Czym jest pegwisomant i jak działa?
Pegwisomant należy do grupy leków hormonalnych, które wpływają na układ przysadkowy. Jego głównym zadaniem jest blokowanie działania nadmiaru hormonu wzrostu (GH) w organizmie. Dzięki temu dochodzi do obniżenia poziomu IGF-I (insulinopodobnego czynnika wzrostu I), co prowadzi do złagodzenia objawów akromegalii12345. Substancja ta działa bardzo wybiórczo, nie wpływając na inne hormony.
Wskazania do stosowania pegwisomantu
Pegwisomant jest przeznaczony do stosowania przede wszystkim u dorosłych pacjentów z akromegalią. Akromegalia to choroba, w której dochodzi do nadmiernej produkcji hormonu wzrostu, prowadzącej do powiększania się tkanek i narządów, a także do licznych powikłań zdrowotnych. Substancja ta jest stosowana w sytuacjach, gdy:
- Operacja i/lub radioterapia nie przyniosły zadowalających rezultatów678910
- Leczenie analogami somatostatyny nie pozwoliło na uzyskanie prawidłowego poziomu IGF-I678910
- Pojawiły się nietolerancje na terapię analogami somatostatyny678910
Pegwisomant u dorosłych
Pegwisomant jest wskazany wyłącznie dla dorosłych z akromegalią, którzy nie osiągnęli poprawy po standardowym leczeniu chirurgicznym i/lub radioterapii oraz u których stosowanie analogów somatostatyny nie pozwoliło na normalizację poziomu IGF-I lub nie mogli oni tolerować tej terapii678910. Lek nie jest stosowany jako leczenie pierwszego wyboru, lecz jako alternatywa w przypadku niepowodzenia lub nietolerancji wcześniejszych metod.
- Leczenie dorosłych z akromegalią w przypadku braku skuteczności lub nietolerancji innych metod leczenia678910
Pegwisomant u dzieci i młodzieży
Pegwisomant nie jest przeznaczony do leczenia dzieci i młodzieży. Wskazania obejmują wyłącznie dorosłych, co oznacza, że nie powinien być stosowany w tej grupie wiekowej678910.
Pegwisomant w szczególnych grupach pacjentów
- Osoby starsze: Nie ma szczególnych ograniczeń dotyczących stosowania pegwisomantu u osób starszych, o ile nie występują inne przeciwwskazania zdrowotne.
- Kobiety w ciąży: Stosowanie pegwisomantu w okresie ciąży nie jest zalecane. Jeżeli terapia jest konieczna, wymaga ścisłego monitorowania poziomu IGF-I i ewentualnej modyfikacji dawki1112131415.
- Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Przed rozpoczęciem terapii należy skontrolować parametry wątrobowe. W razie ich nieprawidłowości decyzja o leczeniu powinna być podejmowana bardzo ostrożnie, z częstym monitorowaniem wyników badań1617181920.
- Pacjenci z cukrzycą: U osób z cukrzycą leczonych insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi istnieje ryzyko hipoglikemii, dlatego może być konieczne dostosowanie dawek tych leków1112131415.
Tabela – Zastosowanie pegwisomantu w różnych grupach pacjentów
| Wskazanie | Dorośli | Dzieci > 12 lat | Dzieci < 12 lat | Osoby starsze | Pacjenci z niewydolnością nerek |
|---|---|---|---|---|---|
| Akromegalia po niepowodzeniu operacji/radioterapii lub nietolerancji/ nieskuteczności analogów somatostatyny | Tak | Nie | Nie | Tak | Brak przeciwwskazań w ChPL |
- Pegwisomant jest dostępny w kilku dawkach w postaci proszku i rozpuszczalnika do przygotowania roztworu do wstrzykiwań podskórnych2122232425.
- Każdorazowo dawkowanie i częstotliwość podawania powinny być ustalane indywidualnie przez lekarza na podstawie efektów leczenia i wyników badań.
- Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest oznaczenie parametrów wątrobowych oraz monitorowanie poziomu IGF-I1617181920.
- Lek nie jest przeznaczony dla dzieci ani młodzieży.
Pegwisomant – skuteczność i bezpieczeństwo w leczeniu akromegalii
Stosowanie pegwisomantu pozwala na skuteczne obniżenie poziomu IGF-I u większości dorosłych pacjentów z akromegalią, którzy nie uzyskali poprawy po innych metodach leczenia. Dzięki temu możliwe jest zmniejszenie objawów choroby oraz poprawa jakości życia2627282930. Lek ten jest dobrze tolerowany, jednak wymaga regularnych kontroli laboratoryjnych, zwłaszcza dotyczących funkcji wątroby i poziomu IGF-I. Pegwisomant nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży, a jego zastosowanie u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności i nadzoru lekarza.


















