
- Podczas terapii konieczne jest monitorowanie liczby krwinek oraz płytek krwi, aby w razie potrzeby odpowiednio zmodyfikować dawkowanie9101112.
- W przypadku wystąpienia powikłań (np. zakrzepów, neuropatii, wysypki) lekarz może zalecić przerwę w leczeniu lub zmniejszenie dawki1013.
Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów
Dzieci i młodzież
Stosowanie talidomidu w leczeniu szpiczaka mnogiego u dzieci i młodzieży jest nieuzasadnione i nie zaleca się jego stosowania w tej grupie wiekowej56.
Pacjenci w podeszłym wieku
Dla osób do 75. roku życia nie ma konieczności modyfikacji standardowej dawki – pozostaje ona na poziomie 200 mg na dobę. Natomiast u pacjentów powyżej 75 lat dawka początkowa wynosi 100 mg na dobę, a dawki towarzyszących leków (melfalanu) są również odpowiednio niższe, uwzględniając rezerwę szpiku kostnego i czynność nerek1415.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Talidomid nie był formalnie badany u osób z niewydolnością nerek. Nie ustalono specyficznych zaleceń dotyczących zmiany dawki, jednak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek konieczna jest szczególna ostrożność i regularne monitorowanie stanu zdrowia. Dawki melfalanu towarzyszącego terapii należy zmniejszyć o połowę w przypadku umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności nerek56.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Podobnie jak w przypadku nerek, nie ma ustalonych zaleceń dotyczących zmiany dawki talidomidu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Zaleca się uważną obserwację tych pacjentów pod kątem ewentualnych działań niepożądanych56.
Kobiety w ciąży i matki karmiące piersią
Talidomid jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży i kobiet mogących zajść w ciążę, chyba że spełnione są bardzo restrykcyjne warunki Programu Zapobiegania Ciąży. Substancja ta wywołuje poważne wady wrodzone i może prowadzić do śmierci płodu. Kobiety karmiące piersią również nie powinny przyjmować talidomidu1617.
Modyfikacje dawkowania w przypadku działań niepożądanych
W trakcie terapii mogą pojawić się działania niepożądane, które wymagają zmiany dawkowania lub nawet przerwania leczenia. Najczęstsze powody modyfikacji dawki to neuropatie obwodowe, neutropenia (obniżona liczba białych krwinek), trombocytopenia (obniżona liczba płytek krwi) czy powikłania zakrzepowe1013.
- Neuropatia obwodowa stopnia 1: kontrola objawów, ewentualne rozważenie zmniejszenia dawki1013.
- Neuropatia stopnia 2: zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia; wznowienie możliwe po poprawie stanu zdrowia1013.
- Neuropatia stopnia 3 i 4: konieczne przerwanie terapii1013.
- W razie wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych lub ciężkich reakcji skórnych – przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniego postępowania1013.
Maksymalna dawka dobowa i ryzyko przedawkowania
W badaniach klinicznych nie ustalono ścisłej maksymalnej dobowej dawki talidomidu, ale stosowane są głównie dawki 100–200 mg na dobę. Przedawkowanie może powodować objawy takie jak senność, drażliwość czy złe samopoczucie, ale nie odnotowano przypadków śmiertelnych. W przypadku przedawkowania nie ma specyficznego antidotum – stosuje się leczenie objawowe i monitorowanie stanu pacjenta1819.
- Lek zawsze przyjmuj zgodnie z zaleceniami lekarza i nie przekraczaj ustalonej dawki12.
- Nie wolno podawać talidomidu dzieciom ani młodzieży56.
- Kobiety w ciąży nie mogą stosować tego leku ze względu na ryzyko poważnych wad rozwojowych u płodu1617.
- W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów podczas terapii należy natychmiast skontaktować się z lekarzem1013.
Podsumowanie dawkowania talidomidu w różnych grupach pacjentów
| Grupa pacjentów | Schemat dawkowania |
|---|---|
| Dorośli (do 75 lat) | 200 mg na dobę, doustnie, wieczorem przez maksymalnie 12 cykli 42-dniowych12 |
| Dorośli (>75 lat) | 100 mg na dobę, doustnie, wieczorem przez maksymalnie 12 cykli 42-dniowych1415 |
| Dzieci i młodzież | Nie zaleca się stosowania56 |
| Pacjenci z zaburzeniami nerek | Brak jednoznacznych zaleceń; konieczne indywidualne monitorowanie56 |
| Pacjenci z zaburzeniami wątroby | Brak jednoznacznych zaleceń; konieczne indywidualne monitorowanie56 |
| Kobiety w ciąży | Przeciwwskazane1617 |
Talidomid – bezpieczeństwo i indywidualizacja dawkowania
Stosowanie talidomidu wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń lekarza i bardzo indywidualnego podejścia do każdego pacjenta. Dawkowanie zależy od wieku, stanu zdrowia, czynności nerek i wątroby oraz tolerancji na leczenie. Wszelkie zmiany dawkowania powinny być konsultowane z lekarzem, a pacjent powinien być regularnie monitorowany, by jak najszybciej wykryć ewentualne działania niepożądane i odpowiednio zareagować12.


















