Jak wygląda dawkowanie angiotensynamidu?

Angiotensynamid (Angiotensinamidum) podawany jest dorosłym pacjentom w warunkach szpitalnych, głównie w przypadku opornego na leczenie niedociśnienia towarzyszącego wstrząsowi septycznemu lub innemu wstrząsowi dystrybucyjnemu1. Substancja dostępna jest w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, który podaje się w ciągłym wlewie dożylnym po odpowiednim rozcieńczeniu23. Zaleca się użycie centralnego wkłucia dożylnego4.

Standardowe dawkowanie u dorosłych

  • Początkowa dawka to 20 nanogramów (ng) na kilogram masy ciała na minutę, podawana w sposób ciągły w kroplówce dożylnej3.
  • Dawkę można zmieniać co 5 minut, maksymalnie o 15 ng/kg/min, w zależności od reakcji organizmu i poziomu ciśnienia tętniczego3.
  • Nie należy przekraczać dawki 80 ng/kg/min w ciągu pierwszych 3 godzin leczenia5.
  • Po tym czasie dawka podtrzymująca nie powinna być większa niż 40 ng/kg/min5.
  • Lek powinien być podawany w jak najniższej skutecznej dawce, pozwalającej na utrzymanie odpowiedniego ciśnienia tętniczego i perfuzji narządów5.
  • Mediana czasu trwania leczenia wynosiła 48 godzin (przedział od 3,5 do 168 godzin)5.

35

Ważne informacje dotyczące dawkowania:

  • Angiotensynamid stosuje się wyłącznie w szpitalu i pod ścisłym nadzorem personelu medycznego3.
  • Podczas leczenia należy monitorować ciśnienie tętnicze oraz stan narządów wewnętrznych3.
  • Zmiana dawki powinna być przeprowadzana ostrożnie, najlepiej co 5 minut, by uniknąć gwałtownych wahań ciśnienia3.
  • Po uzyskaniu poprawy należy stopniowo zmniejszać dawkę, by uniknąć nagłego spadku ciśnienia5.

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

  • Dzieci i młodzież: Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania angiotensynamidu u osób poniżej 18 roku życia nie zostały określone. Brak danych na temat dawkowania w tej grupie wiekowej4.
  • Pacjenci w podeszłym wieku: Nie ma potrzeby zmiany dawki u osób powyżej 75 lat, ale jak w przypadku innych pacjentów, wymagają oni ścisłego monitorowania ciśnienia krwi i ewentualnej korekty dawki w zależności od odpowiedzi na leczenie6.
  • Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Nie jest konieczne dostosowywanie dawki, ale konieczna jest uważna obserwacja reakcji organizmu4.
  • Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Także nie wymagają modyfikacji dawki; zaleca się jednak ścisłe monitorowanie parametrów życiowych4.
  • Kobiety w ciąży i karmiące piersią: Brak szczegółowych danych dotyczących stosowania angiotensynamidu w tej grupie pacjentek. Lek stosuje się wyłącznie, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko4.

64

Maksymalna dawka dobowa i zasady bezpieczeństwa

  • W ciągu pierwszych 3 godzin leczenia nie wolno przekraczać dawki 80 ng/kg/min5.
  • Dawka podtrzymująca nie powinna być większa niż 40 ng/kg/min5.
  • Najniższa skuteczna dawka to nawet 1,25 ng/kg/min5.
  • W przypadku przedawkowania może dojść do gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego. Zaleca się wtedy zmniejszenie dawki i ścisłą obserwację pacjenta7.

57

Bezpieczeństwo stosowania angiotensynamidu:

  • Lek powinien być podawany tylko przez personel medyczny mający doświadczenie w leczeniu wstrząsu3.
  • Monitorowanie parametrów życiowych jest obowiązkowe przez cały okres leczenia3.
  • W trakcie terapii należy stosować profilaktykę zakrzepicy, jeśli nie ma przeciwwskazań3.
  • Odstawienie leku powinno odbywać się stopniowo, by nie dopuścić do nagłego spadku ciśnienia krwi5.

Zmiany dawkowania w zależności od wskazania

Angiotensynamid stosowany jest wyłącznie u dorosłych z opornym na leczenie niedociśnieniem we wstrząsie septycznym lub innym wstrząsie naczyniopochodnym, po uprzednim zastosowaniu innych leków naczynioskurczowych1. Nie stosuje się go w innych rodzajach wstrząsu (np. kardiogennym)8. Schemat dawkowania nie zmienia się w zależności od wskazania, a głównym celem terapii jest uzyskanie i utrzymanie odpowiedniego ciśnienia tętniczego.

Podsumowanie dawkowania angiotensynamidu w różnych grupach pacjentów

Grupa pacjentów Schemat dawkowania
Dorośli Początkowo 20 ng/kg/min, możliwość zmiany co 5 min o maks. 15 ng/kg/min; maksymalnie 80 ng/kg/min w ciągu pierwszych 3 godzin, dawka podtrzymująca do 40 ng/kg/min35
Dzieci i młodzież (poniżej 18 lat) Nie określono dawkowania; brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności4
Osoby starsze (>75 lat) Nie wymaga się modyfikacji dawki; konieczne ścisłe monitorowanie6
Pacjenci z niewydolnością nerek Brak konieczności zmiany dawki; wymagane monitorowanie ciśnienia4
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Brak konieczności zmiany dawki; wymagane monitorowanie ciśnienia4
Kobiety w ciąży i karmiące piersią Stosowanie tylko, jeśli korzyści przewyższają ryzyko; brak szczegółowych danych4

Angiotensynamid – bezpieczne dawkowanie pod ścisłą kontrolą

Dawkowanie angiotensynamidu musi być ściśle dostosowane do potrzeb pacjenta i prowadzone wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach szpitalnych. Lek podaje się w postaci ciągłego wlewu dożylnego, a dawka ustalana jest indywidualnie, zależnie od reakcji organizmu i osiąganych wartości ciśnienia tętniczego. Zarówno osoby starsze, jak i pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby nie wymagają modyfikacji dawki, ale wszyscy powinni być pod ścisłą obserwacją. Brak jest natomiast danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania angiotensynamidu u dzieci i młodzieży.

Pytania i odpowiedzi

Jak podaje się angiotensynamid?

Angiotensynamid podaje się w postaci ciągłego wlewu dożylnego, po odpowiednim rozcieńczeniu, najczęściej przez centralne wkłucie dożylne.

Jaka jest standardowa dawka początkowa angiotensynamidu dla dorosłych?

Standardowa dawka początkowa to 20 ng/kg masy ciała na minutę w ciągłym wlewie dożylnym.

Czy angiotensynamid można stosować u dzieci?

Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Czy osoby starsze wymagają zmiany dawkowania angiotensynamidu?

Nie, osoby starsze nie wymagają zmiany dawkowania, ale konieczne jest ścisłe monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Jaka jest maksymalna dawka angiotensynamidu?

W ciągu pierwszych 3 godzin leczenia nie należy przekraczać 80 ng/kg/min, a później dawka podtrzymująca nie powinna być większa niż 40 ng/kg/min.