Menu

Białaczka przewlekła

Lista powiązanych wpisów:
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Sebastian Bort
Sebastian Bort
  1. Idarubicyna – porównanie substancji czynnych
  2. Doksorubicyna – wskazania – na co działa?
  3. Adriblastina PFS – dawkowanie leku
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Idarubicyna – porównanie substancji czynnych

    Idarubicyna, daunorubicyna i doksorubicyna to leki należące do tej samej grupy antracyklin, szeroko wykorzystywane w leczeniu nowotworów krwi, szczególnie białaczek. Choć łączy je podobny mechanizm działania i zbliżony profil działań niepożądanych, różnią się między innymi wskazaniami do stosowania, bezpieczeństwem u dzieci czy kobiet w ciąży oraz możliwością zastosowania w określonych sytuacjach klinicznych. Poznaj kluczowe różnice i podobieństwa między tymi trzema substancjami czynnymi, aby lepiej zrozumieć, kiedy i dlaczego wybiera się jeden z tych leków w terapii.

  • Ilustracja poradnika Doksorubicyna – wskazania – na co działa?

    Doksorubicyna to substancja czynna o szerokim zastosowaniu w leczeniu nowotworów, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Występuje w różnych postaciach i może być podawana samodzielnie lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Jej skuteczność potwierdzają liczne badania kliniczne, a zakres wskazań obejmuje wiele typów nowotworów, w tym raka piersi, jajnika, mięsaków czy białaczek. Warto poznać, w jakich sytuacjach doksorubicyna jest stosowana, na co należy zwrócić uwagę podczas terapii oraz jakie są różnice w jej zastosowaniu w zależności od wieku pacjenta i rodzaju choroby.

  • Ilustracja poradnika Adriblastina PFS – dawkowanie leku

    ADRIBLASTINA PFS to lek stosowany w leczeniu różnych typów nowotworów. Podaje się go dożylnie w postaci wlewów. Standardowa dawka początkowa wynosi 60-90 mg/m2 powierzchni ciała w monoterapii. W leczeniu skojarzonym stosuje się 60 mg/m2 doksorubicyny i 600 mg/m2 cyklofosfamidu. W pewnych sytuacjach, takich jak niewydolność wątroby, może być konieczne dostosowanie dawki. Przeciwwskazania obejmują m.in. nadwrażliwość na doksorubicynę, długotrwałe zahamowanie czynności szpiku kostnego oraz ciężką niewydolność wątroby.