Nasze jelita pełnią kluczową rolę w trawieniu i odporności, ale ich równowaga może zostać zaburzona przez czynniki takie jak antybiotykoterapia, podróże do egzotycznych krajów czy infekcje. Skutkiem tego mogą być biegunki, bóle brzucha i osłabienie organizmu​. Jednak istnieją skuteczne metody na zredukowanie ryzyka wystąpienia tych nieprzyjemnych rzeczy. Aby chronić mikroflorę jelitową, warto sięgnąć po probiotyki, które pomagają odbudować korzystne bakterie i zmniejszyć ryzyko problemów trawiennych. W tym artykule wyjaśnimy, jak działają probiotyki, kiedy warto je stosować i dlaczego Lacidofil jest skutecznym wsparciem dla zdrowia jelit​. Pamiętajmy, że probiotyk probiotykowi nierówny i warto wybierać przebadane i jakościowe leki [1]!

Probiotyk Lacidofil zmniejsza ryzyko biegunki poantybiotykowej

Na początku skupmy się na tym, jak stosowanie innych leków może zaburzyć zdrowie jelit i ich prawidłową pracę. Nie ma chyba osoby, która w swoim życiu nie musiałaby stosować antybiotyku. Antybiotyki to niezwykle skuteczne leki, które pomagają zwalczać infekcje bakteryjne. Jednak ich działanie nie ogranicza się jedynie do niszczenia szkodliwych drobnoustrojów – mogą one także wpływać na naszą naturalną mikrobiotę jelitową. Jednym z najczęstszych skutków ubocznych antybiotykoterapii jest biegunka poantybiotykowa (ang. antibiotic-associated diarrhea; AAD).

Biegunka poantybiotykowa to częste powikłanie antybiotykoterapii, dotykające 5-30% dzieci i nawet 70% dorosłych, zwłaszcza hospitalizowanych pacjentów. Największe ryzyko występuje przy stosowaniu cefalosporyn, klindamycyny, penicylin o szerokim spektrum i fluorochinolonów, takich jak cyprofloksacyna. W większości przypadków biegunka ustępuje samoistnie, ale gdy jej przyczyną jest Clostridium difficile, może prowadzić do poważnych powikłań, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelit​. Czy probiotyki mogą coś tutaj pomóc [1-3]?

Badania wykazały, że probiotyki zawierające Lacticaseibacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052 mogą skrócić czas trwania biegunki poantybiotykowej średnio o jeden dzień u dorosłych a u dzieci nawet o 3 dni! Szczepy te wspierają odbudowę mikroflory jelitowej, zapobiegają namnażaniu się szkodliwych bakterii Co istotne, są odporne na kwaśne środowisko żołądka i żółć, co pozwala im skutecznie działać w jelitach​. Są przeznaczone nawet do leczenia nawracającego rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy u dzieci. Należy je stosować co najmniej 14 dni. Dokładnie te szczepy znajdują się w leku probiotycznym Lacidofil [2,4-6].

Lacidofilkapsułki

Lek dostępny bez recepty

O leku

• 1 kapsułka zawiera 2 mld CFU bakterii kwasu mlekowego (Lacticaseibacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052);
• lek OTC a nie suplement diety;
• szczepy bakteryjne przebadane klinicznie;
• udokumentowana skuteczność poprzez badania;
• odpowiedni nawet dla niemowlaków;
• można przechowywać poza lodówką przez 14 dni*;
• wskazania do stosowania to m.in.: zapobieganie zaburzeniom mikroflory przewodu pokarmowego w trakcie i po antybiotykoterapii, zapobieganie biegunce podróżnych oraz leczenie wspomagające w trakcie i po antybiotykoterapii.

Wskazania

Produkt stosuje się w przypadku biegunki poantybiotykowej, rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, biegunki podróżnych oraz dysbiozy jelitowej.

Dawkowanie

Zalecane dawkowanie w zapobieganiu zaburzeniom mikroflory przewodu pokarmowego w trakcie i po antybiotykoterapii oraz zapobieganiu biegunce podróżnych:

• Dzieci poniżej 4 lat: 1 kapsułka na dobę;
• Dzieci w wieku od 4 do 12 lat: od 1 do 2 kapsułek na dobę;
• Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: 1 kapsułka trzy razy na dobę;

Minimalny czas stosowania tego leku to 10 dni, począwszy od dnia rozpoczęcia leczenia antybiotykiem lub przed i w czasie podróży.

Zalecane dawkowanie w leczeniu wspomagającym w trakcie i po antybiotykoterapii oraz nawracającego rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy:

• Niemowlęta: 1 kapsułka na dobę;
• Dzieci w wieku od 1 do 4 lat: 1 kapsułka dwa razy na dobę;
• Dzieci w wieku od 4 do 12 lat: 1 kapsułka trzy razy na dobę;
• Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat: od 1 do 2 kapsułek trzy razy dobę;

Minimalny czas stosowania leku to 14 dni.

Skrócona informacja o leku

skrocona informacja o leku

To jest lek. Dla bezpieczeństwa stosuj go zgodnie z ulotką dołączoną do opakowania. Nie przekraczaj maksymalnej dawki leku. W przypadku wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Probiotyk przy Helicobacter pylori – na co zwrócić uwagę

Leczenie zakażenia Helicobacter pylori zazwyczaj wymaga intensywnej antybiotykoterapii, która może powodować skutki uboczne, takie jak nudności, bóle brzucha czy biegunka. Probiotyki, takie jak Lacidofil, mogą wspierać organizm podczas tej terapii, zmniejszając działania niepożądane ​. Badania pokazują, że Lacticaseibacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052 pomagają w utrzymaniu równowagi mikroflory jelitowej oraz ograniczają kolonizację jelit przez szkodliwe bakterie​. Co więcej, ich stosowanie może zwiększyć skuteczność terapii eradykacyjnej, pomagając organizmowi szybciej pozbyć się zakażenia i zminimalizować ryzyko nawrotu choroby [1,7-9].

Biegunka podróżnych – jak jej zapobiec dzięki probiotykom?

Klątwa Faraona, Zemsta Montezumy lub Delhi Belly – te żartobliwe określenia budzą strach wśród podróżników. Podróżowanie, zwłaszcza do egzotycznych krajów, może wiązać się z ryzykiem problemów żołądkowo-jelitowych. Biegunka podróżnych to jedno z najczęstszych schorzeń dotykających turystów – może wystąpić nawet u 70% osób odwiedzających kraje Azji Południowo-Wschodniej, Ameryki Łacińskiej czy Afryki​. Główną przyczyną jest spożycie wody lub jedzenia zawierającego bakterie, wirusy lub pasożyty. Objawy to nagłe i częste wodniste wypróżnienia, bóle brzucha, nudności, a czasem gorączka. Chociaż biegunka podróżnych zwykle ustępuje samoistnie, może prowadzić do odwodnienia i osłabienia organizmu, co potrafi zepsuć całą podróż. Czy można temu zaradzić [1,10-11]?

Jednym ze skutecznych sposobów na zmniejszenie ryzyka biegunki podróżnych jest stosowanie probiotyków, które wspierają naturalną mikroflorę jelitową i wzmacniają barierę ochronną przewodu pokarmowego. 

Lacidofil, zawierający szczepy Lacticaseibacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052, pomaga w utrzymaniu zdrowych jelit, zmniejsza ryzyko wystąpienia biegunki podróżnych i wspomaga regenerację po antybiotykoterapii​. Badania wykazały, że stosowanie probiotyków przez co najmniej 10 dni przed i w trakcie podróży może skutecznie zmniejszyć ryzyko wystąpienia biegunki podróżnych oraz złagodzić jej przebieg​. Lacidofil w tym przypadku można podawać nawet dzieciom i niemowlętom [12,13].

Dzięki swoim właściwościom Lacidofil wspiera organizm w sytuacjach stresowych dla układu pokarmowego, takich jak zmiana diety i wody o innej florze bakteryjnej. To prosta i skuteczna metoda na ochronę jelit w podróży, pozwalająca cieszyć się wyjazdem bez obaw o problemy żołądkowe [12,13].

Dobry probiotyk wsparciem dla jelit

Stosowanie probiotyków podczas antybiotykoterapii nie zawsze musi wiązać się z obawą przed poważnymi problemami trawiennymi. Często myślimy o nich głównie w kontekście zapobiegania biegunce poantybiotykowej, ale ich rola jest znacznie szersza. Antybiotyki, eliminując chorobotwórcze bakterie, jednocześnie zaburzają naturalną florę jelitową, co może skutkować wzdęciami czy problemami z trawieniem​. Nawet jeśli nie odczuwamy natychmiastowych skutków ubocznych, nasz mikrobiom potrzebuje wsparcia w regeneracji. Czy warto w takiej sytuacji stosować dobroczynne bakterie kwasu mlekowego? Jak najbardziej!

Lacidofil, dzięki zawartości wcześniej opisywanych szczepów, pomaga w odbudowie mikobioty jelitowej i wspiera jej naturalne funkcje​. Warto go stosować nie tylko w przypadku problemów żołądkowo-jelitowych, ale także prewencyjnie, aby utrzymać dobrą kondycję jelit i wesprzeć organizm w czasie antybiotykoterapii. Regularne przyjmowanie probiotyków już od pierwszego dnia kuracji pozwala zachować równowagę bakteryjną, co może być szczególnie ważne w tym okresie​.

Lacidofil – sprawdzone wsparcie dla Twoich jelit

Każdy pacjent odwiedzający aptekę dostrzeże, że istnieje wiele różnych probiotyków. Który wybrać? Zdecydowanie zawsze wybierajmy produkty zarejestrowane jako leki. To gwarantuje ich jakość i skuteczność. Zwracajmy też uwagę, aby szczepy były dokładnie opisane, tj. posiadały nazwę oraz oznaczenia literowe. Wybierajmy także te preparaty, których działanie zostało potwierdzone badaniami klinicznymi. Czy Lacidofil się do nich zalicza?

Lacidofil to lek probiotyczny o określonej jakości, zawierający Lacticaseibacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052 – szczepy, których skuteczność została potwierdzona licznymi badaniami klinicznymi​. Dzięki temu jest skutecznym wsparciem zarówno podczas antybiotykoterapii, jak i w podróży czy w sytuacjach, gdy mikroflora jelitowa wymaga odbudowy. Lacidofil nie tylko pomaga zapobiegać biegunkom, ale także wspiera mikrobiotę jelita, co czyni go doskonałym wyborem dla osób dbających o zdrowie układu pokarmowego [12,14].

To także idealne rozwiązanie dla podróżnych lub osób, które nie chcą trzymać leku w lodówce, ponieważ może być przechowywany poza lodówką nawet przez 14 dni, co ułatwia jego stosowanie w każdych warunkach​. Jego bezpieczeństwo pozwala na stosowanie go nawet u niemowląt, co czyni go uniwersalnym probiotykiem dla całej rodziny​. Wybierając Lacidofil, sięgasz po sprawdzony i skuteczny preparat, który zadba o Twoje jelita w każdej sytuacji – zarówno podczas leczenia, jak i w codziennym dbaniu o zdrowie [12].

Podsumowanie

Probiotyki, takie jak Lacidofil, odgrywają kluczową rolę w ochronie mikroflory jelitowej, szczególnie podczas antybiotykoterapii, podróży i infekcji. Badania wykazały, że szczepy Lacticaseibacillus rhamnosus R0011 i Lactobacillus helveticus R0052 mogą skrócić czas trwania biegunki poantybiotykowej o jeden dzień oraz łagodzić jej przebieg. Probiotyki wspierają także leczenie po antybiotykoterapii np. podczas zakażenia Helicobacter pylori oraz zmniejszają ryzyko biegunki podróżnych, wzmacniając odporność jelit. Lacidofil to lek probiotyczny o udokumentowanej skuteczności, który można stosować zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, a jego składniki są odporne na działanie kwasów żołądkowych. Dzięki możliwości przechowywania poza lodówką przez 14 dni jest wygodnym i skutecznym wsparciem dla zdrowia układu pokarmowego. Regularne stosowanie probiotyku Lacidofil pomaga utrzymać równowagę mikrobioty jelitowej.

Ciąża to okres w życiu kobiety, podczas którego powinny szczególnie uważać na przyjmowane leki. Niektóre z nich mogą być niebezpieczne dla rozwijającego się dziecka. Jednak infekcje w ciąży są normalne i nie sposób im zapobiegać. Kobiety dość często skarżą się na dolegliwości związane ze słuchem. Zwykle ból ucha, swędzenie, kłucie w uchu podczas ziewania lub przełykania albo bolesność uciskowa są efektem infekcji (często bakteryjnej). Jednak u ciężarnej dochodzi do wielu zmian hormonalnych, które czasami mogą pociągać za sobą różne efekty. Obrzęk błony śluzowej dróg oddechowych może prowadzić do zaburzeń słuchu związanych ze zmianami ciśnienia w jamie środkowej ucha, co czasami może powodować dalsze infekcje. Co najlepiej zastosować na ból ucha w ciąży? Które leki kobieta może przyjąć? Czy warto korzystać z domowych sposobów na ból ucha w ciąży [1,2]?

Antybiotyki na ból ucha w ciąży

Jedyną metodą, aby potwierdzić zapalenie ucha środkowego, jest badanie u lekarza. Przy pomocy specjalnego urządzenia medyk bada błonę bębenkową. Zmiana jej kształtu, zaczerwienie, obrzęk lub obecność wydzieliny ropnej wskazują na infekcję bakteryjną. Wtedy najskuteczniejszą metodą jest antybiotyk. Antybiotykami pierwszego wyboru będą beta-laktamy, takie jak amoksycylina (Duomox, Amotaks, Ospamox), amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav, Ramoclav, Taromentin) lub cefuroksym (Zinnat, Ceroxim, Bioracef, Xorimax). W razie alergii na wymienione wcześniej leki zaleca się stosowanie makrolidów, np. azytromycyny (Macromax, Sumamed, Azycyna, AzitroLEK) [1-3].

Antybiotyki to najlepsze leki na ból ucha i stwierdzone zapalenie ucha powinno być leczone właśnie nimi. A co z kroplami na zapalenie ucha? Krople na ból ucha stosuje się głównie przy zapaleniu ucha zewnętrznego. W trakcie ciąży nie wszystkie preparaty mogą być używane. Nie zaleca się stosowania tych, które zawierają antybiotyki aminoglikozydowe (np. Dicortineff), gdyż istnieje ryzyko wchłonięcia leku do organizmu. Jedynym stosunkowo bezpiecznym lekiem będą krople z cyprofloksacyną (Cetraxal) [1,4].

Co na ból ucha w ciąży bez recepty?

Jeśli ciężarnej kobiecie towarzyszy mocny stan zapalny ucha środkowego lub zewnętrznego, to nie powinna czekać i najrozsądniej jest udać się do lekarza w celu rozpoczęcia terapii antybiotykiem. Jednak co zrobić, jeśli objawy są lekkie albo kobieta chce stosować domowe sposoby na ból ucha w ciąży? Istnieją krople na ból ucha dostępne bez recepty, ale czy są one skuteczne?

W przypadku potwierdzenia grzybiczego zapalenia ucha, rekomendowaną substancją do leczenia tego schorzenia jest klotrimazol, który występuje w formie kropli do uszu bez recepty o nazwie Fungotac. Zwykle stosuje się 3 krople 3 razy na dobę. To substancja bezpieczna dla kobiet w ciąży i karmiących piersią. Innym preparatem będzie Lix, który zawiera lidokainę. To również substancja, którą mogą stosować ciężarne. Niestety wywiera ona głównie efekt znieczulający, dlatego może być stosowana pomocniczo przy leczeniu zapalenia ucha wraz z innymi lekami [1].

Fungotac, krople do uszu

O produkcie:

• lek dostępny bez recepty;
• zawiera rekomendowaną substancję przeciwgrzybiczną do leczenia grzybiczego zapalenia ucha;
• może być stosowany przez kobiety w ciąży i karmiące piersią;
• po otwarciu butelka ważna przez 6. miesięcy.

Lix, krople do uszu:

O produkcie:

• wyrób medyczny;
• zawiera znieczulającą substancję, która łagodzi ból ucha;
• może być stosowany przez kobiety w ciąży i karmiące piersią;
• do stosowania od 6. miesiąca życia;
• po otwarciu ważny przez 4. tygodnie.

Krople z roślinnymi składnikami na ucho

Większość kropli dostępnych bez recepty na ból ucha jest niewskazana w ciąży. Produkty, które można używać, bazują na składnikach pochodzenia roślinnego i mają olejową konsystencję (Fonix Ból Uszu, AkusTone Alert, Ucholek Forte) – jednak nie można ich używać bez konsultacji lekarskiej. Niestety brak jest jednoznacznych badań o bezpieczeństwie stosowania kropli olejowych u kobiet w ciąży przy bólu ucha. Pomimo zapewnień producentów o dobrym działaniu na ból ucha, są nieskuteczne albo prawie nieskuteczne i ich stosowanie ma jedynie niewielki sens przy zapaleniu ucha zewnętrznego.

Fonix Ból Uszu, spray do uszu

O produkcie:

• wyrób medyczny;
• poszerzana końcówka chroni przed zbyt mocnym wsadzeniem aplikatora w głąb ucha;
• naturalne, roślinne składniki;
• do stosowania w celach higienicznych lub niewielkich podrażnieniach niż poważnym zapaleniach ucha środkowego;
• do użycia od 3. roku życia.

AkusTone Alert, spray do uszu

O produkcie:

• wyrób medyczny;
• głównie naturalne, roślinne składniki;
• do stosowania w celach higienicznych lub niewielkich podrażnieniach niż poważnym zapaleniach ucha środkowego;
• do użycia od 3. roku życia.

Ucholek Forte, spray do uszu

O produkcie:

• wyrób medyczny;
• głównie naturalne, roślinne składniki;
• do stosowania w celach higienicznych lub niewielkich podrażnieniach niż poważnym zapaleniach ucha środkowego;
• bezpieczne dla kobiet w ciąży i karmiących piersią, natomiast warto stosować je po konsultacji lekarskiej;
• można używać u dzieci od 1. roku życia, a u młodszych po konsultacji lekarskiej.

Krople ze srebrem

Istnieją także krople na ból ucha ze srebrem i miedzią (Ottilan med, Otoargent), które mogą być stosowane pomocniczo w trakcie leczenia zapaleniu ucha zewnętrznego. Badania pokazują efektywność niszczenia bakterii przez nanocząstki srebra, dlatego można rozważyć ich włączenie. Najczęściej aplikuje się kilka kropli od 2 do 3 razy dziennie. Po zakropleniu należy poleżeć uchem do góry, aby roztwór miał czas na działanie w przewodzie słuchowym [5].

Ottilan med, krople do uszu

O produkcie:

• wyrób medyczny;
• zawierają nanokoloid srebra i miedzi o działaniu przeciwdrobnoustrojowym;
• można stosować przy zapaleniu ucha zewnętrznego;
• bezpieczne dla kobiet w ciąży i karmiących piersią, natomiast warto stosować je po konsultacji lekarskiej;
• do stosowania od 1. roku życia;
• po otwarciu zużyć w ciągu 30. dni.

Otoargent, krople do uszu

O produkcie:

• wyrób medyczny;
• zawierają nanokoloid srebra i miedzi o działaniu przeciwdrobnoustrojowym;
• można stosować przy zapaleniu ucha zewnętrznego;
• bezpieczne dla kobiet w ciąży i karmiących piersią, natomiast warto stosować je po konsultacji lekarskiej;
• do stosowania od 1. roku życia.

Domowe sposoby na ból ucha w ciąży

W internecie można spotkać wiele domowych sposobów na ból ucha w ciąży. Najzwyklejsze porady zalecają przykładanie ciepłych kompresów do ucha, które mają przynieść ulgę. Niektóre odważniejsze rekomendacje zakładają stosowanie czosnku. Część z nich poleca przygotowanie oleju czosnkowego i nacieranie zewnętrznych okolic uszu. Niestety można spotkać się z zaleceniem wkładania czosnku do przewodu słuchowego. Jest to nieodpowiedzialne i niebezpieczne, a z pewnością nie przyniesie żadnego efektu.

Babcine i domowe sposoby na ból ucha w ciąży zakładają aplikowanie roztworu soli fizjologicznej do kanału słuchowego. Celem jest rozpuszczenie zalegającej wydzieliny, ale niestety nie pomoże to na stan zapalny. Do leczenia bólu ucha stosuje się także olejek kamforowy. Pamiętajmy, że można go stosować jedynie zewnętrznie, do nacierania okolic ucha. Kamfory nie można zakrapiać do ucha. Ludowe metody zakładają stosowanie wody utlenionej do uszu, ale jak można się domyśleć, podobnie jak inne sposoby – nie ma to potwierdzenia naukowego.

W sieci można poczytać także o amolu na ból ucha w ciąży. Zawiera on olejki eteryczne, które mają działać przeciwbólowo, rozluźniająco i przeciwzapalnie. Co prawda część z nich może mieć takie działanie (np. goździkowy), ale nie przyniesie to ulgi w poważnym bólu ucha. Amol na ból ucha w ciąży można stosować jedynie zewnętrznie do nacierania. Nie można aplikować go do ucha.

Podsumowanie

Zapalenie ucha środkowego w ciąży powinno być leczone przy użyciu antybiotyków doustnych z amoksycyliną, amoksycyliną z kwasem klawulanowym, cefuroksymem lub azytromycyną. Stosowanie kropli do uszu jest zasadne jedynie przy zapaleniu ucha zewnętrznego. Czy na ból ucha w ciąży istnieją krople bez recepty? Większość kropli ze składnikami roślinnymi będzie rozpuszczać woskowinę i łagodzić niewielkie podrażnienia. Ból ucha w ciąży można zmniejszyć poprzez aplikowanie kropli z lidokainą. Jeśli ciężarna cierpi na grzybicze zapalenia ucha, to warto zastosować krople na ból ucha w ciąży bez recepty z klotrimazolem. Czy domowe sposoby na ból ucha w ciąży pomagają? Praktycznie wszystkie metody są nieefektywne, a niektóre wręcz niebezpieczne dla zdrowia. Olejek kamforowy, ciepłe okłady czosnek lub amol na ból ucha w ciąży nie wyleczą zapalenia.

Niektóre substancje lecznicze, w tym antybiotyki, mają taką właściwość, że wywołują szereg chemicznych zmian w skórze, co w kontakcie ze słońcem, prowadzi do pojawienia się wysypki, zaczerwienienia i podrażnień. Reakcję określa się mianem fotowrażliwości lub fotosensytyzacji [1].

Fotowrażliwość możemy podzielić na dwa rodzaje:

• Fotouczulenie, które jest reakcją alergiczną i zwykle nie pojawia się natychmiast po kontakcie z promieniowaniem UV. Reakcje skórne bardzo często pojawiają się dopiero kilka dni, np. po opalaniu się, dlatego czasami można tego nie powiązać z działaniem leku.
• Fototoksyczność, czyli reakcja spowodowana nadwrażliwością komórek skóry na promieniowanie UV. Ten rodzaj fotowrażliwości występuje najczęściej. Efekty skórne pojawiają się dość szybko – nawet do kilku godzin po ekspozycji [1,2].

Antybiotyk a opalanie

W trakcie terapii niektórymi antybiotykami powinniśmy zrezygnować z opalania. Reakcje fotowrażliwości mają to do siebie, że nie zawsze mogą wystąpić. Prawdopodobieństwo wystąpienia podrażnień jest większa po niektórych antybiotykach, a mniejsza po innych. Czasami bywa tak, że dana osoba doświadczyła reakcji skórnej podczas jednej terapii, ale wysypka nie pojawiła się po kontakcie ze słońcem w trakcie drugiej terapii w innym okresie. To całkowicie normalne i może się tak stać [1].

Jeśli chodzi o antybiotyki i opalanie to zawsze powinniśmy być ostrożni.

Antybiotyk a solarium

A jak wygląda sytuacja w trakcie zażywania antybiotyku i chodzenia na solarium? Czynnikiem fotouczulającym jest promieniowanie UV. Z tego względu nie ma znaczenia czy się opalamy, czy korzystamy z solarium. Nieprzyjemne podrażnienia skóry i poparzenia mogą wystąpić po opalaniu, jak i po solarium [1].

Które antybiotyki są niebezpieczne na słońcu?

Czy po każdym antybiotyku nie można wychodzić na słońce? Na szczęście nie. Tylko niektóre związki mają potencjał fotosensytyzujący.

Beta-laktamy

Jeśli chodzi o antybiotyki beta-laktamowe, to niebezpieczne w kwestii ekspozycji na słońce są:

• ceftazydym (Ceftazidime MIP Pharma),
• cefotaksym (Cefotaxim-MIP, Biotaksym) [2].

Ceftazydym zwiększa podatność na poparzenia słoneczne, czyli sprawia, że nawet w niewielkim słońcu, przez krótki czas, można nabawić się poparzenia. Cefotaksym może spowodować pojawienie się niebezpiecznym zmian skórnych związanych z zaburzeniem krążenia żylnego i pojawienia się pajączków [2].

Powyższe antybiotyki w większości przypadków stosuje się tylko w lecznictwie szpitalnym.

Amoksycylina

A co z najbardziej popularnym antybiotykiem z tej grupy, czyli amoksycyliną? Występuje ona w lekach, takich jak Amotaks, Ospamox, Hiconcil lub w połączeniu z kwasem klawulanowym, np. w Augmentin, Taromentin czy Ramoclav?

Amoksycylina nie ma potwierdzonej działałności fototoksycznej lub fotouczulającej, dlatego jest antybiotykiem bezpiecznym podczas opalania się.

Tetracykliny

Antybiotyki z grupy tetracyklin mogą wywołać bardzo poważne reakcje fototoksyczne. Do takich leków należy doksycyklina (Unidox Solutab, Efracea, Doxycylinum TZF), po której może pojawić się paląca wysypka, rumień liszajowaty lub fotoonycholiza. Niebezpieczna w kontakcie ze słońcem jest też tetracyklina (Pylera, Tetracyclinum TZF), po której może dojść do pokrzywki, pseudoporfirii i fotoonycholizy. Tetracyklina dostępna jest także w preparach do stosowania na skórę, na które również trzeba uważać [2].

Fluorochinolony

Antybiotyki z grupy fluorochinolonów mogą doprowadzić do poważnym podrażnień skórnych z powodu fotouczulenia oraz fototoksyczności [2].

W przypadku fluorochinolonów bardzo dużo leków daje niepożądane reakcje ze słońcem. Poniższy diagram prezentuje potencjał fototoksyczny – od najsłabszego, do najmocniejszego.

Moksyfloksacyna < Ofloksacyna < Norfloksacyna < Levofloksacyna < Cyprofloksacyna [2]

Trimetoprim

Pomimo tego, że trimetoprim nie jest antybiotykiem a chemioterapeutykiem, to warto zwrócić uwagę na niego w kwestii reakcji fotowrażliwości. Po terapii lekami z trimetoprimem nie powinniśmy się opalać ani chodzić do solarium, bo może to wywołać podrażnienia skóry. Trimetoprim znajdziemy w produktach, takich jak Biseptol, Bactrim Forte, Urotrim [1,2].

Czy przy antybiotyku można wychodzić na słońce?

Co robić, jeśli jesteśmy w trakcie antybiotykiem z powyższej listy? Czy musimy całkowicie unikać słońca, a najlepiej nie wychodzić z domu? Czy przy antybiotyku można wychodzić na słońce?

Podczas terapii takimi lekami wskazana jest ostrożność. Jeśli to możliwe nie powinniśmy przebywać w pełnym słońcu między 10:00 a 16:00, czyli wtedy, kiedy promieniowanie UV jest najsilniejsze. Jeśli nie mamy innej możliwości, to powinniśmy osłonić skórę ubraniem, np. założyć koszulę z długim rękawem i długie spodnie. W przypadku kiedy pewnych części ciała nie da się osłonić (np. twarz), to powinniśmy zastosować krem z filtrem (minimum 30 SPF, a najlepiej 50 SPF) [1].

Pamiętajmy też, że promieniowanie UV nie jest wydzielane tylko przez słońce lub lampy w solarium. Uważajmy podczas zabiegów fizjoterapeutycznych, w których także używa się lamp UV.

Ile dni po antybiotyku można się opalać?

Na sam koniec pozostaje pytanie: “Ile dni po antybiotyku można się opalać?”. Kiedy będziemy bezpieczni i wolni od ewentualnej reakcji niepożądanej? Bardzo trudno odpowiedzieć na to pytanie, gdyż wiele zależy od zewnętrznych czynników. Dla bezpieczeństwa przyjmijmy okres 2 tygodni od zakończenia kuracji antybiotykiem. W tym okresie korzystajmy z filtrów UV.

Wspólny dla wszystkich chinolonów jest mechanizm działania polegający na hamowaniu enzymu gyraza i topoizomerazy typu IV. Enzymy te bakterie wykorzystują w procesie replikacji DNA. Gyraza kontroluje odpowiednie napięcie DNA oraz likwiduje błędne struktury powstające w procesie replikacji, a topoizomeraza IV rozdziela powstające DNA do organizmów potomnych. Zaburzenie czynności powyższych enzymów prowadzi do działania bakteriobójczego, które utrzymuje się, nawet kiedy stężenie leku spadnie w organizmie. Taki efekt nazywamy postantybiotykowym [1]. 

Czy chinolony to antybiotyki? 

Pojęcie antybiotyki chinolonowe nie jest poprawne, chociaż podział na chemioterapeutyki i antybiotyki dotyczy jedynie ich pogodzenia, a nie samego działania. O antybiotykach mówimy, kiedy substancje czynne mają naturalne pochodzenie, pozostałe syntetyzowane w laboratoriach nazywamy chemioterapeutykami. Chinolony nie mają swojego odpowiednika w przyrodzie, w związku z tym należą do chemioterapeutyków.

Stare chinolony i nowe chinolony, czyli podział na grupy 

Wyróżniamy stare chinolony (I Grupa), które posiadają dość wąski zakres działania przeciwbakteryjnego, głównie na bakterie GRAM-ujemne, należą do nich:

• Kwas Nalidyksowy;
• Kwas pipemidowy;
• Enoksacyna;
• Norfloksacyna (Nolicin): ma najszerszy zakres działania, często w związku z tym jest klasyfikowana do drugiej grupy chinolonów.

Leki z tej grupy są stosowane w niepowikłanych zakażeniach układu moczowego oraz gruczołu prostaty [1]. 

Chinolony nowszej generacji dzielimy na dwie grupy:

Grupa II, do której należą:

• Cyprofloksacyna (Cetraxal, Cipronex, Ciphin, Ciprinol, Proxacin);
• Pefloksacyna;
  
• Ofloksacyna (Floxal, Ofloxamed).

Substancje z tej grupy mają szerszy zakres działania przeciwbakteryjnego, obejmuje bakterie GRAM-ujemne, cześć GRAM-dodatnich. Sprctrum działania obejmuje Enterobacteriaceae, Haemophillus, Salmonella. Cyprofloksacyna jako jedyna działa na Pseudomonas aeruginosa [1,2].

Grupa III, do której należą:

• Lewofloksacyna (Levaloxm Lovofloxacin, Levomer, Levoxa, Oftaquix);
• Moksyfloksacyna (Moloxin, Moxinea, Vigamox);
• Lomefloksacyna;
• Gemifloksacyna;
• Benzyfloksacyna.

Grupa III charakteryzuje się jeszcze większą aktywnością przeciwbakteryjną, szczególnie przeciwko gronkowcom, paciorkowcom i Legionella [1,2].

Jeśli chodzi o chinolony, preparaty z ich zawartością są zawsze dostępne z przepisu lekarza. 

Kiedy stosujemy chinolony?

Ta grupa leków znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń bakteryjnych:

• Układu moczowego;
• Gruczołu prostaty;
  
• Otrzewnej i trzustki;
• Oskrzeli;
  
• Płuc;
  
• Zatok przynosowych;
  
• Skory i tkanki podskórnej;
  
• Kości i stawów;
  
• Spojówek.

Dodatkowo stosujemy je w terapii duru brzusznego, rzeżączki, salmonellozy i wąglika.

Niestety coraz częstsze stosowanie chinolonów doprowadziło do wytwarzania oporności bakterii na leki z tej grupy. Głównie polega ona na mutacjach enzymów, na które działają leki. Oporność dotyczy szczególnie groźnej Pseudomonas aeruginosa. W związku z tym zawsze przed podaniem leku powinny być wykonane testy na wrażliwość bakterii [1,2].

Chinolony — jakie mają skutki uboczne?

Chinolony należą do preparatów o dobrej tolerancji przez pacjentów. Najczęściej może dojść do pojawienia się dolegliwości z przewodu pokarmowego, takich jak bóle brzucha czy nudności. Czasami w wyniku oddziaływania na układ GABA w układzie nerwowym, pacjenci mogą odczuwać zawroty głowy. Fluorochinolony działają uczulająco na słońce, więc po ich zażyciu konieczne jest stosowanie kremu z filtrem. 

Niektóre z nich mogą powodować zaburzenia rytmu serca [1,2]. 

Jakie są przeciwwskazania do stosowania chinolonów?

Warto pamiętać, że chinolony mogą uszkadzać chrząstki wzrostowe, więc pacjentom poniżej 18 roku życia podajemy leki z tej grupy, tylko jeśli jest to konieczne.

Leków nie można podawać kobietom w ciąży [1,2].

Zapalenie ucha to dolegliwość, która może przybierać różne formy. Najczęściej spotykane są zapalenie ucha zewnętrznego i zapalenie ucha środkowego. Każdy z tych rodzajów ma swoje charakterystyczne objawy i wymaga innego podejścia do leczenia.

Zapalenie ucha zewnętrznego

Zapalenie ucha zewnętrznego objawia się zapaleniem przewodu słuchowego, a czasami także małżowiny usznej czy błony bębenkowej. Najczęstsze objawy to ból ucha, uczucie swędzenia, pełności lub rozpierania w okolicy ucha i skroni. Ból może nasilać się podczas uciskania i dotykania uszu oraz skóry wokół nich. Może pojawić się także ból szczęki oraz pogorszenie słuchu, np. głuchość na jedno ucho.

Zapalenie ucha środkowego

Zapalenie ucha środkowego jest poważniejszą dolegliwością. Objawy bólowe są podobne jak w przypadku zapalenia ucha zewnętrznego, ale do diagnostyki niezbędne jest badanie otoskopem. Podstawowym kryterium różnicującym oba schorzenia jest obecność uwypuklenia błony bębenkowej i widoczny wysięk. Dlatego tak ważne jest, aby w przypadku podejrzenia zapalenia ucha środkowego skonsultować się z lekarzem.

Leczenie zapalenia ucha: Kiedy sięgnąć po krople do uszu z antybiotykiem?

Najczęściej, gdy boli nas ucho, chcemy sięgnąć po krople do uszu z antybiotykiem. Jednak nie zawsze jest to najlepsze rozwiązanie. W przypadku zapalenia ucha środkowego, krople do uszu z antybiotykiem lub maści będą niewystarczające. W takich przypadkach stosuje się leki przeciwbólowe i doustne antybiotyki.

Do leczenia zapalenia ucha środkowego preferuje się leki przeciwbólowe, takie jak paracetamol (np. Apap, Panadol) oraz ibuprofen (np. Ibum, Ibuprom). Jeśli ból utrzymuje się przez 2 doby i towarzyszy mu wysoka temperatura, zaleca się włączenie doustnego antybiotyku. Najczęściej stosowane antybiotyki to amoksycylina, amoksycylina z kwasem klawulanowym oraz cefuroksym.

Krople do uszu z antybiotykiem: Jakie są dostępne opcje?

Krople do uszu z antybiotykiem*są dostępne wyłącznie na receptę. Nie ma preparatów w formie kropli do uszu z antybiotykiem bez recepty. Do najczęściej stosowanych antybiotyków na zapalenie ucha zalicza się cyprofloksacynę, neomycynę, gramicydynę oraz polimyksynę B. Warto znać różne dostępne preparaty, aby móc wybrać ten, który najlepiej odpowiada naszym potrzebom.

Cetraxal, krople do uszu, roztwór

O produkcie

• Lek dostępny na receptę.
• Ma postać ampułek do jednorazowego stosowania.
• Przed zakropleniem ucha należy ogrzać przez kilka minut ampułki w dłoniach. Zimny roztwór może wywołać zawroty głowy po zakropleniu.
• Po zakropleniu ucha należy pozostać w pozycji uchem do góry jeszcze przez 5 minut, aby lek prawidłowo zadziałał.
• Cetraxal może być stosowany w ciąży i podczas karmienia piersią.

Cetraxal Plus, krople do uszu, roztwór

O produkcie

• Lek dostępny na receptę.
• Przed zakropleniem ucha należy ogrzać przez kilka minut ampułki w dłoniach. Zimny roztwór może wywołać zawroty głowy po zakropleniu.
• Po zakropleniu ucha należy pozostać w pozycji uchem do góry jeszcze przez 5 minut, aby lek prawidłowo zadziałał.
• Może być stosowany u dzieci od 6. miesiąca życia.
• Zawiera środek sterydowy – fluocynolon – o działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym i obkurczającym naczynia krwionośne.
• Ze względu na dodatek środka sterydowego należy ocenić, czy korzyści wynikające z przyjmowania leku w trakcie ciąży są większe niż ryzyko.
• Podobnie należy zachować ostrożność podczas podawania przy karmieniu piersią.

Dicortineff, krople do oczu i uszu, zawiesina

O produkcie

• Lek dostępny na receptę.
• Preparat przeznaczony dla dorosłych i dzieci od 2. roku życia.
• Przed użyciem dokładnie wymieszaj krople.
• Po zakropleniu ucha należy pozostać w pozycji uchem do góry jeszcze przez 15 minut, aby lek prawidłowo zadziałał.
• Zawiera substancje sterydowe.
• Lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży.
• Lek można stosować u kobiet karmiących piersią jedynie po decyzji lekarskiej.

Atecortin, krople do oczu i uszu, zawiesina

O produkcie

• Lek dostępny na receptę.
• Lek przeznaczony dla dorosłych. U dzieci do stosowania jedynie przy bezwzględnej konieczności pod kontrolą lekarza.
• Przed użyciem dokładnie wymieszaj krople.
• Po zakropleniu ucha należy pozostać w pozycji uchem do góry jeszcze przez 15 minut, aby lek prawidłowo zadziałał.
• Zawiera substancje sterydowe.
• Przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią.

Jak prawidłowo stosować krople do uszu z antybiotykiem?

Stosowanie kropli do uszu z antybiotykiem wymaga przestrzegania kilku ważnych kroków, aby leczenie było skuteczne i bezpieczne. Przede wszystkim, przed aplikacją kropli, należy dokładnie umyć ręce, aby uniknąć wprowadzenia dodatkowych bakterii do ucha. Następnie, delikatnie ogrzej buteleczkę z kroplami w dłoniach przez kilka minut – zimny roztwór może wywołać zawroty głowy po zakropleniu. Po ogrzaniu kropli, połóż się na boku, z chorym uchem skierowanym do góry. Delikatnie pociągnij małżowinę uszną do góry i do tyłu, aby wyprostować przewód słuchowy. Zakropl odpowiednią ilość kropli, zgodnie z zaleceniami lekarza lub instrukcją na opakowaniu. Po zakropleniu, pozostań w tej pozycji przez co najmniej 5 minut, aby lek miał czas na działanie.

Jeśli krople mają być stosowane w obu uszach, powtórz te same kroki dla drugiego ucha. Pamiętaj, aby nie dotykać końcówki zakraplacza, aby uniknąć zanieczyszczenia. Na koniec, dokładnie zamknij buteleczkę i przechowuj ją zgodnie z zaleceniami producenta. Regularne i prawidłowe stosowanie kropli jest kluczowe dla skutecznego leczenia zapalenia ucha.

Maści do ucha z antybiotykiem: Czy są dostępne?

Typowe preparaty w formie maści do ucha z antybiotykiem nie są dostępne ani na receptę, ani bez recepty. W leczeniu zapalenia ucha zewnętrznego preferuje się krople do uszu z antybiotykiem. Dlatego warto znać dostępne opcje kropli, aby skutecznie leczyć zapalenie ucha.

Kiedy zaczyna działać antybiotyk na zapalenie ucha?

Antybiotyk zaczyna działać niemal natychmiast po zażyciu lub aplikacji do ucha. Jednak na pełne efekty jego działania trzeba poczekać kilka dni, ponieważ to stan zapalny powoduje dolegliwości. Warunkiem skuteczności jest bakteryjne podłoże zapalenia ucha. W przypadku wirusowego zapalenia antybiotyk nie będzie skuteczny.

Jakie są domowe sposoby na zapalenie ucha?

Nie zaleca się stosowania domowych metod leczenia zapalenia ucha. W przypadku zapalenia powinniśmy polegać na wiedzy i doświadczeniu specjalistów. Bezpiecznym domowym sposobem jest nacieranie okolic uszu olejkiem kamforowym. Pamiętaj, że niewłaściwe leczenie może prowadzić do poważniejszych problemów zdrowotnych.

Jak zapobiegać zapaleniu ucha?

Aby zapobiegać zapaleniu ucha, warto unikać częstego narażania uszu na wodę, dobrze wysuszać uszy po kąpieli, unikać długotrwałego przebywania w wodzie oraz działania czynników drażniących. W przypadku infekcji dróg oddechowych, zalecane jest leczenie infekcji, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się na ucho środkowe.

Pamiętaj, że te środki ostrożności mogą pomóc w zmniejszeniu ryzyka zapalenia ucha, ale nie gwarantują pełnej ochrony. W przypadku jakichkolwiek objawów zapalenia ucha, zalecane jest jak najszybsze skonsultowanie się z lekarzem. Regularne badania kontrolne i profilaktyczne antybiotyki mogą być również pomocne w przypadku nawracających infekcji.

Różyca (łac. rhusiopathia suum) jest chorobą wywoływaną przez Gram-dodatnie pałeczki bakterii włoskowca różycy (Erisipelothrix rhusiopathiae). Co niepokojące, bakteria ta jest bardzo odporna na zabiegi takie jak wędzenie, peklowanie, solenie, suszenie czy gnicie. Najczęściej zakażone nim są zwierzęta, w szczególności trzoda chlewna (świnie), ale również drób czy ryby. Bakterie wydalane są z moczem i kałem zwierząt, dlatego często namnażają się w nawozie. Do zakażenia nie dochodzi drogą kropelkową jak w przypadku większości chorób, ale poprzez kontakt ze zranioną skórę. Jest to choroba odzwierzęca, dotykająca głównie osoby mające kontakt ze zwierzętami lub ich mięsem np. weterynarze,  rolnicy, pracownicy zoo czy rzeźnicy. W Polsce odnotowuje się średnio kilkaset przypadków różycy rocznie. Co istotne, przechorowanie choroby nie zapewnia odporności i można się zarazić ponownie [1].

Jakie objawy ma różyca?

Postać skórna różycy występuje pod wpływem kontaktu rany z odzwierzęcym materiałem zakaźnym.

Objawy:

• w miejscu wniknięcia bakterii na skórze pojawia się rumień;
• może pojawić się pęcherz;
• pojawia się obrzmienie i bolesność okolicznych stawów i węzłów chłonnych;
• silny świąd nasilający się pod wpływem ciepła;
• gorączka;
• złe samopoczucie [2].

Z kolei postać narządowa różycy występuje najczęściej po spożyciu zakażonego mięsa i daje objawy m.in.:

• ostry nieżyt żołądkowo-jelitowe;
• najczęściej ostry lub podostry przebieg;
• plamy w kształcie rombu na skórze;
• czasami ma przewlekły przebieg;
• w przewlekłym przebiegu może dojść do martwicy skóry, ostrego zapalenia stawów i wsierdzia;
• na ogół zmiany skórne goją się, nie powodując powikłań, ale zdarzają się przypadki posocznicy;
• może dojść do groźnych powikłań np. zapalenie wsierdzia, uszkodzenia nerwów czy powiększenia wątroby i śledziony [2,3].

Jak diagnozuje się różycę?

• należy udać się do dermatologa;
• dermatolog przeprowadzi wywiad i obejrzy zmiany skórne;
• pacjenci często mylą różycę (rumień głównie dłonie) z różą, w przypadku której rozszerzający rumień obwodowy dotyka zwykle skóry twarzy;
• podczas wywiadu należy koniecznie poinformować lekarza o potencjalnych kontaktach ze zwierzętami lub z ich wydzielinami;
• diagnozę potwierdza się badaniem mikrobiologicznym lub badaniem wycinka skóry [1].

Jak zapobiegać zachorowaniu?

• zachowanie zasad BHP przez osoby mające kontakt ze zwierzętami lub ich mięsem;
• w przypadku ran, otarć na skórze należy unikać wszelkich kontaktów z produktami zwierzęcymi;
• odpowiednio zdezynfekować i opatrzyć ranę;
• zawsze zakładać odzież ochronna, w szczególności rękawice;
• dbać o higienę miejsca, gdzie przebywają zwierzęta np. chlewu;
• wykonywania szczepień zwierząt np. prosiąt;
• dezynfekować i czyścić narzędzia i miejsca, które mają kontakt ze zwierzętami oraz ich mięsem [1,3].

Jak leczyć różycę?

W większości przypadków różyca (postać skórna) ustępuje samoistnie po ok. 2-4 tygodniach, a w przypadku zastosowania antybiotykoterapii zdecydowanie szybciej. Najczęściej stosuje się penicyliny np. Amoksiklav czy cyprofloksacynę np. Cipronex. Na zmiany skórne stosuje się m.in. chłodzące okłady z 2% ichtiolem [1].

Postać narządowa, kiedy choroba powoduje groźne powikłania, często wymaga leczenia szpitalnego. Leczone są wtedy powikłania dotyczące konkretnych narządów oraz podawane są dożylnie antybiotyki. Czasami może dojść do nieodwracalnych uszkodzeń narządów wewnętrznych. W dużej części leczenie jest skuteczne, jednak niejednokrotnie stan pacjentów jest poważny i wymaga kilku miesięcy terapii. Szczególnie groźne jest zapalenie wsierdzia z uszkodzeniem zastawek serca. Powikłania narządowe różycy mogą wymagać specjalistycznego leczenia oraz rehabilitacji przez długi czas po zwalczeniu choroby [2,3].

Na skórze bytują miliony różnych gatunków bakterii, które normalnie nie powinny powodować infekcji. Największy narząd człowieka, jakim jest skóra, ma możliwość obrony przed mikroorganizmami powodującymi zakażenia. Bakteryjne zakażenia skóry mogą mieć charakter ropny (wywołują je paciorkowce lub gronkowce) lub nieropny (m.in. borelioza, kiła, rzeżączka, różyca czy skórna odmiana gruźlicy) [1].

Jakie są przyczyny bakteryjnego zapalenia skóry?

• osłabiony układ odpornościowy w przebiegu chorób takich jak AIDS, nowotworów czy cukrzycy;
• rana, w której doszło do przerwania naskórka;
• zaburzenia funkcji skóry, w szczególności jej stany zapalne [1].

Bakteryjne zakażenie skóry — rodzaje

Występuje wiele rodzai bakteryjnych zakażeń skórnych, każdy z nich mógłby być bohaterem oddzielnego artykułu. Dlatego w tym artykule zostaną one tylko wspomniane, aby każdy z nas był świadomy, jak szerokim terminem jest bakteryjne zakażenie skóry.

Do najczęstszych należą m.in.:

• czyrak — dotyka w głównej mierze okolic mieszków włosowych, obserwuje się zaczerwienienie, obrzęk i ból;
• łupież rumieniowy — jest widoczny w okolicach pachwin, gdzie pojawiają się rumieniowe plamy w kolorze różowym, które następnie stają się żółte, a następnie ciemnobrunatne;

• różyca — w miejscu wniknięcia w skórę patogenów, pojawiają się obrzęki i rumień;
• róża — ma podłoże paciorkowcowe, najczęściej pojawia się na twarzy lub nogach, gdzie skóra będzie zaczerwieniona i obrzęknięta, a po pewnym czasie mogą pojawić się rany, pęcherze i objawy grypopodobne;
• promienica — w jej przebiegu obserwuje się bolesne guzki ropne albo nacieki na szyi, twarzy i ustach;

• liszajec zakaźny — powoduje zmiany pęcherzowo-ropne przechodzące w strupy, najczęściej w okolicach nosa lub płytek paznokci;

• niesztowica — występują pęcherze wypełnione ropą i owrzodzenia;
• atopowe zapalenie skóry — najczęściej jest wywoływane przez gronkowca, wiąże się z zaczerwienieniem, swędzeniem, obrzękiem i podrażnieniem skóry [1].

Paciorkowiec na skórze — przyczyny i objawy

Do niebezpiecznych bakteryjnych zapaleń skóry należy, powodowana przez paciorkowce, róża. Do przyczyn jej powstania mogą przyczynić się zakrzepica żylna, niewydolność spływu chłonki i urazy. Z kolei do najczęstszych objawów należy gorączka, ogólne rozbicie, rumień na skórze i pęcherze. Powinien być on leczony pod kontrolą lekarza, ponieważ może się rozprzestrzeniać na okoliczne tkanki, a nawet do  krwi i spowodować śmiertelnie niebezpieczną sepsę [1,2].

Gronkowcowe zakażenie skóry — przyczyny i objawy

Gronkowce, podobne jak paciorkowce, powodują ropne zapalenie skóry. Nie prowadzą one jednak do róży, a do zapalenia mieszków włosowych. Często do tego typu infekcji dochodzi po zabiegach kosmetycznych np. goleniu czy depilacji. Na szczęście nie są tak groźne, jak zakażenie paciorkowcem, ale zaniedbane mogą doprowadzić do powstania nieestetycznych blizn na skórze [1,3].

Czy bakteryjne zapalenie skóry może być zaraźliwe?

Odpowiedź na to pytanie brzmi: to zależy. Cześć z wymienionych wyżej rodzajów bakteryjnych zapaleń skóry jak np. atopowe zapalenie skóry, nie jest zaraźliwa. Z drugiej strony dużą częścią tych infekcji, jak chociażby promienicą, można się zarazić. Z tego względu warto znać dokładną przyczynę dolegliwości, aby uniknąć potem nieprzyjemnych niespodzianek [1].

Leczenie — czy tylko antybiotyk na zakażenie skóry?

Leczenie bakteryjnego zapalenia skóry różni się znacząco w zależności od drobnoustroju i danej choroby. W niektórych przypadkach konieczna jest wizyta u lekarza i stosowanie sterydów i antybiotyków (również doustnie). W przypadku szybko zdiagnozowanej choroby wystarczą często antybiotyki i inne preparaty stosowane miejscowo na skórę.

Ważna jest odpowiednia diagnostyka, aby zidentyfikować rodzaj drobnoustroju, który wywołał infekcję. Dlatego wskazane może być wykonanie antybiogramu w czasie badania mikrobiologicznego skóry. Pozwoli to w jak najlepszy sposób dobrać odpowiedni antybiotyk.

Co więcej, w zależności od objawów, stosuje się leczenie objawowe, np. leki przeciwgorączkowe czy przeciwbólowe. Ponieważ są to zakażenia skóry, bardzo ważna jest codzienna higiena i pielęgnacja skóry. Nie tylko zapobiegnie to ewentualnemu rozprzestrzenianiu się infekcji, ale również zmniejszy swędzenie i przyniesie ulgę [1,3].

Jaki antybiotyk na zakażenie skóry?

• na drobne zmiany na małej powierzchni stosuje się najczęściej miejscowe antybiotyki zawierające np. mupirocynę — Bactroban lub retapamulinę — Altabax;
• bardziej skomplikowane jest leczenie rozległych i źle gojących się zmian, lekarz najczęściej przepisuje antybiotyk doustny np. zawierający amoksycylinę i kwas klawulanowy Augmentin, cyprofloksacynę np. Cipronex czy klindamycynę np. Clindamycin MIP.

Jaka jest skuteczna maść na zakażenie skóry?

Spowodowane przez gronkowca zapalenie mieszków włosowych może być leczone również za pomocą maści dostępnych bez recepty. Zawierają one m.in. siarczan neomycyny, bacytracynę cynkową i siarczan polimyksyny B. Bacytracyna działa przeciwko bakteriom Gram(+), neomycyna przeciw Gram(-), a polimyksyna B przeciwko Gram(-). Preparaty to m.in.:

• Maxibiotic – 1 g maści zawiera 5 mg neomycyny siarczanu, 5000 j.m.  polimyksyny B siarczanu oraz 400 j.m. bacytracyny cynkowej;
• Polibiotic – 1 g maści zawiera 5 mg siarczanu neomycyny, 5000 j.m. siarczanu polimyksyny B, 400 j.m. bacytracyny cynkowej;
• Tribiotic – 1 g maści zawiera 10 mg bacytracyny cynkowa, 5 mg neomycyny siarczanu i 0,833 mg polimyksyny B siarczanu.

Podsumowanie

Bakteryjne zapalenie skóry obejmuje bardzo szeroki termin różnych infekcji skóry. Mają one różne przyczyny, objawy i mogą być leczone w różny sposób. To, co je łączy to to, że najczęściej w ich leczeniu wykorzystuje się antybiotyki, czy to stosowane miejscowo, czy doustnie. Nie wszystkich bakteryjnych zapaleń skóry należy się bać pod kątem ich zaraźliwości. Ze względu na duże różnice pomiędzy nimi warto odwiedzić lekarza, aby ustalić dokładny typ infekcji, co ułatwi i przyspieszy leczenie.

Wrota zakażenia przecinkowcem cholery stanowi droga pokarmowa — zakazić możemy się poprzez przypadkowe spożycie zanieczyszczonej wody (także nieprzegotowanej) lub żywności (mającej wcześniej styczność ze skażoną wodą, np. owoce morza). Bezpośrednie zakażenia międzyludzkie są raczej rzadkie. 

Bakterie (a właściwie uwalniane przez nie enterotoksyny) “atakują” przewód pokarmowy, wywołując ostrą biegunkę ze stolcem niezawierającym domieszki krwi i śluzu, ale opisywanym jako “woda pozostała po gotowaniu ryżu o specyficznym, rybim zapachu”. Co ciekawe, chorzy zwykle nie skarżą się na dolegliwości bólowe ze strony brzucha. Objawem współistniejącym są często drżenia mięśniowe (bez gorączki), a także wymioty, które wraz z biegunką mogą doprowadzić do odwodnienia i postępującego wycieńczenia chorego. W skrajnych przypadkach utrata płynów (spowodowana ostrą biegunką) może przekroczyć nawet jeden litr na godzinę! Nieleczone, ciężkie objawy cholery mogą doprowadzić do śmierci zakażonego nawet w ciągu kilkunastu godzin [1].

Czy cholera jest uleczalna?

Choć zakażenie przecinkowcem cholery może być potencjalnie śmiertelne, szacuje się, że u ok. 80% chorych objawy w ogóle nie występują, zaś u pozostałych 20% choroba ma przebieg łagodny lub umiarkowany do ciężkiego. Nieleczone, ciężkie zakażenie przecinkowcem cholery może doprowadzić do skrajnego wycieńczenia i w konsekwencji śmierci chorego. Najbardziej niebezpieczne są oczywiście zaburzenia elektrolitowe, które postępują wraz ze znaczną utratą płynów. W wyniku tego dochodzi do rozwoju hipokaliemii, hipokalcemii, kwasicy metabolicznej i hipoglikemii, czego konsekwencją mogą być arytmie serca, ogólne osłabienie i skurcze mięśni, a nawet utrata świadomości. Niebezpieczne są także powikłania wtórne, np. hipotermia, udar oraz zapaść krążeniowa. 

Postępowanie terapeutyczne w przypadku zakażenia przecinkowcem cholery opiera się na stopniowym nawadnianiu chorego (niekiedy dożylnym), a także wdrożeniu kuracji antybiotykowej. Wśród najczęściej stosowanych antybiotyków wymienia się tetracykliny, jednak niekiedy stosuje się także doksycyklinę, cyprofloksacynę czy kotrimoksazol [1].

Czy grozi nam epidemia cholery?

Cholera jest chorobą wysoce zaraźliwą, przez co przyczyniła się do wystąpienia kilku epidemii zarówno na Starym Kontynencie, jak i w innych rejonach świata. W Polsce choroba zebrała największe żniwo w pierwszej połowie XIX wieku. “Dotarła” do kraju za sprawą wosk rosyjskich i zdziesiątkowała nie tylko obcych żołnierzy, ale również wielu naszych rodaków [1, 2].

Wciąż jednak słyszymy o lokalnych ogniskach choroby — w ostatnim czasie mówi się, chociażby o potencjalnym zagrożeniu epidemią na terenie Ukrainy. Jest to oczywiście związane z uszkodzoną kanalizacją i związanym z tym niekontrolowanym mieszaniem ścieków i wody pitnej. Do sprawy odniosło się WHO — organizacja uruchomiła produkcję szczepionek, które mogliby przyjmować mieszkańcy zagrożonych terenów [5].

Na świecie występują tereny, gdzie cholera wciąż lokalnie zbiera swoje żniwo — są to m.in. Indonezja, gdzie epidemia trwa od 1961 roku do dziś. Stamtąd została przeniesiona w niektóre obszary Afryki, Ameryki Północnej i Południowej. Głośno było również o epidemii cholery na Haiti, która miała miejsce w 2010 roku — zmarło wówczas ok. 10 tys. osób. Ostatnie informacje z tego kraju również są niepokojące — na początku października br. tamtejsze Ministerstwo Zdrowia poinformowało o kilku przypadkach cholery wśród mieszkańców. Podejrzewa się, że lokalne ognisko choroby jest pośrednio spowodowane wstrzymaniem produkcji wody butelkowanej na wyspie [6].

Profilaktyka cholery — jak uchronić się przed zakażeniem?

Skuteczną ochroną przed zakażeniem cholerą jest przestrzeganie zaleceń sanitarnych, mycie rąk każdorazowo po skorzystaniu z toalety i unikanie spożywania nieprzegotowanej, niefiltrowanej wody. Stosujmy się do tych zasad szczególnie wtedy, gdy podróżujemy do krajów, w których występują lokalne ogniska cholery. Korzystajmy wówczas z wody butelkowanej — także do mycia zębów, warzyw i owoców oraz gotowania.

Dostępne są doustne szczepionki rekomendowane przez WHO: Euvichol, Shanchol oraz Dukoral. Euvichol i Schanchol są wykorzystywane głównie w masowych akcjach wyszczepiania ludności. Dukoral to szwedzka szczepionka zarejestrowana w Polsce – może być stosowana u osób (dorosłych i dzieci powyżej 2. roku życia) podróżujących do krajów, w których występują lokalne ogniska choroby. Przyjmuje się ją w dwóch dawkach, zachowując 1-6 tygodni odstępu. Zaleca się, aby po podaniu drugiej dawki przyjąć dawkę przypominającą (po ok. 2 latach u dorosłych i dzieci powyżej 6 roku życia). U dzieci w wieku 2-6 lat odporność utrzymuje się około pół roku – po tym czasie należy podać dawkę przypominającą. Ze względu na to, że szczepionkę przyjmuje się doustnie, należy wstrzymać się od spożywania pokarmów przynajmniej 1 godzinę przed aplikacją dawki, a także jedną godzinę po spożyciu szczepionki [1, 2, 3, 4].

Jak zapobiegać zapaleniu rogówki? 

Infekcje rogówki powstają najczęściej w wyniku jej uszkodzenia. Warto zabezpieczać się w okulary ochronne, podczas prac, których wykonywanie sprzyja uszkodzeniom gałki ocznej. Mogą także wystąpić po przedłużonym stosowaniu kropli sterydowych.

Osoby noszące soczewki kontaktowe powinny przestrzegać ważnych zasad, co oznacza regularną wymianę płynu dezynfekującego, sterylizację pojemników do przechowywania soczewek i utrzymywania bezwzględnej higieny podczas ich zakładania i zdejmowania. Zawsze powinny być wyjmowane przed snem. Długie noszenie soczewek i nieregularna ich wymiana sprzyja zapaleniu spojówek i rogówki.  Częściej wówczas zdarzają się również jej mikrouszkodzenia.

Zapalenie rogówki może być również wywołane przez alergeny, które przy uszkodzonej i cienkiej rogówce wnikają głębiej i uszkadzają strukturę oka.

Niekiedy spadek odporności sprzyja zapaleniu rogówki, mechanizmy obronne organizmu są zachwiane i drobnoustroje wnikają do wnętrza gałki ocznej.

Ponadto niewystarczająca ilość filmu łzowego może również sprzyjać zapaleniom.

Jak rozpoznać zapalenie rogówki?

Najważniejsze to właściwa diagnoza. Zapalenie rogówki może przebiegać podobnie do zapalenia spojówek [1,3]. W obu przypadkach występuje zaczerwienienie gałki ocznej, jednakże w przypadku zapalenia rogówki występuje ono również dookoła tęczówki Może występować wydzielina ropna (w przypadku zapalenia spojówek) lub wodnista (zapalenie rogówki). Charakterystycznym objawem odróżniającym obie choroby jest ból (niekiedy bardzo silny) i światłowstręt, które raczej nie występują przy zapaleniu spojówek.

Zapalenie rogówki jest chorobą wymagającą wizyty u lekarza. Nieleczone może prowadzić nawet do utraty wzroku, a późno rozpoczęte leczenie sprzyja powstawaniu blizn, które przyczyniają się do osłabienia ostrości wzroku.

Gdy podejrzewamy zapalenie rogówki, skierujmy pacjenta do lekarza.

Jak leczyć zapalenie rogówki?

Do leczenia dostępne są leki z przepisu lekarza. W zależności od rodzaju zakażenia stosuje się leki przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe lub przeciwgrzybicze. W przypadku zapalenia rogówki spowodowanego zespołem suchego oka pomocne będą krople długotrwale nawilżające i kojące (np. zawierające kwas hialuronowy i jego pochodne, ektoinę i dexpantenol).

Leki przeciwbakteryjne

Leki przeciwbakteryjne najczęściej stosowane w zapaleniu rogówki to krople lub maści oczne zawierające:

• cyprofloksacynę
• ofloksacynę
• moksyfloksacynę
• tobramycynę
• neomycynę
• gentamycynę
• amikacynę

Substancje te hamują namnażanie się bakterii oraz działają bakteriobójczo.

Należy je stosować zgodnie z zaleceniem lekarza. W przypadku ofloksacyny zaleca się aplikację kropli najczęściej od 3 do 4 razy na dobę w odstępach około 5-6-godzinnych.

Jeśli lekarz zalecił również maść, należy stosować ją zawsze jako ostatnią. Jeśli zalecana jest raz na dobę, zwykle podaje się ją wieczorem do worka spojówkowego, wyciskając zawartość tuby wielkości mniej więcej ziarnka grochu.

W przypadku cyprofloksacyny stosowanej we wrzodziejącym zapaleniu rogówki dawkowanie rozpoczyna się nawet od 2 kropli podawanych co 15 minut, a następnie co 30 minut, wydłużając odpowiednio odstęp między dawkami w ciągu doby. Wrzodziejące zapalenie rogówki może wymagać leczenia dłuższego niż 14 dni. O długości terapii decyduje oczywiście lekarz.

Przy stosowaniu antybiotyków do gałki ocznej należy pamiętać, że podczas aplikowania kropli mogą one dostać się do jamy nosowo-gardłowej i przyczyniać się do powstawania oporności niektórych szczepów bakterii na dany antybiotyk.

Miejscowe podawanie leków ocznych zawierających substancje czynne  jak antybiotyki czy sterydy niesie ze sobą ryzyko wchłonięcia leku do krążenia ogólnego i tym samym działania ogólnoustrojowego. Jeśli pacjent dodatkowo stosuje leki ogólne o działaniu przeciwbakteryjnym, czy przeciwzapalnym (sterydy) ryzyko to jest większe.

W przypadku ofloksacyny i cyprofloksacyny, które należą do grupy chinolonów, istnieje ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgien lub nawet ich zerwanie. U pacjentów borykających się z chorobami mięśni i stawów, a także przyjmujących doustne antybiotyki takie ryzyko znacznie wzrasta.

Leki przeciwwirusowe

Znacznie rzadziej przyczyną zapalenia rogówki są wirusy. Na te patogeny antybiotyki nie działają, skuteczne będą leki hamujące namnażanie się wirusów. Najczęściej stosowany jest acyklowir i gancyklowir. Acyklowir zaburza syntezę wirusowego DNA [2].

Wirusowe zapalenie rogówki może być wywołane przez trzy wirusy: Herpes Simplex Virus (wirus opryszczki), adenowirusy oraz VZV (Varicella Zoster -półpasiec oczny).

Czas trwania infekcji to zwykle dwa-trzy tygodnie, objawy we wszystkich trzech zakażeniach są podobne, jedynie w półpaścu ocznym występują obrzęk i zaczerwienienie powiek [1,2].

Istotna jest izolacja chorego, ponieważ wirusowe zapalenie rogówki jest chorobą wysoce zakaźną. Oprócz leków miejscowych, w przypadku półpaśca, lekarz może zlecić ogólnoustrojowe leczenie przeciwwirusowe (acyklowir), a także leki sterydowe i przeciwbólowe. Jeśli dojdzie do nadkażenia bakteryjnego, lekarz może zalecić antybiotyk.

Nie można bagatelizować wirusowego zapalenia rogówki, ponieważ prowadzić może to do poważnych następstw – rozległego wrzodziejącego zapalenia, a także zapalenia nerwu trójdzielnego.

Bywa również tak, że choroba często nie wymaga podawania leków i samoistnie ustępuje.

Leki przeciwgrzybicze

Grzybicze zapalenie rogówki najczęściej wywołane jest grzybami nitkowatymi z rodzaju Fusarium oraz Candida [4]. Choroba jest następstwem wnikania do rogówki patogenów przez uszkodzoną strukturę (uraz mechaniczny, niewłaściwe noszenie soczewek kontaktowych, zabieg operacyjny).

Pacjenci leczeni immunosupresyjnie są z reguły bardziej narażeni na ciężkie objawy grzybiczego zapalenia rogówki.

Obecnie w Polsce nie są dostępne gotowe preparaty kropli czy maści ocznych zawierających związki przeciwgrzybicze. Odpowiednie leki sporządza się z przepisu lekarza w aptekach szpitalnych bądź otwartych z recepturą oczną.

Do leczenia wykorzystuje się roztwór amfoterycyny B oraz worykonazolu (przygotowywany z płynu dożylnego) w odpowiednich dawkach.

Worykonazol jest substancją o większym bezpieczeństwie i skuteczności od amfoterycyny B [4]. Do leczenia wykorzystuje się również flukonazol i clotrimazol (clotrimazol w formie 1% maści – preparat Aristen).

Co warto stosować na zapalenie rogówki?

W leczeniu zapalenia rogówki bardzo istotne jest właściwe rozpoznanie. Gdy farmaceuta podejrzewa zapalenie rogówki u pacjenta, bezwzględnie powinien skierować go do lekarza.  Różnicowanie zapalenia spojówek od zapalenia rogówki może być problematyczne, więc należy zachować szczególną ostrożność w dobieraniu leków bez recepty (tylko w przypadku niepowikłanego zapalenia spojówek).

Na rynku jest obecnie cała gama leków na receptę skutecznych w leczeniu tego schorzenia. Informacje przekazywane pacjentowi przy wydawaniu tych leków powinny zawierać sposób dawkowania, informację o nieprzerywaniu terapii na własną rękę oraz możliwych działaniach niepożądanych. Pomoże to pacjentowi we właściwym prowadzeniu terapii i jej sukcesie.

Soki owocowe i lek — kiedy występuje interakcja?

Faktycznie soki owocowe powodują interkacje z lekami, jednak nie wszystkie są istotne klinicznie i warto to na początku zaznaczyć. Takie wzajemne oddziaływanie wówczas nie ma szczególnego wpływu na zdrowie pacjenta i efekty jego terapii. Tymczasem aby taka interakcja miała realny wpływ na proces leczenia, muszą być spełnione poniższe warunki:

• lek musi być podany doustnie, choć w publikacjach naukowych można także znaleźć doniesienia dotyczące dożylnego podania leku;
• substancja lecznicza musi mieć bardzo niską lub średnią biodostępność. (Biodostępność — część substancji czynnej, która z podanej dawki dostaje się do krążenia ogólnego, oraz szybkość wchłaniania tej substancji);
• lek jest podany osobie, która jest bardziej narażona na wahania biodostępności — głównie są to dzieci i osoby w podeszłym wieku [1].

Jaki jest mechanizm interakcji lek-sok owocowy?

W tym punkcie warto wyróżnić dwa rodzaje interakcji: farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Ta pierwsza występuje w sytuacji, gdy soki owocowe zawierają aktywne związki, czyli takie, które działają na nasz organizm. Przykładem może być sok z żurawiny w połączeniu z lekiem przeciwzakrzepowym — warfaryną. Taki sok owocowy posiada m.in. salicylany, które rozrzedzają krew. Taka kombinacja może prowadzić do nadmiernego działania przeciwzakrzepowego.

Interakcje farmakokinetyczne opierają się głównie na trzech rodzajach mechanizmów:

• hamowaniu cytochromu CYP3A4 (CYP3A4 to enzym, który odpowiada m.in. za proces detoksykacji i usuwanie większości leków i toksyn z organizmu);
• hamowaniu transporterów OATP (są to białkowe transportery znajdujące się w nerkach, wątrobie i ścianach jelita, odpowiedzialne za wchłanianie niektórych związków);
• wpływ na glikoproteinę P (białko odpowiadające za biodostępność leków po podaniu doustnym) [2].

CYP3A4 a sok grejpfrutowy

Składniki soku grejpfrutowego przyspieszają rozkład CYP3A4, czyli enzymu odpowiedzialnego za proces detoksykacji i usuwania leków z organizmu. To nie najlepsza wiadomość dla osób lubiących grejpfruty i stosujących jednocześnie felodypinę (Delmuno, Plendil), sertralinę (Sertagen, Asertin) i simwastatynę (Simvasterol, Simvacard, Simcovas, Zocor). Sok grejpfrutowy powoduje rozpad enzymu CYP3A4, co w konsekwencji prowadzi do wzrostu stężenia powyższych leków we krwi. Jest to o tyle groźne, że zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i toksycznych. Podobnie do soku grejpfrutowego, działa również sok z pomarańczy oraz z pomelo, a także napary z zielonej herbaty w ilości przekraczającej 300 ml dziennie. W przypadku, gdy pacjent stosuje powyższe leki, nie wolno spożywać tych napojów, nawet z zachowaniem odstępu w czasie [2,3].

Soki owocowe: jabłkowy, pomarańczowy i grejpfrutowy oraz ich wpływ na transporter OATP

Sok jabłkowy, pomarańczowy i grejpfrutowy hamują działanie tranposrterów OATP, które odpowiedzialne są za wchłanianie niektórych związków. Dotyczy to leków, takich jak: atenolol (Atenolol Sanofi), lewotyroksyna (Euthyrox, Letrox), cyprofloksacyna (Cipronex), celiprolol (Celipres), feksofenadyna (Telfexo, Telfast, Allegra). Efektem tego jest zmniejszona biodostępność powyższych substancji leczniczych, co przekłada się na obniżenie ich stężenia we krwi i ich niedostateczne działanie. Inhibitory OATP, poza wyżej wymienionymi sokami, można również znaleźć w zielonej herbacie. Jej regularne stosowanie może zmniejszać biodostępność rosuwastatyny (Suvardio, Ridlip) prawie o 20% [2,4].

Soki owocowe i glikoproteina P

Glikoproteina P to tzw. białko błonowe odpowiadające za transport substancji z kosmków jelitowych do światła jelita. Jest ona odpowiedzialna za zmniejszoną dostępność wielu leków po podaniu doustnym, gdyż wypompowuje je z powrotem do układu pokarmowego i nie daje im szansy przedostać się do krwiobiegu [5]. Poprzez modyfikację pracy tego białka, można regulować wchłanianie wielu leków. Liczne publikacje naukowe zgodnie twierdzą, że sok grejpfrutowy oraz sok z gorzkich pomarańczy, hamując glikoproteinę P, zwiększa wchłanianie wielu substancji do organizmu [2].

Soki owocowe — czy należy ich bezwzględnie unikać?

Mimo licznych przykładów, w których soki owocowe negatywnie oddziaływają z lekami, nie można nie wspomnieć o sytuacjach, gdy ich picie  w trakcie przynosi korzystne rezultaty. Sok pomarańczowy, który jest bogatym źródłem witaminy C, jest pożądany w trakcie przyjmowania fumaranu żelaza, gdyż zwiększa jego wchłanianie. Sok z borówki zmniejsza skutki uboczne leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów u dzieci leczonych etanerceptem (Enbrel). Z kolei bogaty w antyoksydanty sok z granatu zwiększa skuteczność hemodializy, a sok z pszenicy stosowany przez pacjentki z rakiem piersi obniża ryzyko uszkodzenia szpiku [6].

Warto nadmienić, że takie interakcje z sokami dotyczą pojedynczych leków, a nie ich całych grup. To, że simwastatyna wchodzi w interakcje z sokami, nie oznacza, że inne statyny również będą wywierały taki wpływ. W związku z tym, jeżeli pacjent bardzo lubi grejpfruty i soki owocowe, istnieje możliwość zamienienia danego leku na inny, który nie będzie już wchodził w tego typu interakcje, a jednocześnie będzie równie skuteczny [2].

Czym popijać leki?

Jeśli zatem soki owocowe mogą czasem powodować interakcje z lekami, jakie przyjmujemy, to czym właściwie powinniśmy popijać przyjmowane przez nas leki? Tak jak wcześniej wspomniano, niektóre soki owocowe przynoszą korzyści, kiedy wypijemy je razem z lekami. Zawsze warto pamiętać, że sposób podania leku to jeden z obszarów, w którym farmaceuci poruszają się pewnym krokiem. W związku z tym przy zakupie leków zapytaj fachowy personel czym najlepiej popijać leki. Jeśli tego nie zrobisz, zawsze możesz sięgnąć do ulotki, w której producent w oparciu o badania kliniczne wskazuje poprawny sposób spożywania leków.

Dlaczego leki najlepiej popijać wodą?

Woda jest zawsze najlepszym wyborem, jeśli chodzi o dobór odpowiedniego płynu do popijania leków. Powodem tego są jej właściwości chemiczne. Jest wolna od dodatkowych związków chemicznych, które mogą powodować występowanie interakcji chemicznych. Dodatkowo większość leków rozpuszcza się w niej, co powoduje szybsze uwalnianie w organizmie. Woda nie pobudza wydzielania enzymów trawiennych, które mogą istotnie wpłynąć na metabolizm i dystrybucję leku, w przeciwieństwie do niektórych soków owocowych. Wszystkie te czynniki wskazują na to, że woda jest najbezpieczniejszym wyborem, jeśli chodzi o popijanie leków.