Ostre wirusowe zapalenie wątroby c

Ostre wirusowe zapalenie wątroby typu C to choroba wywołana przez wirusa zapalenia wątroby typu C (WZW typu C, hepatitis C, HCV). Wirus powoduje zapalenie wątroby, które w najgorszym wypadku prowadzić może do marskości wątroby i raka tego narządu.

Przyczyną zachorowania na ostre wirusowe zapalenie wątroby typu C jest zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV). Do zakażenia może dojść w wyniku: kontaktów seksualnych, kontaktu z krwią (kontakt z maszynkami do golenia, używanie niewysterylizowanych strzykawek i igieł, transfuzję krwi oraz podczas porodu).

Objawami ostrego zapalenia wątroby typu c są: nudności, wymioty, żółtaczka, ciemna barwa moczu, jasna barwa stolca, ból brzucha w okolicy prawego podżebrza. Towarzyszyć może także gorączka i ogólne osłabienie organizmu. Infekcja może przebiegać bezobjawowo.

Rozpoznanie ostrego zapalenia wątroby typu C opiera się głównie na badaniu serologicznym (obecność przeciwciał anty-HCV, które można wykryć średnio po 7. tygodniach), wykrywaniu RNA HCV (wykrywalny w surowicy już po 1-3 tygodni od zakażenia) oraz badaniu krwi (10-krotnie przekraczająca normę aktywność enzymów wątrobowych). W celu odróżnienia ostrego zapalenia wątroby typu C od przewlekłego należy wykonać biopsję wątroby.

Leczenie ostrego zapalenia wątroby typu C polega zazwyczaj na zmianie stylu życiu. Istotna jest dieta, która powinna być lekkostrawna. Należy również bezwzględnie unikać spożywania alkoholu i nie stosować leków bez zalecenia lekarskiego, które mogą działać toksycznie na wątrobę. Należy pamiętać o badaniach kontrolnych (badanie aktywności enzymów wątrobowych oraz obecność RNA HCV). Jeśli RNA wirusa jest obecne we krwi po 12. tygodniach od wystąpienia początkowych objawów, należy wdrożyć leczenie interferonem.

Aby uniknąć zachorowania na ostre zapalenie wątroby typu C, należy: unikać stosowania przedmiotów osobistych innych osób, które mogły mieć kontakt z krwią (np. maszynki do golenia, szczoteczka do zębów), unikanie zabiegów z przerwaniem ciągłości skóry w niesprawdzonych miejscach, zabezpieczanie materiałów skażonych krwią, utrzymywanie bezpiecznych kontaktów seksualnych (stosunek z prezerwatywą).