Loperamid, racekadotryl i nifuroksazyd to substancje stosowane w leczeniu biegunek, różniące się mechanizmem działania i wskazaniami.
Substancje czynne – podobieństwa i przynależność do grup terapeutycznych
Loperamid, racekadotryl oraz nifuroksazyd należą do grupy leków przeciwbiegunkowych, jednak różnią się swoim mechanizmem działania i zakresem wskazań. Wszystkie te substancje stosowane są w leczeniu biegunek, jednak ich zastosowanie i działanie różnią się w zależności od przyczyny biegunki oraz wieku pacjenta123. Loperamid to lek hamujący perystaltykę jelit, racekadotryl działa przeciwwydzielniczo w jelitach, a nifuroksazyd wykazuje miejscowe działanie przeciwbakteryjne w świetle przewodu pokarmowego456. Każda z tych substancji znajduje się w różnych podgrupach leków stosowanych w leczeniu biegunek.
Kiedy stosuje się loperamid, racekadotryl i nifuroksazyd?
Loperamid jest wykorzystywany przede wszystkim w objawowym leczeniu ostrej i przewlekłej biegunki u dorosłych i dzieci powyżej 6. roku życia, a także w niektórych przypadkach u pacjentów z przetoką jelita krętego w celu zmniejszenia liczby i objętości stolców1. Racekadotryl jest wskazany jako leczenie uzupełniające w ostrej biegunce u niemowląt (powyżej 3. miesiąca życia) i dzieci, zwłaszcza gdy nawodnienie doustne i postępowanie podtrzymujące nie wystarczają2. U dorosłych racekadotryl może być stosowany, gdy leczenie przyczynowe biegunki nie jest możliwe7. Z kolei nifuroksazyd stosuje się w ostrych i przewlekłych biegunkach pochodzenia bakteryjnego, zarówno u dzieci, jak i dorosłych, a także w innych schorzeniach przebiegających z biegunką, np. w ostrych zatruciach pokarmowych3.
- Loperamid nie jest zalecany u dzieci poniżej 6. roku życia w większości postaci leków8.
- Racekadotryl może być stosowany u niemowląt od 3. miesiąca życia i u dzieci, ale nie u niemowląt poniżej 3 miesięcy9.
- Nifuroksazyd nie jest wskazany u noworodków przed ukończeniem pierwszego miesiąca życia10.
Mechanizm działania i różnice farmakokinetyczne
Loperamid działa poprzez wiązanie się z receptorami opioidowymi w ścianie jelita, hamując perystaltykę i wydłużając czas pasażu jelitowego. Dzięki temu zwiększa się wchłanianie wody i elektrolitów, a liczba wypróżnień maleje4. Racekadotryl nie wpływa na ruchy jelit, ale działa przeciwwydzielniczo – hamuje enzym rozkładający enkefaliny w jelicie cienkim, co prowadzi do zmniejszenia nadmiernego wydzielania wody i elektrolitów wywołanego biegunką5. Nifuroksazyd natomiast jest antyseptykiem jelitowym, który działa miejscowo przeciwbakteryjnie, zwalczając bakterie odpowiedzialne za infekcje przewodu pokarmowego6.
- Loperamid szybko się wchłania, ale jego biodostępność ogólnoustrojowa jest bardzo niska (około 0,3%) ze względu na silny metabolizm w wątrobie12.
- Racekadotryl jest prolekiem, który po podaniu doustnym szybko przekształca się do aktywnego metabolitu i działa tylko obwodowo, nie wpływając na ośrodkowy układ nerwowy13.
- Nifuroksazyd po podaniu doustnym jest wchłaniany tylko w 10–20% i działa głównie w świetle jelita, nie wywierając działania ogólnoustrojowego14.
Przeciwwskazania i środki ostrożności – porównanie
Wszystkie trzy substancje mają swoje przeciwwskazania. Loperamid nie może być stosowany w przypadku ostrej czerwonki, ostrych rzutów wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, bakteryjnych infekcji wywołanych przez Salmonellę, Shigellę i Campylobacter, a także w biegunkach, gdzie nie jest wskazane hamowanie perystaltyki jelit (np. w przypadku niedrożności jelit)11. Racekadotryl jest przeciwwskazany u pacjentów z nietolerancją sacharozy, w przypadku ciężkich reakcji skórnych lub nadwrażliwości, a także nie powinien być stosowany u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby15. Nifuroksazyd nie jest zalecany u noworodków przed ukończeniem pierwszego miesiąca życia oraz u osób z nadwrażliwością na pochodne nitrofuranu16.
- Loperamid nie jest wskazany w przypadkach gorączki i obecności krwi w kale11.
- Racekadotryl nie powinien być stosowany przy podejrzeniu bakteryjnej infekcji przebiegającej z krwistymi stolcami lub wysoką gorączką17.
- Nifuroksazyd nie jest skuteczny w ciężkich, inwazyjnych infekcjach wymagających antybiotykoterapii ogólnoustrojowej18.
Bezpieczeństwo stosowania w szczególnych grupach pacjentów
Podczas leczenia dzieci i osób starszych, a także kobiet w ciąży i karmiących piersią, należy zwrócić szczególną uwagę na bezpieczeństwo stosowania każdej z substancji.
- Loperamid nie jest zalecany dla dzieci poniżej 6. roku życia, a u kobiet w ciąży jego stosowanie powinno być ograniczone – nie zaleca się przyjmowania zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży. Niewielkie ilości mogą przenikać do mleka matki, dlatego nie zaleca się go także w okresie karmienia piersią19.
- Racekadotryl może być stosowany u niemowląt powyżej 3. miesiąca życia, ale nie zaleca się go u kobiet w ciąży i karmiących piersią z powodu braku danych na temat bezpieczeństwa20. U dzieci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby należy zachować ostrożność lub unikać stosowania17.
- Nifuroksazyd jest przeciwwskazany u noworodków przed ukończeniem pierwszego miesiąca życia. Nie zaleca się jego stosowania w ciąży i okresie karmienia piersią, ponieważ nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa21.
Loperamid, racekadotryl i nifuroksazyd – najważniejsze różnice i podobieństwa
| Substancja czynna | Najważniejsze wskazania | Stosowanie u dzieci | Stosowanie w ciąży | Stosowanie u kierowców |
|---|---|---|---|---|
| Loperamid | Ostra i przewlekła biegunka, biegunka w przetoce jelita krętego | Powyżej 6 lat (w większości postaci leku) | Nie zaleca się, zwłaszcza w I trymestrze | Zachować ostrożność – możliwe zawroty głowy, senność |
| Racekadotryl | Ostra biegunka u dzieci i niemowląt powyżej 3. miesiąca życia, u dorosłych jako uzupełnienie leczenia | Powyżej 3 miesięcy (nie stosować poniżej 3 miesięcy) | Nie zaleca się z powodu braku danych | Brak wpływu lub nieistotny wpływ |
| Nifuroksazyd | Biegunki bakteryjne ostre i przewlekłe, ostre zatrucia pokarmowe | Powyżej 1 miesiąca życia (nie stosować u noworodków) | Nie zaleca się stosowania | Nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów |
Podsumowanie: Wybór odpowiedniej substancji przeciwbiegunkowej
Loperamid, racekadotryl i nifuroksazyd to substancje, które mogą skutecznie łagodzić objawy biegunki, jednak wybór odpowiedniej zależy od wieku pacjenta, przyczyny biegunki oraz stanu zdrowia. Loperamid sprawdzi się w leczeniu biegunek nieinfekcyjnych u dorosłych i starszych dzieci, racekadotryl jest szczególnie przydatny w leczeniu dziecięcej biegunki, gdy nawadnianie doustne nie wystarcza, natomiast nifuroksazyd jest wybierany przy biegunkach bakteryjnych. Każda z tych substancji ma swoje przeciwwskazania i ograniczenia dotyczące szczególnych grup pacjentów. Przed rozpoczęciem leczenia warto zwrócić uwagę na różnice w mechanizmie działania oraz bezpieczeństwie stosowania, aby dobrać terapię najlepiej dopasowaną do potrzeb pacjenta123.


















