Jak można zarazić się różyczką?

Różyczkę powoduje wirus. Zarazić można się przez:

  • bezpośredni kontakt z osobą zakażona lub
  • drogą kropelkową.

Wirus umiejscawia się w błonie śluzowej (w komórkach nabłonka) górnych dróg oddechowych i komórkach okolicznych węzłów chłonnych.

Okres wylęgania się choroby wynosi 14-21 dni. Chore dziecko zaraża ok. 7 dni przed i 4 dni po pojawieniu się wysypki. [1]

REKLAMA
REKLAMA

Jak objawia się różyczka?

Po okresie inkubacji pojawiają się objawy typowe dla przeziębienia, czy też objawy grypopodobne. Należą do nich katar oraz kaszel jak również ogólne osłabienie. Powiększeniu ulegają węzły chłonne w okolicach głowy i szyi. Nie są one zbyt bolesne. Następnie pojawia się wysypka na twarzy i tułowiu oraz na kończynach. Wysypka ma charakter punktowych, różowych plamek. Różyczka czasem jest mylona z wysypką uczuleniową, co stwarza niebezpieczeństwo roznoszenia choroby. Można ją pomylić również z wysypką odrową lub płoniczą. Znika ona jednak, nie pozostawiając przebarwień po 2-3 dniach. Jedyną pozostałością może być łuszczenie się naskórka w miejscach występowania wysypki.

Jednym z objawów choroby może być również stan zapalny jamy ustnej i wysypka na podniebieniu (tzw. plamki Forsheimera).  [1,2]

Jakie leki podawać podczas różyczki?

Różyczkę leczy się objawowo. Jeśli wystąpi gorączka (rzadko), można zastosować leki przeciwgorączkowe w postaci syropów lub kapsułek w dawkach odpowiednich dla dzieci. Ponadto można też podać środki łagodzące katar, który może pojawić się na początku choroby. Oprócz tego podać można również preparaty podwyższające odporność organizmu.

Czy można zapobiec różyczce?

Najważniejszą rzeczą są szczepienia, ponieważ chronią one dziecko przed potencjalnym zachorowaniem. Szczepienia przeciwko różyczce są wpisane do obowiązkowego kalendarza szczepień małych dzieci. Szczepionka zawiera antygeny drobnoustrojów, w tym wypadku wirusa różyczki. Po podaniu powstaje swoista odpowiedź immunologiczna, która jest związana z danym drobnoustrojem. [2]

Następną ważną rzeczą jest właściwe rozpoznanie zakażenia i odizolowanie chorego na różyczkę dziecka. Jest to szczególnie ważne w związku z niebezpieczeństwem zarażania innych dzieci (szczególnie w żłobkach i przedszkolach), ale przede wszystkim z niebezpieczeństwem związanym z zakażeniem kobiety w ciąży.

Różyczka a ciąża

Chociaż różyczka to choroba dotycząca wieku dziecięcego, w przypadku kobiet, które nie chorowały w dzieciństwie na różyczkę i nie były na nią szczepione, może dojść do zachorowania. Kobiety chorują łagodnie, a niebezpieczeństwo związane jest nie z objawami choroby, lecz z konsekwencjami, jakie niesie ona dla płodu.

Największe ryzyko dla płodu, jest przede wszystkim w pierwszych 2 miesiącach ciąży, kiedy choroba może spowodować wady wrodzone. Może dojść na przykład do:

–  zahamowania wzrostu w okresie płodowym

– opóźnienia rozwoju w okresie  pozapłodowym

– uszkodzenie narządu wzroku (na przykład: retinopatie lub jaskra czy zaćma)

– zaburzenia słuchu lub głuchota

– zaburzenia mowy

– autyzmu

– zahamowania rozwoju umysłowego

– uszkodzenia narządów wewnętrznych (na przykład wątroby i śledziony)

– zmian w układzie krwionośnym (przetrwały przewód Botala lub tetralogia Fallota oraz uszkodzenie mięśnia sercowego i naczyń) [3,4]

W trzecim miesiącu choroba również może spowodować również wady rozwojowe lub doprowadzić do poronienia.[1] Przechorowanie różyczki daje odporność na całe życie.