Szczepionki inaktywowane, takie jak Salmonella typhi, wirus kleszczowego zapalenia mózgu i wirus poliomyelitis, odgrywają kluczową rolę w profilaktyce groźnych chorób zakaźnych. Mimo że wszystkie należą do grupy szczepionek inaktywowanych, różnią się wskazaniami, grupami pacjentów, dla których są przeznaczone, oraz szczegółami bezpieczeństwa. Sprawdź, czym się różnią i jakie mają wspólne cechy, jeśli chodzi o zastosowanie, mechanizm działania i zalecenia dotyczące szczególnych grup pacjentów.
Szczepionka STAMARIL jest stosowana do ochrony przed żółtą febrą, poważną chorobą zakaźną przenoszoną przez komary. Jest wskazana dla osób podróżujących do obszarów, gdzie występuje ryzyko transmisji wirusa, oraz dla personelu laboratoryjnego. Szczepionka powinna być podana przynajmniej 10 dni przed podróżą. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki szczepionki, osłabiony układ odpornościowy i choroby grasicy. Możliwe działania niepożądane to ból głowy, zmęczenie, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka i wymioty.
Szczepionka STAMARIL jest stosowana do ochrony przed żółtą febrą. Powinna być podana przynajmniej 10 dni przed przyjazdem do obszaru endemicznego. Dawkowanie wynosi 0,5 ml dla dorosłych i dzieci powyżej 9 miesięcy. Szczepionka jest przeciwwskazana u osób z nadwrażliwością na składniki, dzieci poniżej 6 miesięcy oraz osób z niedoborami odporności. Może powodować działania niepożądane, takie jak reakcje alergiczne, bóle głowy i zmęczenie. Szczepienie przypominające może być wymagane w zależności od oficjalnych zaleceń.

