Czym jest mechanizm działania substancji czynnej?
Mechanizm działania substancji czynnej to sposób, w jaki dana substancja wpływa na organizm, aby osiągnąć swój efekt leczniczy. Dzięki poznaniu tego mechanizmu można zrozumieć, jak lek działa na poziomie komórkowym i dlaczego jest stosowany w określonych chorobach. W farmakologii często używa się dwóch pojęć: farmakodynamika oraz farmakokinetyka. Farmakodynamika opisuje, jak lek działa na organizm, a farmakokinetyka – jak organizm wpływa na lek, czyli jak go wchłania, rozprowadza, rozkłada i wydala1234.
Jak afatynib działa na komórki nowotworowe?
Afatynib jest lekiem przeciwnowotworowym, który należy do grupy tzw. inhibitorów kinaz białkowych. Jego działanie polega na blokowaniu określonych receptorów z rodziny ErbB, do których należą EGFR (ErbB1), HER2 (ErbB2), ErbB3 i ErbB4. Te receptory są obecne na powierzchni wielu komórek, także komórek nowotworowych, i odgrywają kluczową rolę w przekazywaniu sygnałów pobudzających wzrost i podział komórek1234.
Afatynib działa nieodwracalnie – raz przyłączony do receptorów, blokuje je na stałe. Dzięki temu przesyłanie sygnałów, które napędzają wzrost i podział komórek nowotworowych, zostaje zatrzymane. Skutkiem tego jest zahamowanie rozwoju nowotworu lub nawet jego regresja, czyli cofanie się1234.
- Afatynib jest szczególnie skuteczny u pacjentów z określonymi mutacjami w genie EGFR, zwłaszcza Del 19 i L858R, ale również G719X i L861Q5678.
- W przypadku innych mutacji, np. insercji w egzonie 20, skuteczność afatynibu może być ograniczona5678.
- Pojawienie się wtórnej mutacji T790M w genie EGFR może prowadzić do oporności na leczenie afatynibem5678.
Afatynib hamuje szlaki sygnałowe, które są nadmiernie aktywne w niektórych nowotworach, dzięki czemu jego działanie jest ukierunkowane i skuteczne zwłaszcza w określonych podtypach raka płuca.
- Afatynib działa selektywnie na komórki nowotworowe z określonymi mutacjami w genie EGFR, co pozwala na bardziej precyzyjne leczenie niektórych typów raka płuca.
- Nieodwracalne wiązanie z receptorami z rodziny ErbB odróżnia go od innych leków z tej grupy, które działają odwracalnie.
- Pojawienie się mutacji T790M może prowadzić do utraty skuteczności afatynibu, dlatego w przypadku progresji choroby lekarz może rozważyć zmianę leczenia.
- Afatynib nie działa na nowotwory bez mutacji EGFR.
Jak afatynib jest wchłaniany, rozprowadzany i wydalany z organizmu?
Farmakokinetyka opisuje, co dzieje się z lekiem w organizmie od momentu podania aż do wydalenia. Afatynib podaje się doustnie w postaci tabletek. Po zażyciu tabletek największe stężenie we krwi pojawia się po około 2 do 5 godzinach9101112. Warto wiedzieć, że przyjęcie leku razem z tłustym posiłkiem zmniejsza jego wchłanianie nawet o połowę, dlatego zaleca się zażywanie tabletek na czczo lub zgodnie z zaleceniami dotyczącymi posiłków.
- Afatynib wiąże się z białkami osocza w ok. 95%.
- Jest w niewielkim stopniu rozkładany przez enzymy w organizmie – większość leku pozostaje w niezmienionej postaci.
- Jest wydalany głównie z kałem, tylko niewielka ilość z moczem13141516.
- Okres półtrwania, czyli czas, po którym stężenie leku we krwi spada o połowę, wynosi średnio około 37 godzin. Przy dłuższym stosowaniu może się wydłużać13141516.
W przypadku osób z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby ekspozycja na lek może się nieco różnić, jednak nie ma konieczności rutynowej zmiany dawki u większości pacjentów. U dzieci i młodzieży po odpowiedniej dawce uzyskuje się podobne stężenia jak u dorosłych17181920.
Co pokazują badania przedkliniczne afatynibu?
Badania przedkliniczne, czyli te prowadzone przed zastosowaniem leku u ludzi, pozwalają ocenić bezpieczeństwo i skuteczność substancji czynnej. W przypadku afatynibu wykazano, że ma on niski potencjał toksyczności przy podaniu pojedynczych dawek zwierzętom21222324. W badaniach długoterminowych zaobserwowano pewne działania niepożądane, takie jak zmiany skórne, biegunka czy uszkodzenie nerek, ale były one zależne od dawki i ekspozycji.
- Afatynib nie wykazał działania uszkadzającego płodność w badaniach na szczurach.
- W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono działania uszkadzającego rozwój płodu, choć jak każdy lek blokujący EGFR, potencjalnie może być szkodliwy dla płodu u ludzi.
- Afatynib może być wydzielany z mlekiem (badania na szczurach).
- Nie przeprowadzono badań dotyczących działania rakotwórczego afatynibu.
W badaniach in vitro wykazano również możliwość działania fototoksycznego, czyli zwiększonej wrażliwości skóry na światło25262728.
- Przyjmowanie afatynibu z tłustym posiłkiem znacznie zmniejsza jego skuteczność – najlepiej stosować lek na czczo lub według zaleceń lekarza.
- Afatynib jest usuwany głównie z organizmu przez przewód pokarmowy, dlatego nawet osoby z niewydolnością nerek zwykle nie wymagają zmiany dawki.
- U osób z zaburzeniami czynności wątroby również nie trzeba rutynowo zmieniać dawki, jeśli zaburzenia nie są ciężkie.
- Stężenie leku w organizmie może się nieznacznie różnić w zależności od masy ciała, płci czy wieku, ale różnice te nie są istotne klinicznie.
Podsumowanie: Afatynib jako celowany inhibitor receptorów ErbB
Afatynib to nowoczesny lek, który hamuje wzrost i podział komórek nowotworowych poprzez trwałe blokowanie receptorów z rodziny ErbB, a zwłaszcza EGFR. Dzięki temu jest skuteczny w leczeniu niektórych typów raka płuca, zwłaszcza u pacjentów z określonymi mutacjami genetycznymi. Jego farmakokinetyka jest dobrze poznana, a lek jest łatwo wchłaniany po podaniu doustnym i wydalany głównie z kałem. Badania przedkliniczne potwierdzają jego skuteczność i względne bezpieczeństwo, choć – jak każdy lek tego typu – wymaga odpowiedniego nadzoru podczas terapii. Afatynib jest przykładem terapii celowanej, która może znacząco poprawić rokowania w wybranych grupach pacjentów z rakiem płuca1234.
Tabela: Podsumowanie mechanizmu działania i farmakokinetyki afatynibu
| Parametr | Opis |
|---|---|
| Mechanizm działania | Nieodwracalne blokowanie receptorów ErbB (EGFR, HER2, ErbB3, ErbB4) |
| Szczególna skuteczność | Mutacje EGFR: Del 19, L858R, G719X, L861Q |
| Podanie | Doustne (tabletki) |
| Maksymalne stężenie we krwi | 2-5 godzin po podaniu |
| Wiązanie z białkami | Około 95% |
| Metabolizm | Niewielki, głównie przez tworzenie wiązań z białkami |
| Wydalanie | Przede wszystkim z kałem |
| Okres półtrwania | Około 37 godzin |


















