Jak prawidłowo dawkować lek Dulsevia?

Lek Dulsevia, zawierający substancję czynną duloksetynę, jest stosowany w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu w neuropatii cukrzycowej. Prawidłowe dawkowanie leku jest kluczowe dla osiągnięcia najlepszych efektów terapeutycznych i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych. W tym artykule szczegółowo omówimy, jak i kiedy dawkować lek Dulsevia.

Spis treści

• Dawkowanie w leczeniu depresji
• Dawkowanie w leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych
• Dawkowanie w leczeniu bólu w neuropatii cukrzycowej
• Szczególne grupy pacjentów
• Przerwanie leczenia
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Dawkowanie w leczeniu depresji

W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych zalecana dawka początkowa oraz dawka podtrzymująca wynosi 60 mg raz na dobę. Lek można przyjmować podczas posiłku lub między posiłkami^[1]. W badaniach klinicznych oceniano bezpieczeństwo stosowania większych dawek, aż do maksymalnej dawki 120 mg na dobę, jednak nie uzyskano dowodów klinicznych sugerujących, że zwiększenie dawki przynosi dodatkowe korzyści u pacjentów, którzy nie odpowiedzieli na leczenie dawką 60 mg^[1]. Odpowiedź na leczenie obserwuje się zwykle po 2-4 tygodniach terapii^[1].

Dawkowanie w leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych

Zalecana dawka początkowa u pacjentów z zaburzeniami lękowymi uogólnionymi wynosi 30 mg raz na dobę. W przypadku braku odpowiedniej odpowiedzi na leczenie, dawkę należy zwiększyć do 60 mg, co jest zazwyczaj stosowaną dawką podtrzymującą u większości pacjentów^[1]. U pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej odpowiedzi na leczenie dawką 60 mg, można rozważyć zwiększenie dawki do 90 mg lub 120 mg^[1]. Dawkę należy zwiększać w zależności od uzyskanej odpowiedzi na leczenie i tolerancji leku przez pacjenta^[1].

Dawkowanie w leczeniu bólu w neuropatii cukrzycowej

W leczeniu bólu w obwodowej neuropatii cukrzycowej zalecana dawka początkowa oraz dawka podtrzymująca wynosi 60 mg raz na dobę. Lek można przyjmować podczas posiłku lub między posiłkami^[1]. W badaniach klinicznych oceniano bezpieczeństwo stosowania większych dawek, aż do maksymalnej dawki 120 mg na dobę, podawanej w równych dawkach podzielonych^[1]. Odpowiedź kliniczną należy ocenić po 2 miesiącach leczenia^[1].

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku: Nie zaleca się dostosowania dawki jedynie ze względu na wiek pacjenta. Należy jednak zachować ostrożność, szczególnie u pacjentów z dużymi zaburzeniami depresyjnymi lub zaburzeniami lękowymi uogólnionymi, w przypadku podawania dawki 120 mg na dobę^[1].

Zaburzenia czynności wątroby: Stosowanie leku Dulsevia u pacjentów z chorobami wątroby powodującymi zaburzenia czynności wątroby jest przeciwwskazane^[1].

Zaburzenia czynności nerek: Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek. Stosowanie leku Dulsevia u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek jest przeciwwskazane^[1].

Dzieci i młodzież: Duloksetyny nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych ze względu na bezpieczeństwo stosowania i skuteczność^[1].

Przerwanie leczenia

Należy unikać nagłego przerwania stosowania duloksetyny. W przypadku zakończenia leczenia lekiem Dulsevia, dawkę należy stopniowo zmniejszać w ciągu przynajmniej 1 do 2 tygodni, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia^[1]. Objawy te mogą obejmować zawroty głowy, uczucie mrowienia, zaburzenia snu, zmęczenie, senność, niepokój, lęk, nudności, wymioty, drżenie, bóle głowy, bóle mięśni, drażliwość, biegunka i nadmierna potliwość^[2].

Słownik pojęć

• Duloksetyna – Substancja czynna leku Dulsevia, stosowana w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu w neuropatii cukrzycowej.
• Neuropatia cukrzycowa – Uszkodzenie nerwów spowodowane cukrzycą, objawiające się bólem, utratą czucia lub odczuciami dotyku, ciepła lub chłodu.
• Zespół serotoninowy – Potencjalnie zagrażający życiu stan, który może wystąpić podczas stosowania leków zwiększających stężenie serotoniny, objawiający się m.in. pobudzeniem, omamami, drżeniem, wzmożeniem odruchów i nadmierną potliwością.

Podsumowanie

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku