Menu
Kategorie
Leki bez recepty (OTC)
Leki na receptę (RX)
Suplementy diety
Wyroby medyczne
Środki spożywcze
Dermokosmetyki
Poradniki
Schorzenia
Substancje czynne
Interakcje
Porady
Kalkulatory
Badania klinicznePopularne
Tresiba to lek w postaci roztworu do wstrzykiwań, którego substancją czynną jest insulina degludec. Związek ten jest długodziałającym analogiem insuliny ludzkiej. Preparat Tresiba jest stosowany w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 1. roku życia. Podaje się go we wstrzyknięciu w okolicę brzucha, ramię lub udo.
Ulotka Tresiba dla Pacjenta
Kliknij w nagłówek aby rozwinąć
Czym jest Tresiba?
Tresiba to nowoczesna insulina bazowa o przedłużonym działaniu, przeznaczona do codziennego podawania u osób z cukrzycą. Zawiera insulinę degludec – substancję czynną wyprodukowaną metodą biotechnologiczną, która działa bardzo podobnie do naturalnej insuliny wytwarzanej przez organizm. Lek dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań we wkładzie o stężeniu 200 jednostek w każdym mililitrze.
Tresiba wyróżnia się wyjątkowo długim czasem działania – ponad 42 godziny – co oznacza, że jedna dawka podana raz dziennie zapewnia równomierne obniżanie poziomu cukru we krwi przez całą dobę. Po wstrzyknięciu pod skórę, insulina degludec tworzy specjalne struktury zwane multiheksamerami, z których jest powoli i stale uwalniana do krwiobiegu. Dzięki temu lek działa stabilnie i przewidywalnie.
Dla kogo jest przeznaczona Tresiba?
Tresiba jest stosowana w leczeniu cukrzycy u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej pierwszego roku życia. Może być używana zarówno w cukrzycy typu 1, jak i typu 2. W cukrzycy typu 1 lek stosuje się zawsze w połączeniu z insuliną krótko lub szybkodziałającą podawaną przy posiłkach. U osób z cukrzycą typu 2 Tresiba może być podawana samodzielnie lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi – zarówno doustnymi, jak i innymi insulinami.
Jak działa Tresiba?
Insulina degludec zawarta w leku Tresiba naśladuje działanie naturalnej insuliny ludzkiej. Wiąże się z receptorami insuliny w komórkach organizmu, umożliwiając im pobieranie glukozy z krwi. Działa głównie na komórki mięśniowe i tłuszczowe, ułatwiając im wychwyt cukru, a jednocześnie hamuje uwalnianie glukozy z wątroby. W efekcie poziom cukru we krwi obniża się i utrzymuje w prawidłowym zakresie.
Po wstrzyknięciu pod skórę insulina degludec formuje w tkance podskórnej rozpuszczalne, stabilne struktury, z których pojedyncze cząsteczki insuliny stopniowo oddzielają się i powoli przenikają do krwiobiegu. Ten unikalny mechanizm zapewnia równomierne i przewidywalne działanie leku przez cały dzień i noc.
Jak stosować Tresibę?
Tresibę podaje się raz dziennie poprzez wstrzyknięcie podskórne – najlepiej o tej samej porze każdego dnia. W razie potrzeby godzinę podania można zmieniać, zachowując jednak co najmniej ósmiogodzinną przerwę między kolejnymi wstrzyknięciami. Lek wstrzykuje się pod skórę w udo, ramię lub okolicę brzucha, regularnie zmieniając miejsca wstrzyknięć w obrębie tego samego obszaru.
Dawka leku jest ustalana indywidualnie przez lekarza na podstawie potrzeb pacjenta i poziomu cukru we krwi. U osób z cukrzycą typu 2 rozpoczynających leczenie insuliną zazwyczaj zaczyna się od dawki 10 jednostek na dobę, którą następnie stopniowo dostosowuje się. Podczas zmiany z innej insuliny na Tresibę lekarz może zalecić przeliczenie dawki lub jej zmniejszenie o około dwadzieścia procent, aby zminimalizować ryzyko zbyt niskiego poziomu cukru.
Ważne jest dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia i po każdej zmianie dawki. Zapotrzebowanie na insulinę może się zmieniać podczas chorób, przy zmianie diety lub aktywności fizycznej.
Sposób podawania
Tresibę podaje się wyłącznie podskórnie – nigdy nie wolno wstrzykiwać jej do żyły ani mięśnia, ponieważ może to spowodować niebezpieczne obniżenie poziomu cukru. Leku nie można również stosować w pompach insulinowych. Produkt jest przeznaczony tylko dla jednej osoby i nie może być dzielony z innymi.
Przed każdym wstrzyknięciem należy założyć nową, sterylną igłę. Nigdy nie należy używać tej samej igły więcej niż raz. Po wstrzyknięciu igłę trzeba natychmiast wyrzucić. Wkład zawiera trzy mililitry roztworu, co odpowiada sześćset jednostkom insuliny.
Kiedy nie wolno stosować Tresiby?
Nie należy stosować leku Tresiba w przypadku uczulenia na insulinę degludec lub którykolwiek inny składnik preparatu. Jeśli po zastosowaniu leku pojawią się objawy alergii – takie jak obrzęk języka lub warg, biegunka, nudności, uczucie zmęczenia, swędzenie lub pokrzywka – należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
Ważne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ryzyko hipoglikemii
Najważniejszym zagrożeniem podczas stosowania Tresiby jest zbyt niskie obniżenie poziomu cukru we krwi, czyli hipoglikemia. Może ona wystąpić, gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do potrzeb organizmu, na przykład po pominięciu posiłku lub dużym wysiłku fizycznym. Objawy hipoglikemii to między innymi: zimne poty, blada i chłodna skóra, uczucie zmęczenia, nerwowość lub drżenie, niepokój, splątanie, trudności z koncentracją, senność, silny głód, zaburzenia widzenia, ból głowy, nudności i przyspieszone bicie serca.
Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, drgawek, a w skrajnych przypadkach do uszkodzenia mózgu lub śmierci. Każdy pacjent stosujący insulinę powinien zawsze mieć przy sobie produkty zawierające glukozę, aby móc szybko podnieść poziom cukru w razie potrzeby. U osób długo chorujących na cukrzycę objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być słabsze lub nie występować wcale.
Hiperglikemia
Zbyt wysokie dawkowanie lub przerwanie leczenia może prowadzić do hiperglikemii – zbyt wysokiego poziomu cukru we krwi. Objawy rozwijają się stopniowo i obejmują: wzmożone pragnienie, częstsze oddawanie moczu, nudności, wymioty, senność, zaczerwienioną i suchą skórę, suchość w ustach, utratę apetytu oraz zapach acetonu w wydychanym powietrzu. W cukrzycy typu 1 nieleczona hiperglikemia może prowadzić do groźnej dla życia kwasicy ketonowej.
Zmiany w miejscu wstrzyknięcia
Należy regularnie zmieniać miejsca wstrzyknięć w obrębie wybranego obszaru ciała, aby zmniejszyć ryzyko powstania lipodystrofii – zmian w tkance tłuszczowej pod skórą, które mogą powodować guzki lub wgłębienia. Wstrzyknięcie insuliny w miejsce zmienione chorobowo może opóźnić wchłanianie leku i pogorszyć kontrolę poziomu cukru. W razie nagłej zmiany miejsca wstrzyknięcia na obszar bez takich zmian może wystąpić hipoglikemia – wówczas zaleca się częstsze sprawdzanie poziomu glukozy.
Szczególne grupy pacjentów
U osób starszych oraz pacjentów z chorobami nerek lub wątroby może być konieczne zintensyfikowane monitorowanie poziomu cukru i dostosowanie dawki insuliny. Również choroby współistniejące, zwłaszcza zakażenia i stany gorączkowe, zazwyczaj zwiększają zapotrzebowanie na insulinę.
Zaburzenia widzenia
Szybka poprawa kontroli poziomu cukru na początku intensywnego leczenia insuliną może czasowo nasilić objawy retinopatii cukrzycowej – powikłania cukrzycy dotyczącego oczu. Stopniowa poprawa kontroli glikemii zmniejsza ryzyko postępu tego powikłania.
Interakcje z innymi lekami
Wiele leków może wpływać na metabolizm glukozy i zmieniać zapotrzebowanie na insulinę. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać: doustne leki przeciwcukrzycowe, agoniści receptora GLP-1, leki przeciwdepresyjne z grupy inhibitorów monoaminooksydazy, leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, leki obniżające ciśnienie z grupy inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, salicylany, steroidy anaboliczne oraz sulfonamidy.
Z kolei zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać: doustne środki antykoncepcyjne, leki moczopędne z grupy tiazydów, glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, leki sympatykomimetyczne, hormon wzrostu oraz danazol. Leki blokujące receptory beta-adrenergiczne mogą maskować objawy hipoglikemii, utrudniając jej rozpoznanie. Oktreotyd i lanreotyd mogą zarówno zmniejszać, jak i zwiększać zapotrzebowanie na insulinę. Alkohol również może nasilać lub osłabiać działanie hipoglikemizujące insuliny.
Przed rozpoczęciem stosowania jakiegokolwiek nowego leku należy poinformować lekarza o przyjmowaniu Tresiby.
Ciąża i karmienie piersią
Stosowanie Tresiby w okresie ciąży można rozważyć po konsultacji z lekarzem. Badania kliniczne u kobiet w ciąży z cukrzycą typu 1 nie wykazały niepokojących różnic w bezpieczeństwie stosowania w porównaniu do innej insuliny bazowej. Podczas ciąży szczególnie ważne jest utrzymanie dobrej kontroli poziomu cukru we krwi.
Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w pierwszym trymestrze ciąży, a następnie stopniowo wzrasta w drugim i trzecim trymestrze. Po porodzie zapotrzebowanie na insulinę zazwyczaj szybko wraca do poziomu sprzed ciąży. Zalecane jest dokładne monitorowanie kontroli glikemii i dostosowywanie dawki insuliny do indywidualnych potrzeb.
Brak wystarczających danych dotyczących przenikania insuliny degludec do mleka kobiecego. Nie przewiduje się jednak wpływu na noworodki i dzieci karmione piersią. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią podczas stosowania Tresiby należy podjąć po konsultacji z lekarzem.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Tresiba nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak hipoglikemia może zaburzyć koncentrację i wydłużyć czas reakcji, co stanowi ryzyko w sytuacjach wymagających szczególnej uwagi – takich jak prowadzenie samochodu czy obsługa maszyn. Pacjenci muszą nauczyć się sposobów zapobiegania hipoglikemii podczas kierowania pojazdami.
Jest to szczególnie ważne u osób, u których objawy zapowiadające hipoglikemię są słabo nasilone lub nie występują, lub u których hipoglikemia pojawia się często. W takich przypadkach należy dokładnie rozważyć, czy możliwe jest bezpieczne prowadzenie pojazdów.
Możliwe działania niepożądane
Hipoglikemia
Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, która może wystąpić bardzo często – u więcej niż jednego na dziesięciu pacjentów. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, drgawek oraz przemijającego lub trwałego uszkodzenia mózgu, a w skrajnych przypadkach do śmierci. Objawy hipoglikemii zwykle pojawiają się nagle i wymagają natychmiastowej reakcji.
Reakcje w miejscu wstrzyknięcia
Często, u więcej niż jednego na sto pacjentów, mogą wystąpić reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak: krwiak, ból, krwawienie, rumień, guzki, obrzęk, przebarwienia, świąd, uczucie ciepła lub zgrubienie skóry. Reakcje te są zwykle łagodne i przemijające, ustępując zazwyczaj w czasie kontynuowania leczenia.
Zmiany w tkance podskórnej
Niezbyt często może wystąpić lipodystrofia – zmiana w tkance tłuszczowej pod skórą w postaci lipohipertrofii (pogrubienie) lub lipoatrofii (ścieńczenie). Zgłaszano również przypadki amyloidozy skórnej. Ciągła zmiana miejsca wstrzyknięcia w obrębie danego obszaru może zmniejszyć ryzyko wystąpienia takich reakcji lub im zapobiec.
Reakcje alergiczne
Rzadko mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, objawiające się obrzękiem języka i warg, biegunką, nudnościami, uczuciem zmęczenia i swędzeniem, oraz pokrzywka. Natychmiastowe reakcje alergiczne mogą stanowić zagrożenie życia – w razie ich wystąpienia należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
Obrzęk obwodowy
Niezbyt często może wystąpić obrzęk obwodowy, szczególnie na początku leczenia insuliną. Zwykle jest to działanie przemijające.
W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Dotyczy to również działań niepożądanych niewymienionego w niniejszym opisie.
Przedawkowanie
Nie można dokładnie określić dawki insuliny prowadzącej do przedawkowania, ponieważ poziom cukru we krwi zależy od wielu czynników. Przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii rozwijającej się stopniowo.
Łagodną hipoglikemię można leczyć samodzielnie przez spożycie glukozy lub produktów zawierających cukier. Dlatego zaleca się, aby osoby z cukrzycą zawsze nosiły przy sobie produkty zawierające glukozę. W przypadku ciężkiej hipoglikemii, gdy pacjent nie jest w stanie sam sobie pomóc, inna osoba może podać glukagon domięśniowo lub podskórnie, lub pracownik służby zdrowia może podać glukozę dożylnie. Jeśli stan pacjenta nie poprawia się w ciągu dziesięciu do piętnastu minut po podaniu glukagonu, należy podać glukozę dożylnie. Po odzyskaniu przytomności zaleca się podanie węglowodanów doustnie, aby zapobiec nawrotowi hipoglikemii.
Przechowywanie
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie i opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Przed pierwszym użyciem wkład należy przechowywać w lodówce w temperaturze od dwóch do ośmiu stopni Celsjusza, z dala od elementu chłodzącego. Nie wolno zamrażać leku. Po pierwszym otwarciu wkład można przechowywać przez maksymalnie osiem tygodni w temperaturze nieprzekraczającej trzydziestu stopni Celsjusza. Nie należy przechowywać w lodówce. Wkłady należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
Nie wolno stosować leku, jeśli roztwór nie jest przejrzysty i bezbarwny, lub jeśli był zamrożony. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. W razie wątpliwości należy zwrócić się do farmaceuty.
Skład leku
Substancją czynną leku jest insulina degludec. Jeden mililitr roztworu zawiera dwieście jednostek insuliny degludec, co odpowiada siedmiu przecinek trzydzieści dwa miligramom insuliny degludec. Jeden wkład zawiera sześćset jednostek insuliny degludec w trzech mililitrach roztworu. Insulina degludec jest otrzymywana w drożdżach Saccharomyces cerevisiae w wyniku rekombinacji DNA.
Pozostałe składniki to: glicerol, metakrezol, fenol, octan cynku, kwas solny i wodorotlenek sodu służące do dostosowania pH oraz woda do wstrzykiwań. Produkt leczniczy zawiera mniej niż jeden milimol sodu na dawkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.
Wygląd leku
Tresiba ma postać przejrzystego, bezbarwnego, obojętnego roztworu do wstrzykiwań. Wkład wykonany jest ze szkła i wyposażony w tłok oraz laminowany gumowy korek. Wkłady są pakowane w kartonowe opakowanie.
Zamienniki Tresiba
oraz produkty podobne
LEKsykon wiedzy
Wybierz pozycje z listy aby przejść do Rozdziału
| Tresiba, roztwór do wstrzykiwań we wkładzie, 200 j/ml | |
|---|---|
| Dostępne opakowania | Lek Tresiba dostępny jest w opakowaniach: |
| Wskazania stosowania | Tresiba stosuj na: |
| Skład |
Substancje czynne zawarte w Tresiba to: |
| Kategorie | |
| Moc | Dawka 200 j./ml |
| Postać | Roztwór do wstrzykiwań |
| Producent | Producentem Tresiba jest |
| Dostępność | Lek dostępny na receptę (RX) |
Charakterystyka Tresiba
Tabela charakterystyki leku
Poradniki dla pacjenta
Powiązane wg kategorii
Cena Tresiba w aptekach
Ładowanie…
Gdzie kupisz najtaniej Tresiba?
FAQ
Czy Tresibę można podawać dożylnie?
Nie, Tresiby nie wolno podawać dożylnie, ponieważ może to spowodować ciężką hipoglikemię. Lek podaje się wyłącznie podskórnie.
Jak często należy zmieniać igły do wstrzykiwań?
Przed każdym wstrzyknięciem należy założyć nową, sterylną igłę. Igły nie mogą być używane wielokrotnie – po każdym wstrzyknięciu igłę należy wyrzucić.
Co zrobić gdy zapomnę o dawce Tresiby?
W przypadku pominięcia dawki należy podać ją jak najszybciej po zauważeniu pominięcia, a następnie wrócić do ustalonego harmonogramu dawkowania. Zawsze należy zachować co najmniej ósmiogodzinną przerwę między wstrzyknięciami.
Czy można stosować Tresibę w pompie insulinowej?
Nie, Tresiby nie można stosować w pompach insulinowych. Lek jest przeznaczony wyłącznie do podawania podskórnego za pomocą wstrzykiwacza.
Jak długo działa jedna dawka Tresiby?
Czas działania Tresiby przekracza czterdzieści dwie godziny, co zapewnia stabilne obniżanie poziomu cukru przez cały dzień i noc po podaniu jednej dawki dziennie.
Czy Tresibę można stosować w ciąży?
Stosowanie Tresiby w okresie ciąży można rozważyć po konsultacji z lekarzem. Badania kliniczne nie wykazały niepokojących różnic w bezpieczeństwie w porównaniu do innych insulin bazowych.
Nie daj się jesieni
