Czym jest mechanizm działania substancji czynnej?
Mechanizm działania substancji czynnej to sposób, w jaki dana substancja wpływa na organizm, aby osiągnąć swój efekt leczniczy. W przypadku leków, oznacza to przede wszystkim, jak dany związek oddziałuje na komórki i procesy zachodzące w ciele. Dla pacjentów ważne jest zrozumienie, jak dany lek działa, bo od tego zależy, na co może być stosowany i jakie efekty można po nim oczekiwać123.
Warto wspomnieć o dwóch pojęciach:
- Farmakodynamika – opisuje, jak lek działa na organizm, czyli na przykład na jakie procesy komórkowe lub enzymy wpływa.
- Farmakokinetyka – wyjaśnia, co dzieje się z lekiem w organizmie: jak się wchłania, jak jest rozprowadzany, przekształcany i wydalany.
Jak działa ataluren na poziomie komórkowym?
Ataluren (Atalurenum) to substancja czynna, której głównym zadaniem jest naprawa błędów genetycznych związanych z tzw. mutacją nonsensowną w genie dystrofiny. Tego typu mutacja powoduje, że w kodzie genetycznym pojawia się zbyt wcześnie sygnał stop, który przerywa tworzenie ważnego białka – dystrofiny. Brak tego białka jest przyczyną rozwoju dystrofii mięśniowej Duchenne’a123.
Ataluren pozwala komórkom „przeczytać” kod genetyczny mimo obecności błędnego sygnału stop, dzięki czemu możliwe jest dokończenie produkcji dystrofiny. W praktyce oznacza to, że organizm może wytworzyć pełnowartościowe białko, co spowalnia postęp choroby. Badania laboratoryjne pokazały, że skuteczność atalurenu zależy od jego stężenia – najlepsze efekty uzyskuje się przy odpowiednio dobranej dawce, a efekt działania szybko zanika po odstawieniu leku123.
W badaniach klinicznych u pacjentów przyjmujących ataluren zaobserwowano spowolnienie utraty zdolności chodzenia i lepsze wyniki w testach sprawnościowych w porównaniu do osób przyjmujących placebo456.
Losy atalurenu w organizmie – co się dzieje po podaniu?
Po podaniu doustnym, ataluren jest szybko wchłaniany – szczytowe stężenie we krwi osiąga po około 1,5 godziny, jeśli lek został przyjęty do 30 minut po posiłku789. Biodostępność, czyli ilość leku, która trafia do krwiobiegu, wynosi co najmniej 55%. Ataluren bardzo silnie wiąże się z białkami krwi i nie przenika do czerwonych krwinek.
- Jest przetwarzany głównie w wątrobie, jelitach i nerkach, gdzie zamieniany jest na mniej aktywne formy.
- Okres półtrwania (czas, w którym ilość leku we krwi zmniejsza się o połowę) wynosi od 2 do 6 godzin.
- Większość ataluren jest wydalana z organizmu z kałem i moczem. Około połowa dawki wydalana jest z kałem, a reszta z moczem, głównie w postaci metabolitów.
- Stężenie leku we krwi zwiększa się proporcjonalnie do dawki w zakresie od 10 do 50 mg/kg.
- Nie obserwuje się kumulacji (gromadzenia się) leku w organizmie po wielokrotnym stosowaniu.
Wiek pacjenta nie wpływa znacząco na to, jak organizm przetwarza ataluren, dlatego dawkowanie nie wymaga specjalnych zmian w zależności od wieku101112. U pacjentów z zaburzeniami pracy nerek lub wątroby dawkowanie zwykle nie wymaga zmian, z wyjątkiem ciężkich przypadków niewydolności nerek, gdzie zaleca się ostrożność131415.
Badania przedkliniczne – co pokazują wyniki na zwierzętach?
Badania przeprowadzone na zwierzętach potwierdziły, że ataluren nie powoduje zmian genetycznych i nie wpływa negatywnie na płodność u dorosłych osobników. U szczurów i królików wykazano, że bardzo wysokie dawki mogą wpływać na rozwój płodu, jednak poziomy szkodliwe dla zwierząt były dużo wyższe niż dawki stosowane u ludzi161718. W badaniach z użyciem wielokrotnych dawek wykazano, że u myszy może dojść do uszkodzenia nerek, a u psów do zmian w nadnerczach, jednak były to efekty obserwowane przy dawkach przekraczających te stosowane u ludzi192021.
W badaniach rakotwórczości nie stwierdzono istotnego ryzyka nowotworów, choć u szczurów odnotowano pojedyncze przypadki rzadkich guzów przy bardzo wysokich dawkach. Ogólna ocena wskazuje, że ryzyko dla ludzi uznaje się za bardzo małe222324.
- Ataluren wykazuje korzystne działanie przede wszystkim u pacjentów z dystrofią mięśniową Duchenne’a wywołaną mutacją nonsensowną.
- Jego działanie polega na umożliwieniu produkcji białka, którego brak jest główną przyczyną postępu choroby.
- Wyniki badań klinicznych sugerują, że lek spowalnia utratę zdolności ruchowych i wydłuża czas samodzielnego chodzenia.
- Bezpieczeństwo i skuteczność atalurenu nadal są monitorowane, a dalsze badania mają dostarczyć jeszcze więcej informacji na temat długoterminowego działania.
Podsumowanie – ataluren jako wsparcie w walce z dystrofią mięśniową Duchenne’a
Ataluren to substancja czynna o innowacyjnym mechanizmie działania – umożliwia komórkom ominięcie błędów genetycznych, co pozwala na produkcję ważnego białka u pacjentów z dystrofią mięśniową Duchenne’a z określoną mutacją. Dzięki temu spowalnia postęp choroby i poprawia jakość życia chorych. Ataluren szybko się wchłania, jest skutecznie rozprowadzany po organizmie i wydalany głównie przez nerki i przewód pokarmowy. Dane z badań przedklinicznych oraz klinicznych potwierdzają, że substancja ta może być bezpieczna, jeśli jest stosowana zgodnie z zaleceniami. Nadal jednak prowadzone są dalsze badania, które mają na celu pełniejsze poznanie długoterminowych skutków stosowania atalurenu171628173918.


















