Menu

Leukopenia

Produkty powiązane z leukopenia
Acidum folicum Richter, tabletki, 15 mg
Acidum folicum Richter, tabletki, 15 mg
Acidum folicum Richter, tabletki, 5 mg
Acidum folicum Richter, tabletki, 5 mg
ActiFolin, tabletki powlekane, 400 µg
ActiFolin, tabletki powlekane, 400 µg
ActiFolin, tabletki, 2 mg
ActiFolin, tabletki, 2 mg
Actifolin, tabletki, 0,8 mg
Actifolin, tabletki, 0,8 mg
Asamax 250, czopki, 250 mg
Asamax 250, czopki, 250 mg
Asamax 250, tabletki dojelitowe, 250 mg
Asamax 250, tabletki dojelitowe, 250 mg
Asamax 500, czopki, 500 mg
Asamax 500, czopki, 500 mg
Asamax 500, tabletki dojelitowe, 500 mg
Asamax 500, tabletki dojelitowe, 500 mg
Augmentin ES, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, (600 mg + 42,9 mg)/5 ml
Augmentin ES, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, (600 mg + 42,9 mg)/5 ml
Augmentin MFF, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, (400 mg+57 mg)/5 ml
Augmentin MFF, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, (400 mg+57 mg)/5 ml
Augmentin, tabletki powlekane, 250 mg + 125 mg
Augmentin, tabletki powlekane, 250 mg + 125 mg
Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Adam Kasiński
Adam Kasiński
Malwina Krause
Malwina Krause
Kamil Pajor
Kamil Pajor
Maria Bialik
Maria Bialik
Martyna Piotrowska
Martyna Piotrowska
Andrzej Polski
Andrzej Polski
Adrian Bryła
Adrian Bryła
  1. Czy mesalazyna jest bardziej skuteczna niż sulfasalazyna?
  2. Co to jest penicylina? Poznaj bliżej ten antybiotyk
  3. Co to jest posocznica i jak ją leczyć?
  4. Dowiedz się, jaki kwas foliowy wybrać. Który jest najlepiej przyswajalny?
  5. Interakcje leków z pożywieniem
  6. Tiamazol – porównanie substancji czynnych
  7. Klozapina – porównanie substancji czynnych
  8. Acyklowir – porównanie substancji czynnych
  9. Walacyklowir – porównanie substancji czynnych
  10. Upadacytynib – porównanie substancji czynnych
  11. Tyklopidyna – porównanie substancji czynnych
  12. Toremifen – porównanie substancji czynnych
  13. Tioguanina – porównanie substancji czynnych
  14. Tekowirymat – porównanie substancji czynnych
  15. Tamoksyfen – porównanie substancji czynnych
  16. Sunitynib – porównanie substancji czynnych
  17. Rybawiryna – porównanie substancji czynnych
  18. Raloksyfen – porównanie substancji czynnych
  19. Propylotiouracyl – porównanie substancji czynnych
  20. Propyfenazon – porównanie substancji czynnych
  21. Merkaptopuryna – porównanie substancji czynnych
  22. Maribawir – porównanie substancji czynnych
  23. Letermowir – porównanie substancji czynnych
  24. Leflunomid – porównanie substancji czynnych
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Co jest lepsze na wrzodziejące zapalenie jelita – mesalazyna czy sulfasalazyna?
    Na receptę, Przewód pokarmowy i metabolizm

    Mesalazyna i sulfasalazyna są lekami stosowanymi w leczeniu chorób zapalnych jelit, takich jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna. Oba leki należą do grupy aminosalicylanów i mają działanie przeciwzapalne. Jednakże, różnią się one strukturą chemiczną, sposobem podania oraz profilem działań niepożądanych.

  • Ilustracja poradnika Penicylina. Co to za antybiotyk? Kto go wynalazł?
    Leki stosowane w zakażeniach, Na receptę

    Odkrycie penicyliny, i w jego następstwie  wprowadzenie do medycyny antybiotyków, zrewolucjonizowało leczenie niezwykle groźnych infekcji bakteryjnych. Choroby, które wcześniej zbierały śmiertelne żniwo, nagle stały się łatwiejsze w leczeniu. Obecnie znane są zarówno penicyliny naturalne, takie jak np. V-cylina oraz penicyliny półsyntetyczne, jak aminopenicyliny czy karboksypenicyliny. W aptekach najczęściej można spotkać penicyliny z dodatkiem inhibitora ß-laktamaz np. amoksycylina z dodatkiem kwasu klawulanowego. Czy stosowanie penicylin jest bezpieczne? Co w przypadku uczulenia na nie?

  • Ilustracja poradnika Posocznica: wszystko co musisz o niej wiedzieć
    Inne

    Posocznica jest zespołem objawów, który może prowadzić nawet do zagrożenia życia. Najczęściej kojarzona jest z zakażeniami szpitalnymi, jednak może dotknąć każdego. Leczenie należy wprowadzić bardzo szybko, ponieważ choroba ma błyskawiczny rozwój, a stan chorego pogarsza się z godziny na godzinę.

  • Ilustracja poradnika Jaki jest najlepszy kwas foliowy?
    Kwas Foliowy, Witaminy, Witaminy i minerały

    Kwas foliowy to inaczej witamina B9 albo folacyna. Jest związkiem o niezwykle istotnym znaczeniu dla prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Niestety jego dostępność z pożywienia jest często ograniczana przez liczne interakcje ze składnikami pokarmu. Z tego powodu niedobór kwasu foliowego jest jedną z częstszych awitaminoz. W jakich lekach znajduje się kwas foliowy?

  • Ilustracja poradnika Wchłanianie minerałów z pożywienia, a stosowanie leków — interakcje
    Minerały, Witaminy i minerały

    Znajomość potencjalnych interakcji leków z pożywieniem jest bardzo pomocna w prowadzeniu skutecznej terapii pacjenta. Farmaceuta stojący za pierwszym stołem, widząc listę leków przyjmowanych przez chorego, jest w stanie uzupełnić zalecenia lekarskie i wskazać jakie pokarmy pacjent powinien wprowadzić do swojej diety, bądź z jakich warto tymczasowo zrezygnować. Jak pokarm może wpływać na losy leku w organizmie? Czy takie wzajemne oddziaływania mogą spowodować negatywne skutki?

  • Ilustracja poradnika Tiamazol – porównanie substancji czynnych

    Tiamazol oraz propylotiouracyl to dwa leki należące do grupy tzw. tyreostatyków, które są wykorzystywane w leczeniu nadczynności tarczycy. Chociaż oba mają podobny cel działania, ich zastosowanie i bezpieczeństwo mogą się różnić w zależności od sytuacji klinicznej oraz grupy pacjentów. W tym opisie poznasz kluczowe podobieństwa i różnice pomiędzy tymi substancjami, dowiesz się, kiedy są wybierane, jak działają na organizm i na co zwrócić szczególną uwagę podczas terapii.

  • Ilustracja poradnika Klozapina – porównanie substancji czynnych

    Klozapina, olanzapina i kwetiapina należą do grupy nowoczesnych leków przeciwpsychotycznych, które znacząco poprawiły leczenie schizofrenii i zaburzeń nastroju. Choć mają wiele wspólnych cech, różnią się wskazaniami, bezpieczeństwem stosowania i możliwymi działaniami niepożądanymi. Poznaj najważniejsze podobieństwa i różnice między tymi trzema lekami – dowiedz się, kiedy są stosowane, jak działają i jakie mają ograniczenia w użyciu u szczególnych grup pacjentów.

  • Ilustracja poradnika Acyklowir – porównanie substancji czynnych

    Acyklowir, gancyklowir i walacyklowir to leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu i zapobieganiu zakażeniom wywołanym przez herpeswirusy, takie jak opryszczka czy półpasiec. Choć należą do tej samej grupy terapeutycznej, różnią się zakresem działania, sposobem podania, bezpieczeństwem oraz zastosowaniem w różnych grupach pacjentów. Poznaj najważniejsze podobieństwa i różnice między tymi substancjami oraz dowiedz się, kiedy lekarz może zalecić właśnie jeden z tych leków.

  • Ilustracja poradnika Walacyklowir – porównanie substancji czynnych

    Walacyklowir, acyklowir i gancyklowir należą do grupy leków przeciwwirusowych wykorzystywanych w leczeniu zakażeń wywołanych przez wirusy z rodziny Herpes, takie jak opryszczka, półpasiec czy cytomegalia. Choć ich mechanizm działania jest zbliżony, różnią się one między sobą zakresem zastosowań, bezpieczeństwem u różnych grup pacjentów oraz postaciami, w jakich występują. Porównanie tych substancji czynnych pozwala lepiej zrozumieć, kiedy wybór konkretnego leku jest najbardziej korzystny.

  • Ilustracja poradnika Upadacytynib – porównanie substancji czynnych

    Upadacytynib, barycytynib i tofacytynib to nowoczesne leki immunosupresyjne z grupy inhibitorów kinaz janusowych (JAK), które odgrywają ważną rolę w leczeniu różnych chorób autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów czy atopowe zapalenie skóry. Choć mają podobny mechanizm działania i są dostępne w formie doustnej, różnią się zakresem wskazań, możliwością stosowania u dzieci i dorosłych oraz profilem bezpieczeństwa. Poznaj najważniejsze różnice i podobieństwa między tymi trzema substancjami, by lepiej zrozumieć, kiedy i dla kogo mogą być odpowiednie.

  • Ilustracja poradnika Tyklopidyna – porównanie substancji czynnych

    Tyklopidyna, klopidogrel i prasugrel to substancje czynne należące do tej samej grupy leków przeciwpłytkowych, wykorzystywane w profilaktyce i leczeniu powikłań zakrzepowych. Mimo podobnego mechanizmu działania, różnią się wskazaniami, bezpieczeństwem stosowania oraz grupami pacjentów, dla których są przeznaczone. Poznaj ich najważniejsze cechy, zalety i ograniczenia, aby lepiej zrozumieć, czym się różnią i kiedy są wybierane przez lekarzy.

  • Ilustracja poradnika Toremifen – porównanie substancji czynnych

    Toremifen, tamoksyfen i fulwestrant to substancje czynne wykorzystywane w leczeniu hormonozależnego raka piersi, szczególnie u kobiet po menopauzie. Choć wszystkie należą do grupy antyestrogenów i są stosowane w zbliżonych wskazaniach, różnią się mechanizmem działania, postacią leku oraz profilem bezpieczeństwa. Poznaj ich podobieństwa i różnice, by lepiej zrozumieć, jak wybór konkretnej terapii może być dopasowany do indywidualnych potrzeb pacjentki.

  • Ilustracja poradnika Tioguanina – porównanie substancji czynnych

    Tioguanina, merkaptopuryna i azatiopryna należą do tej samej grupy leków, czyli tiopuryn. Wszystkie wykorzystywane są w leczeniu nowotworów krwi oraz niektórych chorób autoimmunologicznych. Choć ich działanie jest podobne, leki te różnią się zakresem zastosowań, bezpieczeństwem u określonych grup pacjentów i profilem działań niepożądanych. Poznaj kluczowe różnice i podobieństwa między tymi substancjami, aby lepiej zrozumieć, jak wybierane są terapie dla różnych schorzeń.

  • Ilustracja poradnika Tekowirymat – porównanie substancji czynnych

    Tekowirymat, gancyklowir i walacyklowir to leki przeciwwirusowe, które choć należą do tej samej szerokiej grupy terapeutycznej, wykazują wyraźne różnice pod względem wskazań, bezpieczeństwa stosowania i działania w organizmie. Poznaj najważniejsze podobieństwa i różnice między tymi substancjami – dowiedz się, kiedy są stosowane, jak działają, jakie są przeciwwskazania i które z nich mogą być bezpieczniej używane przez dzieci, kobiety w ciąży lub osoby z zaburzeniami pracy nerek i wątroby.

  • Ilustracja poradnika Tamoksyfen – porównanie substancji czynnych

    Leczenie hormonozależnego raka piersi u kobiet po menopauzie obejmuje kilka skutecznych substancji czynnych. Tamoksyfen, anastrozol i letrozol należą do tej samej grupy leków, ale różnią się mechanizmem działania, zastosowaniem oraz bezpieczeństwem stosowania w różnych grupach pacjentek. W tym opisie porównujemy ich podobieństwa i różnice, aby lepiej zrozumieć, kiedy i dlaczego są stosowane, jakie mają przeciwwskazania oraz jak wpływają na organizm.

  • Ilustracja poradnika Sunitynib – porównanie substancji czynnych

    Sunitynib, aksytynib i pazopanib należą do grupy nowoczesnych leków przeciwnowotworowych stosowanych głównie w leczeniu raka nerki oraz innych wybranych nowotworów. Choć wszystkie te substancje działają poprzez hamowanie rozwoju naczyń krwionośnych odżywiających guz, różnią się zakresem wskazań, mechanizmem działania i bezpieczeństwem stosowania w określonych grupach pacjentów. Warto poznać podobieństwa i różnice między tymi lekami, by lepiej zrozumieć, jak są wykorzystywane w terapii onkologicznej.

  • Ilustracja poradnika Rybawiryna – porównanie substancji czynnych

    Rybawiryna, gancyklowir oraz walacyklowir to substancje czynne należące do grupy leków przeciwwirusowych, ale każda z nich działa w nieco inny sposób i znajduje zastosowanie w leczeniu różnych infekcji wirusowych. Wybór odpowiedniego leku zależy od rodzaju wirusa, wieku pacjenta oraz innych czynników zdrowotnych, takich jak funkcja nerek czy możliwość stosowania u kobiet w ciąży. Poznaj najważniejsze różnice i podobieństwa między tymi trzema substancjami, by lepiej zrozumieć, kiedy i dlaczego są stosowane oraz jakie mają ograniczenia.

  • Ilustracja poradnika Raloksyfen – porównanie substancji czynnych

    Raloksyfen, bazedoksyfen oraz tamoksyfen to substancje czynne należące do grupy leków oddziałujących na receptory estrogenowe. Choć wszystkie wykazują działanie modulujące aktywność estrogenów w organizmie, różnią się wskazaniami, bezpieczeństwem stosowania i wpływem na organizm. Poznaj kluczowe podobieństwa i różnice pomiędzy tymi lekami – zarówno w kontekście ich zastosowania, jak i bezpieczeństwa u różnych grup pacjentów, w tym kobiet po menopauzie, kobiet w ciąży czy osób z chorobami wątroby lub nerek.

  • Ilustracja poradnika Propylotiouracyl – porównanie substancji czynnych

    Propylotiouracyl oraz tiamazol to substancje czynne stosowane w leczeniu nadczynności tarczycy, ale choć należą do tej samej grupy leków, różnią się pod wieloma względami. Warto poznać ich podobieństwa oraz istotne różnice dotyczące wskazań, mechanizmu działania, bezpieczeństwa stosowania u różnych grup pacjentów oraz przeciwwskazań. Szczególnie ważne są odmienne zalecenia dotyczące kobiet w ciąży i dzieci. Poniższe porównanie pomoże lepiej zrozumieć, kiedy i dlaczego lekarz wybiera jedną z tych substancji.

  • Ilustracja poradnika Propyfenazon – porównanie substancji czynnych

    Propyfenazon, paracetamol i metamizol to leki często stosowane w leczeniu bólu i gorączki. Choć należą do tej samej grupy leków przeciwbólowych i przeciwgorączkowych, różnią się zakresem działania, bezpieczeństwem u różnych grup pacjentów oraz przeciwwskazaniami. Poznaj kluczowe podobieństwa i różnice między tymi substancjami, by świadomie wybierać leczenie dostosowane do Twoich potrzeb i stanu zdrowia.

  • Ilustracja poradnika Merkaptopuryna – porównanie substancji czynnych

    Merkaptopuryna, azatiopryna i tioguanina to substancje czynne należące do tej samej grupy leków, wykorzystywane w leczeniu nowotworów krwi oraz niektórych chorób autoimmunologicznych. Choć ich mechanizm działania jest podobny, każda z nich ma swoje unikalne cechy, zakres zastosowania oraz specyficzne przeciwwskazania. Porównanie tych substancji pozwala lepiej zrozumieć ich miejsce w terapii, różnice w bezpieczeństwie stosowania i szczególne zalecenia dla różnych grup pacjentów.

  • Ilustracja poradnika Maribawir – porównanie substancji czynnych

    Maribawir, gancyklowir i walacyklowir to nowoczesne leki przeciwwirusowe stosowane głównie w leczeniu zakażeń wirusem cytomegalii (CMV), szczególnie u osób po przeszczepieniach. Choć należą do tej samej grupy leków, różnią się między sobą mechanizmem działania, zastosowaniami i bezpieczeństwem stosowania w różnych grupach pacjentów. Wybór konkretnej substancji zależy od wielu czynników, takich jak rodzaj przeszczepu, wiek pacjenta czy stan nerek i wątroby. Poznaj kluczowe różnice i podobieństwa między tymi trzema substancjami, aby lepiej zrozumieć, jak mogą wspierać leczenie w różnych sytuacjach klinicznych.

  • Ilustracja poradnika Letermowir – porównanie substancji czynnych

    Letermowir, gancyklowir i walacyklowir to leki przeciwwirusowe wykorzystywane w zapobieganiu i leczeniu zakażeń cytomegalowirusem (CMV), szczególnie u osób po przeszczepach lub z osłabioną odpornością. Każdy z tych leków ma swoje specyficzne zastosowania, różni się mechanizmem działania, sposobem podania i profilem bezpieczeństwa. Wybór odpowiedniego leku zależy od sytuacji klinicznej, wieku pacjenta oraz obecności innych chorób. Poniżej znajdziesz porównanie tych trzech substancji czynnych, które pomoże zrozumieć ich główne cechy, wskazania oraz najważniejsze różnice i podobieństwa.

  • Ilustracja poradnika Leflunomid – porównanie substancji czynnych

    Leki immunosupresyjne, takie jak leflunomid, metotreksat i azatiopryna, odgrywają kluczową rolę w leczeniu chorób autoimmunologicznych, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów czy łuszczycowego zapalenia stawów. Choć ich działanie opiera się na hamowaniu nadmiernej aktywności układu odpornościowego, różnią się one zakresem wskazań, mechanizmem działania oraz bezpieczeństwem stosowania w różnych grupach pacjentów. Wybór odpowiedniego leku zależy od wieku, stanu zdrowia, a także obecności innych chorób. Poznaj podobieństwa i różnice pomiędzy leflunomidem, metotreksatem i azatiopryną, by lepiej zrozumieć ich rolę w terapii oraz możliwe ograniczenia ich stosowania.