Tioguaninum

Wskazania stosowania

Ostra białaczka szpikowa
Ostra białaczka limfoblastyczna

Leki zawierające Tioguaninum

Producenci leków z Tioguaninum

O substancji czynnej

Informacje ogólne

Tioguanina (Tioguaninum) jest substancją czynną zawartą w leku Lanvis, 40 mg, tabletki. Każda tabletka zawiera 40 mg tioguaniny. Substancja ta jest stosowana w leczeniu ostrych białaczek, szczególnie ostrej białaczki szpikowej i ostrej białaczki limfoblastycznej¹.

Skład jakościowy i ilościowy

Substancja czynna: Tioguanina (Tioguaninum) – 40 mg
Substancja pomocnicza: Laktoza jednowodna – 150 mg

Pełny wykaz substancji pomocniczych znajduje się w punkcie 6.1. Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL) leku Lanvis².

Wskazania

Lek Lanvis jest wskazany głównie w leczeniu następujących chorób:

Ostra białaczka szpikowa
Ostra białaczka limfoblastyczna

Tioguanina, jako substancja czynna, odgrywa kluczową rolę w terapii tych schorzeń³.

Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Lanvis zawierający substancję czynną Tioguaninum jest wskazany głównie w leczeniu ostrych białaczek, w szczególności:

ostrej białaczki szpikowej,
ostrej białaczki limfoblastycznej¹.

Charakterystyka substancji czynnej

Tioguaninum jest analogiem puryny, który działa jako antymetabolit. Wprowadza się go do DNA komórek nowotworowych, co prowadzi do zahamowania ich wzrostu i proliferacji. Substancja ta jest szczególnie skuteczna w leczeniu ostrych białaczek, gdzie wykazuje działanie cytotoksyczne wobec komórek nowotworowych¹.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Ogólne ostrzeżenia

Tioguanina jest aktywnym środkiem cytotoksycznym i powinna być stosowana wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w podawaniu tego rodzaju produktów leczniczych¹.

Wpływ na wątrobę

Tioguaniny nie należy stosować w trakcie leczenia podtrzymującego lub w innych schematach długotrwałego ciągłego leczenia z powodu wysokiego ryzyka toksycznego uszkodzenia wątroby, zwanego uszkodzeniem śródbłonka naczyń². Toksyczne uszkodzenie wątroby występuje częściej u mężczyzn i może objawiać się zespołem zamknięcia żył wątrobowych lub nadciśnieniem wrotnym³.

Immunizacja

Nie zaleca się stosowania szczepionek zawierających żywe drobnoustroje u pacjentów w immunosupresji. Szczepionki te nie powinny być podawane przed upływem co najmniej 3 miesięcy od zakończenia chemioterapii⁴.

Niedobór TPMT i mutacja NUDT15

Pacjenci z niedoborem TPMT lub mutacją genu NUDT15 są bardziej narażeni na ciężkie działania toksyczne, takie jak leukopenia i łysienie. Zaleca się wykonanie testów genetycznych przed rozpoczęciem leczenia⁵.

Monitorowanie i działania niepożądane

Monitorowanie pacjentów

Należy uważnie monitorować pacjentów podczas leczenia, włącznie z wykonywaniem badania liczby krwinek oraz cotygodniowym badaniem parametrów czynności wątroby⁶.

Działania niepożądane

Leczenie tioguaniną może powodować zahamowanie czynności szpiku kostnego, prowadzące do leukopenii i małopłytkowości. Rzadziej zgłaszano niedokrwistość⁷.

Zakażenia

Pacjenci leczeni tioguaniną w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi lub chemioterapeutykami wykazywali zwiększoną podatność na zakażenia wirusowe, grzybicze i bakteryjne⁸.

Ekspozycja na promienie UV

Pacjenci leczeni tioguaniną są bardziej wrażliwi na słońce. Należy ograniczać ekspozycję na światło słoneczne i promienie UV⁹.

Dawkowanie

Dorośli

Zwykle stosuje się dawkę od 100 do 200 mg/m² powierzchni ciała na dobę¹.

Dzieci i młodzież

U dzieci podawano dawki zbliżone do dawek stosowanych u dorosłych w przeliczeniu na powierzchnię ciała².

Osoby w podeszłym wieku

Nie ma specjalnych zaleceń, co do dawkowania produktu leczniczego u osób starszych. Tioguaninę stosowano w różnych schematach chemioterapii ostrych białaczek w dawkach takich samych, jak u młodszych pacjentów³.

Specjalne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby

Należy rozważyć zmniejszenie dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek i (lub) wątroby⁴.

Pacjenci z niedoborem TPMT

U pacjentów z wrodzonym niskim poziomem lub brakiem aktywności S-metylotransferazy tiopuryny (TPMT) istnieje zwiększone ryzyko ciężkiej toksyczności tioguaniny. Optymalna dawka początkowa u pacjentów z niedoborem homozygotycznym nie została ustalona⁵.

Pacjenci z wariantem genu NUDT15

U pacjentów z dziedziczną mutacją genu NUDT15 występuje zwiększone ryzyko ciężkich działań toksycznych tiopuryny. Przed rozpoczęciem leczenia tiopuryną należy rozważyć wykonanie testów genetycznych i fenotypowanie wariantów genu NUDT15⁶.

Sposób podawania

Tioguanina jest podawana doustnie. Stopień wchłaniania tioguaniny po podaniu doustnym jest zróżnicowany, a stężenie w osoczu może być zmniejszone w przypadku wystąpienia wymiotów lub podania produktu leczniczego wraz z posiłkiem⁷.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazaniem do stosowania tioguaniny jest:

Nadwrażliwość na substancję czynną (tioguaninę) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL) leku Lanvis¹.

Uwagi

Biorąc pod uwagę ciężkość chorób, w których wskazane jest stosowanie produktu leczniczego Lanvis, nie ma bezwzględnych przeciwwskazań do jego stosowania².

Interakcje

Interakcje z lekami

Allopurynol

Jednoczesne stosowanie allopurynolu w celu zahamowania powstawania kwasu moczowego nie wymagało zmiany dawkowania tioguaniny, tak jak jest to wymagane w przypadku merkaptopuryny i azatiopryny¹.

Pochodne kwasu acetylosalicylowego

Badania in vitro wykazały, że pochodne aminosalicylanów np. olsalazyna, mesalazyna lub sulfasalazyna, hamują aktywność enzymu metylotransferazy tiopuryny (TPMT) i dlatego produkty te należy ostrożnie stosować u pacjentów leczonych jednocześnie tioguaniną².

Interakcje z innymi czynnikami

Szczepionki

U pacjentów w immunosupresji nie jest zalecane szczepienie szczepionkami zawierającymi żywe drobnoustroje³.

Inne mielotoksyczne produkty lecznicze i radioterapia

Podczas jednoczesnego stosowania tioguaniny z innymi mielotoksycznymi produktami leczniczymi lub radioterapią ryzyko mielosupresji jest zwiększone⁴.

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Częstość występowania wad wrodzonych u dzieci kobiet leczonych tioguaniną w czasie ciąży nie jest znana. Należy unikać stosowania tioguaniny w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. W każdym przypadku należy rozważyć stosunek potencjalnego zagrożenia dla płodu do spodziewanej korzyści dla matki¹.

Zalecenia dotyczące antykoncepcji

Tak jak w przypadku każdej chemioterapii cytotoksycznej, należy zalecić stosowanie skutecznych środków antykoncepcyjnych, jeżeli którykolwiek z partnerów otrzymuje tioguaninę².

Brak danych dotyczących przenikania tioguaniny lub jej metabolitów do mleka ludzkiego. Sugeruje się, aby kobiety otrzymujące tioguaninę nie karmiły piersią³.

Opisano pojedyncze przypadki, w których mężczyźni otrzymujący skojarzoną terapię produktami leczniczymi cytotoksycznymi, w tym tioguaniną, spłodzili potomstwo z wadami wrodzonymi⁴.

Działania niepożądane

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Bardzo często: niewydolność szpiku kostnego¹.

Zaburzenia żołądka i jelit

Często: zapalenie jamy ustnej, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego².
Rzadko: martwicze zapalenie jelit³.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Bardzo często: choroba zarostowa żył wątrobowych: hiperbilirubinemia, hepatomegalia, zwiększenie masy ciała z powodu zatrzymania płynów i wodobrzusza. Nadciśnienie wrotne: splenomegalia, żylaki przełyku i małopłytkowość. Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej oraz zwiększenie aktywności gamma-glutamylotransferazy we krwi, żółtaczka, włóknienie wrotne, guzkowy rozrost regeneracyjny wątroby, zmiany o typie peliosis hepatis⁴.
Często: choroba zarostowa żył wątrobowych w trakcie krótkotrwałego, cyklicznego leczenia⁵.
Rzadko: martwica wątroby⁶.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Często: hiperurykemia i (lub) hiperurykozuria i nefropatia moczanowa⁷.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Częstość nieznana: wrażliwość na światło⁸.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Toksyczne uszkodzenie wątroby związane z uszkodzeniem śródbłonka naczyniowego występuje bardzo często w przypadku, gdy tioguanina jest stosowana w leczeniu podtrzymującym lub w innych schematach długotrwałego ciągłego leczenia, co nie jest zalecane⁹. Rzadko: opisano kilka przypadków martwicy centralnej zrazików wątroby, w tym u pacjentów otrzymujących chemioterapię skojarzoną, doustne środki antykoncepcyjne, duże dawki tioguaniny i spożywających alkohol¹⁰. Opisywano odwracalność objawów przedmiotowych i podmiotowych hepatotoksyczności po zaprzestaniu krótkotrwałego bądź długotrwałego ciągłego leczenia¹¹.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych¹².

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania Tioguaninum

Głównym działaniem toksycznym Tioguaninum jest wpływ na czynność szpiku kostnego. Działanie toksyczne na układ krwiotwórczy jest bardziej nasilone po przewlekłym przedawkowaniu niż po przyjęciu nadmiernej pojedynczej dawki¹.

Postępowanie w przypadku przedawkowania Tioguaninum

Ponieważ nie jest znane antidotum na przedawkowanie Tioguaninum, należy ściśle monitorować obraz krwi. W razie potrzeby należy wdrożyć leczenie wspomagające, w tym przetoczenie krwi. Dalsze postępowanie powinno być zgodne ze wskazaniami klinicznymi lub zaleceniami krajowego ośrodka ds. zatruć, jeżeli istnieje².