Na czym polega mechanizm działania substancji czynnej?
Mechanizm działania substancji czynnej to sposób, w jaki dana substancja wpływa na organizm, aby osiągnąć swój cel leczniczy. W przypadku tiwozanibu chodzi o blokowanie określonych procesów, które są ważne dla wzrostu nowotworu. Zrozumienie tego mechanizmu pomaga wyjaśnić, dlaczego i jak lek jest skuteczny. Warto wiedzieć, że na działanie leku wpływają dwa główne pojęcia: farmakodynamika i farmakokinetyka. Farmakodynamika opisuje, jak lek oddziałuje na komórki i tkanki, a farmakokinetyka – jak lek jest wchłaniany, rozprowadzany, przetwarzany i wydalany przez organizm12.
Jak tiwozanib wpływa na organizm?
Tiwozanib jest lekiem, który działa bardzo wybiórczo i silnie na określone receptory w organizmie, zwane receptorami naczyniowego śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGFR). Te receptory są zaangażowane w proces powstawania nowych naczyń krwionośnych, czyli angiogenezę. Nowotwory potrzebują nowych naczyń, aby rosnąć i otrzymywać składniki odżywcze. Tiwozanib blokuje trzy główne typy tych receptorów (VEGFR 1, 2 i 3), uniemożliwiając im działanie. W efekcie hamuje tworzenie się nowych naczyń krwionośnych w tkance nowotworowej, przez co guz ma utrudniony dostęp do tlenu i substancji odżywczych12.
- Blokuje działanie VEGFR 1, 2 i 3, czyli „bramki” do wzrostu naczyń krwionośnych w guzie12.
- Hamuje rozwój naczyń krwionośnych, przez co ogranicza wzrost i rozprzestrzenianie się nowotworu34.
- Wpływa również na inne enzymy, ale w dużo mniejszym stopniu12.
Co się dzieje z tiwozanibem w organizmie? (Farmakokinetyka)
Po przyjęciu tiwozanibu w postaci kapsułki, lek jest stopniowo wchłaniany do krwi. Maksymalne stężenie leku we krwi osiągane jest w ciągu 2 do 24 godzin po podaniu doustnym56. Tiwozanib wiąże się bardzo silnie z białkami krwi, co oznacza, że większość leku „krąży” po organizmie w tej postaci78.
- Wchłanianie: Lek osiąga maksymalne stężenie we krwi od 2 do 24 godzin po zażyciu.
- Dystrybucja: Wiąże się z białkami osocza w ponad 99%.
- Metabolizm: Jest przetwarzany głównie w wątrobie przez określone enzymy (CYP3A4 i CYP1A1), ale pozostaje głównie w niezmienionej postaci we krwi910.
- Wydalanie: Tiwozanib jest usuwany głównie z organizmu z kałem, nie przez nerki. Czas, po którym połowa dawki zostaje usunięta z organizmu, wynosi od 4,5 do 5,1 dni1112.
U osób z zaburzeniami pracy wątroby lek jest usuwany wolniej, co może prowadzić do większej ilości leku w organizmie. W przypadku osób z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami pracy nerek nie jest konieczna zmiana dawki, ponieważ tiwozanib nie jest wydalany przez nerki1314. Wiek, płeć i rasa nie mają istotnego wpływu na to, jak organizm przetwarza lek1112.
Badania przedkliniczne – co wiemy o tiwozanibie?
Badania przedkliniczne to testy prowadzone na zwierzętach i w laboratorium przed rozpoczęciem badań u ludzi. W przypadku tiwozanibu wykazano, że przy wyższych dawkach mogą pojawiać się pewne niepożądane działania, takie jak zmiany w rozwoju zębów u szczurów czy wpływ na wzrost kości. U zwierząt obserwowano także zmiany w narządach rozrodczych i płodności oraz wpływ na rozwój płodu. Nie przeprowadzono natomiast badań dotyczących ryzyka powstawania nowotworów w wyniku długotrwałego stosowania tiwozanibu1516.
- U zwierząt mogą występować zaburzenia wzrostu zębów i kości przy wysokich dawkach.
- Wpływ na płodność i rozwój płodu był widoczny przy dawkach przekraczających dawki stosowane u ludzi.
- Nie badano potencjału rakotwórczego tiwozanibu.
- Tiwozanib jest dostępny w postaci kapsułek o dawkach 890 i 1340 mikrogramów, przyjmowanych doustnie.
- Stężenie leku we krwi zależy od przyjętej dawki oraz stanu zdrowia wątroby.
- Pokarm nie wpływa znacząco na ogólną ilość leku w organizmie, choć tłuste posiłki mogą nieco zmniejszyć jego maksymalne stężenie we krwi.
- Wydalanie następuje głównie przez przewód pokarmowy, a nie przez nerki.
- Lek może być stosowany u osób dorosłych, niezależnie od wieku, przy czym u osób starszych nie stwierdzono istotnych różnic w działaniu leku.
Podsumowanie – tiwozanib jako ukierunkowany inhibitor wzrostu naczyń nowotworowych
Tiwozanib to substancja czynna, która działa bardzo precyzyjnie, hamując rozwój nowych naczyń krwionośnych w nowotworach. Dzięki temu spowalnia wzrost guza i może poprawiać efekty leczenia zaawansowanego raka nerkowokomórkowego. Lek jest dobrze przyswajany po podaniu doustnym i wydalany głównie przez przewód pokarmowy, co czyni go wygodnym w stosowaniu dla pacjentów z różnym stopniem wydolności nerek. W badaniach klinicznych i przedklinicznych wykazano, że tiwozanib jest skuteczny i jego mechanizm działania opiera się na blokowaniu kluczowych receptorów odpowiadających za angiogenezę, co jest jednym z najważniejszych procesów dla wzrostu nowotworów121112.
| Parametr | Opis |
|---|---|
| Mechanizm działania | Hamowanie receptorów VEGFR 1, 2 i 3, co blokuje angiogenezę w guzie1 |
| Wchłanianie | Maksymalne stężenie we krwi po 2-24 godzinach od podania doustnego5 |
| Dystrybucja | Bardzo silne wiązanie z białkami osocza (>99%)7 |
| Metabolizm | Przetwarzany głównie przez enzymy wątrobowe CYP3A4 i CYP1A19 |
| Wydalanie | Głównie z kałem, czas połowicznego usuwania 4,5-5,1 dni11 |
| Szczególne populacje | Wydalanie wolniejsze przy zaburzeniach wątroby, brak konieczności modyfikacji dawki przy łagodnych/umiarkowanych zaburzeniach nerek13 |


















